Monitor.co.me

NOVAK ADŽIĆ, ISTORIČAR I PRAVNIK: Neočetnici i profiteri ugrožavaju Crnu Goru

E-mail Ispis PDF
novakMONITOR: Crnogorski januarski ustanak 1919. godine bio je ovih dana u centru pažnje javnosti. O tome su objavljeni brojni kontroverzni stavovi. Vaš komentar?
ADŽIĆ: Za mene je kao profesionalnog istoričara i pravnika relevantan i primaran naučni istoriografski pristup. Mnogo je o tome događaju pisano u istoriografiji, ali, po mom sudu, najveći doprinos istorijskoj nauci u tom pogledu predstavljaju istraživanja i kapitalna objavljena naučna djela akademika prof. dr Šerba Rastodera. Naravno, obaveza mi je da pomenem značajan istraživački doprinos u tom smislu istoričara i akademika prof. dr Dimitrija-Dima Vujovića i prof. dr Dragoljuba R. Živojinovića.

Božićni ustanak crnogorskog naroda politički imao je konkretan i jasan cilj da se ponište odluke tzv. podgoričke skupštine od 26. novembra 1918. godine o nelegalnom i nelegitimnom prisajedinjenju Crne Gore Srbiji i detronizaciji kralja Nikole i dinastije Petrović-Njegoš s vladarskog prijestola Crne Gore. Ustanak je podignut sa namjerom da se Crna Gora oslobodi faktičke vojne okupacije srpske vojske, te da se odbrani i afirmiše crnogorska državna nezavisnost i da Crna Gora kao punopravan državno-pravni subjekt stupi u jugoslovensku konfederaciju, u kojoj bi imala ravnopravan status sa ostalim njenim konstituentima i sačuvala svoj individualitet i identitet. Crnogorski ustanak 1919. godine želio je skrenuti pažnju međunarodne javnosti i velikih sila saveznika, pobjednika u ratu (Antante) uoči i tokom zasijedanja Versajske (Pariske) mirovne konferencije (1919-1920) na crnogorsko pitanje, odnosno, htio je ukazati na to da crnogorski narod ne prihvata sprovedenu nasilnu aneksiju Crne Gore od strane Srbije. Raspoloženje da Crna Gora stupi u novu jugoslovensku državu kao ravnopravan član i partner imalo je krajem 1918. godine većinsku podršku kod crnogorskog naroda, ali ono nije moglo biti plebiscitarno iskazano, jer je sila pobijedila pravo i pravdu. Crna Gora je brutalnim nasiljem, a ne svojom slobodnom i suverenom voljom pripojena Srbiji i kao njen sastavni dio uključena je u KSHS. To je bilo tragično.

MONITOR: Povodom stogodišnjice Božićnog ustanka ponovo je falsifikovana prošlost Crne Gore. Ko i šta najviše falsifikuje kad je riječ o njenoj prošlosti?
ADŽIĆ: Istoriju falsifikuju kako brojni istoričari, publicisti, književnici, novinari itd., a iznad svega političari, pamfletisti, koji je hoće pretvoriti u sluškinju ideologije i politike i dnevne lukrativne agitacije i propagande, zarad ličnih, partijskih i drugih grupnih interesa. I određenih nacionalističkih i drugih programa. U Crnoj Gori puno je toga negativnog u tom smislu bilo i ima. Brojni su utvrđeni falsifikati crnogorske istorije. Danas, kao i ranije, u Crnoj Gori i izvan nje krivotvorenje crnogorske istorije dominantno vrše velikosrpski agitatori i agenture.

MONITOR: Vi ste više puta izjavili da ne postoji mržnja između crnogorskog i srpskog naroda i da nikav šovinizam prema srpskom narodu u Crnoj Gori ne postoji...
ADŽIĆ: Mislim da u tom smislu ne postoji etnička i nacionalna mržnja između crnogorskog i srpskog naroda. Postoje sporadične, incidentne situacije, ali to nije pravilo i dominantna praksa. Postoje retorička sukobljavanja u ideološkom i političkom smislu i unutrašnje podjele u društvu, koje su evidentne, ali koje imaju i svoju istorijsku ukorijenjenost i višedecenijsku tradiciju. Mislim da je prirodno da kad neko negira državu Crnu Goru sa ciljem da je obezdržavi i kad hoće da ospori crnogorsku naciju da se tome pruži otpor. Ja to ne bih kvalifikovao kao međunacionalnu mržnju, već kao legitiman i legalan čin samoodbrane.

MONITOR: I dalje se iz Beograda negira crnogorsko nacionalno i državno biće i osporava suverenitet Crne Gore. Ministar kulture Aleksandar Bogdanović pozvao je Agenciju za elektronske medije da preduzme mjere zbog višemjesečne negativne kampanje koju protiv Crne Gore vode televizije Pink i Happy...
ADŽIĆ: To je zakašnjela reakcija. Postavlja se pitanje ko je, kako i zašto i zarad čijeg interesa neadekvatnim prevashodno informativnim programima tih i takvih televizija, čije je sjedište u drugoj državi, kontaminirao crnogorski medijski prostor. Mislim da aktuelna vlast u tom pogledu snosi veliki dio subjektivne i objektivne odgovornosti. Pink i Happy televizije bile su i jesu ogromnim dijelom hajkačke televizije. Zakoni se moraju sprovoditi jednako za sve. To važi i za medijski sektor.

MONITOR: Zbog čega tvrdite da su prošlost i sadašnjost DPS-a apokaliptični po Crnu Goru i da se vlastodršci iz DPS-a ponašaju kao da je Crna Gora njihova đedovina?
ADŽIĆ: Govorim i pišem u skladu sa istorijskim izvorima i činjenicama. Iza tih svojih tvrdnji stojim i smatram da su rezultati višedecenijske vladavine DPS-a porazni po Crnu Goru, pogotovo u ekonomsko-socijalnom smislu za njene građane. Ne sporim dobre stvari i doprinos DPS-a obnovi nezavisne Crne Gore i u pogledu pristupanja Crne Gore NATO-u, ali ta partija i njen autokratski lider učinili su od 1991. do današnjeg dana i mnoštvo loših stvari po Crnu Goru i njene građane. Ovaj režim vlada nedemokratski, na totalitarni način najvećim dijelom. Suočavamo se dugo, pod vlašću DPS-a, sa političkim ostrakizmom i revanšizmom i sa partijsko-oligarhijsko-tajkunskom privatizacijom Crne Gore. I zloupotrebom državnih resursa. Tome sam principijelno oponentan. To je jako štetno za Crnu Goru i društvo u cjelini.

MONITOR: Kao pravnik šta kažete na ocjene da je SPC bespravno došla u posjed crkava, manastira i crkvenih nepokretnosti u Crnoj Gori?
ADŽIĆ: Srpska pravoslavna crkva, odnosno njena eparhija Crnogorsko-primorska importovana je na crnogorsku teritoriju nasilnom aneksijom i okupacijom Crne Gore 1918. godine i bespravnim ukidanjem njene državne nezavisnosti i antikanonskog i antiustavnog ukidanja autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve 1920. SPC nema pravo svojine nad sakralnim pravoslavnim pokretnim i nepokretnim dobrima u Crnoj Gori, već ima ono što se u građanskom i stvarnom pravu i zakonu zove - nezakonita, nesavjesna i manjljiva državina. Do kraja nezavisnosti Crne Gore i do bespravnog ukidanja autokefalne CPC sakralna pravoslavna dobra (manastiri i crkve i njima pripadajuće nepokretnosti) u svojinskom smislu bile su vlasništvo države Crne Gore, dok je autokefalna CPC upravljala tim dobrima, imala pravo upotrebe, korišćenja i ubiranja plodova. SPC je okupacijom došla u posjed tih dobara i decenjama njima gospodari, rentira ih, ostvaruje profit, iako nema svojinska prava, već ,,manljivu državinu", to jest faktičku stvarnu vlast nad njima, stečenu silom, prevarom i zloupotrebom povjerenja.


Đukanović i Amfilohije ,,sijamski blizanci"

MONITOR: Godinama se bavite i Srpskom crkvom u Crnoj Gori i njenim mitrpolitom Amfilohijem, koji je i ovih dana dokazao da je političar u mantiji i da je uvijek protiv Crne Gore i to nesmetano zahvaljujući Milu Đukanoviću i DPS-u. Kako to objašnjavate?
ADŽIĆ: U Vašem pitanju je velikim dijelom sadržan i odgovor. Od 1989. do 1997. Srpska pravoslavna crkva i DPS bili su saveznici u velikosrpskom ratnom projektu i u ratovima na prostoru bivše SFRJ. Zajedno su doprinijeli kontaminaciji društva u Crnoj Gori nacinalizmom, mržnjom, netrpeljivošću i zajedno su gazili principe demokratskog i sekularnog društva i doprinijeli nazadovanju Crne Gore u svakom pogledu. Vlast jedinstvenog DPS-a do 1997.godine bila je bezmalo apokaliptična po Crnu Goru. Kasnije su se etapno neke stvari mijenjale, nakon raskola u DPS-u 1997. I nakon što se DPS tek 2001. programski opredijelio za nezavisnu Crnu Goru između njih je postojao nekad otvoreni, a nekad prećutni savez, ali i raskol u pogledu obnavljanja nezavisne Crne Gore. Razilaženja između vrha DPS i Amfilohija su se događala i ranije, a ne od skoro, ali isto tako je činjenica da je u prošlosti u prelomnim trenucima za interes vlasti DPS-a mitropolit Amfilohije Radović bio saveznik režima u cilju pomaganja njegovog opstanka na vlasti. I nekad su oni bili ideološki ,,sijamski blizanci''.

Danas su na suprotnim pozicijama i međusobni protivnici. Bar tako izgleda. Amfilohije je ostao lojalan velikosrpskom svetosavskom klerikalizmu, a DPS je mutirao, doživiljavao transformacije, konvertitstvo. Međutim, jedno im je zajedničko bilo i ostalo, a to je da i jedni i drugi objektivno ugrožavaju Crnu Goru u cilju svojih partikularnih političkih i ličnih interesa i benefita.

Opasnost za Crnu Goru je neobjelaška i neočetnička velikosrpska ideologija i politika i njeni brojni promoventi, a opasnost je takođe i vlast DPS-a i njegovih satelita i pomagača koja privatizuje državu i partijske i lične interese stavljaju u prvi plan. Meni su daleke i (neo)četnička i (neo)bjelaška Crna Gora, ali i privatna država i njena vlast koja je poharala društvo i uslovila loše uslove života za njene građane. Ekonomsko-socijalni prosperitet Crne Gore nije donijela vlast DPS-a. Crna Gora nije njihova privatna svojina, a oni se ponašaju kao da jeste i vladaju ne sa pažnjom i brigom dobrog domaćina, već sopstveničko-profiterski, čime se nanosi ogromna šteta Crnoj Gori i njenim građanima. Demokratska, izborna smjena vlasti potrebna je Crnoj Gori. Nadam se da će sazreti uslovi za to. Svaka vlast treba da bude prolazna, a Crna Gora vječna.


Veseljko KOPRIVICA

 

pozovi-sprijeci

CEROVO_Monitor_baner_310x60

 

Monitor u novom broju donosi

Monitor broj 1478. 15. februar 2019.       SANADERIZACIJA MILA ÐUKANOVIĆA:Parti...

 

Monitor broj 1477

Monitor broj 1477  8. februar 2019.       Priajtelji iz devedesetih:TAJNE PR...

 

Monitor broj 1476

Monitor broj 1476  1. februar 2019.       AFERA ATLAS:Kako je Prva banka pre...