I disidentstvo i veliki talas studentske pobune 1968. godine su nesumnjivo najkrupniji društveni fenomeni koj su prethodili slomu ruskog modela totalitarnog komunizma; oni su već po svojoj prirodi složeni, i do danas mnogo što od toga što čini njihovu prirodu nije sasvim razjašnjeno. Disidentstvo nije bilo politički homogen pokret, činili su ga usamljenici-pobunjenici, a u studentskom pokretu je bilo i „utopije" i sasvim realno pobune protiv okoštalih struktura. Danas, sve naglašenije traje borba za nasleđe, u kojoj se prepoznaju i „elita" i „crkva" pri čemu je nesporno da su u toku široka gibanja koja svi učesnici različito definišu.