Povežite se sa nama

Uncategorized

SUOČAVANJE SRBIJE SA RATNIM ZLOČINIMA: Medijsko suđenje generalu Dikoviću

Objavljeno prije

na

gpDikovic_Vreme

Tužilaštvo za ratne zločine Srbije je u januaru 2012. godine odbacilo navode Fonda za humanitarno pravo da je general Ljubiša Diković, tadašnji načelnik Generalštaba Vojske Srbije, odgovoran za zločine počinjene 1994 -95. u pograničnom području prema BiH – Bajina Bašta, protiv Bošnjaka.

Tužilaštvo je saopštilo: „Tužilaštvo za ratne zločine Republike Srbije izvršilo je proveru navoda Fonda za humanitarno pravo uvidom u sve predmete ratnih zločina koji je Fond naveo u Dosijeu Ljubiše Dikovića i utvrdilo da ne postoji bilo kakav osnov za sumnju za krivičnu odgovornost načelnika Generalštaba Vojske Srbije generala Dikovića za ratne zločine”.

Tužilaštvo je naglasilo da imena generala Dikovića nema ni u krivičnoj prijavi FHP podnetoj 3. marta 2009. protiv sedam osoba za događaje na Kosovu. Tadašnji ministar odbrane i potpredsednik DS Dragan Šutanovac oštro je reagovao na optužbe FHP na račun Dikovića kojeg je Fond označio kao nepodobnog za mesto načelnika GŠ VS, tvrdeći da se radi o „lažnim, neprimerenim i monstruoznim izveštajima”. Nakon saopštenja Tužilaštva, Diković je podneo krivičnu prijavu protiv FHP i tadašnje direktorke Nataše Kandić.

Informacija da na području Rudnice, u okolini Raške, postoji masovna grobnica kosovskih Albanaca, dobijena je svedočenjem jednog Albanca pred Okružnim sudom u Kosovskoj Mitrovici, u predmetu tzv. Dreničke grupe. Lokacija je više puta pretraživana počev od 2007, a u maju 2010. Tužilaštvo je saopštilo da je otkrivena „potencijalna” grobnica u Rudnici kod Raške. Iskopavanja su počela 23. aprila 2014. na osnovu naredbe Višeg suda u Beogradu, Odeljenja za ratne zločine. Do oktobra 2014. Euleksu su predati posmrtni ostaci 52 osobe čiji je identitet utvrđen metodom DNK analize, kako je saopštila Komisija Vlade Srbije za nestale. Radi se o muškarcima starim od 14 do 87 godina. Mesto masovne grobnice nalazi se neposredno uz parcelu koju je pre 1999. koristila Vojska Jugislavije i gde je sagrađena kasarna, ustupljena 2006 .

MUP-u Srbije, stoji u dokumentima.

FHP je dosije o masovnoj grobnici Rudnica nedavno predstavio javnosti, pominjući ponovo načelnika GŠ VS generala Ljubišu Dikovića kao jednog od navodno odgovornih za likvidacije, jer je u vreme izvršenja zločina (april-maj 1999), bio na čelu 37. motorizovane brigade VJ koja je, po navodima Fonda, involvirana u zločine u oblasti Rudnice, i to u selima Rezala i Staro Čitakovo.

Sandra Orlović, sadašnja izvršna direktorka FHP, rekla je da se iz dokumenata vidi i da su u prevozu i saniranju tela nakon zločina učestvovale zvanične institucije i vojni i policijski organi Srbije, a Milica Kostić , takođe iz FHP, naglasila je da su se zločini u četiri sela (Rezala, Staro Čikatovo, Donja Zabela i Gladno Selo), odvijali po ,,ustaljenom principu Vojske Jugoslavije” , odnosno da je Vojska ulazila u sela rano ujutro, žene i decu proterivala u Albaniju, a muškarce ubijala. Na predstavljanju Dosijea Rudnica u beogradskom Medija centru bila je i predstavnica Tužilaštva za ratne zločine Jasna Janković, koja je rekla da se radi na identifikaciji tela pronađenih u masovnoj grobnici i da je to početak predistražnog postupka, naglasivši da je „cilj Tužilaštva da se otkriju svi odgovorni za ratne zločine”.

Pominjanje navodne odgovornosti generala Dikovića u vezi sa ovim zločinima izazvalo je lavinu reakcija, od ministra odbrane Bratislava Gašića do premijera Aleksandra Vučića i predsednika Srbije Tomislava Nikolića, koji je povodom Dana državnosti Republike Srbije Dikovića odlikovao Ordenom belog orla sa mačevima prvog stepena, za naročite zasluge u izgradnji sistema odbrane, komandovanja i rukovođenja. Ministar odbrane Gašić je, braneći Dikovića, rekao kako određenim interesnim krugovima smeta činjenica „da ne mogu da komanduju srpskom premijeru Aleksandru Vučiću”, te da je atmosfera koja se tim povodom stvara slična kao pred atentat na Zorana Đinđića. Gašić sve povezuje i sa kritikom na njegov račun od strane Saše Jankovića i Rodoljuba Šabića koji su tražili da on dostavi nekolike informacije iz oblasti vojnog vazduhoplovstva. Vučić je tvrdio da je sve to usmereno na izazivanje nestabilnosti u zemlji, a Nikolić je ubrzo lično primio Dikovića, pohvalio ga i nekoliko dana kasnije odlikovao.

Sa velikom rezervom i negodovanjem dočekane su i kritike iz američke administracije, posebno izjava zamenika pomoćnika državnog sekretara Tomasa Melija, koji je rekao da vlast ne bi trebalo da ignoriše NVO sektor. Ni zvaničnici Kosova, kao Hašim Tači, nisu zaobišli ove događaje, pa je Tači nedavno na sednici SB UN o Kosovu ponovo pozvao Srbiju da se „suoči sa ratnim zločinima”.

General Ljubiša Diković je u emisiji Teška reč ne TV Pinku rekao da se radi o „prljavoj kampanji”, jer on nije nikada „planirao niti organizovao, niti učestvovao i na bilo koji drugi način podstrekivao na vršenje ratnih zločina”. Diković je u medijima tvrdio da u vreme izvršenja zločina u oblasti Rudnica njegova 37. motorizovana brigada uopšte nije bila na Kosovu. U intervjuu Danasu, Diković je sve nazvao „medijskim optuživanjem i medijskim suđenjem” koji nisu „institucionalne kategorije”. U tom intervjuu je rekao i to da je današnja situacija na KIM „najveći politički i bezbednosni izazov”. Načelnik generalštaba u svoju odbranu pominje i to da se u vreme izvršenja zločina, za koje se on komandno tereti u navodima FHP, to krivično delo nije postojalo u našem zakonodavstvu…

Bura oko Dikovića ne stišava se, pa je Tužilac za ratne zločine Vladimir Vukčević, u intervjuu NIN-u, izjavio da se sve u vezi sa navodima koji terete Dikovića ispituje i da: „Nema tog Dikovića koji je iznad zakona”.

Navodi zaštitnika građana Saše Jankovića da je Vojno-bezbednosna agencija neovlašćeno prisluškivala veliki broj javnih ličnosti, od političara do šefova sindikata (afera Srpski Votergejt), i optužbe ministra odbrane Gašića da je novu prislušnu aparaturu nabavio bivši ministar odbrane Dragan Šutanovac i da je upravo on prisluškivao čak i tadašnjeg šefa države i svog kuma Borisa Tadića, još više su iskomplikovale tzv. bezbednosna pitanja u Srbiji, polako odvlačeći pažnju javnosti od „slučaja Diković”. A „teorija zavere” Zapada kome, navodno, više nije po volji vlast SNS-SPS i liderstvo Aleksandra Vučića, dokazuje se i najnovijim zahtevima Haškog tribunala da se u domaćim sudovima pokrenu postupci protiv onih koji su „ometali pravdu”, navodeći posebno najbliže saradnike Vojislava Šešelja, Vjericu Radetu i Nemanju Šarovića.

KARIJERA

Sredinom decembra 2011. tada general-potpukovnik Ljubiša Diković, na predlog predsednika Borisa Tadića, postaje načelnik GŠ VS. Prethodno se glasine o njegovom postavljenju, u listu Blic, od nezvaničnih sagovornika lista, ocenjuju kao dobar izbor. Jedan od anonimnih podržavalaca izbora Dikovića, kaže i ovo: „Bio je na službi u Bosni kada je počeo rat, načelnik štaba u Raškoj, kao i komandant brigade u Drenici na Kosovu gde je u vreme rata bilo najteže”.

Ljubiša Diković, rođen u Užicu 1960. godine, završava srednju vojnu školu 1979, a od svršetka Vojne akademije i dobijanja čina potporučnika JNA 1984. sledi njegov uspon i jedna savršeno uzlazna karijera tokom 90-tih godina, koja se nastavlja i 2000-tih, sve do vrha i karijernog maksimuma jednog vojnika: 2005. general major, 2009. general potpukovnik, 2013. general.

Prema biografiji Dikovića na Vikipediji, u vreme ratova 90-tih, bio je na dužnosti: komandanta 16. graničnog bataljona 1992-1996, načelnika štaba 37. motorizovane brigade 1996-1998, komandata 37. motorizovane brigade 1998-2001. Vojske Jugoslavije. U zvaničnoj biografiji na sajtu Vojske Srbije, nema odrednice godine uz navođenja ovih vojnih dužnosti.

ČETIRI PITANJA FHP

S obzirom na to da predstavnici FHP nisu bili pozvani u emisiju Teška reč na TV Pink, oni su se generalu Dikoviću javno obratili:

„ U vezi sa zločinom nad najmanje 41 civilom u selu Rezala (opština Srbica) počinjenim 5. aprila 1999. čijih je 27 tela pronađeno u Rudnici, odnosno delovanjem 37. mtbr u Rezali tog dana, kao i postupcima Odeljenja za asanaciju 37. mtbr 13. aprila 1999. godine u vezi sa telima žrtava zločina u Rezali.

1. Šta su podrazumevali „pretres, razbijanje i uništenje ŠTS (šiptarsko-terorističkih snaga)” u naselju Delijaj Mahala u Rezali, naređeni u Zapovesti Ljubiše Dikovića od 4. aprila 1999. godine, te koliko je “ŠTS” pronađeno ili likvidirano 5. aprila 1999. godine u ovom selu?
2. Koja jedinica MUP-a je sa Drugim motorizovanim bataljonom 37. mtbr učestvovala u akciji u Rezali, a koja se pod uopštenom formulacijom „MUP” spominje u Zapovesti od 4. aprila 1999. godine?
3. Šta je Odeljenje za asanaciju 37. motorizovane brigade uradilo sa „30-40 tela” u Rezali nakon što je 18. aprila 1999. godine istražni sudija Okružnog suda u Kosovskoj Mitrovici odbio da sprovede istragu i insistirao da istražne radnje preduzmu vojni istražni organi, te da li su organi 37. mtbr o tome obavestili vojne istražne organe?
4. Zbog čega Ministarstvo odbrane odbija da dostavi borbene izveštaje 37. motorizovane brigade za 5. (dan zločina u Rezali) i 6. april 1999. godine, kada je više borbenih izveštaja ove brigade dostupno javnosti?”

Nastasja RADOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Uncategorized

CONDITIONS FOR CONDUCTING PHYSICAL EDUCATION: Coronavirus Returned Youth to Sports

Objavljeno prije

na

Objavio:

Empty, broken playgrounds and benches, young people staring at smartphones while walking through the city – these were images of everyday life of young people in Podgorica. Closure of schools and one-month home isolation made the teens, after loosening of prevention measures, massively physically active. Podgorica streets these days are full of young people, who enjoy riding bikes, scooters, roller skates

 

The new emergency situation caused by spread of COVID- 9, closure of schools and one month home isolation, made teenagers, after loosening of prevention measures, massively physically active. Podgorica streets these days are full of young people, who enjoy riding bikes, scooters, roller skates… Basketball is played on the sports fields in the blocks. “Tracksuit” style can be seen throughout the city.

The situation was completely different before the coronavirus. Empty, broken playgrounds and benches, young people staring at smartphones while walking through the city. Taking photos for Instagram was a favourite sport. Cafés, bookmakers, rare bikers – these were images of everyday life of young people in the capital. Now, after a month long isolation, Podgorica has another, more beautiful face that resembles some European “smart city” with fewer cars, cleaner air and a wide range of alternative traffic.

As high school students told us, before the closure of schools, physical education classes were attended only by students who liked sports. Professors, they said, had an understanding, so they closed their eyes to those who were not interested in sports. The conditions for teaching in high schools range from poor to almost ideal.

– It all depends on the professor. New, young professors insist on work at the beginning, but gradually they also abate. Only those who want, attend physical education classes, mostly guys. I have no need to do that. I spend time learning some other subject with my friends. That's a great option. We have the equipment and space, the conditions in the gym are excellent. We have a lot of sections – skiing, cycling, hiking, swimming which operate at full capacity – said M.M. student of “Slobodan Skerovic” Grammar School.

And while in Grammar School students have the opportunity to socialize and have fun during organised recreational extracurricular activities, in some high schools there are high irregularities, so physical education classes have not been implemented at all.

– During four years of my education, I’ve entered gym only few times. We have almost never had that class. We use that time to take a break from school at a nearby café or to walk. We often see physical education professors sitting in cafés across the school – told us A.P. student of Economic High School “Mirko Vesovic”.

We should seek reasons for avoiding physical education classes, whose impact is vital for adolescents’ psychophysical development, also in breakthrough of new technologies. They captivate youth minds, tying them up to computers and surfing on the Internet.

– There is a sports court in the block, it's great, but it happens that there is nobody to play basketball with, everyone is online and it bothers them to go out – says S.L.

Besides that, teenagers mostly spend time in cafés, playing raffle or filling out bookmaker tickets or just hanging out in the street. Researches show an increase in drug, alcohol and gambling addictions among youth. The age limit for addicts is getting lower every year. It seems that the former campaign Sports against Drugs (2010) would be even more needed for young people today, giving them clearer insight into promising different reality. And maybe coronavirus isolation achieved that much faster.

– A new basketball court was built in the backyard of my building. A lot of kids play there. The courts are much better than before. Finally something starts to change – said M.Z.

Director of “Vaso Aligrudic” Electro-technical High School Veselin Picuric, points out that, thanks to the new young professors, physical education classes take place regularly, as well as that students within this subject have possibility to learn dance basics. He adds that outdoor sports fields were renovated three years ago in cooperation with the Ministry of Sports and are constantly available to recreational athletes in the area. However, the school gym is still inadequate.

– Sports hall, built in the early 70s, is deteriorated and has never been generally reconstructed. The roof leaks, the old wooden windows have collapsed, so we have to repair the floor every year. It is the only sports hall that was not renewed within the Energy Efficiency Program in Public Institutions three years ago. It is used by approx. 3,000 students from Electro-technical, Chemical and Civil Engineering high schools. Those children deserve a normal gym and adequate conditions – explains Picuric.

Despite their different starting positions, the most fortunate ones seem to be those students who have a good elementary school teacher who succeeds in fulfilling his/her mission despite the existing restrictions – to develop good recreational habits in young people through fun and socializing, often with his/her ideas, enthusiasm and extracurricular activities.

– All professors who take kids to competitions do it because they love their job. And it’s not the point to be the first, as some people think, but to participate. I often take kids to watch a game, skiing, swimming… And during this crisis period, physical education takes place on online platforms, and children submit their videos with successfully done exercises. We all do our jobs, but each of us in his/her own way. Guests in the class are also our friends, actors, singers, athletes, who explain children why they love sports. It is important not to experience sports as a competition, but to focus on awakening in children the desire to play a sport. Only then our mission is successful. It is not easy for us, because we are fighting against technology, lack of free time and everything else that makes modern life – said teacher of physical education at Primary School “Pavle Rovinski” Velimir Vlahovic.

It would be good to get good ideas and habits in place, and bad ones to bring to a minimum.

 

Balloon sports halls as an alternative

School gyms and outdoor courts are not the only places where young people engage in sports activities. During bad weather, young people opt for the use of balloon sports halls, although they are not satisfied with the quality of air inside them. “I prefer open space, it's healthier, only when the weather is bad, I opt for balloon sports halls, though the air is stale inside. Renting is not expensive, it depends, we give from 1.5 to 2.5 euros each – this is not expensive when more people gather to play”, said high school student M.K.

Renting costs are acceptable for children and income from balloon sports halls is used for school purposes. “70% out of income generated from balloon sports halls owned by schools, goes to school and 30% to Fund for Talents of the Ministry of Education”, told us Dijana Lakovic, Director of Elementary School “Pavle Rovinski”.

School management in Grammar School “Slobodan Skerovic” plans to invest income which they generate from balloon sports hall in an innovative way. “The contracts with the owners of balloon sports halls expire next year. Generated profit is used for school purposes. Part of my second mandate development plan includes building of a park space behind the school and possibly, restoring an athletic track”, announced Zoja Bojanic, Grammar School Director.

 

Reconstruction and construction of halls

The Ministry of Education points out that a lot of money has been invested in construction and reconstruction of the existing sports infrastructure in recent years.

Only last year, 16 projects, concerning reconstruction or construction of gyms throughout Montenegro were carried out, independently or in cooperation with other entities. Sports halls of Primary School “Ristan Pavlovic” in Pljevlja, Maritime High School in Kotor, Primary School “Marko Miljanov” in Bijelo Polje, Primary School “Salko Aljkovic” in Pljevlja, Grammar School in Cetinje, Primary School in Rozaje, Grammar School in Tuzi, Primary School “Blazo Jokov Orlandic” in Bar, Primary School “Oktoih” in Podgorica, Primary School “Orjenski bataljon” in Bijela and many others were equipped, constructed or reconstructed, as well as sports fields in Plav and Gusinje. Reconstruction of sports hall in Grammar School and Vocational High School in Rozaje will start soon, as well as construction of sports hall in Primary School “Lovćenski partizanski odred” in Cetinje.

Irena CEJOVIC
Elena DABETIC

Komentari

nastavi čitati

Uncategorized

OBUKA RE POPULACIJE ZA RAD U MEDIJSKOJ INDUSTRIJI

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dvadeset pet Roma/kinja i Egipćana/ki  sa teritorije cijele Crne Gore imaće prilku da se obučava za rad u medijskoj industriji. Najboljih pet kandidata/kinja nakon dvomjesečnog treninga potpisaće ugovor o radu i nastaviti učenje uz rad u Centru za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG), na portalu i novini Vijesti,  Televiziji Vijesti i Monitorovom centru za medije i demokratiju (MCMD).

Pripadnici/e romske i egipćanske (RE) populacije moći će da uče osnove novinarstva, ali i druge poslove u ovoj industriji, kao što su grafički prelom, dizajn, poslovi kamermana/ke, montažera/ke i radnika/ce u štampariji.

Polaznike/ce će obučavati tim iskusnih trenera. Obuka će biti organizovana u dvije faze. U prvoj će pripadnici/e RE biti upoznati/e sa teorijskim i praktičnim osnovama pojedinih medijskih poslova, a u drugoj fazi  će učiti uz rad i sami/e učestvovati u proizvodnji medijskih sadržaja – tekstova, produkciji TV programa, izradi sadržaja portala, te grafičkih i štamparskih poslova.

Konkurs za zainteresovane pripadnike/ce RE populacije objavljen je u više medija i može se naći na sajtu CIN-CG, nedjeljnika Monitor i portala Vijesti.  Svi zainteresovani/e polaznici/e imaju rok od mjesec dana da se jave na konkurs.

Obuka se orgnizuje u okviru projekta: Osnaživanje RE zajednice za pristup tržištu rada, koji sprovode CIN-CG, MCMD, Daily Press i Televizija Vijesti, uz finansijsku podršku Evropske unije i Vlade Crne Gore. Cilj projekta je potpuna integracija pripadnika/ca RE u društvo, posebno kroz jačanje njihovih znanja i vještina.

Projekat će trajati godinu dana, a pored obuke predviđeno je i više drugih aktivnosti, koje bi trebalo da doprinesu opštem cilju projekta, ali i da informišu javnost o poziciji Roma/kinja i Egipćana/ki u Crnoj Gori.

Komentari

nastavi čitati

OKO NAS

MURINO I KALUĐERSKI LAZ,  NAKON DVADESET GODINA:  Zločini i ravnodušnost

Objavljeno prije

na

Objavio:

Da ratne žrtve u Kaluđerskom lazu i Murinu ne bi postale statističke brojke, potrebna je nova istraga, koju bi morao da pokrene specijalni državni tužilac. Tu se postavlja pitanje objektivnosti. Sadašnji SDT u to vrijeme je bio vojni sudija koji je sudio trojici nenaoružanih civila koji su bježali sa Kosova

 

Dvadeset godina nakon dešavanja u vrijeme ratnih dejstava 1999. godine,  advokat Velija Murić, podnosilac krivične prijave u slučaju Kaluđerski laz i istovremeno pravni zastupnik porodica žrtava NATO bombardovanja u Murinu, nada se pomaku u istraživanju ratnih zločina.

On je Monitoru rekao da je nedavno u razgovoru s premijerom Duškom Markovićem stekao utisak da postoje nagovještaji da će ratni zločini na području Crne Gore biti istraženi ozbiljnije nego do sada.

Na teritoriji rožajske opštine na padinama Kule i Hajle, od januara 1999. do kraja aprila te godine, ubijene su dvadeset dvije osobe, sve civili albanske nacionalnosti koji su pokušavali da se bježeći s Kosova domognu Crne  Gore. U Kaluđerskom lazu 18. aprila je ubijeno šest osoba. Među ubijenima je dvoje djece, od dvanaest i trinaest godina. Ubijena je i jedna žena iz porodice  Brahimaj, i njena tri sina, koji su je nosili u zbjegu na nosilima. Niko nije osuđen za ove zločine.

Prema saznanjima koja se zasnivaju na spisima predmeta vođenog krivičnog postupka u slučaju Kaluđerski laz, u koje je Monitor imao uvid, specijalni državni tužilac raspolaže podacima i imenima tadašnjih vojnih oficira, istražnog sudije i tužioca, koji su postupali u vršenju uviđaja. Iz tih spisa proizilazi da su tadašnja dva vojna oficira, činjenjem ili nečinjenjem, a oni su bili odgovorni za sve radnje vezane za uviđaj i predaju leševa porodicama koje su tada bile u Rožajama, učinili da se leševi transportuju četrdeset kilometara dalje na Kosovu, kod Peći, gdje su bez odjeće zatrpani u grupnoj grobnici.

Advokat Murić kaže i da je u slučaju Kaluđerski laz samo jedna porodica dobila odštetu od dvanaest hiljada eura, da bi zatim Vrhovni sud poništio presude nižih sudskih instanci i time negirao da je počinjen ratni zločin i zatražio da se državi Crnoj Gori vrati novac.

Slična situacija je i u Murinu. Murić podsjeća na nevjerovatnu situaciju u jednoj od šest tužbi, gdje je prvo  pravosnažno dosuđena  i isplaćena odšteta, da bi na Vrhovnom sudu sve bilo poništeno i zatraženo da ta porodica iz Murina vrati novac koji je dobila na račun odštete. „Muž je poginuo. Supruga je u međuvremnu preminula. Odštetu nema ko da vrati, a država preko svojih pravnih zastupnika traži novac nazad“, kaže advokat Murić. Tragedija porodica se pretvorila u sudsko mučenje.

Osnovni sud dosuđuje odštetu, Viši potvrđuje. Presuda se izvršava i novac isplaćuje. Vrhovni sud preinačuje obje presude i traži povraćaj novca i Osnovni sud ovog puta traži da se vrati. Advokat prigovara. Prigovor se uvažava i presuda ukida.

U ponovljenom postupku murinska porodica se oslobađa obaveze da vrati novac, ali da mora da plati troškove postupka od nekoliko hiljada eura. Advokat ponovo prigovara, ali vijeće Osnovnog suda sada potvrđuje i „traži povraćaj i glavne stvari“.

Murić je ranije zaprijetio da će ako porodica  bude morala da vrati novac, o tome obavijestiti sve relevantne međunarodne adrese. „Ako se dogodi da moraju da vrate novac – svijet će znati za taj slučaj. Pravne argumente imam. Upoznaću sve relevantne adrese međunarodne zajednice. Ovaj slučaj govori koliko je Crna Gora pravna država, i kakvo je naše pravosuđe “, rekao je Murić.

Advokat murinskih žrtava  nagovještava da bi u narednom periodu  moglo biti pomaka.

Bombardovanje tadašnje SRJ, tokom kojeg je u Cr­noj Go­ri stra­da­lo 10 oso­ba među njima troje djece počelo je 1999.  Pr­vog da­na na­pa­da pa­la je i pr­va žr­tva – de­vet­na­e­sto­go­di­šnji Sa­ša Sta­jić iz Be­o­gra­da,  je po­gi­nuo na rat­noj stra­ži u kru­gu ka­sar­ne Mi­lo­van Ša­ra­no­vić u Da­ni­lov­gra­du.

U na­pa­di­ma ko­ji su usli­je­di­li 6. apri­la 1999. go­di­ne NA­TO je ba­cio bom­be na aero­drom u Go­lu­bov­ci­ma. Dan ka­sni­je bom­bar­do­va­na je far­ma u Pod­go­ri­ci, ka­da su stra­da­la tri rad­ni­ka za­po­sle­na na njoj. A 30. april osta­će upam­ćen kao je­dan od najstrašnijih da­tu­ma u no­vi­joj isto­ri­ji Cr­ne Go­re. Bom­bar­do­va­no Mu­ri­no, gdje je poginulo šest  gra­đa­na, civila.  Ži­vo­te su iz­gu­bi­la i dje­ca. Če­tr­na­e­sto­go­di­šnji Mi­ro­slav Kne­že­vić (1985), tri­na­e­sto­go­di­šnja Oli­ve­ra Mak­si­mo­vić (1986) i de­se­to­go­di­šnja Ju­li­ja Bru­dar (1989). U na­pa­du su stra­da­li i Vu­kić Vu­le­tić (1953), Mil­ka Ko­ča­no­vić (1930) i Ma­noj­lo Ko­ma­ti­na (1927).

Otac maloljetnog Miroslava, Mirko Knežević, izjavio je da ne zna zbog čega je moralo stradati troje djece u Murinu, kada na tom prostoru nije bilo nijednog vojnog cilja.

,,Naš bol ne može minuti ni da živimo hiljadu godina, ali nam još te­že pada što nas ova vlast ubi­ja toliko go­di­na”, kazao je Knežević. I članovi drugih porodica murinskih žrtava izražavaju ogorčenje odnosom koji pokazuje država, kako prema stradalima, tako i prema živima. Oni tvrde da  vlast Cr­ne Go­re na­sto­ji da se zlo­čin u Mu­ri­nu za­ta­ška i za­bo­ra­vi.

Advokat porodica murinskih žrtava granatiranje ove crnogorske varošice smatra klasičnim zločinom. On tvrdi da je bombardovanje Murina bilo najavljeno, i optužuje državu Crnu Goru da nije učinila ništa da obavijesti građane da se sklone.

„Most na Murini je kratka veza s Kosovom. Bombardovanje je bilo apsloutno najavljeno. Vlast Crne Gore koja je kontrolisala granicu, vazdušni i svaki drugi prostor, nije preduzela ono što je bila dužna po Ustavu i zakonu, a to je da obavijesti ili uzbuni građanstvo“, smatra Murić.

On je ranije za Monitor objasnio i zašto se odlučio da podnese tužbu protiv Crne Gore. Prema njegovim riječima, država nije preko svojih institucionalnih organa, u skladu s Ustavom, obezbijedila građanima miran život.

„Crna Gora je odgovorna za sve ono što se događa na njenim prostorima. Odgovorna je s aspekta, kako mi pravnici želimo da kažemo, takozvane objektivne odgovornosti, s aspekta pravičnosti. Na drugoj strani, odgovorna je zbog takozvanog nečinjenja koje pravo poznaje kao svojevrsnu odgovornost“, kaže Murić.

Da ratne žrtve u Kaluđerskom lazu i Murinu ne bi postale statističke brojke, potrebna je nova istraga, koju bi morao da pokrene specijalni državni tužilac.

I tu se postavlja pitanje objektivnosti, ako je poznata činjenica da je sadašnji SDT u to vrijeme bio vojni sudija i da je sudio trojici nenaoružanih i nedužnih  civila koji su bježali s Kosova, od kojih je jedan bio maloljetan.

Izrekao im je kazne kojima je pokriven njihov pritvor, jer su, navodno, prema obavještajnim podacima na Kosovu, dok se odvijao pogrom nad kosovskim civilima, pripadali nekim organizacijama otpora. Da li je to mogao biti i maloljetnik, otvoreno je pitanje.

U svjetlu te činjenice, koja istraživačima ratnih zločina nije nepoznata, postavlja se pitanje može li Milivoje Katnić biti taj koji će pokrenuti preispitivanje ratnih zločina počinjenih na teritoriji Crne Gore?

 

Tufik SOFTIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo