FELJTON

JUGOSLAVIJA JE BILA NAŠA PRVA EVROPA (VI): Tito kao simbol Jugoslavije

Objavljeno prije

15 godina

7 Aprila, 2011

Objavio:

– Mislim da je, uopšte, što se društva tiče, svakako najveću štetu na samo funkcionisanje države imao taj fetiš jedinstva koji je isključivao razlike i raspravu, pa ako hoćete, i neke konflikte i sukobljavanje, mehanizme da se ti sukobi reše. On nije funkcionisao i smatram da je to bila najveća mana, a on prosto nije profunkcionisao iz shvatanja jugoslovenske države kao jedinstvene države koja ima vojsku, ima spoljnu politiku, ima monetarni sistem, ima Tita kao simbola… On je sigurno bio čovek koji je imao dugu školu života jer je stvarno počinjao od nulte tačke, on je prošao revoluciju… Sada su pozvani neki istoričari da na osnovu dokumenata kojima Kominterna raspolaže pišu njihove biografije, upravo sam dobila biografiju Mao Cedunga, Rusi to nameravaju da rade i sa Titom, to su vrlo tiražna izdanja, tu postoji mnogo stvari koje treba proučiti… Činjenica je da je on okupljao ljude od integriteta, činjenica je da je moglo da mu se kaže, mislim da je to nesumnjivo bio snažan autoritet i lična vlast, međutim, kad pomislim na to kolikom je on moći raspolagao, mislim da sam to i napisala u Zatvaranju kruga, on je tom moći relativno pažljivo ekonomisao. On je bio čovek koji iz tog ideološkog sveta nije izašao, šta su za njega značili pojmovi „radnička klasa”, „bratstvo-jedinstvo”… to je drugo pitanje u nekom analitičkom smislu, ali on je to izgovarao sa uverenjem da su to tekovine koje vezuju zemlju i koje treba sačuvati. Da li mu je bila važnija državna ideja ili komunizam kao ideologija?
– Ja mislim da on to nije odvajao, njemu je Jugoslavija svakako bila važnija i on je sve radio misleći da je to najbolji način da je sačuva. Pokazalo se, naravno, da je to način koji je u političkom i istorijskom smislu već bio na izdisaju, ali ja mislim da je on verovao da se Jugoslavija nikad neće raspasti, za njega je to bilo i njegovo životno delo. Možda je on suviše trajao, ali ono što ljudi gube iz vida kada ocenjuju njegovu ulogu, to je ipak stanje masa u bivšoj Jugoslaviji, gde je i pomisao na pobunu protiv Tita bila ravna samoubistvu, ne sa stanovišta njega ili aparata, nego sa stanovišta masa. Danas neki kažu da su njega srpske mase mrzele, da ga nisu volele, da je bio Hrvat… Mase su dosta nepredvidive, ali idući po Srbiji, a on se dosta tu kretao, to se nikad ne bi dalo zaključiti, naprotiv, mase su bile spremne, kao i on njih uostalom, da se međusobno huškaju protiv onih koji vode tekuće poslove, oni su optuživani da greše, da bi mogli bolje, da njega ne slušaju. Srbi su, možda, voleli da na čelu Jugoslavije bude Srbin, ali, molim vas, biti protiv Tita i u Srbiji je bilo ravno samoubistvu, svejedno šta ko pričao u kafani ili na kućnoj sedeljci. Ja lično mislim da je on dobro poznavao Srbiju, vrlo dobro…

Kako to mislite – dobro poznavao?
– Ne kažem da je on to suviše studirao, čitao, ali imao je taj instinkt vlasti, on je čovek koji je znao da u jednoj višenacionalnoj zemlji ne može da vlada bez sporazuma sa većinskim narodom i ja mislim da je on taj sporazum imao u vrlo dugom periodu. Nije tačno da je on bio u nesporazumu sa najbrojnijim narodom. Gde su te dodirne tačke? To je obnova Jugoslavije, to je oslonac na Rusiju – neko je mogao da škrguće zubima, profesor Čubrilović je rekao: „Ja nisam voleo taj režim, ali Rusija je istorijski saveznik Srbije!” – to je socijalni egalitarizam koji je utemeljen u našoj nacionalnoj, socijalnoj istoriji, to je tip partije za kakav je Srbija znala, to je masovna partija sa čvrstim jezgrom, sa vođom… Izvinite, kakav tip partije osim tog još poznaje istorija partijskog života u Srbiji?! Ona ima Radikalnu stranku koja se stvara iz uskog, revolucionarnog jezgra, koja ide direktno u mase, koja ima vođu, ima ideologiju takođe inspirisanu i naslonjenu na rusku revolucionarnu tradiciju, na pravoslavlje i na rusku državu. Bog, narod i Rusija – bilo je vjeruju Nikole Pašića. Kako ste onda mogli očekivati da čovek koji vodi državu bude u nesporazumu sa narodom koji ima te karakteristike? Pri kraju njegovog života, kad su počele krize, Tito je vrlo resko reagovao na takve aluzije. Drugo, on je vodio pokret u kome su masovno učestvovali Srbi iz cele Jugoslavije braneći se od terora, od NDH – ne možete to da ignorišete i da konstruišete prošlost. Kako možete da objasnite da u Srbiji nemate otvorenu pobunu protiv Tita dok je on živ? Pa, vi ste to imali svuda u Istočnoj Evropi, zar ne?! Imali ste krvavu Mađarsku, Čehoslovačku, Poljsku… ovde nikad nije bilo pobune. Zašto? Jer Tito nije bio ni Rakoši, ni Ulbriht, ni Živkov, ako gledate balkanski prostor koji je u neprestanoj nesposobnosti da izađe na kraj sa sobom, u stalnim etničkim sukobima, morate i njegovu ličnost da stavite u taj istorijski kontekst. Možda su Srbi mislili – Hrvat, dođavola, ali, obnovio je Jugoslaviju, imao je dobre veze sa Rusima, ojačao je vojsku, stvorio efikasnu policijsku državu… To sve ljudi danas gube iz vida. On je bio više u sporazumu nego u nesporazumu i onog trenutka kada je Srbija osetila da je on spreman da uvaži i razloge drugih, da prihvati konfederalizaciju Jugoslavije, javila se sumnja. Ja se sećam svojih razgovora sa Dražom Markovićem uoči našeg susreta sa Titom, u Smederevu, u nekom kafančetu „Donje strnjike”, sedeli smo šest sati. Mi smo se vrlo dugo znali i ja sam smatrala da je to, prosto fer, i rekla sam mu: „Objasnimo se, možemo se mi povući ali zašto uvodiš arbitražu u Srbiju, to istorijski nije dobro, to dugoročno nije dobro.” On je rekao: „Ne slažem se s tobom, Jugoslavija kad ne bude imala Tita, moraće da ga izmisli.” Znači, oni su verovali u tu instituciju, oni su se svi držali u okviru toga sistema. Tada se već počelo govoriti da Tito pruža suviše veliku podršku pokretu u Hrvatskoj, da počinje decentralizacija koju on nedovoljno kroti, da ohrabruje republike, da se tu javlja u ulozi arbitra, da sve to ide na štetu Srbije, počeli su da se čuju opozicioni glasovi i kafane, to je sve do njega dolazilo, on je vrlo rezolutno reagovao na to, to je proizilazilo iz prirode njegovog državništva koje njemu ne može da se porekne, iako danas od njega hoće da naprave karikaturu! U tim odnosima napetosti, kad se razgovaralo sa srpskim rukovodstvom, sećam se tog boravka u Smederevu, pa onda ovde u Beogradu, što je bilo vrlo retko, Tito je dolazio sam i nije da nije pokazivao nervozu, nije bio potpuno opušten, nije mu bilo svejedno kakav će biti ishod. Jedan razgovor sam vrlo dobro upamtila, bio je jako uzak krug u Gradskoj skupštini i on je za vreme ručka rekao: „Vi meni prebacujete rezervu prema Srbiji, pa ja sam odavde krenuo 1941. Ja sam ovde došao da bih počeo ustanak i antifašistički pokret!” Ja sam bila mlađa od svih njih i jedina žena na sastanku od četrdeset ljudi sa Titom posle smrti Milentija Popovića. Bio je na tapetu Mijalko Todorović, ruska obaveštajna služba je intrigarila protiv njega, i rekla sam mu u najpristojnijoj formi: „Druže predesedniče, sad je Mijalko Todorović, pa neko će reći da su Srbi dobri samo u nekrolozima!” Ja se nisam bojala da to kažem, ja sam mislila da je to važno da on zna. E, sad, neki u svojim knjigama prepričavaju taj sastanak, postoji samo jedan izvor iz koga mogu da to saznaju, ali to izostavljaju… Hoću da Vam kažem – to su složene pojave, i ta priča o njegovom „srbožderstvu” je ispod nivoa interpretatora, ali je apsolutno ispod nivoa njega kao državnika, kao čoveka koji je razumevao tu državu.

Kakav je odnos imao prema sopstvenom hrvatstvu?
– On to nikad nije manifestovao, samo je na Osmom kongresu, kada se višenacionalni princip uvodio u strukture, rekao: „Ja sam Hrvat.” To je doživljeno kao kraj Jugoslavije, šta se on tu deklariše kao Hrvat?! Zašto nije rekao – ja sam Jugosloven? On je bio kosmopolit, svetski čovek, on je verovao u Jugoslaviju, on je odatle počeo, Jugoslavija je u njegovom istorijskom životu doživela neverovatan uspon za malu zemlju koji možda nije ni odgovarao njenim mogućnostima i potencijalima, ali on se kao čovek te generacije, tog ideološkog sveta, o njoj brinuo na način koji je nju, po mom mišljenju, torpedovao(…)

(Nastavlja se)

Komentari

POVEZANE VIJESTI:Broj 1068

Sljedeće

JUGOSLAVIJA JE BILA NAŠA PRVA EVROPA (VII): Ranković – čovjek velike moći

Ne propusti

JUGOSLAVIJA JE BILA NAŠA PRVA EVROPA (V): Pobunjeni Univerzitet i Tito

FELJTON

ŽENE CRNE GORE (XVI): Čelična volja

Objavljeno prije

1 sedmica

5 Januara, 2026

Objavio:

Monitor online

Monitor prenosi djelove iz monografije Žene Crne Gore, u izdanju UNDP-a i Narodne biblioteke „Radosav Ljumović” koja je urađena sa željom da mapira žene i ulogu žena u vertikali crnogorske istorije. Autorke su Olivera i Tijana Todorovic, urednik Dragan B. Perović

Vukica Šunja MITROVIĆ – Narodna heroina, revolucionarka, borkinja za prava žena, učesnica Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije.

Vukica je poslije završene niže gimnazije u Kotoru nastavila školovanje na Cetinju, u Učiteljskoj školi. Zbog slabih materijalnih mogućnosti napuštila je školovanje i s porodicom se 1932. godine preselila za Beograd. Zaposlila se kao tekstilna radnica i uskoro prišla naprednom radničkom pokretu. Postala je jedna od najagilnijih aktivistkinja i primljena je u KPJ 1934. godine. Iskazala se kao veoma hrabra, pouzdana, veliki oslonac kolegama. Nenametljiva, ali uporna i staložena, plijenila je svojom mirnoćom, izvršavajući najopasnije zadatke. Drugovi su je zbog toga nazvali ,,Šunja”. Kada je 1935. godine došlo do provale organizacije i do velikog hapšenja, Vukica se našla u zatvoru. Podvrgnuta je najvećim mučenjima i torturi prilikom čega je reagovala i međunarodna javnost. Šunja je izdržala sve muke i ništa nije odala o radu organizacije koja se borila za prava radnika i ravnopravnost žena.

Nakon izlaska iz zatvora upućena je na partijski kurs u Moskvu, odakle se vratila u proljeće 1936. godine i postala članica Uprave u Sindikatu tekstilaca, a u partiji je od sekretarke MK KPJ-a za Beograd, stigla do članstva Sekretarijata PK KPJ-a za Srbiju. Po zadatku obilazi Srbiju, formira ogranke, organizuje štrajkove. Poslije jednog hapšenja 1938. godine, kada i pored mučenja opet nije progovorila, prešla je u ilegalu. Pripremala je velike demonstracije, održane 14. decembra 1939. godine. Imala je vidnu ulogu u pripremi demonstracija održanih 27. marta 1941.

Poslije kapitulacije kao ilegalka organizuje oružane akcije po Beogradu i okuplja borce protiv fašizma i sakuplja pomoć za porodice uhapšenih komunista. Održavala je vezu sa Jankom Jankovićem, koji je po zadatku partije bio zapošljen u Specijalnoj policiji. Koristila je lažne isprave na ime Ljubice Matković.

Nakon izdaje jednog člana MK KPJ-a, koji je pod batinama progovorio, agenti su upali na mjesto sastanka ilegalaca u Vinogradskoj ulici. Tada je ubijen njen partijski drug David Pajić, koji je pokušao da pruži otpor, a Vukica je ranjena u glavu.

Iako ranjena, sprovedena je u zatvor Gestapoa, jer su fašisti smatrali da su uhvatili značajnog rukovodioca otpora, kojeg će slomiti i onda uz pomoć podataka uništiti organizaciju i uhvatiti ilegalce. Odvedena je zatim u zatvor Specijalne bolnice i podvrgnuta neviđenoj torturi. Policija je pokušala da iskoristi i njenog brata Ratka, zvanog Šilja, koji je poklekao pod mučenjem i koji je molio da prekine sa ćutanjem i spasi sebe. Za dva mjeseca neprekidnog batinjanja Vukica nije progovorila nijednu riječ. Samo je rekla: ,,Komunista sam i to je sve što ću reći!” U njenom dosijeu sa saslušanja ostalo je zapisano samo da nije htjela da govori o svom partijskom radu.

Svojim prkosom porazila je neprijatelje. Osuđena je na smrt i u logoru na Banjici čekala je strijeljanje, koje je izvršeno u Jajincima kod Beograda, 17. decembra 1941. godine. Na strijeljanje je iznijeta na nosilima, pošto su joj noge bile polomljene. Sljedeće godine strijeljan je i njen brat Ratko, a suprug Andrija Habuš, revolucionar i borac NOR-a, da ne bi živ pao neprijateljima u ruke izvršio je samoubistvo 18. juna 1944. godine.

Vukici Šunji Mitrović ništa nije moglo slomiti slobodarski duh i čeličnu volju. Ostala je legendarni primjer herojske hrabrosti, odanosti, istrajnosti i nepokolebljivosti. Bila je jedna od prvih žena proglašenih za narodnog heroja Jugoslavije, na dan pobjede 9. maja 1945. godine.

Sabiha ĆOROVIĆ GOKČEN – Prva žena – borbeni pilot na svijetu (zapisana u Ginisovoj knjizi rekorda), jedina žena, među dvadeset najboljih pilota u istoriji avijacije, po izboru Vazdušnih snaga Sjedinjenih Američkih Država (USAF).

Sabiha Gokčen, rođena Ćorović potiče iz Lozna kod Bijelog Polja, (na samoj granici bjelopoljske i petnjičke opštine), đe i danas žive Ćorovići. Sabihin otac, Izet-beg (po nekim izvorima Mustafa Izet) i majka Hajrija su kako se pretpostavlja nakon Balkanskih ratova (kraj Drugog Balkanskog rata, avgust 1913.) izbjegli za Tursku.

Sabiha je rođena u martu 1913. godine. Odrastala je u Bursi, sa bratom i sestrom u izbjegličkoj nemaštini kao siroče. Tokom Atatürkove posjete Bursi 1925. godine, Sabiha, koja je imala samo dvanaest godina, zatražila je dozvolu da razgovara sa njim. Nakon što je Ataturk čuo za njenu životnu priču i njene skromne životne uslove, odlučio je da je usvoji i zamolio je njenog brata za dozvolu da je odvede u predśedničku rezidenciju Çankaya u Ankari, u kojoj bi Sabiha živjela sa ostalim Atatürkovim usvojenicima, kojih je bilo osmoro.

Prezime Gokčen (Gökçen), koje joj je pripalo od Ataturka, je gotovo predskazalo njenu sudbinu, a Gokčen u prijevodu znači ,,nebeska“ ili ,,nebom vezana“.

Kako je Sabihina najveća želja bila da postane polaznica pilotske škole, 1935. godine Ataturk joj tu želju i ispunjava. Tako Sabiha postaje polaznica tek otvorene letačke škole pilota u zemlji ,,Turska ptica“.

U narednom periodu, Sabiha se usavršavala i dobija priliku da se obrazuje u američkoj školi u Ankari. Sa 23 godine postala je pilotkinja.

Kada je Turska organizovala diplomatsku misiju u Sovjetskom Savezu, Sabiha je boravila u školi pilotiranja motornim avionima. Ratnu pilotsku školu završila je za jedanaest mjeseci, o čemu je izvještavala i turska štampa. U praksi, kao vrstan pilot, pokazala se tokom gušenja kurdske pobune 1937. godine, u regiji Dersim. Tada nije ni slutila da se tim činom upisala u istoriju i tako postala prva pilotkinja u borbenoj akciji.

Iako crnogorskog porijekla, njena priča je neraskidivo vezana sa pričom o čuvenom ,,ocu nacije” Kemalu Ataturku. Početkom tridesetih godina otpočeli su pregovori oko konvencija i sporazuma između Jugoslavije i Turske, zbog raseljavanja najviše muslimana i Albanaca iz područja južnog dijela Srbije, Kosova, Crne Gore, Albanije i Makedonije. Tako je jednom prilikom, 1938. godine, Sabiha Gokčan došla u zvaničnu pośetu Beogradu i tadašnje jugoslovenske zvaničnike začudila kada je progovorila tečnim našim (svojim) maternjim jezikom. Tokom svoje karijere, karijere vojne pilotkinje, pilotirala je u 22 različite vrste aviona. Njena pilotska karijera trajala je punih 28 godina. Postala je glavni instruktor letjenja 1954. godine u školi koju je i sama završila, a i glavni rukovodilac u školi letača. U čast obilježavanja sto godina od Ataturkovog rođenja, 1981. godine, Tursko vazduhoplovno društvo je objavilo njenu knjigu ,,Život na Ataturkovom putu“.

Aerodrom u Istambulu, drugi po veličini, nosi ime Sabihe Gokčen, porijeklom Bjelopoljke i mezimice tvorca moderne Turske – Mustafe Kemal-paše Ataturka.

(Nastaviće se)
Ilustrovale: Svetlana Lola Miličković, Tijana Todorović

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

ŽENE CRNE GORE (XV): Romansijerka i ilegalka

Objavljeno prije

3 sedmice

27 Decembra, 2025

Objavio:

Monitor online

Monitor prenosi djelove iz monografije Žene Crne Gore, u izdanju UNDP-a i Narodne biblioteke „Radosav Ljumović” koja je urađena sa željom da mapira žene i ulogu žena u vertikali crnogorske istorije. Autorke su autorke su Olivera i Tijana Todorovic, urednik Dragan B. Perović

Milka BAJIĆ–PODEREGIN – Prva romansijerka u Crnoj Gori, profesorica književnosti, učesnica NOP-a.

Odrastala je u jednoj od imućnijih trgovačkih porodica iz Pljevalja. U Pljevljima je završila osnovnu školu i gimnaziju u kojoj je bila i jedna od prvih maturantkinja. Milka je odrastala uz majku Jelenu, sestre Nataliju, Sofiju, Georginu i Angelinu, koje su joj bile inspiracija i glavni motiv njenog jedinog romana kojeg za života nije uspjela završiti.

Nakon svršene mature, Milka odlazi na studije svjetske i nacionalne književnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu, đe diplomira 1928. godine. Nakon studija vraća se u Pljevlja i zapošljava kao profesorica književnosti u pljevaljskoj Gimnaziji u kojoj upoznaje svog budućeg supruga – kolegu Rusa Ignjatija Podergina.

Profesorski bračni par Poderegin službeno je raspoređen prvo u Prokuplje, a zatim u Kraljevo. U Kraljevu ih zatiče Drugi svjetski rat tokom kog Milkin suprug Ignjatije zajedno sa svojim đacima biva strijeljan. Ignatija sa đacima strijeljali su pripadnici Vermahta – zvanične vojske Trećeg Rajha tokom krvavog oktobra u Kraljevu u kojem je stradalo 2250 građana, nakon čega je grad potpuno zamro. Milka se nakon kraljevačkog masakra seli u Požarevac đe aktivno učestvuje u Narodnooslobodilačkom pokretu i odbija da radi pod okupacijom. Nakon rata sa ćerkama se seli u Beograd đe nastavlja rad kao profesorica književnosti, ali se u Beogradu ne zadržava dugo već se nakon nekoliko godina penzioniše i trajno nastanjuje u Londonu.

Svoj jedini roman „Svitanje“ koji opisuje Milkin zavičaj počela je da piše 1963. godine, a prvi put je objavljen tek nakon njene smrti. Roman je po njenim zapisima završila njena ćerka, preveden je na francuski i engleski jezik i do sada je doživio četiri izdanja.

Roman “Svitanje” je hronika o jednoj porodici, njenim članovima i vremenu tj. nevremenu u kome je bitisala, jednom gradu – Pljevljima i njegovim stanovnicima i njihovim sudbinama. U romanu se posebno opisuju vrijednosti porodice i uloge žena u njoj kao i časne borbe za opstanak.

Roman Milke Bajić Poderegin je prozna hronika Pljevalja i ujedno predstavlja i afirmaciju univerzalnih vrijednosti koje predstavljaju osnov na kojem počivaju humana i civilizovana društva i porodice. U romanu su realistično opisani i neki istorijski događaji, kao što su oslobođenje Pljevalja 1912. godine kao i ubistvo Franca Ferdinanda u Sarajevu 1914. godine.

Milka i Ignjatije su u braku dobili dvije ćerke, Jelenu – Ljolju i Nadeždu – Nađu. Nađa se kao filmska glumica ostvarila u velikom broju filmova sredinom pedesetih godina u Jugoslaviji i Holivudu i na zapadu je poznatija pod imenom Nadja Redgin, najpoznatija je po ulogama u filmovima James Bond ,,Iz Rusije sa Ljubavlju” (From Russia with Love) i ,,Goldfinger”.

Profesorka, romansijerka Milka Bajić Poderegin, prema sopstvenoj želji, sahranjena je u Pljevljima, kraj svoje majke Jelenke. Jedna ulica u Pljevljima danas nosi njeno ime.

Šuka Bećova ČIRGIĆ rođena Lekić – Bila partizanska ilegalka, istaknuta učesnica NOR-a.

Rođena je u Tuzima 1911. godine u porodici Murata i Maliće Lekić. Šuka se 1933. godine udala za mještanina Bećira Čirgića. Podigla je sedmoro đece, od kojih je petoro doživjelo rat, hapšenja i logore sa majkom i ocem. Šuka Čirgić, rođena Lekić, zajedno sa svojih šestoro braće (po jednome od njih, koji je poginuo u okršaju s Njemcima na Mateševu, nazvana je osnovna škola u Tuzima), mužem i đeverom bila je istaknuti učesnik NOR-a od početka do kraja rata. Nema starijega stanovnika Podgorice, Tuza i Malesije kojemu nije poznata ona kao ilegalka, koja nije šteđela ni staru majku i kćer od 7, 8 godina da prenosi partizansku poštu i municiju onđe đe ona sama nije mogla stizati. O ličnoj hrabrosti Šuke Čirgić, poput primjera u kojemu je goloruka razoružala njemačkoga vojnika, dosta je svjedočanstava onih koji još uvijek pamte II svjetski rat ili koji pamte priče o njemu.

Zbog učešća u Narodnooslobodilačkoj borbi bila je zajedno s mužem i petoro đece, od kojih je najmlađe imalo samo tri mjeseca, internirana 1944. godine u fašistički logor u Skadru koji je vodio poznati kolaboracionist Hasan Jusufi. Zahvaljujući Odboru Jugoslovena u Skadru i Prentaš Niki Camaju, Šuka je sa porodicom puštena iz logora iz kojega je predhodno odbila da bude oslobođena s đecom sve dok joj iz logora ne oslobode i muža kojega nije htjela ostaviti. Kakva je bila kao ilegalka, jasno je iz susreta sa zloglasnim Hasan Jusufijem. Obraćajući joj se kako bi ukazao na svoje dobročiniteljstvo, Šuka mu je odbrusila: „Što si mislio? Da ćemo ti pasti na koljena! Prevario si se. Za svo zlo što si učinio svome narodu, platićeš glavom“. Tako je i bilo, u borbama za oslobođenje Skadra ubijen je od strane partizanskih snaga Albanije. Njena rodbina, otac Murat, majka Malića i braća, bili su sve vrijeme neumorni ilegalci.

Šuka je za svoj doprinos i zasluge u ratu od predsjednika Tita odlikovana Ordenom zasluga za narod sa srebrnom zvijezdom 19. januara 1962. godine.

Predoženo je da se jedna ulica u Podgorici nazove po imenu Šuke Čirgić. To bi bila još jedna poruka i potvrda da se i danas čuvaju uspomene na istaknutu ilegalku i učesnicu NOP-a Šuku Čirgić.

(Nastaviće se)
Ilustrovala: Tijana Todorović

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

ŽENE CRNE GORE (XIV): Hajdučice

Objavljeno prije

4 sedmice

19 Decembra, 2025

Objavio:

Monitor online

Monitor prenosi djelove iz monografije Žene Crne Gore, u izdanju UNDP-a i Narodne biblioteke „Radosav Ljumović” koja je urađena sa željom da mapira žene i ulogu žena u vertikali crnogorske istorije. Autorke su Olivera i Tijana Todorovic, urednik Dragan B. Perović

Božana VUČINIĆ – Revolucionarka, borkinja za prava žena, jedna od prvih žena – komunista (Rogami, Piperi, 26. februara 1908 – 1937., umrla i sahranjena).

Božana je bila jedna od prvih borkinja za prava žena i organizovanja ženskog pokreta u Crnoj Gori. Svojom agilnošću i ličnim autoritetom, u ime Komunističke partije Jugoslavije, okupljala je veliki broj đevojaka, učenica, studentkinja, radnica i seljanki. U periodu 1935-1937. godine u podgoričkom srezu, a i u cijeloj Grnoj Gori, nastaju revolucionarne i demokratske snage i aktivnost žena pod rukovodstvom KPJ-a. Čak su formirane i legalne forme rada žena od marta 1936. godine u okviru ženskih sekcija u sindikatima, a posebno u duvanskoj i teksilnoj djelatnosti. Formiraju se i organizuju krojački i sanitetski kursevi kao legalna forma okupljanja žena koji se usput koriste za kulturni i politički rad sa ženama.

Od 1923. godine, na pragu mladosti, angažuje se u Trezvenjačkom društvu „Gavrilo Princip”, preko kojega je KP vršila uticaj na narod. Tu je bila blagajnica. Primljena je u KPJ 1926. godine u partijskoj ćeliji podgoričke gimnazije kao jedna od prvih žena komunista i osnivačica ženskog pokreta. Zbog istaknutog revolucionarnog rada postala je član Mjesnog komiteta KPJ-a Podgorica.

Svoje aktivnosti nastavila je na Cetinju, đe je bila zapošljena kao činovnica finansijske direkcije. Zbog partijske aktivnosti je hapšena, progonjena i mučena u zatvorima. Posljednje hapšenje bilo je 24. maja 1936. godine kada je sprovedena u zatvor u Dubrovnik, a odatle u Beograd đe je izdržala najteža mučenja i razboljela se od tuberkuloze. Sahranjena 30. marta 1937. godine u Rogamima.

Njena sahrana predstavljala je veliki masovni protestni zbor koji je organizovala Partija, na kojoj su prisustvovale mnoge partijske ličnosti i veliki broj građana. ,,Slobodna misao” u broju od 21. jula 1937. godine detaljno je pisala o ovom pogrebu: ,,Prilikom njenog pogreba sakupila se ogromna masa seljaštva i podgoričkog radništva. Položeno je oko 30 vijenaca crvenih kao krv.” Drugovi su odru prilazili u najsavršenijem redu i pravili krug oko odra i minutom ćutanja sa stisnutom pesnicom odavali su joj poslednju počast. Govorilo je više govornika, najznačajniji i najvatreniji govor održala je njena drugarica Jelena Ćetković i student Branko Božović. U istom tekstu se navodi kako se Jelena u govoru osvrnula na Božanin rad kao rijetko plemenite i kulturne radnice i jednog od najljepših primjera ženskih boraca za slobodu i pravdu. Izlila je u govoru sav gnijev zbog zločinstva koje je u Dubrovniku počinjeno nad pokojnicom i rekla je da je to skrhalo i prekratilo život. Poslije toga vatrenoga govora masa je zapjevala ,,Počivaj mirno…” (prepjev Jesenjinove pjesme ,,Doviđenja druže”).

Iako je život gubila i izgubila u tamnicama ondašnjeg režima, Božana je nalazila dovoljno snage i načina da radi i vrši snažan uticaj ličnim kontaktima i putem štampe. Njeni novinski članci najčešće su objavljivani pod pseudonimom, rado su čitani i usvajani kako kod omladinaca tako i kod žena.

Božana Mitrova Vučinić je ostavila trajni spomen i primjer za ponos, zbog nesebične i velike žrtve u borbi za slobodu i bolji položaj žena. U spomen na Božanu i njeno djelo jedan trg u Podgorici nosi njeno ime.

Stoja MARKOVIĆ – Komitkinja, prva revolucionarka, borkinja za prava žena.

Stoja je osnovnu školu učila u Drezgi. Za vrijeme austro-ugarske okupacije tokom Prvog svjetskog rata odmetnula se u planinu Kamenik i kao komitkinja borila protiv okupatora. Kada se revolucionar dr Vukašin Marković, učesnik Oktobarske revolucije, vratio 1921. godine u Crnu Goru, da s komitama diže ustanak i bori se za stvaranje Sovjetske Crne Gore, njegovoj grupi odmah se pridružila Stoja, sa bratom Jolom i sestrom Zarom. Za revolucionarne ideje Stoja je nadahnuće nalazila u životu i djelovanju Vukašinove supruge, francuske revolucionarke Žane Laburb, koja je hrabro poginula u Rusiji 1919. godine.

Stoja zbog hrabrosti i nepokornosti dobija nadimak Hajdučica. Počeli su borbu protiv režima, koja je bila dvostruko zabranjena i opasna. Komiti su proglašavani teroristima i donešen je Zakon o zabrani Komunističke partije. Komunisti su proglašavani odmetnicima po dekretu Obznana, od 3. XII 1920. godine i Zakonom o zaštiti države (2. VIII 1921.). Represalije i teror nad Crnogorcima bili su svakog dana sve veći.

U piperskom kraju grupa oko dr Vukašina Markovića imala je veliku pomoć i podršku stanovništva. Tokom 1922. godine velike snage žandarmerije krenule su da likvidiraju ovu grupu. Bili su opkoljeni u planini Živa i poslije sukoba, u kome je Stoja ranjena, uhvaćena je i sa bratom sprovedena u podgorički zatvor. Odatle je prebačena na Cetinje, đe je čekala suđenje. Nakon istrage koja je trajala dvije godine održano je suđenje. Hajdučica Stoja osuđena je na 15 godina zatvora. Uspjela je da pobjegne i stigne do Pipera, đe su je poslije 15 dana opet uhapsili. Sproveli su je u zatvor u Zenici, đe je Veliki sud u martu 1926. godine povisio kaznu na 20 godina robije. Stoja je izdržavala kaznu u Zagrebu, u ženskom kaznenom zavodu. Uz pomoć zagrebačke partijske organizacije, Stoji je organizovano bjekstvo iz zatvora. Zajedno sa sestrom Zarom i bratom Radulom prelaze granicu i odlaze preko Beča u Moskvu. Iz Beča Stoja je poslala dopisnicu Okružnom sudu na Cetinju, đe je prkosno i prijeteći napisala: „Nevini po tamnicama trunu, ali će doći dan kada će biti pravde za one koji su potlačeni i to skoro!“

Stoja je u Moskvi završila Komunistički univerzitet i postala član boljševičke partije. Posebno se zanimala za ženska prava. Učestvovala je u proslavi desetogodišnjice Oktobarske revolucije i utiske sa proslave je zapisala i poslala roditeljima, u stvari PK KPJ-a za Crnu Goru i Boku. Stojinu majku su strijeljali Italijani 1943. godine, a kuću im zapalili.

U Moskvi se udala za Miloša Blagojevića. Sa sestrom i đecom vratila se u Jugoslaviju poslije oslobođenja 1945. godine. Umrla je 1947. godine.

(Nastaviće se)
Ilustrovala: Tijana Todorović