Povežite se sa nama

INTERVJU

MILOJKO PANTIĆ, SPORTSKI KOMENTATOR I KOLUMNISTA IZ BEOGRADA: Srbija je Vučićev privatni posjed

Objavljeno prije

na

MONITOR: Vi ste poznati sportski komentator, a u novije vrijeme komentarišete i politička događanja. Šta Vas je motivisalo da sa sportskog pređete na politički teren?
PANTIĆ: Sociolozi su davno konstatovali da je sport ogledalo društva. I da je sve što se u sportu zbiva samo preslikano društveno stanje. U našem srpskom ogledalu te vrste, jasno se može videti da su ne samo sport već i kultura, nauka, praktično sve oblasti civilnog života, postale jad i beda kurtizane zvane politika. Totalnom politizacijom života i uništavanjem svih društvenih, pa i sportskih institucija, političari su potpuno razorili društvo. Umesto reda u društvu vlada haos i grabež. Interesi pojedinaca i partija na vlasti iznad su svakog zajedničkog. Prema tome nisam ja prešao sa sportskog na teren politike već obrnuto. Sport je po difoltu ne vladin i ne politički sektor života i ja u svojim komentarima stalno ističem: političari dalje ruke od sporta jer je to naša građanska oblast. Uostalom, ako svaki političar misli da može da uređuje sportski život zašto ja kao diplomirani politikolog ne bih njima poručio šta mislim o njihovom radu i neradu?

MONITOR: Imaju li današnji fudbal i politika nekih dodirnih tačaka?
PANTIĆ: Ako se misli na srpski fudbal i politiku onda tu nisu u pitanju dodirne tačke nego neposredna, direktna veza. Prvi čovek srpske politike je na mesto predsednika Fudbalskog saveza Srbije postavio svog nekadašnjeg telohranitelja iz vremena kada je bio generalni sekretar Šešeljovih radikala Slavišu Kokezu i kao što je njegov politički mentor privatizovao čitavu državu Srbiju, tako je i Kokeza od Saveza i reprezentacije napravio privatnu Agenciju za međunarodne transfere igrača. U tim transferima važnu ulogu kao menadžer ima najbliži rod prvog političara Srbije. Zato ja reprezentaciju radije vodim kao selekciju Kokezanije a sve koji rade u srpskom Savezu Kokezijancima.

MONITOR: Ovih dana Srbija je bila u centru pažnje i svjetske javnosti zbog odlaska predsjednika Aleksandra Vučića na Kosovo. Šta ste zaključili o tom obilsku nakon što je okončan?
PANTIĆ: Tragedija Srbije je u tome što nema alternativu Vučićevoj vlasti, jer i oni koji kao tzv. opozicija pretenduju da ga skinu sa vlasti Vučića optužuju da je prodao, priznao ili izdao Kosovo. Ne može se izdati nešto što nije tvoje. Vučić je izdao Srbiju jer je potpuno promenio karakter društva tako što je državu pretvorio u svoj privatni posed.Taj navodni najbolji student Pravnog fakulteta ne samo da se ne pridržava pravnih normi zapisanih u Ustavu i zakonima, ne samo da ga ne interesuje legitimnost i legalitet, već se svemu tome javno ruga.Nikada niko nije kao on vladao bez ikakve odgovornosti i bez minimuma znanja o naciji i državi. Nikada niko nije bez ikakvih ovlašćenja pregovarao o sudbini Srba i Srbije. Pa on je na mesec dana prekinuo odnose sa Francuskom zato što je njen sud pustio na slobodu Haradinaja sa obrazloženjem da Srbija nije dostavila dokumentaciju kojom dokazuje da je Haradinaj ratni zločinac. A samo par meseci kasnije Vučićevi poslanici u Skupštini Kosova pod imenom Srpska lista prave Vladu Kosova sa tim istim Haradinajem. Pa šta je to nego beskrajno političko licemerje?

MONITOR: Vučić je rekao da Srbija nikada neće priznati nezavisno Kosovo, da nikakvo rješenje kosovskog problema nije na vidiku u Briselu i da „stvari treba da se rješavaju riječima i pameću, a ne oruđem i oružjem”. Kako komentarišete te poruke?
PANTIĆ: U svim bivšim jugoslovenskim republikama osim Slovenije, Crne Gore i od nedavno Makedonije, na vlasti je ona politička opcija koja je razorila nekadašnju veliku državu, a to je nacionalizam samo ovoga puta modifikovan zavisno od slučaja do slučaja. U Srbiji recimo u pitanju je kvazi varijanta nacionalizma, jer to što govori najveća srpsko-hrvatska nacionalistička hulja, knjiški moljac, kralj budala i pravosnažno osuđeni ratni zločinac Vojislav Šešelj, ne može se drugačije okvalifikovati nego kao idiotizam, u prevodu gluposti i budalaštine. A to što ga njegov najbolji učenik, van svih zakonskih normi, i dalje drži u Parlamentu najbolji je dokaz do koje mere je privatizovao Srbiju. E sad, Jugoslavija je izgorela u ratnom požaru da bi se opljačkala nekadašnja društvena i državna imovina. Sada kada je to urađeno nema se zašto ratovati i nema ko da ratuje. Jer srpska profesionalna vojska je prepolovljena. Pobegli su ljudi od državnih razbojnika glavom bez obzira. A svuda oko Srbije je NATO vojska. I šta je to nego budalaština kad Šešelj kaže da treba blic-krigom zauzeti Kosovo i da će Srbija kad tad doći do linije Karlobag – Virovitica.

MONITOR: Vučić je, pored ostalog, nazvao Slobodana Miloševića velikim srpskim liderom. Podsjećaju li Vas njegove političke poruke na onaj čuveni Miloševićev govor na Gazimestanu i vraća li se to Srbija u devedesete?
PANTIĆ: Srbija se ne vraća, Srbija nikada nije izašla iz devedesetih. Srbija je postala zvanično najsiromašnija zemlja Evrope, zato što je od propasti komunizma i raspada Jugoslavije vode, bez ikakve kontrole i odgovornosti, nesposobni, neobrazovani, nekulturni, da ne kažem primitivni, ljudi koji čine komunističko-nacionalističku i kriminogenu političku koaliciju-KNK. Ta koalicija je stvorena početkom devedesetih godina i evo već više od četvrt veka vlada Srbijom.Ta KNK politička koalicija , bolje reći klika , drži građane Srbije u materijalnom i duhovnom neznanju, bedi i siromaštvu, jer se tako najlakše vlada. Tu političku konstantu u srpskom društvu,uz pomoć nereformisanih a privatizovanih i kriminalizovanih tzv. Službi bezbednosti, uspostavili su sedmorica nasilnika srpske političke apokalipse: Milošević-Dačić-Šešelj- Vučić- Nikolić- Arkan i Palma.To su ljudi koji su Srbiju uveli najpre u rat sa okruženjem a potom i sa celim svetom, da bi kao navodni zaštitnici srpstva uskočili u političko sedlo vodeći narod i državu direktno u propast. Po tome što samo dva jahača te srpske apokalipse nisu više u sedlu jasno vam je da Srbija iz devedesetih nije ni izlazila.

MONITOR: U martu ove godine Vučića ste optužili da razara društvo, uništava državu Srbiju i njene institucije, odbacuje Ustav, ukida demokratiju, hapsi, tuži i presuđuje. Je li se u međuvremenu nešto promijenilo?
PANTIĆ: Promenilo se, ali na gore. Čovek je svog šofera postavio na mesto predsednika opštine Zemun, svoju kafe kuvaricu na mesto predsednice opštine Savski Venac. Telohranitelja Kokezu smo već pomenuli. Već šest godina on i njegova družina državnih razbojnika vladaju Srbijom tako da bi bili smešni kao onaj Ali-Baba francuskog glumca Fernandela i njegovih četrdeset hajduka iz poznate filmovane bajke, samo da nije tolikih tragičnih posledica po društvo i državu. Uostalom, naš politički Ali-Baba i sklapa tajne ugovore sa Arapima, za njihove interese ruši ceo jedan kvart u Beogradu i ko zna kako će se sve to završiti. Kao u bajci sigurno neće.

MONITOR: Da se vratimo sportu. Otkud toliko incidenata i mržnje na fudbalskim stadionima?
PANTIĆ: Rekoh na početku da je sport, a fudbal pogotovo, pravo ogledalo društva. Politička zloupotreba fudbala je vidljiva na svakom koraku na svakoj utakmici, naročito na ovim našim materijalno i duhovno opustošenim prostorima.. Ništa lakše nego ojađenom, nezaposlenom i totalno frustriranom narodu, kao duhovnu hranu ponuditi pobedu Srbije nad Albanijom, pobedu Hrvatske nad Srbijom ili Partizana nad Skenderbegom. Tako se sva frustracija leči mržnjom koja se iskaljuje prema Albancima, Hrvatima ili Srbima.

MONITOR: Mnogi kažu da je danas fudbal biznis i moćna industrija.
PANTIĆ: Fudbal se nekada igrao zbog gledalaca . Igrali su ga siromašni, a gledali imućni. Sada se fudbal igra zbog novca od tv prava i kladionica. Kada je osnovana Premijer liga Engleska je za godinu dana dobila od televizije 20,3 miliona evra. Danas od tv prava na godišnjem nivou dobija dve milijarde evra. I, naravno, tu gde je prisutan tako ogroman novac okeanske su i mogućnosti za korupciju. Pa nedavno je uhapšeno pola Izvršnog odbora FIFE. Da ne govorimo o tome šta bi sve morao gurač lopte da uradi ako se u njega uloži 100 miliona. Teško da će sve to na dobro izaći.

MONITOR: Štar mislite o današnjem novinarstvu? Je li tabloidizacija medija moćnija od profesionalizma?
PANTIĆ: Ne znam za druge, ali Srbija se davi u moru tabloidnog gliba. Moć takvih medija postaje zastrašujuća. Jer kako se proizvode informacije tako se prave i dezinformacije. Novinari takvih medija obuzeti su kolektivnom manijom laganja, iskrivljavanja, pa i isključivanja činjenica. Širenje straha, strepnje, izazivanje panike i osećanja ugroženosti, sve su to medijski efekti kojima se građanstvu skreće pažnja sa važnih životnih tema. Mediji su danas taj ključni faktor u promeni društvenih odnosa, a ne ekonomija. Nažalost.

Veseljko KOPRIVICA

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

NASTAVAK KADROVANJA U RESORU VESNE BRATIĆ – SLUČAJ RADE VIŠNJIĆ: Greška koja nije slučajna

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ministarka  Bratić  očito ne smatra  da je veličanje četništva i  ratnih zločinaca ikkava  smetnja  za obavljanje rukovodećih finkcija u školstvu

 

Slučaj Rade Višnjić, nesuđene v.d. direktorice Osnovne škole (OŠ) „Jugoslavija” u Baru, u žižu javnosti vratio je Ministarstvo prosvjete, nauke, kulture i sporta (MPNKS) na čijem je čelu Vesna Bratić. Kao diplomirana učiteljica, Rada Višnjić je za v. d. direktoricu imenovana na period od šest mjeseci, počev od 12. jula.  Razriješena je samo osam dana kasnije.

Na imenovanje Višnjićeve javnost je burno reagovala. Protiv nje je u januaru 2020. godine pokrenut disciplinski postupak, nakon što je učenicima na času zadala da crtaju trobojku, u vrijeme snažne politizcije upotreba zastava. Tada je dobila uslovni prestatak radnog odnosa. U jesen iste godine, preko Vajber grupe pozvala je učenike na moleban u Hram Svetog Jovana Vladimira u Baru. Uslijedio je definitivan otkaz.

Višnjićeva je na svom Fejsbuk profilu objavila i odu Ratku Mladiću, bivšem komandantu Vojske Republike Srpske, u Hagu doživotno osuđenom ratnom zločincu. U prilog tvrdnji da hvalospjevi Mladiću nijesu smetnja već više preporuka kod ministarke Bratić ide i činjenica da je za novog direktora Doma učenika u Beranama nedavno imenovan Goran Kiković. On je otvoreni podržavalac četničkog pokreta, a aktivno je učestvovao u predlaganju imenovanja ulice u Beranama po Mladiću.

Vesna Bratić je prije par mjeseci Bojanu Đačić, takođe učiteljicu, ideološki blisku koleginici iz Bara, postavila za v.d. direktoricu Osnovne škole (OŠ) „Ristan Pavlović” u Pljevljima. Đačićeva je smijenjena nakon dva dana, jer su njena fotografija, na kojoj na glavi nosi šajkaču sa kokardom, i tekstovi šovinističkog sadržaja, osvanuli na Instagramu. I izazvali snažnu osudu građana.

Ni tada, baš kao ni u slučaju Višnjić, ministarka Bratić se nije ogradila od stavova   izabranica. Đačićeva je smijenjena u tišini, bez izjašnjenja MPNKS-a. Višnjićeva je prošla gore. U pokušaju da se zaštiti, Vesna Bratić je u saopštenju u kom navodi da je promijenila mišljenje o njenom imenovanju, kazala da je do toga došlo nakon što su iz MPNKS-a imali uvid u  privatne materijale opscene prirode profesorice Višnjić – aludirajući na nage fotografije koje su kružile društvenim mrežama, a na kojima je navodno ona. To je i vrhunac opscenosti ministarke Bratić – što su joj pri kadriranju „opscene fotografije” veći problem od podrške Mladiću. I zloupotreba privatnosti pri raskidanju radnog odnosa. Zbog toga su ministarku kritikovali iz Centra za građansko obrazovanje (CGO), skupštinskog Odbora za ravnopravnost, Centra za ženska prava (CŽP), kao i pojedinih političkih partija.

Vesna Bratić je, objašnjavajući odluku o razrješenju Rade Višnjić, nenamjerno otkrila i da u MPNKS-u ne obavljaju nikakve provjere kandidata. „Sva priča o depolitizaciji državnog aparata pala je u vodu sramnim postupkom Vesne Bratić, iza kojeg nesporno stoje partije vladajuće većine. Umjesto da oslobode škole političkog uticaja i da razbiju ćelije za kupovinu glasova, što je nasljeđe koje je ostavio DPS sa svojim koalicionim partnerima, oni su se odlučili da te mehanizme preuzmu. Umjesto partijskih direktora i zamjenika – dobili smo partijske direktore i zamjenike”, konstatuje u svojoj objavi na Fejsbuku dugogodišnji aktivista nevladinog sektora Vuk Maraš.

Ministarka tvrdi da su novoizabrani vršioci dužnosti direktora osnovnih i srednjih škola birani nepartijski. Nije tako, narvano. Monitorovi upućeni izvori tvrde da je Radu  Višnjić imenovala na predlog Socijalističke narodne partije (SNP). Brojni slučajevi upotpunjuju sliku o krugovima iz kojih dolaze kadrovi u kulturi i prosvjeti. Monitor redovno piše o tome.

Andrea JELIĆ
Pročitajte više u ptampanom izdanju Monitora od 23. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

ŠERBO RASTODER, ISTORIČAR: Treba nam istina   

Objavljeno prije

na

Objavio:

Na Rezoluciju  o Srebrenici u crnogorskom političkom kontekstu  su se upecali zagovornici zla koji su se sakrivali iza „naroda“ kako bi osporili zlo. Sreća je da su ubjedljivo poraženi na način koji Crnu Goru vraća na stazu kakve – takve normalnosti i civilizacijske vrijednosti što je sa simpatijama prihvaćeno u regionu i svijetu

 

MONITOR: Usvajanje Rezolucije o Srebrenici i sporenja oko nje?

RASTODER:  Srebrenica je postala prepoznatljiva tačka topografije zla u Evropi. To je ,,zasluga” onih koji su počinili genocid ali i međunarodnog  suda  koji je pravno verifikovao tu činjenicu u dokaznom postupku koji je trajao više godina i u kojem je priloženo nekoliko hiljada dokaza (snimaka zločina, iskaza svjedoka, naredbi viših organa vojnih formacija, iskaza  aktera). Neki od počinilaca genocida (Nikolić, Krstić, Erdemović i drugi) priznali su zločin i iskazali kajanje, a neki od njihovih sljedbenika evo to odbijaju da urade. Zašto bi to bilo važno? Ne zbog toga što se mogu promijeniti činjenice vezane za genocid, već zbog nastojanja da se one politički relativizuju i na taj način odgovornost sa pojedinaca (koji su uglavnom priznali) socijalizuje na čitav narod.  To je nepošteno i neljudski prema narodu zato što je individualizacija krivice bio primarni cilj suda. To se radi ne zbog toga što ,,nije bilo” nego zbog odbrane,,ideologije zločina”. Postoji opravdan strah, da će se kad-tad postaviti pitanje o prirodi tvorevine, čiji je predsjednik, vrhovni komandant, predjednik skupštine, vlade itd. osuđen za genocid. Takva tvorevina  može biti samo ,,genocidna”, proizvod najvećeg  zločina u Evropi nakon Drugog svjetskog rata.

Sud u Hagu nije, kao nijedan sud, idealan. Ali u odnosu na onaj u Ninbergu, sud u Hagu je najmanje nekoliko desetina puta uređenija, sređenija i organizovanija institucija. Kako u primjeni prava tako i u dokaznom postupku. Ali tvrditi za sud u Ninbergu da je bio ,,antinjemački“ zato što  je primarno sudio nacistima je jednako stupidno i moguće samo ako ste pobornik nacizma.

Rezolucije o Srebrenici nemaju nikakav značaj za  činjenicu kvalifikovanu kao ,,genocid“ oni  su politička potreba društva da se odredi ,,na kojoj je strani”. U crnogorskom  kontekstu ovo je bio politički mamac na koji su se upecali zagovornici zla koji su se sakrivali iza „naroda” kako bi osporili zlo. Sreća je  da su ubjedljivo poraženi na način koji Crnu Goru vraća na stazu kakve takve normalnosti i civilizacijske vrijednosti, što je sa simpatijama prihvaćeno u regionu i svijetu.

MONITOR: Minuo je još jedan 13. jul. Kako tumačite sve glasnije revizionističke stavove o ulozi četnika u II svjetskom ratu?

RASTODER: Ne postoji ,,revizionizam u istoriji”. Ne može  se promijeniti ,,ono što je bilo”, mijenja se  samo mišljenje  o ,,onom što je bilo”. Tu se ne radi o istorijskom nego o ideološkom revizionizmu. Miješanjem ova dva posve različita pojma omalovažava se istorijska nauka, koja ima precizno definisane obrasce po  kojima dozvoljava naučno legitimne ,,promjene”. Nije svako mišljenje o prošlosti  istorija, niti je isto pričati o istoriji i istorijskoj nauci. Promjena mišljenja o četničkom  pokretu je ideološko konstruisanje novog narativa koje ne počiva na novootkrivenim činjenicama već na diskvalifikaciji postojećih. To može postati naučno prihvatljiv narativ o prošlosti tek kada se novim  dokazima (istorijskim izvorima) dokažu učešća četnika u bitkama sa okupatorom, njihova saradnja sa antifašistima. Treba i dokazati da su glavni programski dokumenti, poput onog Homogena Srbija i mnogi slični,  falsifikati, te zašto su četnike, ako su bili antifašisti, ostavili  saveznici. Sve u svemu, nema revizije istorije, proizvodi se samo idološki i vrijednosni haos.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u ptampanom izdanju Monitora od 23. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

BUDIMIR MUGOŠA, FARMER I BIVŠI MINISTAR POLJOPRIVREDE: To što imamo brzo će nestati

Objavljeno prije

na

Objavio:

Prethodna vlast osudila je crnogorsku poljoprivredu na smrt, a aktuelni ministar poljoprivrede, gospodin Stijović, formirao je streljački vod

 

MONITOR: Jedan ste od učesnika protesta poljoprivrednika. Ministar Aleksandar Stijović kaže „pitanje je ko su ti ljudi i koje su im namjere“. Evo prilike da razjasnite tu „dilemu“.

MUGOŠA: Bezprimjerno je takvo ponašanje ministra prema ljudima od čijeg rada živi i zbog kojih postoji. Ako ministar ne zna ko su 70 najvećih farmera u Crnoj Gori koji imaju farme od 50 do 200 grla, onda smo svi u velikom problemu. Ovi ljudi su prije svega dobri domaćini, pripadnici svih vjera, nacija i partija, koji imaju dovoljno građanske svijesti, hrabrosti i odgovornosti da iznesu stavove i brane svoje i državne interese. To su ljudi koji su spremni na danonoćan rad da bi obezbijedili sebi i svojim porodicama egzistenciju a građanima kvalitetnu hranu.

Ako bismo govorili brojkama: to su vlasnici nekoliko hiljada najkvalitetnijih muznih grla u Crnoj Gori koji proizvode više od 50 odsto mlijeka koje se predaje mljekarama. Da je izašao jedan čovjek da protestuje trebao je biti uvažen  i primljen na razgovor. Nijesmo mi bravi da nas neko sa prozora prebrojava.

Nas povezuje domaćinsko razmišljanje i zajednički problem. Tražimo od države pomoć da preživimo ovu tešku situaciju a da onda sa institucijama pokušamo naći bolji model agrarne politike. Mi na to imamo pravo a država obavezu. Ne postoji niti jedan zakonski osnov da nam se ne izađe u susret, postoji samo nedostatak volje, znanja i razumijevanja. Bahato ponašanje ministra, njegovih saradnika i premijera su dodatno zakomplikovali situaciju, pa su naši zahtjevi sada radikalizovani i tražimo ostavku ministra Stijovića.

MONITOR: Ministar kaže da ne mogu ispuniti vaše zahtjeve pošto za to treba previše novca. Šta dalje? 

MUGOŠA: Kada nešto nećete onda je lako naći razloge. Poljoprivreda je izuzeta iz Zakona o kontroli državne pomoći što znači da država može pomoći a da pri tome ne krši niti jedan zakon ili međunarodni sporazum (STO, CEFTA). Sve evropske države su pomogle svojim poljoprivrednicima, osim naša.

Mi smo u martu tražili pomoć od pet euro centi po litru i na te naše zahtjeve ministar nije odgovorio, iako su naše kalkulacije govorile da je za to potrebno oko 1,5 miliona. Na posljednjem protestu mi smo preformulisali naše zahtjeve ali je suština ostala ista.

Dobrom argumentacijom na Vladi ta sredstva bi bila obezbijeđena kao što su data mnogim drugim djelatnostima u iznosu od preko 160 miliona. Za nas nema dva miliona iako smo strateška privredna grana.

MONITOR: Zašto u resornom Ministarstvu nemaju sluha za vaše probleme? 

MUGOŠA: Ministar ne zna, a nema ko da mu objasni, kako stvari stoje u ovom sektoru. Kako se, recimo,  kalkuliše cijena mlijeka: troškovi hrane su 65 odsto a onda dolaze troškovi energije, sredstava za higijenu, amortizacija, oprema stada, sitni alat , veterinarske usluge i , konačno, radna snaga.

Ministar neznaveno izvodi računicu da krava svaki dan daje dvadeset litara mlijeka i ispade sve sjajno. Naravno to nije tako. U periodu „pika laktacije“ lako je poslovati sa dobitkom ali što raditi kada se krava ne muze, a to je 50 do 70 dana u godini. Krava za života u dobrim uslovima da 20.000 litara mlijeka. Njena vrijednost na početku je preko 2.000 a na kraju vijeka 500 eura, pod uslovom da ne ugine i da je debela. Kada ovu razliku podijelimo na prinos mlijeka, pokazuje se da u cijenu koštanja mlijeka amortizacija stada učestvuje sa 7,5 centi po litru. A gdje je sve ostalo?

Svakoga ko hoće da se bavi poljoprivredom treba držati kao malo vode na dlanu. To je EU prepoznala i izdvaja polovinu budžeta za poljoprivredu i ruralni razvoj. Ta informacija još nije stigla do naših vlasti.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u ptampanom izdanju Monitora od 23. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo