Povežite se sa nama

MONITORING

DPS-OVI GRADONAČELNICI U RALJAMA BEZAKONJA: Kolekcionari krivičnih prijava

Objavljeno prije

na

Kada je prije osam godina imao ozbiljan sukob sa Slavoljubom Migom Stijepovićem, tokom fudbalskog derbija Budućnost – Zeta, Miomir Mugoša nije ni sanjao da će baš njemu morati da prepusti fotelju gradonačelnika, nakon što je iz nje vedrio i oblačio Podgoricom punih četrnaest godina. To je samo svježi dokaz da je svemoć potrošna roba. Duhoviti Podgoričani su slučaj obilježili na svoj način – čuvene mugiće još prije izbora prekrstili su u migiće. No, sada je mnogo bitnije – da li će gubitkom gradonačelničke fotelje Mugoša izgubiti i slobodu?

Indikativno je da se Mugoša razvlašćuje u vrijeme kada se Evropska komisija interesuje za prijave i istrage koje se vode protiv njega i, takođe odlazećeg, gradonačelnika Bara Žarka Pavićevića. Iz nezvaničnih izvora saznajemo da bi se na tom spisku mogli uskoro naći i još neki bivši gradonačelnici.

Povjerljivi dopis, kako pišu Vijesti, eksperti EK dostavili su Vladi Crne Gore. Oni podsjećaju da su Mugoša i vlasnik podgoričkih Carina Čedomir Popović pod istragom zbog ,,zloupotrebe službenog položaja u prodaji opštinskog zemljišta preduzeću Carine, uzimanje i davanje mita”.

U maju 2010. godine MANS je podnio prijavu protiv Mugoše i Popovića zato što je Mugoša navodno oštetio gradski budžet za 11 miliona eura tako što je Popoviću 2007. prodao zemljište na Starom aerodromu za 2,5 miliona, iako je ono vrijedjelo 13,5 miliona.

Vrhovni sud je poništio taj aranžman, ali Mugoša se na to nije osvrtao. Onda je državna tužiteljka Ranka Čarapić, nakon što je tužilaštvo aprila 2012. godine saopštilo da je Mugoša prodajom tog zemljišta prekršio zakon i prekoračio ovlašćenja, zatražila da Ministarstvo finansija poništi gradonačelnikovu nezakonitu odluku. Tadašnji ministar finansija Milorad Katnić o to se oglušio.

Nije to jedina afera u kojoj je glavna ličnost bio gradonačelnik Podgorice. On je 1999. i 2000. godine, kako je detaljno pisao i Monitor, sa srpskim partnerima ICN Jugoslavija i Best farma sklopio sporne poslove vrijedne nekoliko miliona dolara prilikom nabavke preparata za zdravstveni sistem Crne Gore. Mugoša je 1999. godine bio učesnik i prve sumnjive privatizacije Instituta Simo Milošević u Igalu. Dio akcija je prodat Mugošinom partneru, vlasniku ICN Jugoslavija. Sporno je bilo da li je ugovor potpisan prije ili poslije devalvacije jugoslovenskog dinara od gotovo 100 odsto i da li je neko dobro zaradio na toj razlici.

Mugoša je optužen 2005. godine da je nezakonito zaključivao ugovore o ustupanju lokacija za reklamne panoe. Naredne godine protiv njega je podnesena nova krivična prijava zato što je, kako se tada tvrdilo, kompanije Čelebić i CMC iz Podgorice protivzakonito oslobodio obaveze plaćanja dva miliona eura naknade za uređenje građevinskog zemljišta radi izgradnje Delta sitija.

Početkom aprila ove godine Mugošu je Forum 2010 optužio da opština kupcu Kombinata aluminijuma dodatno poklanja zemljište vrijedno 26 miliona eura i nakon završetka tendera ga oslobađa plaćanja komunalija.

Upućeni sada tvrde da bi razvlašćeni Mugoša mogao biti serviran Evropskoj komisiji kao jedna od ,,krupnih riba” zbog korupcije.

Žarko Pavićević je ,,pod istragom” zbog ,,organizovanja kriminalne strukture u upravljanju opštinskim zemljištem, razvojnom planiranju i izgradnji i javnim nabavkama”, piše u dokumentu Evropske komisije.

Pavićević je od 1992. bio generalni direktor Zavoda za izgradnju Bara. Kad je 2006. postao gradonačelnik Bara postao je i glavni vlasnik Zavoda. Tako je istovremeno šefovao opštinom i građevinskom firmom, koja je podigla brojne zgrade po Baru. Pavićević političar uspješno je sarađivao sa Pavićevićem biznismenom.

U maju prošle godine MANS je Vrhovnom državnom tužiocu dostavio krivičnu prijavu protiv Pavićevića zbog sumnje da je zloupotrijebio službeni položaj kako bi sebi i povezanim osobama i kompanijama omogućio sticanje imovinske koristi. Dio krivične prijave odnosi se na poslove Pavićevića sa kompanijom Basketing, čiji je vlasnik Nebojša Milošević, brat Tarzana Miloševića, funkcionera DPS-a. U proljeće 2001. godine, na primjer, prema dokumentaciji koju je prikupio MANS, Pavićevićev Zavod za izgradnju Bara ugovorio je posao sa opštinom oko izgradnje sportske dvorane vrijedan oko pet miliona maraka. Kasnije je opština, takođe na čelu sa Pavićevićem, morala da angažuje drugu firmu da završi sportski centar.

Gradonačelnik Bara našao se u povlašćenom društvu kome je Prva banka braće Đukanović davala milionske kredite, često kršeći bankarske propise. U vrijeme dok joj je bila zabranjena kreditna aktivnost, Prva banka je dala kredit od 1. 411.849, 34 njegovoj kompaniji Samba. Nagrada za nesebičnu brigu o interesima partijske centrale u Podgorici i porodičnim poslovima Đukanovića.

U novembru 2011. godine MANS je podnio prijavu u kojoj se Pavićević tereti da je zloupotrijebio službeni položaj, jer je u javnom natjecanju za izgradnju nadvožnjaka u Baru favorizovao podgoričku firmu Bemaks, iza koje navodno stoji kapital bivšeg ministra inostranih poslova Milana Roćena. Kada je te godine tužiteljica Ranka Čarapić najavila okončanje ,,jednog velikog predmeta”, nagađalo se da bi se među krupnim ribama mogao naći Pavićević. Pavićević je u međuvremenu opet izabran za gradonačelnika Bara.

Pavićević je poznat i po tome što je Opština Bar kupila 15 automobila marke škoda od njegove kompanija Samba, a od gradonačelnikove firme taj automobil kupovale su i državne službe – od Pošte do Željeznice Crne Gore.

Jedan od većih poslova gradonačelnika Pavićevića bila je prodaja imovine firme Tehnopromet u saradnji sa barskim katastrom. ZIB je 2002. godine preuzeo višemilionsku imovinu Tehnoprometa, po osnovu pozajmice od 150 hiljada eura.

Pavićević je karijeru započeo kao policijski inspektor, odsjek za privredni kriminal. Vidjećemo hoće li mu to pomoći da ne doživi sudbinu Rajka Kuljače, bivšeg gradonačelnika Budve, koji je takođe bio u službi jedne moćne familije – Marović. Krajem 2010. godine Kuljača je uhapšen sa još devet osoba, među kojima je bio i potpredsjednik opštine Dragan Marović, brat Svetozara Marovića.

Kuljača i Marović se sumnjiče da su iskoristili službeni položaj i firmi Zavala invest iz Budve pribavili protivpravnu imovinsku korist i opštinu Budva oštetili za oko 821. 000 eura. Kuljača je jedno vrijeme proveo u pritvoru. Nakon hapšenja podnio je ostavku.

Sličnu sudbinu doživio je i njegov nasljednik. U martu ove godine, po zahtjevu specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal, zbog sumnje da je zloupotrijebio službeni položaj u vrijeme dok je obavljao funkciju potpredsjednika Opštine zaduženog za finansije, uhapšen je gradonačelnik Budve Lazar Rađenović. Specijalna tužiteljica Đurđina Ivanović pokrenula je istragu o poslovanju Opštine 2007. godine, u kojoj je opštinska kasa oštećena za dva miliona eura prilikom kupoprodaje opštinskog zemljišta na brdu Košljun.

Aferom Košljun počelo je da se odmotava klupko višegodišnjih kriminalnih aranžmana u Budvi prilikom prodaje vrijednog zemljišta u državnoj svojini. Sumnja se da su milioni eura završili u džepovima političara i biznismena.

Predstavnici crnogorskih institucija prezentovali su evropskim ekspertima slučaj Zavala kao korupciju na visokom nivou, objavile su nedavno Vijesti.

I bivši gradonačelnik Nikšića Nebojša Radojičić zaradio je krivičnu prijavu. Podnijela je policija početkom marta protiv njega i bivšeg predsjednika Komisije za rješavanje stambenih potreba opštinskih funkcionera Zdravka Filipovića „zbog osnovane sumnje da su počinili krivično djelo zloupotreba službenog položaja i opštinski budžet oštetili za 150.000 eura u periodu 2012. godina – april 2013. godine”.

Radojičiću i njegovoj porodici, mandat je bio berićetan, dok je Nikšić sve više propadao. Na čelu nikšićke opštine bio je osam godina.

Eksperti Evropske komisije zatražili su od crnogorskih institucija da im, iz oblasti organizovanog kriminala, prezentuju šta su uradile u slučaju Šarić. A kad smo kod tog slučaja, onda se neizbježno mora pomenuti gradonačelnik Pljevalja Filip Vuković. On se, u jeku afere Šarić, pohvalio kako je sa Darkom Šarićem ,,u vrlo dobrim odnosima”. Kad su ga novinari pitali gdje se nalazi Šarić, brecnuo se: ,,I da znam ne bih rekao… Mislim da su to vrlo korektni momci i da je sve vezano za njih predimenzionirano”.

Predsjednik parlamenta Ranko Krivokapić zaprijetio je da će Vuković krivično odgovarati zbog te izjave o pljevaljskom narko bosu. Iz DPS-a su pohvalili Vukovića što je uvažio pretpostavku nevinosti. Predsjednica Vrhovnog suda Vesna Medenica je rekla da je riječ o političkoj izjavi, te da tu za sud nema posla.

Imalo bi da je iz DPS-a naređeno drugačije. Vidjećemo.

Promaja u kasama

Gotovo sve opštine u Crnoj Gori grcaju u velikim dugovima. Rekorder je Mugošina Podgorica sa 133. 800.000 eura. Budva, čiji je gradonačelnik Lazar Rađenović, kako su prije nekoliko dana objavile Vijesti, duguje 43 miliona eura. Nikšićka opština, na čijem je čelu donedavno bio Nebojša Radojičić, je u minusu 33 miliona. Herceg Novi duguje 9,5 miliona, a Bar (gradonačelnik Žarko Pavićević) dva i po miliona manje. Kasa bjelopoljske opštine zadužena je sa 8.117.000 eura, tivatska sa pet , a cetinjska sa nešto manje od 12 miliona. Pljevlja su takođe u debelom minusu – dug je narastao na 17. 035.000 eura, dva miliona manje iznosi dug Berana. Ništa ne duguju jedino kotorska i plužinska opština.

Veseljko KOPRIVICA

Komentari

Izdvojeno

VLAST I OPOZICIJA TRAŽE NOVU VLADU: Gladne oči

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dok su se članice vladajuće koalicije borile za preraspodjelu „osvojenih” resursa, Đukanović je utvrdio poziciju predvodnika opozicije i preuzeo inicijativu. Učvrstio je saradnju sa manjinskim partijama, povratio starateljstvo nad SDP-om i, raspisivanjem lokalnih izbora na Cetinju, Mojkovcu i Petnjici, doveo u pitanje najavljeni novembarski popis

 

Bliži se kraj 42. Vlade Crne Gore. Ono što se do sredine nedjelje slutilo, sada postaje izvjesno. Makar u mjeri u kojoj bilo šta na ovdašnjoj političkoj sceni može biti predvidvo. O tome smo, u srijedu, obaviješteni odvojenim saopštenjima sa sastanka predstavnika dvije najveće koalicije unutar vladajuće većine (DF i Demokrate) i sa zajedničkog susreta zvaničnika opozicionih partija.

Da ovakvoj Vladi Zdravka Krivokapića ističe rok upotrebe, saglasili su se DF i Demokrate. „Potrebno je rekonstruisati postojeću Vladu na način da umjesto dosadašnjih 12 ima 18 ministarstava i tri potpredsjednika”, navedeno je u saopštenju u kome se naglašava da bi partije većine u novu vladu kandidovale svoje predstavnike „saglasno propisanim procedurama i demokratskim standardima”.

Koji sat ranije, medijima je proslijeđeno saopštenje sa sastanka partija parlamentarne opozicije u kome se kaže da se „dramatično stanje“ u zemlji može prevazići samo formiranjem prelazne Vlade „ograničenog mandata sa zadatkom organizovanja vanrednih parlamentarnih izbora”.

Sabiranjem poslanika iz poslaničkih klubova koji su u srijedu oglasili potrebu rekonstrukcije postojeće, odnosno, formiranje prelazne vlade, dolazimo do podatka da Vlada, u ovom sastavu, nema podršku više od dvije trećine parlamenta. Pošto 40 poslanika opozicije i makar 26 poslanika vladajuće koalicije (poslanički klub DF-a bez Pokreta za promjene – 16 poslanika, Demokrate – 10) traži promjene u izvršnoj vlasti.

Mnogo je teže pronaći formulu prema kojoj će neka od strana dobiti podršku 41 poslanika kako bi realizovala svoj naum. Sve uz pretpostavku da poslanici PzP (pet mandata), SNP (pet mandata) i nezavisni poslanik Marko Milačić podržavaju plan koji su osmislili DF i Demokrate.  Glavna nepoznanica je stav poslaničkog kluba Koalicije Crno na bijelo (tri poslanika GP URA i jedan poslanik Saveza građana CIVIS).

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

STUDIJA FONDACIJE FRIDRIH NOJMAN O RUSKOJ PROPAGANDI U SRBIJI: Podgrijavanje podjela u Crnoj Gori

Objavljeno prije

na

Objavio:

Studija Tomasa Braja se ne bavi detaljno Crnom Gorom ali naglašava da Vučićevi toksični tabloidi vode veliku kampanju u smislu afirmacije srpskog identiteta Crne Gore i demoniziraju posrnulog Mila Đukanovića koji se skoro isključivo napada zbog odnosa prema Srbima i Kosovu

 

Nedavno objavljena studija Tomasa Braja (bivšeg dugogodišnjeg beogradskog šefa dopisništva Njemačke novinske agencije DPA) o dometima ruske propagande na Balkanu sa posebnim osvrtom na Srbiju je već izazvala reakcije i kontraoptužbe. Studija je objavljena pod naslovom „Ruski mediji na Balkanu – studija slučaja, kako moskovska propaganda utiče na Srbiju“ u izdanju Fondacije Fridrih Nojman.  Nakon što je beogradski dnevnik  Danas rezimirao i prenio glavne navode studije prije nedjelju dana se oglasio Sputnjik Srbija koji je napao Braja da se obrušio na Rusiju samo iz razloga što su Srbi „neizlečivo“ vezani za Rusiju. Sputnjik u svom odgovoru citira istraživanje iz 2019. godine u kome 80 odsto ispitanika podržava proširenje kontakta sa Rusijom. Takođe se spočitava Braju da „stvara konfuziju“, da je paranoičan, promašen, nedorečen i amater. Sputnjik se na samu studiju i njene argumente nevoljno i trivijalno osvrće i fokus drži na ad hominem napade protiv Braja.

Međutim Braj u svojim analizama konstatuje da „Rusija briljantno igra na terenu mekih instrumenata moći kako bi osvojila srca Srba“ te da Zapad, koji i sam ima velikih problema sa ruskom propagandom, taj isti uticaj ne primjećuje na Balkanu ili ga nipodaštava svodeći ga „samo“ na izvještavanje Sputnjika. Braj osim Sputnjika navodi čak 11 portala sa izrazito nacionalistički srpskim i pro-ruskim narativima. Međutim, razlopg za  brigu je to što  maltene svi glavni mediji u Srbiji, uključujući i B92 preuzimaju sadržaje Sputnjika i objavljuju ih bez  provjere ili ikakvog ograđivanja. Navodno se Sputnjik citira između 200 i 300 puta dnevno u srpskim medijima. Sputnjikova glavna urednica Ljubinka Milinčić ovaj uspjeh objašnjava time što Sputnjik „nikada ne falsifikuje, ne laže i ne stoji ni na čiju stranu“ kao i da „nikada nisu bili uhvaćeni u laži“.

Braj navodi da otvorena ruska propaganda u regionu ima tri glavna fokusa – Srbija, Rusija i Amerika.

O Srbiji se izvještava maksimalno pozitivno kao lideru u regionu kada je u pitanju privredni razvoj i pristupanje EU. Čak iako postoje problemi u zemlji oni su puno manji nego u okolnim zemljama kao što je  Hrvatska koja „u novu deceniju ulazi kao treća najgora članica EU“ i „prezadužena je za razliku od Srbije“. Takođe se naglašava srpsko liderstvo u nabavci ruskih vakcina, sama vakcinacija i srpska humanitarna pomoć regionu. Kosovo je i dalje među glavnim temama i uvijek se pozdravlja stav i politika srpskog rukovodstva kada je u pitanju „južna srpska pokrajina“ i „mudrost predsednika Vučića u upravljanju zemljom“.

Izvještavanje o Rusiji je zapravo model po kom se izvještava o Srbiji s dodatnim naglaskom na kompleks tema vojska/oružje. Tu se hvali superiornost ruske vojne tehnologije nad zapadnom. Glavna urednica Milinčić kroz rubriku „Moj pogled na Rusiju“  ističe „Ruski odgovor na zapadnu šizofreniju – Oružje kakvo niko u svetu nema“ i „Ruska vojska se već priprema za vojnu pobedu“.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

ANKETA:  Svi smo izgubili

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pitali smo: Kako vidite događaje na Cetinju, njihove uzroke i posljedice

 

PAULA PETRIČEVIĆ, MIROVNA I FEMINISTIČKA AKTIVISKINJA
Besramna instrumentalizacija

Događaji na Cetinju reflektuju žalosno stanje u kom se nalazi Crna Gora, razapeta zaoštrenim identitetskim politikama među kojima se neprestano produbljuju rovovi. U ovakvoj situaciji nema sigurne i lagodne pozicije, odbijanje da se svrstamo na neku od sukobljenih strana procjenjuje se kao izdaja, što i jeste – ali ne ‘naših’ ili ‘njihovih’ već identitarne logike koja počiva na mehanizmima isključivanja, a nerijetko i nasilja.

Nesporno je, naravno, kako pravo na slobodu vjeroispovjesti, tako i pravo na protest, sporno je međutim što se SPC nikada, a najmanje sada, nije bavila isključivo pitanjima vjere. Potrebna je posebna vrsta, ja bih rekla – namjernog sljepila da se previdi notorna činjenica političkog djelovanja ove vjerske institucije. S druge strane, nema niti može biti opravdanja ni za nasilne proteste, niti za pretjeranu upotrebu sile od strane policije, a posebno je otužna besramna instrumentalizacija protesta od strane potrošenih političara koje mislim da ni građanski rat više ne bi mogao da reanimira.

 

OMER ŠARKIĆ, GRAĐANSKI AKTIVISTA
Problem su političke elite

Sve ono što se događalo na Cetinju je samo posljedica podjela koje je vješto podsticala prošla vlast, a aktuelna ih nevješto još više produbila, dovela do pucanja. Poslije pobjede na izborima Vlada se, umjesto reformi sistema, pravosuđa, državne uprave, oporavka ekonomije, donošenja novih zakona među kojim je možda najvažniji onaj o porijeklu imovine, bavila uglavnom Crkvom, vjerom i revizijom istorije. Pored permanentnih sukoba u vladajućoj većini, svi osim URA-e su gledali da baš oni budu miljenici i dobiju podršku Crkve, a time i „poštovanog naroda, braće i sestara“ a ne građana. Crkva je – da se ne lažemo, postala ključni politički faktor u zemlji. Time je dat kiseonik bivšoj vlasti, ogrezloj u korupciji i kriminalu, da sebe opet predstavi kao zaštitnika sekularne države, Crnogoraca i manjinskih naroda. Znajući većinsko raspoloženje građana Cetinja prema SPC, DPS je u ustoličenju mitropolita Joanikija vidio odličnu priliku da „odbrani Cetinje i Crnu Goru“, a Crkva svojim nespornim pravom da ustoličenje obavi u Cetinjskom manastiru, to predstavi kao čin definitivne pobjede. Protestu protiv ustoličenja, iz sjenke, očito je upravljao Veselin Veljović, dok su mitropolit Joanikije, premijer Krivokapić, ali i potpresjednik Vlade Abazović svojim izjavama svjesno ili nesvjesno dolivali ulje na vatru. Idealna atmosfera za kontrolisani sukob u kome će se Crna Gora totalno podijeliti na dva pola. Ne znam što je bilo žalosnije, način na koji je ustoličenje obavljeno – helikopterskim desantom uz duge cijevi uz PR(!) fotografiju premijera kako to na TV-u posmatra zavaljen u fotelji, ili snimak iz Gradske kafane na kojem se vidi kako se „glavne patriote“ goste na stolu prepunom raznih pića, dok se protestanti ali i svi građani Cetinja guše u obalcima suzavca. Poslije svega, iako svi slave svoju pobjedu, svi smo izgubili, za dugo. Podjele i međusobna mržnja su nikad veće, Vlada još nestabilnija, a građanski pokret URA je sebe jednostavno ugasio. Nikakvog kompromisa nema, niti ko radi na njemu, a mislim da ga sa postojićim političkim „elitama“ ne može ni biti, tako da su novi izbori na proljeće neminovni.

 

GORAN ĐUROVIĆ, MEDIA CENTAR
Izgubila je Crna Gora

Događaji na Cetinju pokazali su još jednom neodgovornost najvećeg dijela političkih partija prisutnih na našoj političkoj sceni. Današnje opozicione partije su u različitim formama i periodima bile 30 godina na vlasti, DPS u cijelom periodu od 30 godina uz asistenciju SDP – SD, koja je trajala 17 godina. Pitanja vjerskih organizacija i slobode vjeroispovijesti su mogla biti riješena do sada da je nekadašnja vlast (a danas opozicija) imala želju da išta uradi za stvaranje uslova za nesmetano obavljanje i zadovoljenje vjerskih potreba građana.  DPS–SDP vlast je kontrolisala sve institucije u Crnoj Gori pa su upravo oni odgovorni ukoliko je bilo nezakonitih radnji prilikom upisa vjerskih objekata u katastarske knjige. Upravo DPS–SDP vlast nije stvorila zakonski osnov da se registruju vjerske organizacije već se npr. Crnogorska pravoslavna crkva registrovala kao NVO. Današnja opozcija, nažalost, ne može ništa da ponudi građanima osim podjela i navodne brige o zaštiti nacionalnih interesa jer ove partije vode potrošeni poltičari. Naravno, kao i u proteklih 30 godina DPS–SDP–SD nacionalnim interesima smatraju samo ono što je njihova politička platforma zanemarijući sve potrebe i raznolikosti crnogorskog društva.

S druge strane u novoj vlasti dominiraju partije kojima rejting zavisi od podrške Srpske pravoslavne crkve i zato su nespremne da razumiju osjećanja Cetinjana i onog dijela Crne Gore koji ima potrebu da zadovolji svoje vjerske potrebe u Crnogosrkoj pravoslavnoj crkvi i koji se nacionalno izjašnjavaju kao Crnogorci. Tokom mučnog vikenda i događaja na Cetinju imao sam utisak da je najveći dio vlasti imao isključivo želju da se izvrši vjerski obred na Cetinju bez obzira na moguće žrtve. Manji dio vlasti, po mom mišljenju, imao je racionalan odnos prema kriznoj situaciji i jednako je cijenio živote vjerskih poglavara kao i živote Cetinjana i protestanata. Na taj manji dio vlasti, koji je imao namjeru da osigura Ustavom garantovano pravo na ostvarvanje vjerskih sloboda ali i da spriječi teže posljedice po život onih koji su protestvovali protiv ustoličenja, okomili su se danas obje radikalne strane poltičke scene.

Istorijski procesi, koji su po pravilu puni nepravdi, ne mogu se rješavati nasiljem osim ako ne želite da Crna Gra bude zauvijek izgubljena u podjelama. Jedini način za rješavanje svih problema u društvu je dogovor oko principa koji se moraju poštovati. Ključni mora biti vladavina prava i primjena svih propisa, pa čak i onda kada nam se ne sviđaju.

Nakon događaja na Cetinju svi smo izgubili, izgubila je Crna Gora. Baviti se opservacijom ko je više izgubio, da li DPS, Srpska pravolsavna crkva, Cetinje, partije na vlasti, je gubljenje vremena.

 

SAMIR KAJOŠEVIĆ, KOLUMNISTA VIJESTI
Loše vrijeme za građanske stranke

Dešavanja na Cetinju radikalno su pomjerila političku scenu i vratila je na pozicije koje najmanje odgovaraju građanskim stranakama. Iako su pod pritiskom međunarodnih partnera, u DPS-u obećavali kohabitaciju sa novim vlastima i saradnju u ključnim reformama, stranka je radikalizovala politiku i pokazala se kao faktor koji može destabilizovati prilike u državi. Iako će i zvaničnim profilisanjem  u nacionalističku stranku okupiti dio crnogorskog biračkog tijela i održati rejting među biračima, Đukanovićeva stranka mogla bi da izgubi i ono malo kredibiliteta kod međunarodnih partnera. Time je dodadno smanjena mogućnost političkog dijaloga, bez jače intervencije stranog faktora.

Iako insistiranjem na smjenama u bezbjednosnom sektoru Zdravko Krivokapić i Demokratska Crna Gora rizikuju gubitak međunarodne podrške, mislim da su najnoviji pritisci na čelnike MUP-a i UP-a pokušaj rekonstrukcije Vlade u kojoj bi tražili veći udio. Insistirajem na SPC u cijeloj priči oni zapravo koriste uticaj koji ona već ima na Vladu, ali i pokušavaju da povrate povjerenje birača razočaranih nakon smjene ministra Leposavića i Rezolucije o Srebrenici.

U takvoj političkoj postavci, u najgoroj poziciji je URA koja je od tasa na vagi, postala stranka na udaru dvije desničarske politike. Njena pozicija će biti još teža ukoliko čelnici MUP-a i UP-a budu smijenjeni, jer bi svako otkazivanje povjerenja Vladi bilo tretirano kao izdaja volje birača 30. avgusta. Ukoliko ćutke prihvate smjene i dodatnu klerikalizaciju Vladine politike, rejting stranke Dritana Abazovića biće dodatno poljuljan u građanskom dijelu birača. S druge strane, DPS i ostale opozicione partije potrudiće se da je predstave kao antidržavnu stranku i smanje joj podršku među procrnogorskim biračima, koju su već poljuljala dešavanja na Cetinju.

 

DUŠKO VUKOVIĆ, NOVINAR
Opasne prijetnje Crnoj Gori

Događaji na Cetinju su pokazali da predmoderne političke konfrontacije predstavljaju opasnu prijetnju Crnoj Gori kao državi i kakvim-takvim pokušajima izgradnji moderne političke i institucionalne integrativne armature. Nekadašnji gospodstveni otpor izvornih antiratnih suverenista srpskoj militarističko-crkvenoj desnici na jučerašnjem Cetinju se transformisao u neartikulisanu galamu koja je, u praktičnoj izvedbi, neodoljivo podsjećala na onu koju su početkom devedesetih emitovali krajiški Srbi.

Ako je pretekla i šaka političke pameti u ovoj zemlji, iz ovih događaja se moraju izvući pouke. Ja bih sugerisao ove: Crna Gora je nezamisliva bez Cetinja, ama ni Cetinje bez Crne Gore; Crna Gora se kao demokratsko društvo ne može ukazivati kroz maglu i mamurluk cetinjskih pivnica, već kroz razgovor razboritih i dobromislećih predstavnika svekolike crnogorske raznolikosti.

 

ZARIJA PEJOVIĆ, BIVŠI POSLANIK
Licemjerno je bunt na Cetinju vezivati samo za DPS

Događaji na Cetinju otvaraju mnoga pitanja i  pobuđuju  emocije. Činjenica  je da „postoji  Crna Gora i van Cetinja”, ali je i činjenica da je prijestonica Crne Gore njena moralna vertikala. Sjetimo se ratne histerije ‘91 godine kada se  Cetinjem na antiratnom skupu orila pjesma  „Sa Lovćena vila kliče oprosti nam Dubrovniče”. I na taj skup od prije 30 godina, kao i na onaj u nedjelju, Srpska pravoslavna crkva je gledala istim očima. Znamo kome je istorijska dijalektika dala za pravo.

Dešavanje u nedjelju sam lično, emocionalno, doživio kao skrnavljenje prijestonice, i osjećam duševnu bol. Pitam, imaju li Cetinjani kao građani pravo da protestvuju a da se na njih ne baca onoliki suzavac? Na drugoj strani, barikade jesu radikalan iskaz političke borbe. Licemjerno je bunt i protest u prijestonici iskjučivo  povezivati sa organizacijom DPS-a i Đukanovićem, mada su najodgovorniji za stanje u državi. Takođe pitam, imaju li pravoslavni crnogorci koji se ne osjećaju vjernicima SPC pravo na hramove, na sveštenstvo, i u krajnjem pravo na priznanje od pravoslavnog svijeta?  Da li je pošteno da jedni imaju sve, a drugi ništa!?

Da li u vrhu vlasti Crne Gore postoji svijest o tome da je Srpska pravoslavna crkva institucija države Srbije, u sprovođenju politike, koju otvoreno treba nazvati asimilacijom Crnogoraca? Zar cilj te politike nije promjena demografske strukture Crne Gore, odnosno  inkoporiranje Crne Gore u „srpski svet”? Lavovski dio posla u korist te politike odradio je DPS kroz stvaranje države socijalne nepravde i „guranje” građana u pravcu crkve, jer im druge nade u pravedniju egzistenciju očigledno nije ostajalo. Takođe, prethodna vlast nije otvorila na vrijeme pitanje statusa pravoslavne crkve (koja bi u nezavisnoj državi trebala biti samostalna), već se bavila onim što njih prioritetno interesuje, imovinom.

Aktuelni vrh države Crne Gore je bio svjestan rizika da se u policijskoj akciji  izgube ljudski životi. Zašto je čin hirotonije važniji od života ljudi?

Crnoj Gori je potreban dijalog o vjerskim pravima. Pitanje je imaju li naši lideri volje i kapaciteta da takav dijalog pokrenu.

                                                                                                               Milena PEROVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo