Povežite se sa nama

OKO NAS

SLUČAJ PRODAJE PARKA U ANDRIJEVICI KOD TUŽIOCA: Borba s vjetrenjačama

Objavljeno prije

na

Zahtjev koji je stanar stambene zgrade 9/A u Andrijevici Đoko Elezović podnioVrhovnom državnom tužiocu, da zaštiti državnu imovinu u centru ovog malenog grada na kojoj je započeta gradnja poslovno-stambenog objekata, naći će se u rukama Specijalnog tužioca. Takav odgovor Elezović je nedavno dobio iz Vrhovnog državnog tužilaštva.

„Ja se nijesam obraćao Osnovnom državnom tužiocu, već sam se direktno obratio Vrhovnom državnom tužiocu. Sada sam dobio odgovor da je moj predmet predat Specijalnom tužiocu”, ispričao je Elezović za Monitor.

Ovaj čovjek ujedno je podnio krivičnu prijavu protiv funkcionera i službenika u Opštini Andrijevica koji su izdali građevinsku dozvolu za izgradnju ove višespratnice, kao i protiv funkcionera, službenika i odbornika koji su donijeli odluku o prodaji atraktivne parcele na kojoj se gradi objekat.

Elezović je krivičnu prijavu podnio i protiv DOO Nikola iz Berana i njegovog odgovornog lica koje je kupilo parcelu i započelo radove na izgradnji stambenog objekta.

On je i Upravi za inspekcijske poslove podnio inicijativu za pokretanje postupka inspekcijskog nadzora kod Opštine Andrijevica i DOO Nikola koje je formiralo radilište na spornom zemljištu.

Elezović tvrdi da je Opština Andrijevica nezakonito prodala zemljište gradskog parka površine 423 kvadratna metra, po cijeni od 26.000 eura, privatnom privrednom društvu DOO Nikola koje je na toj parceli već započelo radove.

On kaže da je Opština Andrijevica protivzakonito izmijenila Detaljni urbanistički plan, a samim tim i nezakonito izdala građevinsku dozvolu za izgradnju privatne stambene zgrade na javnom dobru.

„Građevinska dozvola koju je Opština Andrijevica izdala DOO Nikola nezakonita je i neosnovana, jer Opština nije mogla po važećim zakonskim propisima izdati dozvolu za izgradnju stambene zgrade na objektima koji predstavljaju lokalno javno dobro u opštoj upotrebi, jer dobra od opšteg interesa i javna dobra ne mogu biti predmet privatne svojine. Navedena građevinska dozvola je ništavna jer je izdata na osnovu planske dokumentacije čiji je rok važenja istekao prije godinu dana, a nova planska dokumantacija nije usvojena”, priča Elezović.

On tvrdi i da je građevinska dozvola izdata suprotno zakonskim propisima, jer lokacija i planirana pozicija izgradnje stambene zgrade ne zadovoljava minimalne građevinske i urbanističke uslove i standarde i direktno ugrožava stambene, ekološke i sve druge uslove stanovanja stanara stambene zgrade 9/A.

„Zidovi buduće stambene zgrade nalaziće se na udaljenosti od 10 metara od naše stambene zgrade, dva metra od zgrade policije i dva metra od kolovozne trake glavne ulice u Andrijevici. Pošto je planirana izgradnja zgrade od pet i više spratova u svemu se krši predviđena građevinska linija po visini i direktno ugrožavaju uslovi stanovanja stanara zgrade 9/A”, kaže Elezović.

On objašnjava i da bi nova stambena zgrada bila izgrađena tik uz stambeni prostor stanara zgrade 9/A, odnosno da je taj prostor dosadašnjim radovima već ugrožen.

„Priključak nove stambene zgrade na kanalizacionu, vodovodnu i drugu infrastrukturnu mrežu nije moguć jer je postojeća komunalna mreža devastirana i uništena”, naveo je Elezović u krivičnoj prijavi.

U lokalnoj upravi u Andrijevici ističu da je postupak prodaje zemljišta obavljen u skladu sa važećim propisima i da su krivične prijave potpuno neosnovane.

Oni su se pozvali na to da je lokalni parlament tokom prošle godine donio zaključak da se odbaci inicijativa stanara o poništenju odluke SO Andrijevica o pokretanju postupka prodaje spornog zemljišta.

Opština Andrijevica tvrdi da je inicijativa stanara neosnovana i da je postupak prodaje parcele za izgradnju stambene zgrade obavljen u skladu sa Prostorno urbanističkim planom, i dodaje da je obrađivač prostorno planske dokumentacije cijenio ambijent i uzeo u obzir sve okolnosti na osnovu kojih je dao predlog da se ovaj prostor valorizuje izgradnjom poslovno stambenog objekta.

Elezović, međutim, naglašava da prodaja zemljišta o kojem je riječ nema nikakvo ekonomsko opravdanje i da od toga korist mogu imati samo privilegovani pojedinci.

„Prodajom ovog atraktivnog zemljišta i izgradnjom stambene zgrade gotovo u cjelosti je uništen jedini gradski park i zatvoren izlaz na glavnu gradsku ulicu. Očigledno je da prodaja tog zemljišta nema nikakavog opšteg opravdanja. Sve je to urađeno kako bi se udovoljilo interesima privatnih lica, koji imaju namjeru da izgradnjom zgrade izvuku znatnu materijalnu dobit, dok bi svi ostali, uključujući i nas stanare, imali velike štete. Zato vas još jednom najljepše molim da, u skladu sa zakonom, spriječite nezakonitu prodaju državne imovine i uništavanje lokalnih dobara zabranom gradnje stambene zgrade i pokrenete krivični postupak protiv svih koji su u ovom učestvovali i učestvuju” , navodi se u krivičnoj prijavi koju je podnio ovaj Andrijevčanin.

Elezović priča i kako ga u malenoj Andrijevici mnogi „dobronamjerno” upozoravaju da nema svrhe boriti se s vjetrenjačama i da tu ništa ne može da se učini.

„Možda je to tako. Ali ja kao građanin ne mogu mirno da gledam šta se radi. Moja savjest mi nalaže da reagujem i da ukažem na nezakonitosti, pa neka onda državne institucije rade svoj posao”, kaže Elezović.

Osim što sada očekuje da Specijalno tužilaštvo utvrdi ima li osnova za njegovu prijavu, on dodaje da treba da se umiješa i državna Urbanistička inspekcija.

„Građevinski inspektor je samo utvrdio da preduzimač ima potrebnu građevinsku dozvolu. Ali ja sam tražio da se utvrdi da li je bilo osnova za izdavanje građevinske dozvole na toj parceli, odmah do drugih zgrada i tik uz magistralni put. Zato smatram da treba da reaguje Urbanistička inspekcija”, kaže Elezović.

U Andrijevici postoji manjak gradskog građevinskog zemljišta, tako da su preduzimači bliski lokalnim DPS vlastima posegli za zemljištem koje predstavlja javnu svojinu. U ovom slučaju žrtvovan je gradski park.

Žrtve su i građani na čije će terase bukvalno moći da se iz jednog koraka preskoči iz zgrade koja niče uz njihovu. Slučaj u ovom malom gradu na sjeveru države govori da je za građansku pobunu nekada dovoljan samo jedan čovjek.

Tufik SOFTIĆ

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo