Povežite se sa nama

INTERVJU

DR JASMINKA SIMIĆ: EU – najbolji mogući okvir za napredak

Objavljeno prije

na

Kod nas godinama postoji inflacija „EU kadrova”, onih koji se svesrdno preporučuju za vođe balkanskih državica u EU. U svemu tome najviše je bilo političkih ambicija, a malo pravog poznavanja kako funkcioniše Unija, a još manje razumijevanja njenih unutrašnjih problema.To se ne može reći za dr Jasminku Simić, koja je u svojim naučnim radovima, a posebno u nedavno objavljenoj knjizi „Evropski parlament-akter u odlučivanju u EU”, ozbiljno izučila i prikazala EU sistem, tako da i mi možemo da vidimo gdje idemo i kada bismo mogli tamo stići.

MONITOR: Kao stručnjak za institucije EU, recite nam u kojoj mjeri su one zaista sposobne da EU predstave kao jedinstvenu svjetsku silu?SIMIĆ: Evropska unija usavršava sopstveni identitet vrlo intenzivno, sa željom da se izgradi i postane globalni politički akter. Taj proces teče od Ugovora iz Mastrihta iz 1993. do Ugovora iz Lisabona iz 2009.Posebno je značajan rad na izgradnji jače zajedničke spoljne politike, oličen u formiranju Evropske službe za spoljne poslove sa 6000 funkcionera, diplomata i stručnjaka smeštenih u Briselu i u ambasadama u inostranstvu, sa ciljem da povećaju ulogu i imidž Evropske unije kao svetske sile. Jer, u nadležnosti ove službe su pitanja od rešavanja sukoba, preko pomoći za razvoj ili u slučaju prirodnih katastrofa, pandemija, do energetske bezbednosti, migracija stanovništva…Ovome treba dodati da Evropska unija razvija vojne snage spremne za intervenciju na svim tačkama sveta i trenutno predvodi 14 mirovnih misija u svetu (npr. misija nadgledanja mira u Gruziji, pomorska operacija u blizini obale Somalije), a njene misije na Balkanu (u BiH, Makedoniji, na Kosovu) bile su predvorje za angažovanje izvan evropskog kontinenta.

Zahvaljujući svojoj ekonomskoj snazi EU je uspela da izgradi instrumente delovanja jedne „meke sile”, koji su adekvatniji procesu stabilizovanja situacije i u rukovođenju civilnim misijama, u poređenju sa delovanjem, npr. SAD kao „čvrste sile”, samostalno ili kroz misije NATO-a, a kao primer navodimo Avganistan, gde je od ukupne strane pomoći u obnovi ove zemlje, zapadna Evropa učestvovala sa 70%. Slično je bilo i u Iraku.

Uspesi su evidentni, mada još uvek ostaje otvoreno pitanje da li Evropska unija može da „gospodari” evropskim kontinentom i međunarodnom scenom, tj. da li je usavršila sopstvene mogućnosti da predupredi ili reši sve negativne tokove koji mogu dovesti do eventualnog sukoba na kontinentu ili šire.

MONITOR: Prema ovome o čemu pišete u svojoj knjizi, Evropski parlament ima manje moći i nešto drugačiju ulogu u odnosu na nacionalne parlamente. Zašto se išlo na takva rješenja koja se ipak vide kao prelazna?
SIMIĆ: Evropski parlament je jedna od temeljnih političkih institucija EU, jedan od njenih glavnih organa, koji je, bar u našoj javnosti još u senci druga dva ključna i poznata organa – Evropskog Saveta i Evropske Komisije, i do sada se sporadično pominjao.

Kako se postepeno institucionalno usavršavala EU, rasle su i nadležnosti Evropskog parlamenta. Podsetila bih na značaj koji Evropski parlament ima za zemlje koje još nisu članice EU, kao što su Crna Gora i Srbija – a to je, da bez odobrenja poslanika Evropskog parlamenta ni jedna država ne može postati punopravni član Unije, niti mogu da stupe na snagu međunarodni ugovori sa trećim državama. U moć ove instrucije uverila se Turska, u negativnom smislu, jer su izveštaji Evropskog parlamenta o kršenju ljudskih prava u Turskoj bili jedan od razloga njenog sporijeg napredovanja ka Evropskoj uniji. A ne treba zaboraviti da ovakvim odlukama Evropski parlament utiče na oblikovanje javnog mnjenja u Evropskoj uniji.

Zatim, Evropski parlament ima krucijalnu ulogu u donošenju odluka koje utiču na svakodnevni život 500 miliona građana Unije. Građani imaju pravo da se posredstvom peticija obrate Evropskom parlamentu sa zahtevima ili žalbama u pogledu kršenja njihovih prava, koje je počinila država članica, lokalna vlast ili druga institucija. Ta pitanja se najčešće odnose na izvozne takse, registraciju automobila, dodelu penzija, dečijih dodataka, prava žena, nezaposlenost…i na ovaj način građani ostvaruju svoja demokratska prava.

MONITOR: Šta je kvalitativno donijela najnovija reforma institucija EU, posebno kada je riječ o novim a najvišim funkcijama – predsjednika Evropskog Savjeta i Visokog predstavnika za spoljnu politiku i bezbjednost tj.šefa diplomatije EU?
SIMIĆ: Ugovor iz Lisabona je zamišljen da ujedini evropske institucije i evropske prestonice u jedan „osvežavajući” elan, kojim bi se na postavljenim temeljima nadogradila i učvrstila „evropska kuća”. Dve novouvedene funkcije pokazuju želju EU da deluje unisono i da jedinstveno nastupa na međunarodnoj sceni, što je i pokazala zahtevom u UN za usvajanjem rezolucije kojom bi joj se priznao novi status nastao Ugovorom iz Lisabona, odnosno da dvadesetsedmoricu u svetskoj organizaciji – UN predstavlja predsednik Evropskog Saveta ili Visoki predstavnik za spoljnu politiku i bezbednost umesto ambasadora zemlje koja trenutno predsedava Unijom, što je odbijeno, jer EU nije članica UN, već samo posmatrač. Ugovor iz Lisabona daje Evropskoj uniji međunarodno-pravni subjektivitet, jer u ime svojih država članica može da zaključuje međunarodne ugovore, što je ogroman transfer nadležnosti na Evropsku uniju. Doduše, prema Ugovoru iz Lisabona ova odredba je opštija, jer ne daje Uniji pravni subjektivitet kao što ga imaju države, tj. EU raspolaže određenim stepenom „funkcionalnog” pravnog subjektiviteta, što znači da je Evropska unija u mogućnosti da zaključi međunarodne ugovore samo u obimu nadležnosti koje su joj poverile države članice.

MONITOR: Iako je demokratija pravo na izražavanje različitih političkih uvjerenja, posljednji izbori za EU parlament 2009. pokazali su snagu desnog centra ali i porast ultradesnice. Kakvo raspoloženje u evropskom društvu reflektuje ovakav raspored političkih snaga?
SIMIĆ: Rezultati izbora za Evropski parlament mogu da posluže kao poruka birača svojim nacionalnim vladama, tj. oni su „test” za nacionalne izbore, što znači da građani Evrope shvataju Uniju kao deo svoje svakodnevice. Od izbora za Evropski parlament 1999. godine desnica je preuzela vođstvo od levice (Partija socijalista), tako da je desničarska Evropska narodna partija postala i do danas je najbrojnija politička grupa u Evropskom parlamentu. Inače, u zapadnoj Evropi je primetan pad popularnosti i slabih izbornih rezultata stranaka centra levice, a najnoviji primer je Švedska (gde su se kao ključna pokazala pitanja imigracije ili stava oko islama kao „pretnje” za švedsko društvo). Bolja situacija nije ni u Nemačkoj, Francuskoj, Velikoj Britaniji, Španiji, Grčkoj koju potresa snažna finansijska kriza. Pokazalo se da se u kriznim i ekonomsko teškim situacijama građani opredeljuju za desnicu, smatrajući da je sposobnija da se nosi sa problemima u društvu. Sa druge strane, takva situacija na nacionalnom planu reflektuje se na rezultate izbora za Evropski parlament kao predstavnika naroda Unije.

MONITOR: Kako tumačite najnovije informacije o postavljenjima u diplomatiji EU u kojima, navodno, nema diplomata van „Stare Evrope”?
SIMIĆ: Ne bih delila Evropu na „staru” i „novu” čak ni u kontekstu datuma prijema država u članstvo EU. Sve su to stare evropske zemlje sa dugom tradicijom i istorijom utkanom u evropsku civilizaciju, i mi tu pripadamo. Smatram da su novoimenovani ambasadori EU postavljeni u vodeće svetske centre osobe koje vladaju materijom evropske politike sa više znanja i iskustva, i da to nije nikakvo favorizovanje jednih nad drugima. Ukoliko aludirate na istočnoevropske zemlje, podsećam da je predsednik Evropskog parlamenta Poljak Jirži Buzek, da je evropski komesar za proširenje Čeh Štefan File, itd. što su visoke i značajne evropske funkcije.

MONITOR: Ima mišljenja da bez značajnijeg razvoja privrede i porasta standarda tamo nemamo šta da tražimo jer je članstvo u EU „skupo”?
SIMIĆ: Pridruživanje Evropskoj uniji nije jedan događaj, jedan poduhvat, to je proces, čiji uspeh zavisi od naše sposobnosti da se angažujemo u pravcu reformi neophodnih za ulazak u Evropsku uniju, ali ne samo u pogledu harmonizacije zakonske regulative, već i stvaranja ambijenta u kome bismo mogli da prihvatimo „stanje duha” koje vlada u EU. Unija se bazira na solidarnosti i uzajamnoj pomoći, gde čak i u ekonomskoj krizi kao što je današnja, zemlje članice EU nisu prepuštene same sebi, već se međusobno pomažu.

Naše najprirodnija okruženje je ono evropsko, zajednica sa EU. Na Evropsku uniju gledam kao na model za uspešno regionalno okupljanje zemalja Zapadnog Balkana kojim bi se prevladala teška prošlost i sukobi između pojedinih država regiona. Takođe, na EU gledam kao na najbolji mogući okvir za ukupan društveni napredak, za stabilne političke i ekonomske odnose i razvoj demokratije u Srbiji, ali i u ostalim zemalja Zapadnog Balkana. Upravo, finansijska kriza koju svi proživljavamo, zahteva jače regionalno povezivanje država.

Rusija i bezbjednost Evrope

MONITOR: Šta po vama znači poziv Rusije za izradu zajedničke „strategije evropske bezbednosti”? Neku vrstu novog Varšavskog ugovora ili spremnost Rusije da bar u nekim stvarima deli sudbinu Zapadne Evrope, ili se samo radi o političkom odgovoru na, bar verbalno, prihvatanje multipolarnosti svjetske moći od strane rivalskih SAD? Preko evropskih leđa?
SIMIĆ: Svet XXI veka u kome živimo u mnogome se razlikuje od onog iz XX veka, bezbednosni ambijent je drugačiji, kao i konstelacija snaga u svetu, ulazimo u fazu kooperativnijeg odnosa između država uz davanje prednosti kompromisu. Američko povlačenje iz Iraka i najavaljeno povlačenje iz Avganistana sledeće godine, smanjena zainteresovanost američkog predsednika Obame za unutrašnje poslove svojih evropskih saveznika i njegovo okretanje ka oživljavanju nacionalne ekonomije ukazuju na izvestan stepen američkog izolacionizma, naravno uz jasno izraženu želju za razvijanjem partnerskih odnosa sa zemljama u usponu poput Kine, Indije, Brazila, kao i Rusije. Ovim smo došli do prihvatanja multipolarnosti u svetu, gde, da se vratimo na početak razgovora, imamo i EU kao važnog aktera na političko-bezbednosnom nivou, čija je jedna od ključnih komponenti energetika i zbog čega Rusija ima neospornu ulogu na evropskom kontinentu. Kroz tu prizmu treba posmatrati buduću strategiju bezbednosti evropskog kontinenta.

Nastasja RADOVIĆ

Komentari

INTERVJU

LJUPKA KOVAČEVIĆ, ANIMA: Vrijeme je za izbore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Vjerujem da je prva ekspertska vlada kao koncept imala potencijala ali sa našim neodgovornim, pohlepnim i bahatim političarima dodatno je destabilizovala stanje u zemlji. Širiti taj koncept nije logično ni korisno a praviti kompromisni bućkuriš još manje. Po mom mišljenju vrijeme je za nove izbore i nadam se da URA neće pristati na još jedan ustupak

 

MONITOR: Ove sedmice pričamo o uvođenju vjeronauke u škole, a nakon najave tek ustoličenog mitropolita Joanikija da je to „osnovno dječije pravo“, te da samo rijetke zemlje u Evropi nemaju tu vrstu obrazovanja. Kako vidite želju mitropolita, i da li bi nam uvođenje vjeronauke pomoglo da budemo više evropski?

KOVAČEVIĆ: Izjavu  mitropolita shvatam kao znak namjere da povećava tenzije u Crnoj Gori i da one trenutno odgovaraju SPC. Crna Gora je definisana kao građanska i sekularna i to je najoptimalniji okvir za multietničku i multikonfesionalnu zajednicu. Svaka vjerska zajednica ima pravo da organizuje vjersku nastavu i to već funkcioniše. Najslabije funkcioniše građansko obrazovanje u okviru zvaničnih institucija. Podržavalo se djelovanje i razvoj vjerskih zajednica a nipodoštavalo građansko obrazovanje i inicijative. Rezultati su prisutni i vidljivi kroz nizak stepen emancipatorske i kritičke svijesti. To što većina zemalja Evrope ima vjersko obrazovanje ne znači da je dobro za Crnu Goru, malu teritoriju sa malim brojem stanovnika čija je situacija ekonomska, istorijska, obrazovna i politička specifična. U tim zemljama je vjerska odrednica stvar intime i slobodnog izbora, kod  nas se vjerskim odrednicama maše u javnosti i služe za demonstriranje  moći i ugrožavanje drugačijih. Religija je u našim uslovima vrlo opasno oružje u rukama neodgovornih vjerskih vođa i političkih elita i udaljava nas od Evrope.

MONITOR: Kako komentarišete ustoličenje mitropolita Joanikija, te sve što je pratilo taj događaj, ali i prve poteze mitropolita naokon ustoličenja, poput ugošćavanja Milorada Dodika?

KOVAČEVIĆ: Ustoličenje je bilo „silom na sramotu” kako se kaže u narodu. I sila i sramota su očite, izuzimajući  iz toga veliki broj onih koji su protestovali sa  iskrenim ubjeđenjem da brane državu i dostojanstvo, došlo se do „crvene linije” i pružen je otpor. Mislim da su ti građani i građanke, i  razumne  intervencije bezbjednosnih službi obezbijedili da se krizna situacija završi bez žrtava, iako je bilo prekomjerne upotrebe sile. I to se mora preispitati i sankcionisati. Dvije slike koje su za mene vrlo značajne sa Cetinja su dva lica. Lice premijera koje je jasno pokazalo beskompromisnost i odvažnost da po svaku cijenu brani vlastite ciljeve i  spremnost da interese svoje crkve stavi iznad interesa države i ljudi što liči vjerskom fundamentalizmu. U kriznoj situaciju u pomoć su pristigli oni koji dijele ista vjerska ubjeđenja a ne nezavisni eksperti. Nakon ostvarenja cilja logično je očekivati da će pokazati umjerenost i spremnost za dijalog  o pitanjima državnog i društvenog funkcionisanja  uz obavezne „konsultacije“ sa zapadnim saveznicima.  Drugo lice je lice predsjednika države. Jasna je bila neusklađenost sa pozicijom i situacijom. Izlazak na ulicu kao približavanje građanima sa svitom obezbjeđenja bilo je karikaturalno a djelovanje besmisleno. Nakon ove situacije duboke narcističke povrede (možda i ugroženosti drugih interesa), logičan je žešći sukob sa svima onima koje prepozna kao prijetnju. Vidljivo oslabljen računa na sve članove partije i nastaviće  mobilizaciju članstva i sluđivanje stanovništva tzv. ugroženošću države i intenziviraće  „konsultacije”  uz pokušaj mobilizacije  zapadnih saveznika. Obje slike pokazuju autoritarne vođe koje gaje duboko potcjenjivanje i prezir prema onima koji su ih birali i nemaju povjerenja, ni sposobnosti da riješe sukobe koje su proizveli i proizvode u zemlji. Saveznici van zemlje već preuzimaju kontrolu i u skladu sa njihovim interesima dalje diriguju sukobom. Milorad Dodik je znak takvih uticaja, prijetnja primjerom i simbol stvaranja uticaja koji prevazilazi granice i ne priznaje legalne državne granice.

Milena PEROVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 24. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

IVANA ŽANIĆ, IZVRŠNA DIREKTORKA FONDA ZA HUMANITARNO PRAVO: Vučić neće protiv bivših mentora

Objavljeno prije

na

Objavio:

Nije u Srbiji problem u nepostojanju zakonodavnog okvira već u neprimjenjivanju zakonskih mogućnosti i u opštem neradu oko istraživanja i procesuiranja ratnih zločina. Dakle, naše institucije imaju sve, samo je potrebno da sjednu i da rade, a to izgleda njima najteže pada

 

MONITOR: Ovih dana je u Beogradu održana Regionalna konferencija tužilaštava o saradnji u krivičnom progonu počinilaca ratnih zločina, u organizaciji srpskog Tužilaštva za ratne zločine, a uz podršku UN i vlade Velike Britanije. Kako ocjenjujete ovaj događaj?

ŽANIĆ: O održavanju ovog događaja znamo samo na osnovu šturog saopštenja Tužilaštva za ratne zločine i članaka malobrojnih medija koji još uvek prate ove teme. Osim floskula koje slušamo duži niz godina kako je regionalna saradnja važna i kako mora biti unapređena jer žrtve to očekuju, nismo čuli ništa novo. U stvarnosti je baš sve suprotno od toga. Nema iskrene volje da se sarađuje i veruje pravosudnim organima država u regionu, da se razmenjuju važni predmeti i dokazi, da se radi na otkrivanju masovnih grobnica.

Od vidiljive regionalne saradnje imamo dva medijska članka da je organizovana regionalna konferencija tužilaca u regionu. Koji su zaključci te konferencije i koji su naredni koraci dogovoreni – o tome nema ni reči. Tako da ja ovaj sastank ocenjujem kao potpuno trošenje vremena na razgovor koji je vođen već mnogo puta do sada, a koji nije doveo ni do kakvih pomaka u procesuiranju ratnih zločina niti do poboljšanja regionalne saradnje.

MONITOR: Ministarka pravde u vladi Srbije Maja Popović tom prilikom je naglasila posvećenost Srbije procesuranju optuženih za ratne zločine, pozivajući se na Nacionalnu strategiju za procesuiranje ratnih zločina 2021–2026 i najavljujući skoro usvajanje Akcionog plana za njenu primjenu. Kako komentarišete tvrdnju ministarke o „jakim institucionalnim kapacitetima Srbije“?

ŽANIĆ: Što se tiče institucionalnog i zakonodavnog okvira – Srbija zaista ima sve na raspolaganju. Postoje zakoni na osnovu kojih se sudi, zaključeni memorandumi i protokoli o saradnji sa tužilaštvima u regionu. Imali smo čak i prvu Nacionalnu strategiju za procesuiranje ratnih zločina koja je i usvojena da bi se ubrzalo procesuiranje ratnih zločina. Uskoro ćemo dobiti i drugu strategiju sa propratnim akcionim planom. Nije problem u nepostojanju zakonodavnog okvira već u neprimenjivanju zakonskih mogućnosti i u jednom opštem neradu po pitanju istraživanja i procesuiranja ratnih zločina. Dakle, naše institucije imaju sve, samo je potrebno da sednu i da rade, a to izgleda njima najteže pada. Samo bih podsetila da mi trenutno u TRZ imamo 12 zamenika tužioca i za prošlu godinu samo dve optužnice koje su rezultat isključivo njihovog rada. Dakle, imamo šest puta više zamenika tužilaca nego optužnica.

MONITOR: Za vrijeme trajanja Regionalne konferencije, predsjednik Srbije Aleksandar Vučić sastao se sa glavnim tužiocem Mehanizma za međunarodne krivične sudove Seržom Bramercom. Vučić je saopštio da je to bio razgovor o poboljšanju regionalne saradnje u vezi sa optužbama za ratne zločine. Imate li saznanja o „konkretnijim“ zahtjevima Bramerca?

ŽANIĆ: Kad god bi dolazio u posetu Srbiji, Serž Bramerc bi dolazio i u FHP kako bismo razgovarali o tome ima li pomaka u procesuiranju ratnih zločina pred domaćim sudovima. Međutim, poslednje dve godine Bramerc razgovara isključivo sa tužiteljkom za ratne zločine Snežanom Stanojković i predstavnicima vlasti, tako da mi nemamo ni tu minimalnu mogućnost da saznamo koji su njegovi konkretni zahtevi. FHP stalno zahteva od Tužilaštva za ratne zločine da na svom web sajtu objavljuje informacije o podignutim optužnicama, donetim presudama,  sastancima, i još važnije, rezultatima sastanaka i da na taj način obaveštava javnost o svom radu. Međutim, ukoliko se informišete isključivo putem sajta TRZ tu gotovo ništa nećete saznati jer se na njemu nalaze dve ili tri rečenice o tome ko je prisustvovao sastanku i koja je bila tema, ali o konkretnim zahtevima nema ni reči. Da zaključim, ne znamo koji je bio konkretan zahtev Bramerca, ali pretpostavljam da se u razgovorima išlo u pravcu iskrenije regionalne saradnje, razmene dokaza, neophodnosti pronalska nestalih i izručenje Radete i Jojića Mehanizmu za krivične sudove u Hagu.

Nastasja RADOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 24. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

MARIJA ZIDAR, REDITELJKA: To nije moja fikcija, to je nečiji život

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pomirenje je za mene priča o sukobu, sukobu u smislu sistema vrijednosti, ali i sukobu na ličnom, intimnom nivou

 

 

Film Pomirenje u režiji Marije Zidar otvorio je u srijedu veče 12. UnderhillFest, međunarodni festival dugometražnog dokumentarnog filma u Podgorici. Za okosnicu prvog dugometražnog dokumentarnog filma, rediteljka iz Slovenije odabrala je sukob dvije porodice u brdima sjeverne Albanije. Film prati proces pomirenja nakon ubistva osamnaestogodišnje Gjiste u regiji u kojoj se neke porodice još uvijek pridržavaju srednjovjekovnog kodeksa Kanuna i običajnog prava na krvnu osvetu. Pomirenje je nastao u koprodukciji Slovenije, Crne Gore, Srbije i Kosova, a imao je premijeru na jednom od najvažnijih festivala dokumentarnog filma u Evropi – CPH:DOX u Kopenhagenu. Već ima zapažen festivalski život i nekoliko nagrada.

Marija Zidar je završila osnovne studije novinarstva kao i engleski jezik i književnost, a doktorirala je sociologiju na Univerzitetu u Ljubljani. Interesuje je predstavljanje temeljno istraženih društvenih tema kroz intimno, osjetljivo i empatično vizuelno pripovijedanje. Napisala je tri i režirala jedan srednjemetražni dokumentarac za Televiziju Slovenije. Pomirenje, koji je sniman u Albaniji od 2014. godine, je njen debitantski dugometražni dokumentarni film.

MONITOR: UnderhillFest je otvorio dirljiv film „Pomirenje”. Priča o pokušaju pomirenja porodica, ali predstavlja svojevrsni anatomski prikaz patrijarhalnog društva zarobljenog između prošlosti i sadašnjosti. Kada i kako ste se zainteresovali za ovu temu, za ovaj događaj?

ZIDAR: Za mene je to priča o sukobu, sukobu u smislu sistema vrijednosti, ali i sukobu na ličnom, intimnom nivou.  Profesor Martin Berishaj, koji je istraživao i ovu temu, 2013. mi je rekao da je krvna osveta obrađena hiljadu puta, ali nikad pravilno. To me je zaintrigiralo i počela sam da istražujem. To što sam pronašla, bila je veoma aktuelna tema sukoba između različitih sistema vrijednosti, u nekom društvu u tranziciji, a najviše se to odnosilo na državno pravno uređenje, religiju i reinterpretaciju starih zakona, oko kojih u nekim regionima nema društvenog slaganja. U Albaniji se to desilo devedesetih godina kada je pala komunistička diktatura, u kojoj je Enver Hodža pola vijeka progonio i religiju i tradiciju, a slijedio je ekonomski kolaps. Država je bila na granici građanskog rata. U toj praznini vrijednosti, u pojedinim djelovima zemlje vraćali su se stari sistemi vrijednosti, ali bez kontinuiteta, reinterpretirani i ponekad čak zloupotrijebljeni. To me podsjeća na sadašnju situaciju ne samo po Balkanu nego i u Evropi, gdje krajni desni populizam masama obespravljenih ljudi, koji nemaju više povjerenja u državu i pravni red, kao rješenje nudi reinterpretaciju nacionalne tradicije, religije ali i neopatrijarhalne vrijednosti.

Miroslav MINIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 24. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo