VLADAJUĆEM REŽIMU u Crnoj Gori makar jedna stvar ne može da se spori. Da je šampion u izumevanju najraznovrsnijih sadističkih tehnika nedemokratskog vladanja. Među ovima, verovatno najsadističkija, jeste tehnika žrtvom na žrtvu. Kao u procesu protiv Ibrahima Čikića, u kojem se, na strani prorežimskih tužilaca, 16. marta 2011, potpuno neočekivano i nesuvislo, pojavio i jedan Čikićev sapatnik iz 1994. Ili, kao u slučaju ratnog zločina deportacija 1992, u kojem sestra jednog od stradalih, u ime udruženja porodica žrtava, uz pomoć jednog bivšeg antirežimskog a odskora pravog prorežimskog novinara-specijalca, već nekoliko meseci, bez i jednog jedinog argumenta, isijava neumorni žar, protiv jedinog antirežimskog svedoka, dok, u isto vreme, ili ćuti, ili samo reda radi pominje, odgovornost najviših čelnika režima, posebno broja jedan, Mila Đukanovića.