Povežite se sa nama

MONITORING

VLAST, KORUPCIJA, PRIVATIZACIJA: DA LI ĆE AFERA ELEKTROPRIVREDA NASLIJEDITI AFERU TELEKOM: Sve je isto, samo SAD-a nema

Objavljeno prije

na

Već viđeno. Prošlonedjeljna Skupština akcionara Elektroprivrede Crne Gore (EPCG) – dugo najavljivana i od mnogih sa nestrpljenjem iščekivana – odložena je zbog nedostatka kvoruma, pošto na nju nijesu došli predstavnici većinskog vlasnika, države Crne Gore (55 odsto akcijskog kapitala).

Iz Ministarstva ekonomije naknadno je objašnjeno da Skupština nije propala njihovom krivicom, već zato što aktuelna Vlada ,,nije dobila saglasnost italijanskog partnera A2A, za pozitivno izjašnjavanje o predloženim tačkama dnevnog reda”.

Na dnevnom redu bila su dva pitanja o kojima se razgovara i pregovara mjesecima, odnosno, godinama. Jedno od njih je pitanje količine i cijene struje kojom bi EPCG mogla snabdijevati Kombinat aluminijuma, pod uslovom da ova kompanija nastavi rad poslije stečaja i bankrota u koje je dospjela zahvaljujući partnerstvu premijera Mila Đukanovića i ruskog oligarha Olega Deripaske.

Drugo bitno pitanje bio je način na koji će država od EPCG naplatiti poreski dug težak skoro 50 miliona eura.

To je jedan od crnogorskih privatizaciono-koruptivnih klasika. Kada je na zahtjev Vlade (koja je usput i opunomoćenik države kao većinskog vlasnika KAP) u Kombinatu uveden stečaj, pokazalo se da je Elektroprivreda sav rizik naplate višegodišnjih potraživanja od KAP-a i njegovih snabdjevača (Montenegrobonus) prenijela na teret poreskih obveznika.

Vlada je, isprva, pokušala da sve to zabašuri rebalansom budžeta za prošlu godinu, tako što bi dugovanja koja je prema Crnoj Gori napravio menadžement EPCG iz italijanske A2A, jednostavno – otpisala u navodnom kompenzacionom lancu između kompanija kojima gazduju Vlada i njeni privatizacioni partneri.

Kada se pokazalo da u parlamentu ne postoji potrebna većina raspoložena da tek tako dezintegriše 50 miliona eura državnog novca, krenulo se u navodne pregovore o izmirenju poreskog duga. Navodne zbog toga što su javnosti do sada prezentovana makar dva usaglašena (tako je makar zvučalo objašnjenje ovdašnjih zvaničnika) rješenja za naplatu ovih potraživanja. A onda smo se vratili na početak priče – pošto Vlada ,,nije dobila saglasnost italijanskog partnera A2A”.

Ozbiljne se stvari ovdje pokušavaju zabašuriti.

Počnimo od dileme – kako je EPCG, za razliku od, manje-više, svih drugih preduzeća u Crnoj Gori uopšte došla u priliku da na ime poreza i doprinosa duguje 50 miliona eura? Premijer Đukanoviće je negdje promrmljao da je to grubo kršenje zakona Elektroprivredi omogućeno ,,prećutnom saglasnošću” Vlade. Naši sagovornici iz EPCG, insistirajući da ostanu anonimni, objašnjavali su da je ,,pravni osnov” za to ekonomsko nepočinstvo pronađen u odluci parlamenta sa početka 2012. po kojoj između ostalog – da parafrazramo – KAP mora da radi, dok EPCG treba zaštititi od negativnih efekata tog rada… Pokazalo se da su to jedina dva zaključka iz cijelog paketa koji je usvojio parlament, za čije sprovođenje su se založili i Vlada i menadžmenti KAP-a i Kombinata.

Kada je tadašnja Vlada Mila Đukanovića raspisala tender za djelimičnu privatizaciju i dokapitalizaciju EPCG, bez sumnje se znalo da ekonomsku budućnost najvrijednije crnogorske kompanije determiniše priroda njenih poslovnih odnosa sa KAP-om.

Dok su predstavnici A2A, u proljeće 2009. godine, uz pomoć do danas neidentifikovanih osoba (kompanija) sticali nedostižnu prednost u trci za vlasništvo i pravo upravljanja nad EPCG, ispod cijene kupujući akcije ovdašnjih privatizacionih fondova, predsjednik Udruženja manjinskih akcionara EPCG Vasilije Miličković pokušao je zaštiti interese vlasnika Elektroprivrede u poslovima sa KAP-om.

Miličković je državnom tužilaštvu podnio krivičnu prijavu protiv premijera Đukanovića zbog toga što je ,,spriječio Bord direktora i izvršnog direktora AD EPCG da isključe napajanje dužnika AD KAP zbog neplaćanja računa za utrošenu električnu energiju…”.

Miličković u krivičnoj prijavi piše: ,,Početkom marta 2009. EPCG je podnijela tužbu i privremenu mjeru zabrane raspolaganja za 10.000 tona aluminijuma koji se nalazio u Luci Bar. Međutim, po nalogu gospodina Đukanovića (zloupotrebljavajući službeni položaj premijera Vlade Crne Gore) EPCG Privrednom sudu upućuje podnesak kojim se, bez ijednog ekonomskog razloga, traži da se skine blokada sa 10.000 tona aluminijuma (da bi se isti ustupio stranoj banci). Time se čini nesaglediva finansijska šteta i EPCG dovodi u situaciju da se nikada ne naplati od KAP-a…”.

Umjesto tadašnjeg VDT-a Ranke Čarapić, na Miličkovićevu prijavu zvanično je odgovorio samo prvookrivljeni – premijer. On je, prenosi agencija MINA, komentarišući prijavu saopštio: ,,Svako ima pravo na svoju sklonost ka medijskim egzibicijama, možda, još preciznije, svako ima pravo na svoju glupost”.

Danas bi ovu izjavu mogli dopuniti – ogromna većina ljudi svoje gluposti plaćaju sami. Rijetki imaju privilegiju da ceh njihove gluposti i lakomosti plaćaju svi ostali.

Zgodna je prilika da podsjetimo: krajem godine ističe petogodišnji Ugovor između A2A i Vlade. Bliži se vrijeme za svođenje računa. I potezanje pitanja odgovornosti.

Treba li podsjećati kako je Vujica Lazović, tadašnji i sadašnji potpredsjednik Vlade, objašnjavao da je za Crnu Goru bolje da A2A akcije EPCG plati po 8,4 eura nego da iste prodamo zainteresovanom grčkom konzorcijumu koji je nudio 11,1 euro za akciju. Na Miličkovićevu računicu da će, privilegovanim izborom Italijana umjesto Grka, država, EPCG i njeni manjinski akcionari izgubiti više od 100 miliona eura, Lazović je kontrirao: Italijani su, za razliku od Grka, bespogovorno prihvatili tenderske obaveze: na kraju pete godine upravljanaja (period ističe početkom 2015.) EPCG će imati ukupan profit od 240 do 300 miliona eura; izabrani investitor će morati da unaprijedi i poveća proizvodni kapacitet Hidroelektrane Perućica i pljevaljske Termoelektrane za 90 megavata, da smanji gubitke na elektromreži sa 22 na 11 odsto i da instalira oko 175 hiljada brojila…

Sada je izvjesno da nijedan od ovih uslova nije ispunjen. Umjesto zarade od 150 miliona eura (55 odsto planiranog petogodišnjeg profita), EPCG i država su petogodišnju saradnju sa EPCG platili sa nekih 100 miliona gubitaka (kompanijskih i budžetskih). Smije li iko imenovati odgovorne?

Dok su zvaničnici Vlade i A2A spremali farsu sa prošlonedjeljnom Skupštinom akcionara, iz opozicionog dijela Parlamenta ponovo je aktuelizovano razmatranje detalja afere Telekom. Kao da u toj priči postoji bilo šta nejasno (izuzev nedostatka građanske i profesionalne hrabrosti zvaničnika crnogorskog tužilaštva da se suoče sa korumpiranima državnim funkcionerima i njihovom rodbinom i prijateljima koji su posredovali u koruptivnim aktivnostima).

Na drugoj strani, olako se prelazi preko svih opasnosti koje donose neriješeni poslovni odnosi između države, EPCG i A2A. Kao da ne znaju koga će to, i koliko, koštati. ,,Ugovor sa italijanskom kompanijom A2A sklopljen po istoj šemi i matrici kao i prodaja većinskog paketa akcija Telekoma Crne Gore, zbog koje su kupci Dojče i Mađar Telekom platili 95 miliona dolara kazne američkom Ministarstvu pravde i tamošnjoj Komisiji za hartije od vrijednosti”, cijenio je prije dvije godine predsjednik parlamentarne komisije za kontrolu privatizacije Andrija Mandić.

Do danas samo su se množili dokazi koji potvrđuju izrečeno. Da su A2A ili EPCG kotirani na berzi u Njujorku, Amerikanci bi odavno naplatili svoju naknadu za uočenu alavost, glupost i korupciju. Ovako sve je na nama. Mi, uporno, učimo na vlastitim greškama.

Nepovjerenje

Nataloženo nepovjerenje uslovilo je i ovonedjeljne prozivke, prema kojima se menadžment EPCG uključio u politička prepucavanja oko novog Zakona o finansiranju političkih partija. Rajko Šebek, direktor Direkcije za odnose sa javnošću EPCG, za Monitor tvrdi da u tom slučaju ne postoje bilo kakve političke igre.

,,Odbor direktora EPCG od 2009. godine donosi odluku o subvencioniranju potrošača koji redovno izmiruju obaveze za utrošenu električnu energiju. Tako je i bilo i u ovom slučaju jer je Odluka o subvencioniranju za prethodni period 2013/2014. istekla 1. aprila”, objašnjava Šebek uz napomenu da je taj popust EPCG na godišnjem nivou koštao nekih tri do pet miliona eura. ,,Odbor direktora je u skladu sa poslovnom politikom usvojio novu odluku za nastavak subvencioniranja, za period 2013/2014. Međutim, uzimajući u obzir da se Odluka usvaja i počinje primjenjivati u periodu važenja zakona o finasiranju političkih partija, naime od 15. aprila, menadžment će sprovoditi odluku Odbora direktora odmah nakon što od nadležnog državnog organa, koji kontroliše sprovođenje primjene Zakona, dobije zvanično mišljenje da li primjena Odluke predstavlja prekršaj ili ne”.

Zoran RADULOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

100 GODINA ODĆUTANOG ZLOČINA NAD BOŠNJACIMA( MUSLIMANIMA) ŠAHOVIĆA: Može li Crna Gora pogledati sebi u oči

Objavljeno prije

na

Objavio:

Rezolucijom koju su u ime  Odbora za obilježavanje stogodišnjice genocida u Šahovićima potpisali Reis Islamske zajednice u Crnoj Gori Rifat Fejzić i  akademik  Šerbo Rastoder, traži se  da parlament osudi zločin, omogući obilježavanje 100 godina od masakra i podizanje spomen-obilježja stradalima. Zločin u Šahovićima, navodi se, treba unijeti u obrazovne i nastavne programe Traži se i da se pomenu osobe pravoslavne vjere koje su tada spasile jedan broj svojih susjeda muslimana

 

Početkom februara Skupštini Crne Gore i svim poslaničkim klubovima je poslat prijedlog rezolucije koji je uputio  Odbor za obilježavanje stogodišnjice genocida u Šahovićima (današnje Tomaševo) 1924. Potpisnici su predsjednik i potpredsjednik Odbora – Reis Islamske zajednice u Crnoj Gori Rifat Fejzić i istoričar i akademik  Šerbo Rastoder. Da bi formalno ušao u skupštinsku proceduru, neophodna su najmanje četiri potpisa poslanika.

U izjavi za Radio Slobodna Evropa (RSE) Rastoder je istakao da je Prijedlog rezolucije o genocidu, kako je zvanično nazvana, „pitanje časti sojske i čojske Crne Gore, njenog građanskog karaktera i multinacionalne politike“.

Rezolucijom se traži da parlament osudi zločin, omogući obilježavanje 100 godina od masakra i podizanje spomen-obilježja stradalima. Zločin u Šahovićima treba unijeti u obrazovne i nastavne programe kao “nedopustivu pojavu u civilizovanom društvu”. Traži se i da se posebno pomenu osobe pravoslavne vjere koje su tada spasile jedan broj svojih komšija muslimana od pogroma razularene mase koja je brojala oko dvije hiljade ljudi došlih uglavnom iz Polja, Mojkovca, ali i iz okolnih mjesta u Vraneškoj dolini.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 23. februara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

PRED 31. GODIŠNJICU ZLOČINA U ŠTRPCIMA: Otmica istine u produženom trajanju

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ostala je nepoznanica da li su vlasti u Podgorici bile obaviještene o onome što se sprema na pruzi Beograd – Bar. A mogle su biti. U tadašnjoj saveznoj vladi premijera Milana Panića na poziciji ministra unutrašnjih poslova bio je DPS kadar – Pavle Bulatović

 

Narednog utorka, 27. februara, navršiće se 31 godina kako su iz brzog voza 671 Lovćen na liniji Beograd –Bar, u stanici Štrpci na teritotiji BiH, pripadnici interventne čete Višegradske brigade Vojske Republike Srpske pod nazivom Osvetnici, oteli 20 putnika. Zarobljene su odveli, opljačkali pa ubili. Njihova tijela bacili su u Drinu. Do danas su, u jezeru Perućac, pronađeni ostaci četiri žrtve. Za ostalima se, navodno, traga.

Žrtve planirane i, pokazaće se, najavljene otmice dominantno su bili državljani Srbije i Crne Gore (sedmorica ubijenih) bošnjačke i muslimanske nacionalnosti. Stradali su: Esad KapetanovićIljaz LičinaFehim BakijuŠećo SoftićRifat HusovićHalil ZupčevićSenad ĐečevićJusuf RastoderIsmet BabačićAdem AlomerovićMuhedin HanićSafet PreljevićDžafer TopuzovićRasim ĆorićFikret MemovićFevzija ZekovićNijazim KajevićZvjezdan Zuličić i jedna neidntifikovana osoba. Među žrtvama je i Tomo Buzov, prenzionisani oficir i Hrvat po nacionalnosti, koji se, jedini, usprotivio odvođenju putnika. Pitao je uniformisane otmičare  “Ljudi šta to radite?”.

Njihova otmica praktično je bila najavljena. Pripadnici Osvetnika četiri mjeseca ranije, na gotovo identičan način, oteli su 16 Bošnjaka (15 muškaraca i jedna žena) iz sela Sjeverin (Srbija) koji su autobusom pošli u Priboj, gdje su pozvani da nakon tri mjeseca prime platu. Autobus je išao uobičajenom (jedinom) trasom i zaustavljen je u selu Mioče (opština Rudo, BiH). Putnici bošnjačke nacionalnosti su izvedeni i kamionom odvezeni u motel Vilina vlas u Višegradu. Tu su, nekoliko dana kasnije, ubijeni, a njihova tijela bačena u Drinu.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 23. februara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

REFORMSKI KURS MANDIĆEVE NOVE: Slavljenje komšijskih praznika i kriminala

Objavljeno prije

na

Objavio:

Za Daria Vraneša, gradonačelnika multietničkih i viševjerskih Pljevalja,  Pljevlja su  „srpska zemlja i rasadnik srpskog naroda kroz vjekove“. Ta srpska zemlja „još uvijek ima mnogo neprijatelja …i nije slučajno što je srce srpskih zemalja odvajkada podijeljeno granicama koje su utvrđivali dušmani… a sa svake strane te tromeđe živi od iskona isti narod.“    Ove misli izrekao je na proslavi Dana državnosti Republike Srbije , koji je organizovala pljevaljska opština

 

 

U srijedu veče je u Pljevljima, u organizaciji Opštine Pljevlja, u sali Centra za kulturu održana Svečana akademija povodom 220 godina od Prvog srpskog ustanka i 189 godina od donošenja Sretenjskog ustava Knjaževine Srbije. Pozivnice za  događaj je potpisao gradonačelnik Dario Vraneš. Skup je počeo intoniranjem srbijanske himne Bože pravde, a onda je mileševski episkop  Atanasije Rakita, u čijoj jurisdikciji su Pljevlja, blagoslovio prisutne. Gradonačelnik Vraneš je podsjetio na značaj ustanka u Srbiji 1804. i da je u četvrtak „i praznik pljevaljskih Srba, nas koje od naše etničke matice dijeli prevoj koji se zove Jabuka (na granici sa Srbijom)“.

Na praznik Sretenja 15. februara Karađorđe Petrović je u Orašcu podigao ustanak protiv otomanske vlasti. Na isti dan je 1835. proglašen ustav tadašnje Srbije a od 2002. godine se slavi i kao Dan državnosti Republike Srbije.

„U čast tog dana i mi smo se ovdje večeras okupili da kažemo i pokažemo da je ovaj praznik zajednički praznik, a himna Bože pravde zajednička himna svih Srba ma gdje živjeli“ istakao je prvi čovjek Pljevalja. Za njega su  multetnička i viševjerska Pljevlja „srpska zemlja i rasadnik srpskog naroda kroz vjekove“. Ta srpska zemlja „još uvijek ima mnogo neprijatelja …i nije slučajno što je srce srpskih zemalja odvajkada podijeljeno granicama koje su utvrđivali dušmani… a sa svake strane te tromeđe živi od iskona isti narod“.

Četiri dana ranije Vraneš je na TV Vijesti rekao da se nada da će se taj srbijanski praznik „u Pljevljima proslavljati vječno“ i da se time ne podriva ustavni poredak Crne Gore. Dan nakon toga Vraneš je odćutao pitanje Vijesti koliko će novca građane koštati proslava srbijanskog državnog praznika. Umjesto toga pitao je novinara „zašto se bruka“ i da treba da „radi neki časni posao“ – očigledno smatrajući  novinarstvo nečasnim zanimanjem kad nije u službi njegovih političkih mentora iz Beograda.

Vraneš je doktor medicine po struci i specijalizirani hirurg opšte prakse, što je plemenito zanimanje.  No istovremeno se opredijelio i za politiku i  služenje  srbijanskoj autokratiji. Izabran je za gradonačelnika Pljevalja krajem aprila 2023. godine na listi Nove srpske demokratije (NSD) čiji predsjednik je Andrija Mandić  aktuelni šef Skupštine Crne Gore. Vranešov izbor je podržao i Pokret Evropa Sad (PES) i Demokrate sa kojima je u koaliciji u lokalnoj skupštini.

Vraneš se nakon izbora brzo bacio na identitetska pitanja. Najavio je podizanje spomenika i pravljenje trga Patrijarhu Varnavi na istoimenoj ulici jer se radi o „jednom od najvećih pravoslavnih duhovnika“ i „najslavnijem Pljevljaku svih vremena“. Patrijarh Varnava Rosić je bio drugi patrijarh Srpske crkve (SPC) od njenog osnivanja 1921. godine i stolovao je od 1930. do 1937.  Umro je pod nerazjašnjenim okolnostima (i optužbama da je otrovan) kao srpski ultranacionalista i oponent Vlade Milana Stojadinovića.  Vlada je nastojala stvoriti političku stabilnost u višenacionalnoj Kraljevini Jugoslaviji tako što bi dala jednaka prava Katoličkoj crkvi kroz potpisivanje posebnog ugovora sa Vatikanom (konkordat). Varnava Rosić je nesporno  (na osnovu njegovih intervjua štampi tog vremena) bio antisemita i vatreni podržavalac Adolfa Hitlera i njegove nacističke stranke.

Vraneš je kasnije položio vijenac na mjesto gdje su partizani strijeljali 25 četnika i nacističkih kolaboracionista 1944.godine rekavši prošlog ljeta da je opština odala poštu i da su se „pomolili Bogu i zapalili svijeću za sve heroje koji su bili u četničkom pokretu i koji su život dali za slobodu“. Četnici su, služeći fašistima, u pljevaljskom kraju tokom rata počinili brojne zločine protiv civilnog stanovništva, pogotovo protiv muslimana.

Vraneš je pokušao promijeniti i Dan opštine sa 20.novembra (kada je 1944. oslobođen od nacista) na vjerski praznik Svete Petke (27. oktobar) kada je u 1918. u grad ušla srbijanska vojska. Na dan srbijanskih (vrlo vjerovatno pokradenih) izbora 17. decembra „brat Dario Vraneš, predsednik opštine Pljevlja, (je) dao snažnu podršku listi Aleksandar Vučić-Prijepolje ne sme da stane“ stoji u objavi Opštinskog odbora Srpske napredne stranke (SNS) u Prijepolju uz objavljene fotografije. Njegov partijski šef Andrija Mandić je  skoknuo do Beograda da lično čestita izbornu „pobedu“ srbijanskom vođi Aleksandru Vučiću.

Mandić je rekao da je pozvan od Vučića i za Dan državnosti i da će se „naravno odazvati“ pozivu ne odgovorivši da li tamo ide u državnom ili partijskom svojstvu. I Mandićev koalicioni partner, predsjednik Demokratske narodne partije (DNP) Milan Knežević je najavio prisustvo nakon poziva Vučića. DNP je u saopštenju objavila da je „savremena Srbija dostojna svojih slavnih predaka (i) nastavlja slobodarsku politiku odbrane nacionalnih interesa i teritorijalnog suvereniteta“.

Na posljednje izlive srpstva Vraneša pljevaljska podružnica PES-a je odgovorila da „opština Pljevlja nema nadležnosti da slavi praznike drugih država pa ni naše komšijske i drage Srbije“ te da Vraneš „kao gradonačelnik Pljevalja, ima obavezu da se fokusira na rješavanje nagomilanih lokalnih problema u našem gradu, i prestane da stvara nepotrebne krize i tenzije, sa svrhom da sitno politički poentira“.

I PES i Demokrate su rekle da ih niko nije konsultirao oko proslave srbijanskog  praznika. Demokrate su naglasile da „obilježavanje datuma iz istorije i kulturnog nasljeđa svih naroda koji žive u opštini mora biti isključivo uz poštovanje Ustava Crne Gore“, uz obazrivo „trošenju javnog novca u dijelu kulturnih događaja“. Premijer Milojko Spajić, koji je rodom iz ovog grada, se do sada nije oglasio, kao ni Mandić kao predsjednik parlamenta.

Pljevlja grcaju u nevoljama. Enormno zagađenje vazduha – među najvećim u Evropi, raseljavanje osiromašenog stanovništva i njegovo korištenje  kao regrutni centar za narko kartele čiji neki od glavnih operativaca su iz ovog grada  predstavljaju ogromni izazov kojim se Mandićeva stranka ne bavi, makar na vidljiv način.

Posebno je zabrinjavajući i indikativan  njihov odnos prema prirodi režima u Srbiji. Vučićeva vlast je istog (i sada vjerovatno goreg) karaktera nego doskorašnja vlast njegovog prijatelja i saveznika – Mila Đukanovića. Đukanovićev režim je  proganjao NSD i Demokratski front (DF) nekad uz Vučićevu  pomoć. Montirana afera Državni udar protiv Mandića i Kneževića je dobila na legitimitetu nakon što su policijski doušnici i saradnici vlasti u Srbiji svjedočili protiv njih, a u korist režima Đukanovića. Prvi sporazumi o „priznanju krivice“ su sklopljeni sa srbijanskim molerima, nadničarima, i šoferima koji su dovučeni iz Srbije, da navodno zauzmu Skupštinu.  Priznanja su uslijedila nakon što je srpska ambasada pritisnula svoje građane u pritvoru da potpišu lažna priznanja krivice kao jedini način izlaska na slobodu. Rukovodstvo bivšeg DF-a dobro zna da su stradali upravo etnički Srbi čije osude su dogovorile i sredile vlasti „dva oka u glavi“.

Slučaj osuđenog vođe kriminalne organizacije i ranijeg vladara Budve Svetozara Marovića je svima poznat. Ni Mandić niti bilo ko iz prosrpskog bloka se nisu nikada usudili uputiti poziv Vučiču da prestane štititi kriminalca i da ga pošalje na izdržavanje zatvorske kazne. Nedavna objava prepiske sa SKY aplikacije koje je Crnoj Gori poslao Europol o poslovima Andreja Vučića, brata srbijanskog predsjednika, i narko bosa Zvonka Veselinovića (po procurjelim izvještajima same srpske policije) i proslava njihove prve zarađene milijarde je izazvala osude Milana Kneževića i ad hominem napade na Vijesti jer su se usudili tako nešto objaviti.

Odlasci DF-ovih političara u Beograd na skupove SNS političara i ministara koji otvoreno sarađuju sa narko bosovima i koji su upleteni u veliki broj korupcionaških afera u najmanju ruku izaziva sumnju da njihova borba protiv kriminalne Đukanovićeve vladavine nije vjerodostojna. Prozivanje Đukanovića za Pandora papire a istovremeno ćutanje na iste takve  kada su u pitanju Vučićevi ljudi je simptomatično.

Ponašanje NSD-a i manjih srpskih partija u slučaju uhapšenog gradonačelnika Budve Mila Božovića zbog članstva u kriminalnoj organizaciji i trgovine narkoticima još više problematizira njihovu deklarativnu borbu za pravnu državu. Poslanik NSD-a Jovan Vučurović je ne nedavnoj sjednici skupštinskog Odbora za odbranu i bezbjednost ponovo probao preseliti slučaj iz sudnice (čiji glavni pretres tek treba početi) u medije i skrenuti pažnju sa gorućih problema. Vučurović je optužio tužilaštvo, koje slučaj bazira na istim prepiskama sa SKY aplikacije kao i protiv osoba bliskih DPS-u, da je hapšenje Božovića „politički motivisano“ i da „iza toga svega stoje strane adrese koje su tu odigrale najvažniju ulogu“. Vučurevićeva „poruka Vladimiru Novoviću je da se prestane sa progonom Mila Božovića, kao da je okorjeli kriminalac“.

Na kraju će mnogi zaključiti  da bivši DF i nema problem sa kriminalom koliko ima problem sa crnogorskim prefiksom. Srpski kriminal i jednopartijska država koja krade izbore, štiti OKG bosove i oslobađa ubice novinara je prihvatljiva alternativa DPS-u.

Jovo MARTINOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo