Povežite se sa nama

FELJTON

Domaći politički maratonac

Objavljeno prije

na

Pođimo opet od SAD. Samo u poslednjih dvadeset godina: Džordž Buš Mlađi, Džordž Buš Stariji, ali i Bil Klinton Suprug, Hilari Klinton Supruga. Pa Italija. Silvijo Berluskoni. Car tajkuna i premijer. Višestruki. Koji zarobljava odnosno personalizuje čitavu državu, parlament, vladu, sudove, institucije. Pa postkomunistička, posebno postjeljcinovska Rusija. Novi car. Vladimir Putin. Plus oligarsi i silnici. Plus novi papit (puppet), Dmitrij Medvedov. I projekt neprekinute vladavine makar do dvehiljadedvadesetineke. Šta je u poređenju sa ovim naš car tajkuna, petostruki premijer, dvadeset godina bez prekida na vlasti. Grafiti su već rekli „Milo car”, tajkuni-vazali nešto modernije ali jednako nesporno kažu „Gazda”, u SAD bi to bilo „Boss”. Kakva „zadivljujuća” a jaka mešavina kapitalizma i feudalizma. Činjenica da se ova jedna i jednaka, neomonarhistička tendencija, probija, pojavljuje i institucionalizuje, u tako različitim zonama, zemljama i tradicijama sveta, samo još dodatno i uverljivije potvrđuje, da je reč o tendenciji, koja je svetsko-sistemska i istorijska, a ne tek efemerna, prolazna i lokalna. Najzad, da ovaj odeljak ne bi završili u previše mrkim i depresivnim tonovima, kao treću, manje ili više zajedničku karakteristiku, naših (ne)veselih neronovskih likova, izabrao sam jednu njihovu manje ili više zajedničku KOMIČNU crtu. Ali je i ovde reč o sistemskoj odnosno istorijsko-sistemskoj a ne tek slučajnoj crti. Komičnost o kojoj je ovde reč veoma je ozbiljna. Dolazi iz one iste poznomoderne i kvazifeudalne zone ka kojoj sve više klizimo. Ili, još preciznije, iz jedne vrste velike, istorijske, objektivne i subjektivne napetosti, tenzije, kontrasta, između velikih, visokih, „svetlih” ideologija i retorika, „neoliberalnih globalizacija”, „evroatlantskih integracija”, „društava znanja” i sličnih neobuzdanih ali funkcionalnih fantazija, na jednoj, i jedne mnogo mračnije realnosti, neomonarhizama, cinizama, sadizama, nasilja, u kojem realno sve više živimo, na drugoj strani. Otuda, kao specifični duh, obeležje i aroma našeg vremena, makar sa one manje cinične, a više humane i humorne, rezistentne i borbene strane, percepcija snažne distorzije, farse, groteske. Kao ono izobličenje, u onoj cirkuskoj odaji, iskrivljenih, konkavnih i konveksnih ogledala. Ili kao one duge, izobličene, đorđodekirikovske senke, što se još neko vreme sablasno šire, pred definitivni zalazak sunca, smiraj, suton (još jedna dobra analogija sa vremenom našeg istorijskog opadanja i sutona). Crta je zajednička, ali ćemo ovde, na samom kraju, kao ilustraciju i primer, navesti još samo dva lika, iz naše Galerije Neron, i iz ove zone izobličenja i senki. Italijanskog Silvija Berluskonija i crnogorskog Mila Đukanovića.

Najpre, razdragani Silvijo. Pun neograničene vitalnosti, energije i siline. Vitalizam u vremenu slabljenja i opadanja, prvi simptom desnopopulističkog, pa i (proto)fašističkog spektra. Zatim neprestano kooptiranje nacionalnoalijansinih postfašista, koje je još simptomatičnije i indikativnije. Pa gotovo neskrivena ksenofobija i rasizam, protiv stranaca, siromašnih, Roma. O da, i ovde su Romi, samo lakmus-papir. Ali nepogrešiv. Zatim, još „mrkije” crte, zarobljavanje države i društva, ili, preciznije, brisanje granice između države i društva, a zatim i njihovo totalno zarobljavanje (premijer-gazda čitave nacije). Najzad, i ona eksplicitna komedija, komika, groteska. Nastojanje da se svim ovim i drugim mračnim akcijama, pribavi izgled veselosti, živahnosti, žovijalnosti. Narodsko „komedijantstvo” jeftinog tipa, još jeftinijeg stila. Što onda uvek završi kao burleska. Vulgarna i laka komedija, šala, lakrdija. Otuda i, ukoliko nije neskromno da ja to kažem, jedan od mojih uspelijih naslova, zapravo igra slova, „Burleskoni” iz 2004. (objavljen kasnije i u mojoj knjizi Evropa-Antoaneta, Plima, Ulcinj, 2006, str. 91-93, i na mom ličnom vebsajtu http://www.milanmpopovic.info).

I na samom kraju, ali sada i zaista na samom kraju, naš domaći politički maratonac, šampion, rekorder, car tajkuna, gazda, petostruki crnogorski premijer, Milo Đukanović. Zvani Britva. Pri čemu je glavna komedija, komika, groteska, u tome što je njegov stvarni politički profil, skriven ispod spoljašnje maske, koja se godinama strpljivo i lažljivo gradi, u stvari, sušta suprotnost samoj maski. Dakle, ne „britva”, oštar nož, i sve ostalo što ide s tim, nego, upravo obrnuto, beskonačni politički oportunizam, fleksibilnost, elastičnost, prilagodljivost. Ukoliko u ovom profilu zaista i ima nečeg planetarno i istorijski unikatnog, onda je to upravo to. Da nije tako, ovaj mladi a već dugovečni postmoderni odnosno poznomoderni oligarh, ne bi mogao da nadživi svog prvog mentora i učitelja, Slobodana Miloševića. I ne bi mogao da, u ne više od dvadeset godina, tako uspešno (naravno ukoliko uspeh definišemo krajnje tehnički, dakle bez odgovarajućih humanih vrednosti i komplikacija), promeni gotovo sve moderne i poznomoderne političke i ideološke mode i opcije našeg prostora i vremena. Da sa jednakom snagom, uverenjem i entuzijazmom, bude i za Jugoslaviju, i za Veliku Srbiju, i za Nezavisnu Crnu Goru, i za komunizam, i za fašizam, i za postkomunizma, i za evropeizam (što god to, inače, značilo), i za jednopartizam, i za višepartizam, i za državni intervencionizam, centralizam i etatizam, i za kapitalizam, i za „neoliberalizam”, i tako dalje, i tako beskonačno. Zbog toga sam, u tekstu „Kartel”, objavljenom u podgoričkim Vijestima, 20. januara 2003, kasnije i u knjizi Globalna prašina (Vijesti, Podgorica, 2004, str. 218-219), ovaj zaista unikatni kontrast, između njegove glavne političke maske, i njegovog stvarnog, mada maskom prikrivenog političkog profila, karikirao kako sam znao i umeo, opet uz pomoć igre slova odnosno reči, „Britva” i „Blitva”, pri čemu valja znati još makar toliko, da je ova druga, dakle blitva, zapravo, vrsta mediteranske trave, možda omiljena među vegetarijancima, ali u našim krajevima uglavnom ignorisana, da ne kažem prezrena, kao manje ukusna, bljutava. Evo tog citata in extenso: „Najzad, i jedna skora reakcija najmoćnijeg čoveka sistema. Kada je ovaj za neke od svojih kritičara nedavno rekao da su ‘nemoralni’ samo zbog toga što su se usudili da ga kritikuju nakon što im je on sam prethodno ponudio da uđu u sistem, u tome nije trebalo videti nikakvu posebnu aroganciju vladara (na kraju krajeva svi vladari su manje ili više takvi), nego mnogo više dubinski govor sistema. U sistemu kvazifeudalizma to je prosto tako. U tom sistemu, uostalom, sasvim dobro funkcioniše i stara-nova formula našeg Primusa. Spolja (u Briselu) Blitva, a unutra (u Podgorici) Britva. Da neko može drugačije, to Kartel prosto ne može da shvati.” Kako tada, tako sada.

(Kraj)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXIV): Cetinjski manastir

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Nakon preseljnja prijestonice na Cetinje i sređivanja stanja u državi, Ivan Crnojević je od 1483. do1844. godine podigao na Ćipuru Cetinjski manastir. „V ime Rožestva ti presveta Bogorodice, sazidah si sveti xram tvoj v leti 6992 (1483/1484)“, u kome je i sahranjen 1490. godine.

Ivan Crnojević je  4. januara 1485. godine izdao manastiru osnivačku povelju „u Rece“, to jest na Obodu, kojom je novu zadužbinu obdario posjedima i prihodima, „vrlo skromnim doduše, jer su i njegove mogućnosti bile male“. Osnivačkom poveljom, u sporazumu s ondašnjim mitropolitom zetskim Visarionom, Ivan je odredio da „sveštenejši otci arhijereji“ sa svom „bratijom“ moraju održavati „opštežitije“ bez obzira na visinu manastirskih prihoda i da niko ne smije „ništa stezati ni u svoju kjeliju držati“.

Krajem XVII vijeka, u doba Morejskog rata, skadarski paša Sulejman Bušatljia dva puta zauzima Cetinje. Prilikom prvog pohoda 1685. godine opljačkao je manastir, a 1692. godine ga porušio do temelja.

Slučaj je htio da je nekoliko mjeseci prije rušenja manastira, na Cetinju boravio mletački arhitekta Frančesko Barbijeri. Svoj boravak na Cetinju je iskoristio da snimi manastir i napravi situacioni plan koji se čuva u Mletačkom muzeju.

Crnogorske vladike su više puta obnavljale manastir, a skadarske paše ga uporno rušile. Vladika Petar I Petrović, poslije još jednog rušenja, obnavlja manastir 1786. godine. Nakon smrti i proglašenja za sveca vladike Petra I Petrovića 1834. godine, njegov ćivot je smješten u Cetinjskom manastiru gdje se i sada nalazi. Manastir je više puta obnavljan, a sadašnji izgled je dobio 1927. godine.

Na mjestu prvobitnog manastira na Ćipuru kralj Nikola Petrović je 1886. godine podigao dvorsku crkvu, posvećenu Rođenju Bogorodice. U njoj su zemni ostaci Ivana Crnojevića, a od 1989. godine i zemni ostaci kralja Nikole, kraljice Milene i princeza Ksenije i Vjere preneseni z San Rema.

U XV i XVI vijeku podignuti su Manastir Svete Trojice kod Pljevalja, Pivski manastir, Crkva Sv. Nikole u Nikoljcu kod Bijelog Polja, crkva u Tvrdošu…

Preseljenje Pivskog manastira: Pivski manstir je podignut između 1573. i 1586. godine na obali rijeke Pive, nedaleko od Plužina. Podigao ga je mitropolit hercegovački Savatije Sokolović. Manastirska crkva posvećena je Uspenju Presvete Bogorodice.

Manastir je 1982. godine, prilikom izhradnje HE Mratinje, razgrađen i preseljen na višu kotu, na lokaciji Sinjac.

Preseljenje je trajalo punih 13 godina. Izvršeno je detaljno snimanje i mapiranje kompletnog manastira. Svaki kamen je obilježen i svaki kvadratni santimetar fresaka. Nakon preseljenja svaki kamen je postavljen na označeno mjesto na kom je bio prije preseljenja.

Preseljenje manastira, poduhvat koji do tada nije bio poznat u svijetu, izveli su stručnjaci i radnici Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture sa Cetinja, zajedno sa kolegama iz cijele Jugoslavije i svijeta, ekspertima UNESKO-a, Instituta za očuvanje kulturnih vrijednosti iz Rima. Pored institucija treba odati priznanje i pojedincima koji su ovaj projekat iznijeli na svojim leđima: Anika Skovran, Dušan Nonin, Ljubomir Ivanišević i čitava armija njihovih saradnika i neposrednih izvršilaca ovog izuzetno složenog projekta.

 

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo