Povežite se sa nama

FELJTON

SEDAM PUTA BRODOM OKO SVIJETA (III): Vera Kruz je meksikanski Kotor

Objavljeno prije

na

Vera Cruz, Tampiko, Akapulko – luke i izvanserijski turistički gradovi. Vera Cruz je meksikanski Kotor, plus marijači. Buenos Aires, Rozario (mjesto Mesijeva rođenja) u Argentini, odišu ljepotom Mediterana. Montevideo, Bog te video. E viva, Espania! Kanada i Francuski Quebek, Montreal. Nezaboravni Tree Riverse ostaje u sferi intime. New Faundlend i Hadson bey. Ledenjaci, sniježne oluje i polarni medvjedi! Na bliskom odstojanju! Mi filmove doživljavamo na drugi način od običnih ljudi. Čim se pojavi udarna špica prepoznajem New York, Grad Anđela, Hjuston, mnoge gradove Azije, Australije i svijeta. A onda gledate film i usputno se podsjećate na neke životne epizode. Mnoga od ovih mjesta su uspomene i moje supruge, koja je iza sebe takođe ostavila skoro deset godina boravka na brodu, uključujući tu sve zemlje Mediterana, Sjeverne Evrope i jedno putovanje oko svijeta. Afrika je veliki kontinent, često krivo tumačen. I uvijek nedorečen. U novinama, putopisnim romanima, ekskluzivnim reportažama, filmovima. Južnoafričku Uniju smo malo više upoznali za vrijeme svjetskog prvenstva u fudbalu. Ostaće najduže u sjećanju vuvuzele! Moje uspomene: Kejptaun – na rtu Dobre nade. Grad evropske ljepote. Durban takođe. Frankofonska Afrika sa nizom zemalja u kojima dominira francuski uticaj. Afrika je svjetski Balkan – isto toliko koliko smo mi Evropa! Dakar, Lagos, Konakri, Fritown, Monrovia, Abidžan, Acera, Lome. Nigeria – Lagos je glavni grad i luka najveće i najsurovije afričke zemlje. Port Harkort po zlu čuven, posebno po napadima na brodove i otimanje pomoraca. Duala, Libervil i Luanda su luke u koje sam svraćao jednom, dva puta i to je sve. Malo utisaka, malo uspomena.

Zemlje Magreba su kod nas više poznate i posjećene. Kasablanka, Alžir, Tanger, Rabat, Tunis… Aleksandrija je istorijski pojam kulture. Od Kleopatre, Aleksandrijske biblioteke, čuvenog Svetionika, do posljednjeg dinasta egipatske države Faruka. Njegov dvor u Aleksandriji je muzej. Lijepa obala, luksuzni hoteli, neki sa istorijskom patinom i sama arhitektura, starog i novog, čine grad vrlo zanimljivim. U vrijeme mojih boravaka, Aleksandrija je bila okupirana ruskim turistima. (Kasnije je bila ratna zona. U vrijeme rata sa Izraelom). Ruski turisti su tada ovdje boravili zato što je građena najveća brana na svijetu, na rijeci Nilu kod Luksora. Gradio je SSSR.

Kulturnim poslenicima svijeta ostalo je u sjećanju grandiozno izmještanje hrama Abu Simbel u kojem je učestvovalo 90 zemalja svijeta pod okriljem UNESCA i UN. Ono što karakteriše sve arapske zemlje, u vrijeme koje opisujem, je jednostavnost, prostosrdačnost ljudi tih gradova, da vas kao stranca ugoste i ispune vam svaku želju. Naravno i uz malu nadoknadu. Najčešće to je jedini izvor zarade onih najsiromašnijih žitelja tih krajeva. Nijesam na ulici primijetio prošnju, poput Indije, Pakistana, Bangladeša. I ono što je najvažnije – čovjek, a pomorac je tim situacijama stalno izložen neprijatnostima, nikada ni jednog trenutka nije trebalo da se plašimo da će prema nama neko napraviti nasilje radi pljačke. Izuzetno korektan narod – koji teško živi, ali i ima svoj ponos! U isto vrijeme smo u Rio de Janeiru bili napadani direktno na brodu od naoružanih bandi i opljačkani do gole kože.

Gazda firme, koji je izvodio radove u stroju, ispričao mi je ovaj slučaj. Poslovan čovjek iz Njemačke dolazi u Brazil da podmiri određeni račun. Prije dolaska u Rio, od profesionalne bodi gard firme je naručio dva pratioca. Sjeli su oni u rezervisani auto, ukrcali abonenta i odveli ga u nepoznatom pravcu. Tako mu se gubi svaki trag. Uključujući tu i keš od 150.000 dolara.

Na sopstvenom tijelu, zajedno sa mojim prvim oficirom, osjetio sam surovost tih ljudi u najstrožem centru luke Santos. Film uživo je gledala grupa od tridesetak ljudi, na drugoj strani ulice, ispred jednog otvorenog bara – kako nas napadaju, omamljuju, pljačkaju i odlaze u masu. I tako se mi par minuta kasnije budimo, mamurni, pocijepani, opljačkani. Brazil uz Rusiju, Kinu i Indiju, danas predstavlja zemlju koja najviše ekonomski napreduje u svijetu, dok skoro svi ostali grcaju u krizi. Po kriminalu, Brazil i Nigerija su dvije zemlje u koje nijedan pomorac svijeta ne bi želio kročiti nogom. Ovo je moje iskustvo. Bojim se da se ni do danas nije mnogo toga izmijenilo.

Port Said, prolaz Suec kanalom iz Mediterana za Crveno more i Indiju. Latakija – u Siriji, gradile je naše firme iz bivše Juge. Bejrut – Liban novijeg vremena je užas, sličan onome koji se kod nas događao devedesetih. Bejrut moga sjećanja je centar džet seta Evrope i omiljeno svjetsko stjecište noćne zabave i biznisa. Osim mercedesa u tom gradu nijesam vidio drugih kola. O turskoj obali, ljepotama, ljubaznosti – mnogo toga je viđeno i ispričano. O Burgasu, Varni, Konstanci, Odesi, Ždanovu (Mariupol), Sočiju, Suhumiju, Batumiju može čovjek da piše danima. Iz svakog od ovih mjesta nosim masu uspomena koje imaju lično značenje, pa ipak su samo jedan mali isječak iz karijere jednog pomorca. Ono što čovjeka iritira je ortodoksno neznanje profesora univerziteta i mnogih novinara i kvazi komentatora, kad su u pitanju notorne činjenice. Na čitaocima je da sude, ja ih samo navodim.

Raspisan tender za prodaju Luke Bar, kontejnerski terminal. Licitiraju u Beogradu ima li Srbija ekonomskog interesa da se upusti u taj posao. Glavni šef u ime vlade zaključuje da ima. Ali to treba ostvariti na privatnoj bazi. Niko nije zainteresovan od tajkuna. A onda u medijima, zavisno čije rezone zastupaju, imate gluposti, nepojmljive zdravom razumu. Umjesto da uzmu geografsku kartu, vide udaljenosti od alternativnih luka: Konstance, Burgasa,Varne, Kopra, Ploča i Soluna i to uporede sa udaljenošću od Bara i dobiju odgovor da: 350 km iz Užica, 500 iz Beograda, oko 700 iz Subotice, nije prihvatljivije od 700 do 900 kilometara do luka koje sam nabrojao i preko kojih Srbija izvozi desetinama godina, iz političkih razloga izbjegavajući Bar. U jednom smjeru se vozi teret, a u drugom se vagoni ili šleperi vraćaju prazni. Samo analfabete mogu dokazati da je 1000 km bliže od 500, 2000 km od 1000 km. Treba izgraditi 160 km autoputa, modernizovati željeznicu.

Pa zar taj put od 500 km, u dužini od 350 km ne ide kroz Srbiju. Zar ta autocesta ne ide kroz najnerazvijenije predjele Srbije, na koju se prave priključci i razvija taj kraj upravo izgradnjom saobraćajnica. Prljava politika i njene sluge prave stotine miliona i milijarde štete državi – samo komšiji da krepa krava. Kakva budalaština. Isto ovo važi i za turizam. Stotine hiljada ležaja je u kućama srpskih građana na Crnogorskom primorju. Niko ne zna od tih vajnih političara i novinara, koji dozvoljavaju da se svaka budalaština valja u njihovom sredstvu informisanja, da je od Užica do mora 350 km. I toliko nazad, čim god išao. Do Antalije je 1000 plus još toliko nazad. Kome je bliže 2000 km od 700. Ko će da vas 1300 km vozi džabe? A cijene. Pa makar to znaju normalni ljudi da je to stvar ponude i potražnje. Tu nema pogađanja. Ono što je danas skupo ne mora da bude i sjutra. I obratno. Ne možemo se mi osloboditi popova i političara. To je naš usud. No, po meni su neuporedivo od njih gori beskičmenjaci sa titulama, koji podržavaju aktuelne režime, koji su dokazali svoju nemoć i u Srbiji i u Crnoj Gori. A nikako da ih se oslobodimo! Upravo sam na prethodnoj stranici nešto rekao o Arapima.Ostali smo da gledamo u leđa Tunisu, Egiptu, Libiji… Čak i konzervativnom i zaostalom Jemenu! Mora li nam biti ovakva sudbina?

(Nastavlja se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVII): Period poratne obnove i izgradnje

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Po završetku Drugog svjetskog rata prioritet je bio obnova i izgradnja porušene Crne Gore, a potom izgradnja prioritetnih puteva, željeznica, škola, bolnica… svega onog što Crna Gora nije imala. U sakralne objekte se, shodno prioritetima, ulagalo samo u krajnjoj nuždi i radi zaštite kulturnog blaga i graditeljskog nasljeđa, što je posebno došlo do izražaja poslije katastrofalnog zemljotresa iz 1979. godine, u kome su stradali mnogi vjerski objekti. U ovom periodu, pored pomenutog preseljenja Pivskog manastira, iz istih razloga preseljen je i manastir Kosijerevo.

Istina,1972. godine završena je davno započeta izgradnja crkve Svetog Save u Tivtu i izgrađena dva reprezentativna crkvena objekta katoličke crkve u Crnoj Gori: Katolička crkva u Nikšiću i Katolička katedrala u Titogradu.

Nekadašnja katolička crkva u Podgorici, posvećena Presvetom Srcu Isusovom, podignuta 1901. godine, zajedno sa samostanom i župskim uredom, stradala je prilikom savezničkog bombardovanja u maju 1944. godine. Zemljište na kome se crkva nalazila, par godina nakon rata je nacionalizovano i na njemu podignut Dom Jugoslovenske narodne armije.

Crkveni velikodostojnici katoličke crkve u Crnoj Gori su pune dvije decenije vodili pregovore oko nadoknade za izvršenu eksproprijaciju i dobijanja nove lokacije i odobrenja za izgradnju nove crkve. Pregovaralo se u Titogradu, Beogradu i Vatikanu. Pregovori su urodili plodom pa je 1967. godine počela njena izgradnja.

Crkva je sagrađena prema projektu koji su uradili profesor na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu Zvonimir Vrkljan i Boris Krstulović, asistent na istom fakultetu. Izvođač radova je bilo GP ,,Prvoborac” iz Herceg Novog. Crkva je otvorena 29. juna 1969. godine. Novac za izgradnju obezbijeđen je iz donacija Crne Gore i Titograda, međunarodne humanitarne organizacije „Caritas internationalis” i doborovoljnih priloga vjernika iz Crne Gore i dijaspore. Kao i prethodna koja je porušena prilikom bombardovanja, i ova crkva je posvećena Presvetom Srcu Isusovom.

Kuća u kojoj je bila župna crkva u Nikšiću, koja potiče iz 1933. godine, porušena je 1971. godine jer se nije uklapala u novi urbanistički koncept centra grada. Pet godina kasnije, po projektu arhitekte Slobodana Vukajlovića, počela je izgradnja nove crkve u Rastocima. Izgradnja je trajala 10 godina pa je crkva svečano blagosiljana 25. jula 1986. godine.

Promjena političkog sistema nastala raspadom nekadašnje Jugoslavije karakteristična je i po ekspanziji izgradnje vjerskih objekata, koja je zahvatila sve države koje su nastale njenim raspadom.  Religija je dobila primat u političkom odlučivanju, unutrašnjoj i spoljnoj politici, prosvjeti i obrazovanju… pa i onda kad se odlučivalo o ratu ili miru. Vjerski objekti niču kao pečurke poslije kiše. Njihovu izgradnju finansiraju Vatikan, Beograd, Bliski Istok, vjernici, dijaspora, vlada, lokalne samouprave, državna preduzeća, biznismeni… i grešnici. Svi grade i svuda po Crnoj Gori, sa dozvolom i bez dozvole. Često i bez valjane tehničke dokumentacije. Dovoljan je blagoslov crkvenog velikodostojnika. Novca za njihovu izgradnju uvijek ima, a za ostalo ni danas ne smije ni da se pita. Jedino nije bilo novca za izgradnju svetilišta Crnogorske pravoslavne crkve u Podgorici.

Tako su nastale i nastaju i dalje desetine novih bogomolja. Neko gradi crkvu, neko džamiju, sjemenište, hram, medresu… Podignut je Hram Hristovog Vaskrsenja u Podgorici, Medresa u Milješu kod Tuzi, Hram Svetog Vladimira, Džamija Selimija i Katedrala u Baru i… U isto vrijeme nije sagrađena ni jedna nova bolnica, ni jedan kilometar nove željeznice, a nove škole i vrtiće možemo izbrojiti na prste…

Saborni hram u Podgorici: Idejno rješenje Hrama Hristovog Vaskresenja uradio je poznati arhitekta iz Beograda, prof. dr Predrag- Peđa Ristić.

Idejni projekat je urađen 1994. godine na Građevinskom fakultetu u Podgorici a njegova revizija na Građevinskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Idejni projekat je uradio stručni tim u sastavu: Koordinator projekta  prof. dr Mitar Čvorović, dipl.inž. geod.; rukovodioci projekta prof. dr Božidar Milić, dipl.inž.arh i prof. dr Radenko Pejović, dipl.inž.građ;  odgovorni projektant arhitekture prof. dr Božidar Milić, dipl.inž.arh.; projektanti arhitekture: mr Dušan Vuksanović, dipl.inž.arh. i Dušan Lazarevski, dipl.inž.arh; odgovorni projektant konstrukcije Radivoje Mrdak, dipl.inž.građ; projektant konstrukcije Zvonko Tomanović, dipl.inž.građ; odgovorni projektant vodovoda i kanalizacije prof. dr Aleksandar Ćorović, dipl,.inž.građ a odgovorni projektant elektro instalacija Ranko Radulović, dipl.inž.el.

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo