Povežite se sa nama

FELJTON

VESELIN KLJAJIĆ: BOKELJSKI KALEIDOSKOP (III): Četiri kotorska bisera

Objavljeno prije

15 godina

na

Gotovo u samom centru starog grada Kotora, na povećem i nepravilanom trgu, odvajkada poznatom kao Pjaca Svetog Luke, nalazi se mala, ali po značaju izuzetno vredna crkva, posvećena apostolu i jevanđelisti Luki, onom istom koji je prvi naslikao lik Bogorodice, po čemu se slavi kao zaštitnik ikonopisaca i freskoslikara. Budući da je položena slobodno u prostoru i nevezana za bilo koju pravilnost urbane sheme, ali i po malim dimenzijama, ona svedoči o jednoj daleko starijoj i arhaičnoj urbanom strukturi koja joj je pripadala. Po onome što se zna, ona je oduvek (baš kao i danas) zauzimala kulturno mesto u životu stanovnika – ne samo ovog grada već i čitavog podneblja.

Prema sačuvanom ktitorskom zapisu na zapadnoj fasadi, crkvu Svetog Luke podigao je Mavro Kazagrangi sa svojom ženom Bonom 1195. godine, u vreme velikog župana Stefana Nemanje i njegovog sina Vukana. Do sredine XVII veka crkva se nalazila u rukama katolika, a tada je predata na upotrebu pravoslavnim žiteljima Kotora. Zanimljivo je, međutim, da su katolici zadržali pravo na jedan oltar, pa je sve do početka prošlog veka i francuske okupacije Kotora (1807-1814), desno od sadašnjeg ikonostasa stajao katolički oltar svetog Luke, na kome je bar jedanput služena misa odmah nakon liturgije. To je svojevrsna priča o verskoj toleranciji, gotovo nezamislivoj u vremenu u kome živimo, zar ne?

Najveće promene svog prvobitnog izgleda crkva je pretrpela u drugoj polovini XVIII veka kada je i dobila izgled kakav je imala sve do restauratorskih radova, preduzetih 1984/85. godine. U arhitektonskom smislu do tada je bila jasna neusklađenost spoljnih oblika crkve sa njenom račlanjenom unutrašnjošću. Naime, spoljni oblici nisu odgovarali originalnim – sačuvanim u unutrašnjosti. Iznad dvovodnog krova, pokrivenog kanalicom, pojavljivao se kružni tambur bez postolja. Barokni oblici krovnog venca i prozorskih otvora odudarali su od njene romaničke unutrašnjosti sa tri traveja i kupolom nad srednjim. Istraživanja su pokazala da je crkva preoblikovana i tako što su bočni kalkanski i fasadni zidovi, dodavanjem nadzitka na istočnoj i zapadnoj strani, takođe izmenjeni. Nekako u to vreme (1474) uz severnu fasadu prigrađena je i danas kultna kapela Svetog Spiridona.

Tokom restauratorskih zahvata, izvedenih nakon poznatog zemljotresa iz 1979. godine, crkva je vraćena u stanje najpribližnije originalnom izgledu iz vremena gradnje XII veka. Tako joj je, na primer, vraćen olovni krovni pokrivač po kojem predstavlja svojevrsni raritet. U obradi enterijera naglašen je sistem konstruktivnih elemenata koji u ostali vidni u kamenu, za razliku od malterisanih površina zidova i svoda.

Od onoga što krasi unutrašnjost Svetog Luke vredno je spomenuti originalnu freskokompoziciju (na južnim zidu) sa predstavom stojećih figura Svetog Silvestra sa dvema svetiteljakama. Veliki ikonostas delo je bokokotorske slikarske škole (rađen u maniru retardiranog vizantijskog ikonopisanja), a raspeće je dovršeno 1710. gdoine. Posebnu vrednost predstavljaj ikonostas u kapeli Svetog Spiridona, remek-delo italoktritskih majstora, što se može prosuditi ne samo po izgledu i kvalitetu ikona već i po oblogama od srebra u reljefu, koje su u to vreme prilagali pojedini građani Kotora.

Poseban utisak vanvremenskog na posetioca ostavlja pod u crkvi, koji je sastavljen od nadgrobnih ploča na zajedničkim grobnicama stanovnika ovog grada, jer se sve do 30-tih godina 19-og veka sahranjivalo u samoj crkvi, kada je odlukom austrijskih vlasti taj običaj zabranjen.

CRKVA SVETE MARIJE OD RIJEKE-KOLEĐATA: Počeci ove građevine sežu u daleku prošlost. Naime, tokom sanacije od posledica zemljotresa, arheološka istraživanja otkrila su da se pod temeljima sadašnje crkve, na dubini od oko 1,5 metra od poda, nalaze ostaci veće trobrodne starohrišćanske bazilike. U podu je sačuvan donji deo krtolikog bazena sa dnom od rimske stele za prinošenje žrtava. Ovaj bazen je, u stvari, mesto za krštavanje odraslih polivanjem, pa se čitav taj prostor smatra za baptisterij (krstionicu) iz ranohrišćanskog perioda. Danas je on restauriran i dostupan oku znatiželjnog posetioca. Arheološka istraživanja pokazala su još jednu zanimljivost. Otkriveno je da je bazilika tokom perioda od IX do XI veka dobila novi kameni nameštaj ukrašen motivima lozice i stilozovanih ptica. Na jednom takvom fragmentu uklesano je im nekog Joahanesa sa suprugom, pa se pretpostavlja da je upravo on bio ktitor preuređenja dotrajale i oronule bazilike.

Nova crkva Svete Marije od Rijeke sagrađena je 1921. godine i u narodu je vremenom postala poznata kao Koleđata, a poslednjih decenija i kao crkva blažene Ozane (zbog ćivota sa njenim moštima koji se nalazi na jednom od oltra). U XV veku uz severnu fasadu prizidana je kapela Svetog Ivana, a ti veka kasnije dograđen i zvonik sa istočne strane. Sanacionom i konzevatorsko-restauratorskim radovima, obavljenim u dva navrata, crkvi je vraćen njen prvobitni izgled, sakriven ispod baroknih obloka. Tom prilikom otkrivene su freske koje potiču iz perioda oko 1300. godine i plod su rada domaćih majstora, tzv. grčkih slikara kotorske škole, i predstavljaju dragoceno svedočanstvo o proživanju zapadnih i istočnih uticaja.

Pošto je Koleđa konkatredralna crkva (a kako katedrala još uvek nije u funkciji), u njoj se čuvaju brojne rizničke dragocjenosti, a njih kriju neobično lepa ulazna vrata, ukrašena bronzanim reljefima (autor Vasko Lipovac), na kojima su prikazane scene iz života kotorske svetiteljske blažene Ozane. O svemu ostalom – fotografije koje su pred vama – govore više od reči.

CRKVA SVETE ANE: Kada su pre petnaestak godina započeti radovi na jednoj građevini u samom urbanom jezgru starog grada, ni stanovnici obližnjih zgrada, kojima je je prosto ,,pritisnuta” crkva Svete Ane, nisu u njoj više prepoznavali sakralnu građevinu. Bila je toliko trošna, zapuštena i u toj meri preinačenih arhitektonskih karakteristika da su jedino poznavaoci istorije i umetnosti mogli u njoj prepoznati drevne arhitektonske vrednosti. Kada su radovi konačno, pred deset godina, završeni, crkvi Svete Ane vraćena je njena kultna uloga.

Po svojim stilskim obeležjima Sveta Ana datira od kraja XII I početka XIII veka. Tokom vekova doživela je brojne promene, dogradnje I preinačenja da bi, kao i mnoge druge crkve, u XIX veku njen enterijer dobio izgled baroknih crkava. Posebno je interesantno što su prilikom restauracije otkrivene freske koje prikazuju svetu Katarinu i svetog Martina, sa natpisima na našem narodnom, dakle, ne latinskom jeziku. Tekst glasi: “Sveti Martine, moli za rabu tvoju Marusu”. Pošto je utvrđeno da su freske delo velikog umetnika Lovra Marinova Dobričevića (koji je stvarao u drugoj polovini XV veka), ovo, svakako, predstavlja najstariji natpis na narodnom jeziku na našem Primorju.

CRKVA SVETOG MIHAJLA: Poslednja u nizu crkva koje vam predstavljamo jeste crkva Svetog Mihajla. Po mnogo čemu neobična, a budući da još uvek nije otvorena, fotografije njene unutrašnjosti i rezultati preduzetih restauratorskih i arheoloških istraživanja uzetih restauratorskih i arheoloških istraživanja prvi put se pojavljuju u javnosti. Naime, verovali ili ne, crkva Svetog Mihajla, u današnjem obliku, nalazi se iznad čak dve crkve, otkrivene ispod njene površine.

Crkva Svetog Mihajla u Kotoru pominje se u dokumentu o osveštenju Katedrale Svetog Tripuna iz 1166. godine. Pošto današnja crkva ima romaničko-gotička stilska obeležja, bilo je opravdano pretpostaviti da se crkva, pomenuta u dokumentu iz XII veka, nalazi u nižim slojevima, ispod kote poda. Istraživanja, obavljena tokom nekoliko godina prošle decenije, pokazala su opravdanost ove pretpostavke jer su u temeljnoj zoni crkve otkriveni ostaci crkvama iz dve starije faze gradnje. Najstarijoj fazi pripada crkva koja datira u doba Justinijanove obnove (VI vek), od koje su otkriveni ostaci u visini od približno 90 cm. Mlađa crkva je podignuta na temeljima prethodne I bila je srušena pre gradnje današnje iz nepoznatih razloga. Jedna od najčešćih pretpostavki jeste – zemljotres. Iskopavanja su pokazala da se ispod temelja, na oko 1,6 metara ispod nivoa pada, nalaze ostaci građevine koja se spominje u dokumentima. Uostalom, na našim fotografijama možete se uveriti kako to izgleda. A o osećaju, koji čovek ima kada se spusti ispod temelja, da i ne govorimo.

Crkva Svetog Mihajla pretrpela je niz promena originalnog izgleda. Najveće su nastale početkom XIX veka kada su je francuske vlasti pretvorile u objekte za vojne namene. Ali, to je jedna od onih nemuštih priča koje ona ljubomorno čuva, ostavljajući kao izazov nekim budućim istraživačima. Danas, crkva ima novu funkciju, spomeničku prezentaciju njenih brojnih i slojevitih vrednosti za koje se nadamo da će uskoro biti pristupačne očima najšire javnosti.

April, 1998.

(nastaviće se)

Komentari

POVEZANE VIJESTI:

FELJTON

ŽENE CRNE GORE (XXI): Hrabrost prerasla u legendu

Objavljeno prije

1 dan

na

13 Februara, 2026

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz monografije Žene Crne Gore, u izdanju UNDP-a i Narodne biblioteke „Radosav Ljumović” koja je urađena sa željom da mapira žene i ulogu žena u vertikali crnogorske istorije. Autorke su  Olivera i Tijana Todorovic, urednik Dragan B. Perović

 

 

Bojana IVANOVIĆ-MILETIĆ – Revolucionarka, učesnica Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije.

Bojana, starija od sestara Ivanović, bila je student Ekonomske visoke komercijalne škole. U mladim danima priključila se borbi protiv režima i za socijalnu pravdu, pa je često hapšena. Bila je među prvim ženama koje su postale članice KPJ-a (1934).

Na Cetinju je bila jedan od organizatora demonstracija nakon ubistva studenta-revolucionara Mirka Srzentića. Na studijama u Zagrebu nastavila je ilegalni rad.

Kada je u Crnoj Gori 1936. godine došlo do provale partijskih organizacija bila je uhapšena. Sa grupom komunista sprovedena je u zloglasni dubrovački zatvor, pa u Sarajevo. Poslije nekoliko mjeseci izašla je iz zatvora i iz ilegale se spremala za odlazak u Španiju, da se pridruži borcima u internacionalnim brigadama. Prije polaska uhapšena je u Čanju, đe je sa dosta mladih čekala ukrcavanje.

Udala se i otišla da živi u Kosovskoj Mitrovici, nastavljajući revolucionarni rad. Pošto je bila pod policijskom prismotrom, povukla se u ilegalu u okolinu Vučitrna. Za njom su raspisane potjernice, jer je bila organizator otpora i borbe protiv fašista.

Rukovodstvo KPJ-a procijenilo je da je u velikoj opasnosti i odlučili su da se u proljeće 1943. godine Bojana prebaci u partizanske odrede i nastavi aktivnosti i borbu. Ostavila je dvoje male đece i pošla na ispunjenje zadatka. U blizini Gnjilana, u junu 1943. godine naišla je na zaśedu. Kada je poslije kratke borbe opkoljena, da ne bi pala neprijatelju u ruke, Bojana Ivanović Miletić aktivirala je bombu i hrabro poginula, ostajući vjerna revulucionarnim i slobodarskim idealima, kao i njena sestra Vukosava

 

Jelena ĆETKOVIĆ – Cetinje, 21. avgust 1916. – Beograd, 14. maj 1943. Revolucionarka, narodni heroj, borac za prava žena, učesnica Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije.

Jelena je imala samo jednu godinu kada joj je preminuo otac, od posljedica ranjavanja u Prvom svjetskom ratu. Majka Gorda je podizala nju i njena dva starija brata. Bila je omiljena kao vesela, radoznala, maštovita i veoma inteligentna. Nije željela da uči vjeronauku u školi. Govorila je: „Mene zanimaju pametnije stvari!”

Završila je krojačku školu u Podgorici. Uključuje se u radnički pokret koji se kalio u štrajkovima, demonstracijama i sukobima sa policijom. Sa 16 godina postala je član SKOJ-a, a 1935. godine primljena je u KPJ, učestvujući u brojnim akcijama partije. Po zadatku je radila u Monopolu duvana u Podgorici. S drugaricama je organizovala prva ilegalna obilježavanja 8. marta, smatrajući da se žene moraju same izboriti za svoja prava. Bila je učesnik na čuvenim Belvederskim demonstracijama u junu 1936. godine.

Nakon provale partijske organizacije uhapšena je i odvedena u zatvor u Sarajevo. Tu je mučena, ali ništa nije odala. Po izlasku iz zatvora pokušala je da kao dobrovoljac pođe u Španiju, ali je ponovo uhapšena.

Prilikom sahrane svoje drugarice i revolucionarke Božane Vučinić, 30. marta 1937. godine, održala je vatreni i potresni govor protiv zločina koji se vrše nad komunistima. Te godine se po nalogu partije seli za Beograd. Nastavlja školovanje i borbu za ženska prava. Učestvuje na konferenciji „Žena danas“, avgusta 1939. godine.

Početkom Drugog svjetskog rata, u okupiranom Beogradu, bila je organizator više akcija skojevaca i ilegalaca. Nakon provale, uhapšena je 3. marta 1942. Bila je ranjena i zvjerski mučena u zatvoru, ali nije progovorila. Još za života njena hrabrost je prerasla u legendu. To je kasnije bila inspiracija mnogim umjetnicima. O Jeleninom životu snimljeni su dokumentarni i igrani filmovi, odigrane pozorišne predstave, mnoge škole i ulice širom Jugoslavije još i danas nose njeno ime.

Prebačena je u logor na Banjici, đe je bez medicinske njege provela godinu dana. Uspijevala je da šalje poruke porodici i drugovima. Jedna od poruka bila je njena pjesma „Iza rešetki“. Svakom članu porodice napravila je po neki predmet za uspomenu. Majki Gordi napravila je lutku u crnogorskoj narodnoj nošnji, koju je izradila od djelova svoje odjeće, a kosu je napravila od svoje kose.

Strijeljana je 14. maja 1943. u logoru Jajinci kod Beograda. Imala je samo 27 godina.

(Nastaviće se)
Ilustrovala: Tijana Tododrović

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

ŽENE CRNE GORE (XX): Jurišala na bunkere

Objavljeno prije

1 sedmica

na

7 Februara, 2026

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz monografije Žene Crne Gore, u izdanju UNDP-a i Narodne biblioteke „Radosav Ljumović” koja je urađena sa željom da mapira žene i ulogu žena u vertikali crnogorske istorije. Autorke su  Olivera i Tijana Todorovic, urednik Dragan B. Perović

 

 

Jagoda BOGIĆEVIĆ – Učesnica Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije, legendarna boličarka sa Sutjeske.

Jagoda je šćer Mirka Pavićevog Bogićevića, prekaljenog tobdžije sa Skadra, koji je poginuo u NOR-u 1942. godine i Raduše, rođene Pavićević.

U redove boraca za oslobođenje stupila je 13. jula 1941. godine kada je počeo ustanak crnogorskog naroda. Najprije je postala borkinja Petrušinske čete, pa onda Udarnog bataljona NOP odreda „Bijeli Pavle”, te borkinja Pete crnogorske proleterske. Od prvih ustaničkih dana počinje da se plete legenda o mladoj partizanki, njenoj hrabrosti, humanosti i ljepoti.

Govorila je da joj je mjesto u prvim redovima jer se tamo zadobijaju rane. Iako je njeno ime Jagoda, njena nježnost pretočila je to ime kod drugova iz brigade u simpatični nadimak „Pile”. Taj nadimak je odgovarao prirodi njene ličnosti koja je sadržavala – plemenitost, čednost, bistrinu uma i toplinu u susretu s ljudima. Išla je od ratišta do ratišta, previjala rane i uz prave podvige spašavale ranjenike. Prema zvaničnom rasporedu bila je bolničarka i referent saniteta u Savinoj brigadi i neustrašivi borac bombaš, puškomitraljezac i izviđač. Sama je bila ranjena 14 puta.

U znak śećanja na Jagodu, jedan njen ratni drug je rekao: „Ne znam kad je bila više borac, omladinka i čovjek – ili u borbama na Prozoru, Neretvi i Sutjesci ili na teškom maršu ili kad je jurišala na neprijateljske bunkere ili kada je bila ranjavana ili kada je u najtežim trenucima nalazila pogodnu riječ da nasmije društvo ili kad je na sandžačkim bojištima njemački šarac raznio njeno tijelo.”

Njen lik je zauvijek ovjekovječen u filmu „Sutjeska” (režiser Stipe Delić, scenarista Zdravko Velimirović). Ulogu bolničarke Jagode tumačila je Neda Arnerić, koja je uspješno dočarala Jagodu i njen Prozor, njenu Neretvu i njenu Sutjesku.

Zanimljivo je da u njenom rodnom kraju i danas živi priča o tome kako je postojao ukaz o proglašenju Jagode Bogićević za narodnog heroja, koji nikad nije uručen porodici (posmrtno je odlikovana Ordenom za hrabrost).

Poginula je pred sam kraj rata, 18. aprila 1944. godine, u selu Pale, blizu Slijepač mosta kod Bijelog Polja, na putu prema svojim Bogićevićima – ne dočekavši ostvarenje najljepšeg sna kojem je žrtvovala ljepotu mladalačkih ideala.

Na mjestu pogibije podignuta je spomen-česma, da nastavlja priču o Jagodi Bogićević, hrabroj bolničarki i nježnoj đevojci sa duhom neustrašivog borca.

 

Lidija JOVANOVIĆ – Bila je revolucionarka, borkinja za prava žena, učesnica NOB-a Jugoslavije, društveno-politička poslijeratna radnica.

Nema boljeg primjera od Lidije Jovanović, koliko je neko, ko nije rođen u Crnoj Gori, utkao svoj život i sve svoje ljudske, humanističke i kreativne potencijale posvetio izgradnji i napretku nove domovine. Svojim djelom bila je podstrek i potpora suprugu Blažu, revolucionaru i političaru, koji je obilježio razvoj crnogorskog društva i države poslije Drugog svjetskog rata.

Lidija je završila osnovnu, pa Srednju zubotehničku školu u Varaždinu, rano je ostala bez roditelja, pa je brigu o njoj prihvatio ujak. Tu se 1931. godine upoznala sa Blažom Jovanovićem. Vjenčali su se 1934. godine i doselili u Crnu Goru. Iste godine Lidija je primljena u članstvo KPJ-a i zajedno sa suprugom, nastavila revolucionarnu i partijsku djelatnost.

Posebno se angažovala na prikupljanju pomoći za porodice uhapšenih komunista nakon terora od strane policije 1935-1936. Uz partijske zadatke i učešća na konferencijama KPJ-a, veliku pažnju posvećivala je radu sa ženama. Organizovala je nekoliko zborova žena, nastojala je da ih podstakne da se bore za svoja prava, da se opismenjavaju, emancipuju. Upućivala je žene kako da paze i njeguju bebe, da se bore protiv sujevjerja.

Početkom Drugog svjetskog rata pomagala je u prikupljanju oružja i municije, koje su krili u porodičnoj kući u Piperima. Postala je član Okružnog komiteta KPJ-a za Podgoricu i bila jedan od organizatora Trinaestojulskog ustanka. Kasnije je, tokom 1942. i 1943. godine bila u ilegali. Kuća im je zapaljena, a maloljetna đeca bila zatvorena.

Izuzetan je Lidijin doprinos na utemeljenju Antifašističkog fronta žena (AFŽ) Crne Gore. Bila je sekretarka Inicijativnog odbora AFŽ-a u ljeto 1943. godine đe je agilno radila na stvaranju i udruživanju odbora po Crnoj Gori. Bila je vijećnik ZAVNO Crne Gore, novembra 1943. godine. Nakon toga, na Prvom kongresu AFŽ-a Crne Gore, 5. decembra 1943. godine, bila je izabrana za sekretarku Glavnog odbora.

Poslije oslobođenja obavljala je mnoge odgovorne dužnosti i javne funkcije i jedna je od prvih žena narodih poslanica Skupštine Republike Crne Gore. U centru njenog angažmana bila briga za najugroženije kategorije. Inicirala je otvaranje domova za ratnu siročad i ustanova za nezbrinutu đecu. Pomagala je prilikom organizovanja škole za gluvonijemu đecu u Kotoru, Doma za napuštenu đecu u Bijeloj, Doma za stare u Risnu, pomogla je i Udruženje slijepih Crne Gore.

Za svoj nemjerljivi doprinos obnovi zemlje, emancipaciji žena, humanitarni i politički angažman, uz Partizansku spomenicu 1941. godine, Lidija je nagrađena sa još dosta ratnih i mirnodopskih odlikovanja. Poslednje odlikovanje je dobila 2015. godine i to Orden crnogorske zastave prvog stepena. Po svome životu, liku i djelu svrstala se među znamenite crnogorske heroine.

(Nastaviće se)
Ilustrovala: Lina Leković

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

ŽENE CRNE GORE (XIX): Sa predsmrtne visine

Objavljeno prije

2 sedmice

na

30 Januara, 2026

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz monografije Žene Crne Gore, u izdanju UNDP-a i Narodne biblioteke „Radosav Ljumović” koja je urađena sa željom da mapira žene i ulogu žena u vertikali crnogorske istorije. Autorke su  Olivera i Tijana Todorovic, urednik Dragan B. Perović

 

 

Đurđa VLAHOVIĆ –  Partizanka, ilegalka, čobanica.

Đurđa Vlahović, osuđena na smrt vješanjem. Njeno stradanje opisaćemo Lalićevim citatatima: ,,Kada je uhapšena, Đurđa Vlahović je preboljela život i mislila samo na časnu smrt. Sudija Malović joj se obratio: ,,Krivorepa, kakva je to promjena kod tebe, juče nijesi hramala, a danas cotaš?” Đurđa njemu odgovara: ,,I ti si lani bio Crnogorac, a ove godine si Talijan. I poturčio bi se i devet vjera bi promijenio da ne pretrpiš pola od onih muka što sam ih ja pretrpjela.”

Đurđa je nastavila priču i ,,sa predsmrtne visine”: ,,Uživaš li, Ljubo Miniću, komandante makaronski? Smij se, lijo oguljena, ama da znaš: čeka i tebe ova ljuljaška!”

Đurđa je, ,,s predsmrtne visine”, nastavila da ,,čašćava” četničke glavešine, odgurnula je laktom dželata, kao i Joka Baletić, uz riječi ,,umijem se ja i sama objesiti“ ili kako napisa Lalić ,,jednim skokom se vinu na stočić među direcima. Zbacila je bijelu maramu s glave. Zatim prebaci pletenice preko konopca i pusti da joj padnu naprijed niz grudi, do pō pojasa… Proljepša se lice pod bijelim čelom i za trenutak sinu poslednjom ljepotom. Umijem se ja i sama objesiti – reče u nijemoj tišini i jednim nevidljivim pokretom izbi i prevrnu stočić ispod sebe”.

Istorija je sasatavila ove dvije žene kao i antifašizam i želju za slobodom i pravdom.

Sudije kao da su poštovali ,,Zakonik Knjaza Danila” i član član 73 iz 1855. godine, kojim se propisuje: „…žena ne može biti ubijena iz puške, jer je puška i strijeljanje samo za onoga koji pušku nosi i puškom se brani” tako su osudili na smrt vješanjem doktoricu Ružu Rip i Đurđu Vlahović.

 

Olga POPOVIĆ-DEDIJER – Bila je doktorica medicine, revolucionarka, učesnica Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije.

Iako je bila iz imućne porodice, Olga Popović rano se uključila u rad revolucionarne omladine i postala član KPJ-a. Nakon završetka Medicinskog fakulteta, počela je da radi na Hirurškoj klinici u Beogradu. Bila je i nadarena sportiskinja, bavila se skijanjem. To joj je pomagalo da bude manje primijećena kada je, po nalogu, partije organizovala i vodila sanitetske kurseve, koji su bili priprema za odbranu zemlje pred fašizmom.

Stupila je u brak sa revolucionarom Vladimirom Dedijerom, kasnije istoričarem i publicistom, sa kojim je dobila šćer Milicu, koja je arhitektica. Olga je u okupiranom Beogradu kao ljekar bila u prilici da pomaže mnogim ilegalcima i pripadnicima antifašističke borbe. Uhapšena je 1942. godine, kada je otkriveno da je pomogla prilikom bjekstva iz bolnice revolucionarki Ivanki Maučević – Nikoliš, koja se tu porodila. Nije dugo bila u zatvoru, jer je zamijenjena za neke zarobljene Njemce.

Priključila se partizanima i postala šef hirurške ekipe (dobila i čin majora) Druge proleterske divizije, u čijem su se sastavu nalazili borci Četvrte proleterske crnogorske udarne brigade.

Ta mlada, požrtvovana ljekarka našla se u borbenom stroju sa crnogorskim partizanima, nesebično im pomažući i dijeleći sa njima snove i sudbinu. Tokom bitke na Sutjesci, na Milinkladama je teško ranjena i morali su joj amputirati ruku. Iako iscrpljeni dugotrajnom borbom, gladni i ranjeni, saborci su na nosilima nosili svoju omiljenu doktorku, nadajući se da će preživjeti, kao što je mnogima od njih svojom intervencijom Olga spasila život. Međutim, gangrena je zahvatila operisano mjesto i u nemogućim uslovima za liječenje viđelo se da Olgi nema spasa. Ona je sve stoički izdržavala, odbijajući u posljednjim trenucima injekciju kamfora, da bi to moglo da se da nekome kome može pomoći. Olga je žrtvovala sebe, odbijajući da primi ljekove koji bi mogli više pomoći njenim saborcima, crnogorskim partizanima, uz koje je provela svoje posljednje dane. Od posljedica ranjavanja preminula je na Romaniji, 20. juna 1943. godine.

U znak śećanja na svoju suprugu, njenu humanost i uzajamno poštovanje i ideale sa crnogorskim saborcima, Olgin suprug dr Vladimir Dedijer, dio honorara od svojeknjige „Josip Broz Tito“, u iznosu od preko 500 000,00 dolara, poklonio je nikšićkom zdravstvu. Od tog novca podignut je Hirurški paviljon Nikšićke bolnice, otvoren 5. maja 1961. godine.

Dr Olga Popović Dedijer, posthumno je, 19. decembra 1945. godine odlikovana Ordenom zasluga za narod prvog reda.

Ilustrovala: Tijana Todorović
(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo