Povežite se sa nama

FELJTON

FUDBAL U CRNOJ GORI DO DRUGOG SVJETSKOG RATA (V): Prvi trenerski transfer

Objavljeno prije

na

U prvim decenijama XX vijeka Bar je bio mali lučki grad. Radnici željezničkog depoa u naselju Pristan osnovali su sredinom 1923. godine klub ,,Željezničar”. Kao odgovor na to trgovci, zanatlije i sitna buržoazija osnivaju klub ,,Četnik”.

Da je ,,Željeničar”, radnički klub, okupljao napredne snage govori podatak da su njegovi igrači – članovi aktivno učestvovali u demonstracijama željezničara u septembru 1923. godine. Vlasti su zbog toga preduzele mjere da onemoguće aktivnost ovog kluba, pa su se njegovi članovi, da bi nastavili aktivnosti, fuzionisali sa ,,Četnikom” u novembru te godine. Novom klubu dato je ime ,,Crnojević”. Klub je 1924. godine registrovan kod Splitskog nogometnog podsaveza, sa odrednicom Jugoslovenski sport-klub. Za klub je vladalo interesovanje u široj javnosti, o čemu govori podatak da mu je 1925. godine objavljena fotografija u Albumu jugoslovenskih fudbalskih klubova.

Kao njegovi osnivači pominju se: Đuro Čejović, Andrija Šerović, Blažo Knežević i Sreten Žutković. Pominju se i članovi uprave: Sreten Žutković, penzioner, predsjednik kluba, Maksim Ivović, upravnik pošte, koji je bio potpredsjednik, sekretar Milić Dragović, carinski činovnik, blagajnik Jelena Dragović.

„Sloga” je prvi fudbalski klub osnovan u Danilovgradu. U prvoj informaciji o fudbalu objavljenoj u nikšićkom listu „Slobodna misao” pominje se da je „Sloga” 12. agvusta 1923. godine igrala utakmicu sa tamošnjim „Gorštakom”. Pobijedio je, kaže se u tekstu, „Gorštak”, ali nije saopšten rezultat. I sljedeće, 1924. godine, u istom listu se pominje isti klub. Opet je igrao utakmicu sa „Gorštakom”, i to opet u Nikšiću. Ovoga puta pobijedila je „Sloga” sa 1:0. Utakmica je igrana 17. avgusta.

Sljedeće, 1925. godine, „Sloga” je na svom terenu dočekala tim „Balšića” iz Podgorice koji je pobijedio sa 3:0. Za „Slogu” su igrali: G. Pajović, M. Stanišić, Barović, R. Velašević, V. Stanić, V. Šćepanović, P. Čelebić, M. Markuš, Stanišić i N. Zlatičanin.

U „Slobodnoj misli” ponovo se pominje „Sloga” 1928. godine. Igrala je sa „Zorom” u Podgorici i poražena je sa 2:1. U izvještaju se pominje strijelac jedinog gola za „Slogu” (bek Stanišić).

U Podgorici je prema nekim podacima 1921. godine osnovana „Zeta”. Vlasti su uvidjele da preko ovog kluba djeluje novoformirana Nezavisna radnička partija Jugoslavije, osnovana poslije prelska Komunističke partije u ilegalnost, pa su rad „Zete” zabranile 1924. godine, ali se iduće godine javlja novi klub, takođe radnički, pod imenom „Zora”. Klub je formiran na inicijativu partijske organizacije Podgorice. Osnivačka skupština održana je na obali Ribnice, u kafani Jola Vukčevića. Za prvog predsjednika je izabran Nikola Kovačević, učitelj iz Grahova, poznati revolucionar i funkcioner u KP Crne Gore. Vlasti su saznale da u njoj djeluje Kovačević, pa su na razne načine nastojale da osujete njegov rad. Zbog toga je on poslije nekoliko mjeseci bio prinuđen da se povuče sa dužnosti predsjednika i kormilo kluba preda Niku Keljeviću, činovniku, koji je bio simpatizer KPJ. Činjenica da je klub predat jednom državnom činovniku govori da se time htio zavarati režim da je „Zora” lojalna vlastima.

Personalne promjene u „Zori” nijesu bile dovoljne da zavaraju policiju. Klub je i dalje bio pod njenom prismotrom.

„Uslijedila su prva privođenja i saslušanja. Igrači i članovi rukovodstva „Zore” okupili su se jedne večeri u kafani Grujice Mandića. Kad su se svi gosti razišli, oni su ostali da se dogovaraju o aktivnostima koje predstoje. Iznenada i nečujno upala je policijska patrola. Nije pomoglo ubjeđivanje da su oni samo gosti kafane. Nije im se vjerovalo iako su pred njima stajali napunjeni čokanji rakije. Svi su sprovedeni u Sresko načelstvo, i tamo su saslušavani, vrijeđani, pa i tučeni”, piše Novak Jovanović u knjizi Fudbal u Crnoj Gori do 1941. godine.

Jovanović navodi da su, prema tekstu Huseina Tuzovića, za „Zoru”, prve godine njenog postojanja, igrali Musaja Čelebičić, Vaso Vukadinović, Bećo Abdomerović, Vaso Čarapić, Vlado Kirsanov-Rus, Đorđe Kešeljević-Medo, Vaso Kulić, Duljo Džaferadžović, Buto Krkanović, Tahir Čelebić, Ilija Ivanović, Milo Pajović, Milovan Radulović, Vuko Vuksanović, Dušan Krcunović, Đorđije Vučeljić – Ljalja, Smail Bibezić i Šećir Kapadžić.

U knjizi „Lijeva obala” Milan Raičević je objavio spisak igrača koji su igrali za „Zoru” 1927. godine. Njene boje branili su: Bećo Abdomerović, Luka Bulatović, Blažo Šutulović, Blažo Prelević, Đorđije Vučelić, Baso Vukadinović, Branko Rajković, Arso Marković, Tahir Čelebičić i Musaja Čelebić. U sastavu nema 11. igrača.

Upravu „Zore” su 1927. godine, prema navodima Milana Raičevića, činili: Niko Keljević, Milo Bulatović, Milan Raičević, Vaso Čarapić, Jovo Petrović, Duljo Džaferadžović i Peko Popović.

Trener je bio Slovenac Karlo Vugrinec, električar na radu u centrali, koji je, uz to, bio i centarhalf u ekipi. Vugrinec je, kao radnik- član KPJ proganjan, pa je i u Podgorici često imao neprilike s policijom.

Uprava „Zore” ga je krila, naročito Milo Bulatović i Kićo Šćepanović, ali je poslije izvjesnog vremena prognan i iz Podgorice. Trenersku dužnost od Vugrineca preuzeo je Duljo Vlak, poslastičar, igrač „Balšića”, koji je iz ovog kluba prešao u „Zoru” što je vjerovatno prvi transfer jednog trenera u Crnoj Gori, uz materijalnu nadoknadu. Prešao je uz određeno „materijalno obeštećenje”.

„Klub u koji je prešao morao je da bude garant njegove mjenice od tri hiljade dinara. „Zora” za to nije imala novca, pa su otplatu mjenice na sebe preuzeli Milo Bulatović i Jole Vukčević. U reviji FK „Budućnost” u broju jedan pominje se Vlak kao prvi, a Vugrinec kao drugi po redu trener koi je radio u ovom klubu”, piše Novak Jovanović.

Klub nije imao opreme i novca, pa su u pomoć pritekle podgoričke zanatlije (krojači i obućari). Prvi dresovi i kopačke u kojima su nastupili igrači „Zore” bile su njihov poklon. Treninzi su održavani na neograđenim i neuređenim prostorima Ćemovskog polja, utakmice na stadionu „Balšića” kod vojnih kasarni, ali se za svaku utakmicu moralo tražiti odobrenje za korišćenje igrališta.

Kad je u januaru 1929. godine u Jugoslaviji zavedena diktatura, pod udar je došla i „Zora”. Sresko načelstvo u Podgorici, po instrukcijama dobijenim iz Banske uprave na Cetinju, izdalo je krajem februara dekret kojim se RŠK „Zora” zabranjuje „svaka sportska i druga aktivnost”.

Počele su pripreme za osnivanje novog sportskog društva „Budućnost”. Želja je bila da se ovaj klub registruje kao radnički (za predsjednika je izabran Spasoje Raspopović), ali takav zahtjev vlasti nijesu prihvatile. Na čelo kluba došao je ponovo Niko Keljević. „Budućnost” je registrovana kao građanski klub i tek tada je mogla da obavlja svoju sportsku aktivnost.

(Nastavlja se)
Pripremio: Veseljko KOPRIVICA

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXIV): Cetinjski manastir

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Nakon preseljnja prijestonice na Cetinje i sređivanja stanja u državi, Ivan Crnojević je od 1483. do1844. godine podigao na Ćipuru Cetinjski manastir. „V ime Rožestva ti presveta Bogorodice, sazidah si sveti xram tvoj v leti 6992 (1483/1484)“, u kome je i sahranjen 1490. godine.

Ivan Crnojević je  4. januara 1485. godine izdao manastiru osnivačku povelju „u Rece“, to jest na Obodu, kojom je novu zadužbinu obdario posjedima i prihodima, „vrlo skromnim doduše, jer su i njegove mogućnosti bile male“. Osnivačkom poveljom, u sporazumu s ondašnjim mitropolitom zetskim Visarionom, Ivan je odredio da „sveštenejši otci arhijereji“ sa svom „bratijom“ moraju održavati „opštežitije“ bez obzira na visinu manastirskih prihoda i da niko ne smije „ništa stezati ni u svoju kjeliju držati“.

Krajem XVII vijeka, u doba Morejskog rata, skadarski paša Sulejman Bušatljia dva puta zauzima Cetinje. Prilikom prvog pohoda 1685. godine opljačkao je manastir, a 1692. godine ga porušio do temelja.

Slučaj je htio da je nekoliko mjeseci prije rušenja manastira, na Cetinju boravio mletački arhitekta Frančesko Barbijeri. Svoj boravak na Cetinju je iskoristio da snimi manastir i napravi situacioni plan koji se čuva u Mletačkom muzeju.

Crnogorske vladike su više puta obnavljale manastir, a skadarske paše ga uporno rušile. Vladika Petar I Petrović, poslije još jednog rušenja, obnavlja manastir 1786. godine. Nakon smrti i proglašenja za sveca vladike Petra I Petrovića 1834. godine, njegov ćivot je smješten u Cetinjskom manastiru gdje se i sada nalazi. Manastir je više puta obnavljan, a sadašnji izgled je dobio 1927. godine.

Na mjestu prvobitnog manastira na Ćipuru kralj Nikola Petrović je 1886. godine podigao dvorsku crkvu, posvećenu Rođenju Bogorodice. U njoj su zemni ostaci Ivana Crnojevića, a od 1989. godine i zemni ostaci kralja Nikole, kraljice Milene i princeza Ksenije i Vjere preneseni z San Rema.

U XV i XVI vijeku podignuti su Manastir Svete Trojice kod Pljevalja, Pivski manastir, Crkva Sv. Nikole u Nikoljcu kod Bijelog Polja, crkva u Tvrdošu…

Preseljenje Pivskog manastira: Pivski manstir je podignut između 1573. i 1586. godine na obali rijeke Pive, nedaleko od Plužina. Podigao ga je mitropolit hercegovački Savatije Sokolović. Manastirska crkva posvećena je Uspenju Presvete Bogorodice.

Manastir je 1982. godine, prilikom izhradnje HE Mratinje, razgrađen i preseljen na višu kotu, na lokaciji Sinjac.

Preseljenje je trajalo punih 13 godina. Izvršeno je detaljno snimanje i mapiranje kompletnog manastira. Svaki kamen je obilježen i svaki kvadratni santimetar fresaka. Nakon preseljenja svaki kamen je postavljen na označeno mjesto na kom je bio prije preseljenja.

Preseljenje manastira, poduhvat koji do tada nije bio poznat u svijetu, izveli su stručnjaci i radnici Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture sa Cetinja, zajedno sa kolegama iz cijele Jugoslavije i svijeta, ekspertima UNESKO-a, Instituta za očuvanje kulturnih vrijednosti iz Rima. Pored institucija treba odati priznanje i pojedincima koji su ovaj projekat iznijeli na svojim leđima: Anika Skovran, Dušan Nonin, Ljubomir Ivanišević i čitava armija njihovih saradnika i neposrednih izvršilaca ovog izuzetno složenog projekta.

 

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo