Monitor.co.me

SLOBODAN BOBO SLOVINIĆ, SLIKAR I LIKOVNI KRITIČAR: Direktno iz duše

E-mail Ispis PDF

Slobodan-Bobo-SlovinicIzložba slika proslavljenog crnogorskog umjetnika Slobodana Boba Slovinića otvorena je nedavno u galeriji Centar. Slobodan Bobo Slovinić je rođen u Budvi. Diplomirao je 1966. godine na Akademiji za primenjene umetnosti u Beogradu, na odsjeku unutrašnje arhitekture. Dobitnik je mnogobrojnih državnih i međunarodnih nagrada i priznanja.

MONITOR: Na izložbi su prikazana 32 rada koja pripadaju ciklusima ,,Le Corps" (1988-2013) i ,,Mare Montenegro" (2001-2013), a predstavljaju svojevrsnu cjelinu. Kako su nastajali ovi radovi?
SLOVINIĆ: U likovnoj umjetnosti, pod pojmom figuralno, u najširem smislu, u svijetu ali i kod nas, pripada sve ono što posjeduje prepoznatljive oblike i forme, zapravo sve ono što nije apstraktno. Prema toj definiciji, ukupno moje likovno stvaralaštvo, zasigurno pripada sferama figuralnog. U toku gimnazijske naobrazbe, kasnije na akademiji primijenjenih umjetnosti i tokom mog poluvjekovnog bavljenja likovnim stvaralaštvom, kretao sam se i razvijao u figuralnim rasponima. Na samom početku, slikao sam crnogorske eksterijerno-ambijentalne vrijednosti, zapravo, vedute naših starih primorskih gradova, školjeve, grote, ponte, seke. Upravo tada, u tim ranim radovima, javljaju se sitne, uparene ili pak solitudne ljudske figure. Kasnije, a osobito u postakademskom razdoblju, figura se uvećava, dobija specifične oblike i forme, izbija u prednji plan, a pejzažne vrednote se smanjuju i bivaju potisnute duboko u mizanscen. Apsolutno je bjelodano, da su mediteranske ambijentalne vrijednosti i ljudske figure, od davnina u strogom središtu mog kreativno-likovnog dijapazona. Takođe, tokom čitave moje razvojno-umjetničke odiseje, sa velikim zanosom i izrazitim likovno-energetskim nabojem, razvijao sam i dalje razvijam crtačku disciplinu, tako da crtež jeste u fundamentu ukupnog mog stvaralaštva. Mnogo, mnogo ranije, ali osobito u periodu nastanka ciklusa Le Corps, ljudska figura u mojoj umjetnosti, apsolutno doživljava svoj potpuni krešendo. Na ovoj samostalnoj izložbi, upravo sam predstavio dva najbitnija segmenta mog crtačko-slikarskog opusa. Da bi se osjetio logičan i kontinuirani razvoj, na početnim pozicijama je nekoliko starijih djela, a sve ostale slike su nastale u nekoliko posljednih godina.

MONITOR: Prisutna je preokupacija čovjekom, njegovim pokretom i sudbinom, pa kao da u tim radovima ističete ljudske vrijednosti i snagu. S druge strane, prisutan je pejzaž. Koliko Vam je svakodnevica bila osnov za rad ili ste djela lišili identifikujućih komponenti?
SLOVINIĆ: Sve mjene koje su se dešavale u mom likovnom stvaralaštvu, dio su mog habitusa, mog dinamičnog i dramatičnog života, i izbijale su iz nutrine poput gejzira, direktno iz moje duše, iz moje ličnosti. Međutim, sve ono što mi se dešavalo, ili ono što mi se dešava, paradigmatski je veoma podsticajno, i ja ga kreirajući, crtajući i slikajući, likovno artikulišem i interpretiram kao sveopštu muku, patnju, gorčinu, ili pak sreću, zadovoljstvo i radost. Upravo, eliminišući brojne lične indentifikacione elemente i prepoznatljive pojedinosti, problematika poprima univerzalističke karakteristike. Sasvim je logično, što se u epicentru zbivanja našlo živo biće, čovjek, ljudska figura i pejzažno-ambijentalne vrednote. Ta figura u središtu mog kreativnog opusa, životna je, moćna i puna energije, iako je privremeno sputana fašama, kordonima, sajlama, žičanim konstrukcijama i vezana za tlo, ona rotira, propinje se, uzdiže, teži da se oslobodi svih stega i stremi k nebeskim prostranstvima, k potpunoj i istinskoj slobodi.

MONITOR: Stvarate više od pet decenija, a vaš rukopis je definitivno prepoznatljiv. Koliko je bilo teško svih ovih godina ostati dosljedan sebi i šta je bio motiv da istrajete?
SLOVINIĆ: To je potpuno indentično kao s pisanjem, kada ispišete perom ručno, kilometre linearitetnih zapisa, kada utrošite ogromnu količinu papira, vaš rukopis postaje izuzetno ispisan, karakterističan i prepoznatljiv, jer neminovno, taj grafološki strukturalitet, nosi sobom sve najbitnije specifičnosti i osobenosti vaše ličnosti. A, pošto sam ja, zaista ispisivao i zapisujem veliku količinu vlastitih situacija i mentalitetnih oscilacija, moj ispisni rukopis je specifičan, a signatura, posebno čvrsta i nekopirljiva. Svakako, u čitavoj toj stvari, najbitnija je činjenica, što sam ja utrošio, zaista enormnu količinu, što malih, što većih komada i listova bankposta, akvarelskog, grafičkog, flis i natron papira, istražujući, analizirajući, skicirajući, crtajući, grafitnom olovkom, ugljenom, krejonima u boji, a najviše perom i tušem. U ovom momentu, nijesam u stanju da egzaktno kažem koliko krokija, skica, crteža izvornika i samostalaca baštini moj crtački fundus, ali mislim da je to nesamjerljiva količina. I ja ih sve pomno i brižno čuvam.

MONITOR: Do sada ste imali gotovo 50 samostalnih i 300 grupnih i kolektivnih izložbi u zemlji i inostranstvu, a dobitnik ste brojnih nagrada. Vaš rad Francuzi posebno cijene, a dokaz za to su brojna predstavljanja u toj zemlji. Član ste ,,Maison des Artistes" u Parizu i dobitnik Nagrade za slikarstvo grada Breseja, kao i počasne nagrada za slikarstvo na Internacionalnom salonu 1988, Saveza francuskih umjetnika u Parizu... Šta vam danas predstavljaju te nagrade?
SLOVINIĆ: Nagrade predstavljaju dodatno gorivo koje te određeni period gura naprijed, daje ti nove impulse, no to brzo sagori, baterije se isprazne, a mora se dalje. Da, nagrade su zasigurno neophodna hrana umjetničkoj sujeti. Međutim, nema te nagrade koja može, sama po sebi, neku umjetnost učiniti suštinski boljom i vrednijom. Vrijeme da, vremenska komponenta kristališe i čini svaku dobru i korektnu umjetnost uočljivijom, eksplicitnijom i znanstvenijom. Ali za to treba imati ogromno strpljenje, čekanje se teško podnosi, i najčešće, umjetnici za života i ne dočekaju tu tako željenu bonifikaciju. A to je realnost. Moja umjetnost je u Francuskoj relativno dobro prihvaćena, no, moji crteži i slike su za običan francuski ukus prilično opori i trpki, ne konzumiraju se baš lako i sa užitkom. Ali, francuske sladokusce, moja umjetnost zna u potpunosti da razgali. Otuda i brojna, značajna francuska priznanja i nagrade od meni apsolutno nepoznatih selektora i članova raznih žirija. A, baš ta činjenica, da nikoga ne znaš, meni je apsolutno tada, a svakako i danas izuzetno važna i bitna.

MONITOR: Petnaestak godina pišete likovnu kritiku o radovima crnogorskih umjetnika, i ne samo o njima... Pretpostavljam da je posebna draž otkrivanje značenja i nastanka tuđih radova?
SLOVINIĆ: U sferi mog kritičkog interesovanja, prevashodno je bilo stvaralaštvo crnogorskih umjetnika, međutim, s istom strašću, užitkom i energijom, analizirao sam, izučavao i konstatovao vrijednosti radova i mnogih inostranih likovnih umjetnika. Takođe, pisao sam o likovnoj i primijenjenoj umjetnosti, urbanizmu, arhitekturi, profanim i sakralnim objektima, spomenicima kulture i ostalim umjetničkim pojavnostima. Kada na pravi način dešifrujem, iščitam i zapišem svoja viđenja o nekom umjetničkom djelu, osjetim kreativno uzbuđenje kao kada crtam i slikam, a kada tekst bude publikovan, i kada ga umjetnik prokomentariše afirmativno, znam da trud i vrijeme nijesu bačeni u trnje, već naprotiv... I to predstavlja izuzetnu, upravo kreativnu satisfakciju.

MONITOR: Vaše slikarstvo se još tumači, nije ga lako okarakterisati. Gledajući vaše slike, šta ljudi o vama saznaju, šta mislite?
SLOVINIĆ: Već decenijama, moja se umjetnost, kontinuirano, konzistentno i apsolutno logično pretakala iz opusa u opus, od ciklusa do ciklusa. Uopšte nije bilo skokovitih i drastičnih preokreta i promjena. Sasvim lagane mijene bile su uočljive i običnom posmatraču i stručnoj javnosti. Izuzetno je dobro i afirmativno kada se jedno umjetničko djelo može tumačiti na više načina. Svaka istinska umjetnost je višeslojna, multiznačna i zagonetna, i to u više ravni. Pa tako i moje slikarstvo moguće je iščitavati i tumačiti na više načina, a posebno interesantni su paradigmatsko-poticajni impulsi, koje katkada i sam ne mogu apsolutno tačno i egzaktno dijagnosticirati i definisati. Smatram da uopšte nije dobro kada je umjetnički rad unison, svima lako prepoznatljiv i čitljiv. To je dosadno, neinteresantno, pa i banalno. Takođe, veoma je čudno i žalosno kada neki umjetnik brzo dođe do zida, i ne može više ništa novo da stvori. To je prava umjetnička tragedija. Kada je moje stvaralaštvo u pitanju, sa sigurnošću mogu da konstatujem da barijere još nijesu na vidiku. Uvjerio sam se bezbroj puta da je prvo što ljudi pomisle kada posmatraju moje slike, da je autor ogroman, visok i krupan, tamnoput, mrzovoljan i zlurad. Začudo, sve kontra nego li sam ja suštinski.


Miroslav MINIĆ

 

Proslijedi tekst

  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • linkedin
  • MySpace
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • wordpress
  • Yahoo

pozovi-sprijeci

CEROVO_Monitor_baner_310x60

 

Monitor u novom broju donosi

Monitor broj 1461 / 19.oktobar 2018. VLAST, GORIVO I SLUŽBENI AUTOMOBILI:Milioni teku ...

 

Monitor broj 1460

Monitor broj 1460 / 12.oktobar 2018.   SEKSUALNA ZLOUPOTREBA DJECE:Crna Gora u regio...

 

Monitor broj 1459

Monitor broj 1459 / 03.oktobar 2018.   I ŠARIĆ I LONČAR TRAŽE ODŠTETU OD DRŽAV...