Bogatsvo i luksuzni život uhapšenog načelnika Policijske uprave (PU) Beograda Veselina Milića su u velikom nesrazmjeru s primanjima. Poznat je po neizvođenju policije tokom rušilačkog pohoda kriminalaca na Savamalu, zataškavanja političkih ubistava i prikrivanje režimskih prljavih poslova. Zbog slučaja Senjak Vučićev režim odjednom je ostao bez tri važna operativca

U noći kada je Aleksandar Nešović Baja pao mrtav u restoranu “27” na Senjaku, elitnoj beogradskoj četvrti, javnost nije prvo čula ni policiju, a još manje tužilaštvo. Prve detalje zločina objavio je preko društvenih mreža odbjegli i prvostepeno osuđeni Miloš Medenica,sin bivše šefice pravosuđa Vesne Medenice koja je u zatvoru.

U objavi od 14. maja Medenica (ili vještačka inteligencija kako su ranije tvrdili čelnici crnogorske policije i MUP-a) je saopštio da je 12. maja došlo do problema “u raju braće Vučić” i da on želi to saopštiti “braći Srbima kad nema ko drugi”. Tvrdi da je kasno uveče toga dana, iza 23h došlo je do obračuna naočigled gostiju i osoblja restorana “27”na Senjaku čiji pravi vlasnik je, po riječima Medenice, Andrej Vučić, brat predsjednika Aleksandra Vučića. Te večeri je načelnik Policijske uprave (PU) Beograda Veselin Milić, pojašnjava dalje Medenica, pozvao u restoran “Ćaci kriminalca Aleksandra Nešovića zvanog Baja” do dođe u restoran na piće. Po dolasku Baja zatiče sa Milićem “SNS tajkuna Sašu Vukovića poznatijeg kao Boske”. Nakon kraće rasprave između Baje i Bosketa, Boske vadi pištolj i ispaljuje dva metka u Baju u predjelu stomaka. Boske s pripadnikom Milićevog obezbjeđenja iznosi mrtvog Baju i počinju uklanjati tragove (krvi i pucnjave) na očigled brojnih prisutnih te noći. Nešović je utovaren u auto i kasnije je njegov leš izbačen pored auto puta. Braća Vučić i njihovi podanici, tvrdi Medenica, “već dva dana fingiraju tragove i prave dogovor kako da riješe problem i smanje štetu”. Medenica onda navodi da je uviđaj izvršen tek na dan njegove objave (14.maj). Isti dan, po narativu, pada dogovor i Milić zove Bosketa i člana njegovog obezbjeđenja da se predaju, što oni i čine. Očekuje se i hapšenje Milića u narednim satima “kako bi se zadovoljila javnost” završava Medenica.

Idući dan ujutro zaista je uslijedilo hapšenje Milića i postepeno potvrđivanje navoda Miloša Medenice. Mediji braće Vučić u 11:11 javljaju da je Milić saslušan “u svojstvu građanina” i onda uhapšen. Isti dan se objavljuje i da je smijenjen sa čela beogradske policije. Kasnije u 15: 37 nezavisni portal Danas objavljuje da je tijelo Baje Nešovića“pronađeno pored auto-puta kod Šimanovaca” . Poziva se na više izvora iz policije. Informaciju prenose i srbijanski i crnogorski mediji, ali i ekstremno žuti Informer, glavna Vučićeva medijska uzdanica. Slijede ostali režimski mediji. Poznavaoci prilika tvrde da takva vijest ne bi mogla biti objavljena bez miga iz ureda predsjednika Republike.

Idućeg dana – 16.maja dolazi do preokreta. Na konferenciji za novinare, kojoj je prisustvovao i direktor srpske policije Dragan Vasiljević, predsjednik Srbije poručuje: “Telo i dalje nismo pronašli, intenzivna je potraga, čitave jedinice traže.”. Vučić je “zamolio” da se ne objavljuje da je tijelo nađeno kad već nije. Dodao je da je slučaj “težak”, ali da se država “ponašala odgovorno”. Vasiljević je rekao da je privedeno deset lica i predati tužilaštvu. Kasnije će se dodati i da vojska traga za mrtvim Nešovićem.

Nezavisni mediji su potvdili i navode Medenice da je uviđaj u restoranu na Senjaku izvršen tek 14. maja uveče. Čak dva dana poslije ubistva. U saopštenju Višeg javnog tužilaštva (VJT) u Beogradu navedeno je da je “javni tužilac… po prijavi nestanka u 21:30 časova započeo sa vršenjem uviđaja na navedenoj lokaciji“. Tom prilikom su“pronađene dve čaure HP 9 mm, kao i više tragova krvi u lokalu, za koje se sumnja da pripadaju oštećenom, koji je nestao”.

“Nestali” Baja Nešović je široko percipiran kao vojnik braće Vučić koji je skupljao grupe kriminalaca da napadaju i prebijaju studente tokom protesta. Bio je član kriminalne grupe Dejana Stanojevića Keke koja je harala 90-tih i ranih 2000-tih. Boske Vuković se pominje kao neformalni direktor Ćacilenda koji je plaćao ljude da izigravaju Vučićeve “studente koji žele da uče”. Boske i Nešovićev sin Stefan vlasnicisu firme Masad Propertis koja u svom vlasništvu ima dva placa na Novom Beogradu,  prema dostupnim podacima, plaćena tri miliona eura. Navodno je sukob između njih izbio oko građevinskih planova pa je Milić organizovao sastanak u restoranu da bi izgladio sukob, bilo radi privatnih poslova ili po nalogu odozgo.

Bogatsvo i luksuzni život Milića su u velikom nesrazmjeru s primanjima. Poznat je po neizvođenju policije tokom rušilačkog pohoda kriminalaca na Savamalu, zataškavanja političkih ubistava i prikrivanje režimskih prljavih poslova. Tako je zbog slučaja Senjak režim odjednom ostao bez tri važna operativca.

Ostalo je nejasno i u kom trenutku je policija otišla u restoran i kojim povodom.Bivši inspektor Uprave kriminalističke policije (UKP) Milan Dumanović rekao je Beti da je Nešović bio pod pratnjom pripadnika Odeljenja za tajna praćenja koji su obavijestili MUP da Nešović nije izašao iz restorana. MUP Srbije kojim rukovodi lider socijalista i Vučićev koalicioni partner Ivica Dačić nije se zvanično oglasio o slučaju, iako je to ustaljena praksa MUP-a u slučajevima pucnjava i nestanaka.

Tek tri dana nakon pucnjave uslijedilo je šturo saopštenje da je Milić uhapšen i smijenjen. Detalji o pucnjavi, prisustvu policajaca i navodnom prikrivanju zločina su prećutani. Dačić i njegov kabinet su ostali nijemi na uporne upite medija po kom osnovu se načelnik BG policije Milić sastao s kriminalcima, da li je bio na službenom zadatku ili privatno, da li prijavio svom pretpostavljenom itd. Odgovora nije bilo ni od direktora policije Vasiljevića zašto nije odmah osigurano i zapečaćeno mjesto zločina i zašto je uviđaj urađen tek 14. maja uveče ako se pucnjava desila 12. maja.

Da stvar bude još bizarnija, pojavilo se nekoliko tvrdnji korisnika društvenih mreža da je formalni premijer Srbije Đuro Macut 13. maja ručao u istom restoranu i da ga izgleda niko nije obavijestio, kao ni njegovo obezbjeđenje, šta se dogodilo noć prije. Ured premijera nije negirao da je taj dan jeo u restoranu prije obavljenog uviđaja forenzičara. Po Ustavu Srbije najmoćnija osoba u zemlji je predsjednik Vlade koja vodi unutrašnju i spoljnu politiku zemlje.

Obznane narodu su nakon prvog press-a 16. maja nastavljene od Vučića koji, po Ustavu Srbije, nema nikakve ingerencije u rukovođenju policijom i krivičnim istragama i kome Ustav daje samo ceremonijalne ovlasti. Osim tvrdnje da “telo nismo pronašli”, Vučić je nervozno i udaljeno pričao o vezama policije i kriminala i najavio obračun sa policajcima koji “čuvaju tajkune i kriminalce”.

Narednog dana – 17. maja, nakon što se konsolidirao, tokom zvanične posjete Azerbejdžanu, srbijanski predsjednik je počeo mijenjati ton i braniti policiju. Država je pokazala “apsolutni profesionalizam”, te nije mogla ranije reagovati jer je zvanična prijava stigla tek kada je Nešovićeva supruga prijavila nestanak. Pucnjava, krv i iznošenje tijela u punom restoranu Vučiću nisu predstavljali problem. Naglasio je da Milić nije osumnjičen za ubistvo nego za prikrivanje i da se treba poštovati svačija pretpostavka nevinosti. Na novinarski upit o objavama Medenice, srbijanski vladar je poručio da neće odgovarati odbjeglom kriminalcu koji napada njegovu porodicu. Dodao je i da Medenica “ne sarađuje jedino sa nama”, vjerovatno aludirajući na službe pod njegovom i bratovljevom kontrolom.

Da Medenica, ili radije oni koji upravljaju njime, raspolažu vjerodostojnim podacima se ispostavilo tačnim u slučaju Senjak. Ostale objave sadrže miks istinitih, poluistinitih ili namještenih priča. Kako se nižu objave Medenice, po riječima jednog zapadnog diplomate koji je želio ostati anoniman, sve se više uočava DPS-kavački narativ dotičnog s mogućim ukjučivanjem ruskih službi preko najužeg kruga ljudi Mila Đukanovića bliskih Kremlju. Medenica šalje poruku tobože njegovom “bratu Milanu Kneževiću” ali ciljanu ka srbijanskom Voždu. U objavi od 18. maja Medenica poziva Kneževića da ukapira da “Rusija nikako ne voli Vučka i da Vučko prodaje oružje Ukrajini i Izraelu”. Indirektno se poziva i Knežević da se opredijeli između Majke Rusije i braće Vućić ogrezlih u korupciji znajući da je Knežević u “igri ne zbog para već zbog ideala”.

Dosadašnji potezi ukazuju da će se raditi na relativizaciji zločina i amneziranju svih nezgodnih svjedoka.

Crna Gora kao izgovor da se ne priča o zarobljenim institucijama Srbije

Txt: Istovremeno sa prvim press-om o pucnjavu na Senjaku počela je akcija skretanja pažnje javnosti s obračuna kriminalaca u službi režima na patetičnu tiradu protiv Crne Gore. Na crnogorskom portalu Borba, poznatom po veličanju režima braće Vučić, je istog tog 16. maja objavljen predsjednikov autorski tekst s naslovom “Izvinite što smo vas voleli više nego vi nas” kao ukor što se Crna Gora “otcepila”. Tekst je opisan kao Istorijsko obraćanje građanima Crne Gore Aleksandra Vučića. Obiluje neistinitim tvrdnjama o“najprljavijoj kampanji” protiv njega, njegove porodici, te kako ga crnogorski mediji “razapinju na krst”. Navodno se svakodnevno napada Srbija od strane crnogorskog rukovodstva i pruža podrška za sprovođenje obojene revolucije u Srbiji. Jednostavnim pregledom crnogorske štampe može se vidjeti da u medijima i izjavama crnogorskih zvaničnika nema maltene nikakvih vijesti iz Srbije, a kamoli napada na Srbiju.

Crnogorski javni servis, zajedno s miloističkim i pogotovo vučićevskim medijima, nisu ni riječ prenijeli o zabrinjavajućim dešavanjima u Srbiji.  Mrdićevi zakoni, davljenje ostataka srpskog pravosuđa i nezakonito privođenje srpskih tužilaca od strane BIA-e kako bi ih zastrašivali da rade u privatnom interesu braće Vučić nisu dobili niti pomen u dotičnim medijima. Da se tako nešto desilo u Crnoj Gori nesumnjivo bi došlo do velikih potresa. Crnogorska vlast, ali i bivši režim Mila Đukanovića koji s Vučićem dijeli iste vrijednosti, ciljano šuti na sva događanja u Srbiji.

Jovo MARTINOVIĆ

Privremena zabrana gradnje na primorju  stupa na snagu od 1. juna. No kako Ministarstvo Slavena Radunovića štiti kulturnu baštinu pod UNESCO zaštitom  svjedoči i najnovije poništenje rješenja urbanističko-građevinske inspektorke kojim je zabranjena gradnja prve faze hotela Popovićeve kompanije Carine u Baošićima. Ministarstvo je nakon žalbe Carina, 7. maja, poništilo to rješenje i vratilo na ponovni postupak

UNESCO je uputio dopis Vladi Crne Gore u kom je ozbiljno upozorio da bi zbog slučaja nelegalne gradnje hotelskog kompleksa Čeda Popovića u Baošićima, mogao staviti moratorijum od 1. juna na gradnju na teritoriji Herceg Novog, Tivta i dijela Cetinja ukoliko država hitno ne preduzme konkretne mjere i ne sanira nastalu štetu, objavio je portal Standard.

Tom portalu iz kabineta premijera Milojka Spajića nijesu potvrdili ovu informaciju, a iz Ministarstva prostornog planiranja, urbanizma i državne imovine, na čijem čelu je Slaven Radunović, saopštili su da je novim Zakonom o uređenju prostora, usvojenim u martu 2025. godine, redefinisana oblast planiranja i uređenja prostora, te uspostavljen, kako navode, „jasan, transparentan i efikasan sistem planiranja prostora“.

„U svim propisanim procedurama fokus Ministarstva i Vlade biće na zaštiti kulturne baštine i preporuka UNESCO-a“, poručili su iz Ministarstva, navodeći i da se vrši dodatna kontrola građevinskih dozvola na teritorijama obuhvaćenim Zakonom o zaštiti prirodnog i kulturno-istorijskog područja Kotora.

Prviremena zabrana gradnje na primorju svakako stupa od 1. juna. No,  kako Ministarstvo štiti kulturnu baštinu pod UNESCO zaštitom svjedoči i najnovije poništenje rješenje urbanističko-građevinske inspektorke, kojim je zabranjena gradnja prve faze hotela Popovićeve kompanije Carine u Baošićima. Inspektor je zabranio gradnju zbog neusklađenosti tehničke dokumentacije i probijanja dozvoljene spratnosti, ali je Odjeljenje za drugostepeni postupak Ministarstva nakon žalbe Carina, 7. maja, poništilo rješenje i vratilo sve na ponovni postupak.

Upućeni izvor Monitora tvrdi da će se cijela stvar oko mega hotela u Baošićima nastaviti i tokom jeseni. Naime, preduzeće Carina, i pored očiglednih namjera da se sve završi za ovu sezonu, zbog pritiska javnosti,  u tome neće uspjeti, ali isto tako ni institucije, za sada, nemaju snage da nelegalne radove, prije svega uništeno more i plažu, vrate u prvobitno stanje.

Umjesto urgentne zaštite ugroženog područja Boke kotorske, Radunovićevo Ministarstvo sprovodi hitne zakonske mjere protiv nelegalne gradnje na području Tuzi.

,,Građevinska inspekcija procesuirala je 38 lica u Tuzima zbog nelegalne gradnje. I treba sva ilegalna gradnja da se kazni bez obzira o kakvim je objektima riječ.Ministar Radunović ponosi se rezultatima”, komentarisao je djelovanje Ministarstva na svom Fejsbuk profilu građanski i ekološki aktivista Aleksandar Dragićević. On je, međutim,  podsjetio da je u međuvremenu Radunović poništio nalaz svoje inspekcije kada je riječ o ilegalna dva sprata hotela Čeda Popovića u Baošićima, poništio rješenje za blokiranje gradnje ilegalnog dijela hotela u Sutomoru i donio akt kojim se planira legalizacija mega objekata u UNESCO zonama.

,,Isto tako crtaju se građevinske dozvole širom Crne Gore po sistemu – ko da više.Eh da, inspektori koji su zapečatili gradilište Čeda Popovića zbog toga su dobili otkaz”, napisao je Dragićević.

Skandal oko nasipanja mora i nelegalne gradnje plaže i dijela megahotela koji je promijenio opis Baošića, samo je jedan u nizu graditeljskih ,,poduhvata” koji su godinama pod lupom UNESCO-a.

Od države Crne Gore do sada je tri puta traženo da uvede moratorijum na gradnju u zaštićenom području Boke kotorske. Prvi put na sastanku UNESCO-vog Komiteta za svjetsku baštinu u Dohi, glavnom gradu Katara, u ljeto 2014., sa koga je izvještaj bio veoma negativan. Monitor je već pisao da su se protiv uvođenja moratorijuma tada zdušno izborile članice crnogorske delagacije u Dohi, među kojima i Anastazija Miranović, tadašnja direktorica Uprave za zašitu kulturnih dobara.

Najoštriji je bio izvještaj UNESCO-a za 2017. godinu,  kada je zatražen moratorijum na gradnju u Kotoru, do donošenja novog PUP-a i stavljanje van snage svih planskih dokumenata koji su se odnosili na zaštićeno područje.

Taj niz se nastavio, pa je u julu prošle godine u izvještaju zajedničke misije Centra za svjetsku baštinu UNESCO/ICOMOS tražena hitna obustava svih građevinskih projekata unutar zaštićenog dobra i njegove bafer zone, uključujući i one za koje je na osnovu HIA studija dobijena saglasnost UNESCO,  kako bi se spriječile negativne posljedice kumulativnih uticaja novih projekata na izuzetnu univerzalnu vrijednost (OUV) područja Kotora. Zatražena je revizija PUP-a Kotor i Menadžment plana, uvođenje strategije za smanjenje rizika i integrisanje OUV u planska dokumenta.

Krajem decembra prošle godine premijer Spajić posjetio je sjedište UNESCO u Parizu i razgovaro sa generalnim direktorom UNESCO Kaledom El-Enanijem i direktorom Centra za svjetsku baštinu Lazarom Elundom Asomom. Iz šturog saopštenja na sajtu Vlade saznaje se da je premijer uvjerio sagovornike kako je država posvećena očuvanju statusa prirodne i kulturne baštine Kotora i spremna da ispuni sve preporuke Komiteta za zaštitu svjetske baštine.

Na domaćem terenu pored nastavka gradnje, ne postoji ni koncenzus oko neophodnosti očuvanja UNESCO statusa. Interesi investitora stavljeni su iznad interesa države i građana Crne Gore, kojima je pitanje opstanka na listi svjetske kulturne baštine neupitno, poručili su prošlog ljeta odbornici Opštine Kotor. Jednoglasno su usvojili Deklaraciju o očuvanju Kotora: „UNESCO satus nije političko pitanje već civilizacijska obaveza“.

S druge strane, vladajuće garniture u svim opštinama zaštićenog područja prethodno su se izjasnile  protiv obustave gradnje.  Predsjednici opština isticali su kako bi moratorijum na razvojne projekte bio za njih katastrofa, kako život u zaštićenom području Kotora, Tivta i Herceg Novog ne može da se stopira, do toga da im građani ne bi oprostili ukoliko bi se zaustavio razvoj gradova.

Najdalje je otišao ministar Radunović, koji je u avgustu prošle godine iznio predlog o raspisivanju referenduma na kojem bi se građani Boke izjasnili da li žele i dalje da uživaju zašitu UNESCO-a ili ne.

Umjesto referenduma,Uprava za zaštitu kulturnih dobara je sačinila izvještaj Crne Gore o stanju u bokokotorskom području koji je početkom ove godine upućen UNESCO-u, i jasno je konstatovala da su izazovi koji utiču na Izuzetnu univerzalnu vrijednost (OUV) sistemske prirode, a ne izolovani incidenti. Država je prvi put priznala ono što javnost odavno vidi:Kotor nije ugrožen pojedinačnim projektima, već sistemskim propustima u upravljanju, koordinaciji i primjeni instrumenata planiranja.

Nakon toga, u skupštini je sredinom marta, usvojen Zakon o izmjenama i dopunama Zakona o zaštiti prirodnog i kulturno-istorijskog područja Kotora kojim je uveden moratorijum na gradnju objekata na lokacijama u zalivu Boke, u zoni koja je upisana na listu područja od izuzetne univerzalne vrijednosti svjetske kulturne i prirodne baštine pod zaštitom UNESCO-a.

Odlučeno je da nema nove gradnje, pa su upravo zbog toga investitori, poput Popovića, požurili da završe staru. Uz veliku pomoć dijela struktura vlasti koje su ionako protiv moratorijuma, jer koči razvoj i ostali napredak po njihovim aršinima.

,,Bez obzira na to ko je investitor, on je najmanje kriv, jer svu krivicu snose državne institucije koje su dozvolile nasilje nad prirodom”, objavio je nedavno dr sci. Ljubomir Radojičić, viši naučni saradnik Instituta ,,Dr Simo Milošević” u Igalu, u autorskom članku u Vijestima.

Pobrojao je zatrpavanja mora u Lipcima, Bijeloj, Kumboru, Baošićima, Herceg Novom… ,,gdje su nadležne opštinske i republičke službe sa najvišim državnim i opštinskim funkcionerima krenuli u kontrolu kad je posao završen, odnosno kad su završili Praznik mimoze, obećavajući lakovjernom narodu ‘da će se sve vratiti u prvobitno stanje”.

Slijedi privremena ljetnja zabrana gradnje, pa će se nadležni eventualnim vraćanjem u prvobitno stanje pozabaviti tek na jesen.

Predrag NIKOLIĆ

Prije nego će zetski parlament usvojiti rezoluciju o otpriznavanju Milan Knežević je otkrio da priča o Kosovu ima širu antievropsku platformu Beograda. Na skupu svojih simpatizera 10. maja, sazvanom radi otpriznavanja, on je poručio da “nema pregovora oko Prevlake, ona je crnogorska i biće,  “nema pregovora oko Morinja (obeštećenja hrvatskih logoraša za mučenja), “nema promjene naziva bazena u Kotoru”  “protiv smo da brod Jadran pripadne Hrvatskoj”. Zaključak je jasan: “Ako treba preko Zagreba da uđemo u Brisel dabogda nikad ne ušli”

“Kud god da krenеm tebi se vraćam ponovo” su stihovi pjesme Vidovdan posvećeni Kosovu čiji tekstopisac i kompozitor je Milutin Popović Zahar. Pjesma je pripremljena 1989. godine povodom obilježavanja šest stotina godina Kosovske bitke u vremenu kada su Slobodan Milošević i Srpska crkva (SPC) raspirivali nacionalističku histeriju i kosovsku mitomaniju koja će skupo koštati bivšu Jugoslaviju i njene narode. Pjesma je za izvedbu prvobitno ponuđena Vesni Zmijanac koja je to odbila da ne bi narušila svoju tadašnju popularnost diljem Jugoslavije. Na kraju je pjesmu u studiju snimila Gordana Lazarević, Zaharova supruga i ubrzo je postala hit propagandno pripremljenim masama. Pjevala se na svim mitinzima podrške kosovskim Srbima i Crnogorcima orkestriranim od strane srbijanske državne bezbjednosti (RDB) i savezne vojne kontraobavještajne službe (KOS). Miloševićev uspon je počeo par godina ranije na retorici ukidanja autonomije Kosova, što je i sprovedeno silom 1990.  Miloševićeva zvijezda će pasti takođe  zbog Kosova, nakon NATO intervencije 1999. Srbijanska vojska i policija su morale da napuste pokrajinu čije velike djelove su metodično etnički očistili, opljačkali i popalili. Srbijanska kampanja terora nad većinskim stanovništvom pokrajine tokom 78 dana NATO udara je kvantitativno i po brzini daleko prevazišla sva dotadašnja velikosrpska i velikohrvatska etnička čišćenja zapadno od Drine.

Nakon fijaska sprječavanja gradnje kolektora u Botunu, “otetog Kosova” sjetio se i Milan Knežević, lider Demokratske narodne parije (DNP), donedavno konstituenta Vlade i skupštinske većine. Knežević je sredinom aprila poručio da je na sjednici Predsjedništva DNP-a dobio “punu podršku” da s potpredsjednicima, poslanicima i odbornicima krene u proceduru “povlačenja odluke o priznanju Kosova” na terotiriji Zete i svuda gdje učestvuju u lokalnim vlastima. “Poslanici u Skupštini takođe će podnijeti inicijativu, u vidu rezolucije, gdje ćemo tražiti da se Vlada obaveže da će povući odluku o priznanju Kosova” najavio je. Nedjelju dana prije toga državna Skupština nije uvrstila na dnevni red zahtjev DNP-a iz početka januara o normiranju trobojke kao narodne zastave. Knežević je rekao i da će za otpriznavanje tražiti podršku mitropolita crnogorsko-primorskog Joanikija Mićovića i budimljansko-nikšićkog Metodija Ostojića. Do sada nije bilo zvaničnog oglašavanja. Za razliku od nepodobnog Joanikija, Metodije je potpuno lojalan vlasti braće Vučić tako da njegovo ćutanje upada u oči.

Prije nego će zetski parlament usvojiti rezoluciju o nepriznavanju (na dan Sv. Vasilija Ostroškog) Knežević je otkrio da priča o Kosovu ima širu antievropsku platformu  Beograda. Na skupu svojih simpatizera 10. maja sazvanom radi otpriznavanja on je poručio da “nema pregovora oko Prevlake, ona je crnogorska i biće”,  “nema pregovora oko Morinja” (obeštećenja hrvatskih logoraša za mučenja), “Hrvati su počinili zločine u Lori”, “nema promjene naziva bazena u Kotoru” (navodno  nosi ime jednog od batinaša iz Morinja) “protiv smo da brod Jadran pripadne Hrvatskoj”. Zaključak Kneževića je jasan : “Ako treba preko Zagreba da uđemo u Brisel dabogda nikad ne ušli”.

U izjavi režimskim Večernjim Novostima (koje vodi Miloševićev ratni propagandista Milorad Vučelić) Knežević je rekao da očekuje da i ostale opštine u kojima predstavnici srpskog naroda dominantno vrše vlast izglasaju deklaraciju o poništenju priznavanja. Onda bi se u konačnom podnijela rezolucija Skupštini kako bi obavezala vladu Milojka Spajića da povuče odluku.

Za rezoluciju u zetskom parlamentu je glasalo 19 odbornika. Ruke su digli odbornici DNP-a, Nove srpske demokratije (NSD), jedan odbornik Demokrata i tri nezavisna odbornika. Odbornici Demokratske partije socijalista (DPS) nisu prisustvovali sjednici na kojoj je ovo bila jedina tačka dnevnog reda. Dvoje odbornika iz Demokrata su napustili sjednicu uoči glasanja.

Rezolucija je blaža nego što se očekivalo,  predstavljena je samo u formi političkog stava. Interesantno, u rezoluciji se naglašava zabrinutost i za srpski i za crnogorski narod “na Kosovu i Metohiji”. Zabrinutost za Crnogorce je novina jer Vučić i njegova vlast ne priznaju crnogorski narod i vode kontinuiranu kampanju resrbijanizacije preko BIA-e i njoj podređenih pojedinaca u SPC-u i kriminalnim kartelima, o čemu su iste Vučelićeve Novosti ranije slavodobitno pisale. Rezolucija ocjenjuje da se položaj dva naroda svakodnevno pogoršava uslijed pritisaka prištinskih institucija. Deklaracija se poziva na Povelju Ujedinjenih nacija, Završni akt iz Helsinkija i Rezoluciju Savjeta bezbjednosti UN 1244 koja, kako DNP tvrdi, potvrđuje suverenitet i teritorijalni integritet Srbije.

Crna Gora se poziva na izbalansiranu spoljnu politiku, kao i da bi u međunarodnim organizacijama trebala podržavati suverenitet i teritorijalni integritet država – u ovom slučaju Srbije. DNP je navela da je “odluka o priznanju jednostrano proglašene nezavisnosti Kosova i Metohije izazvala duboke političke i društvene posljedice”. Na kraju se opet izražava i solidarnost i sa srpskim i crnogorskim narodom na “Kosovu i Metohiji” i poziv na mirno rješavanje otvorenih pitanja.

Odluku o priznanju Republike Kosovo kao samostalne države Crna Gora je donijela zajedno s Makedonijom u oktobru 2008. cijeneći faktičko stanje i nesumnjivu volju ogromne većine naroda Kosova da živi u samostalnoj državi. Tome je prethodila unilateralna deklaracija o nezavisnosti (UDI) Skupštine Kosova. Srbijanska Narodna Skupština je dan poslije donijela odluku kojom su poništene sve secesionističke odluke i akti. Međunarodna zajednica je prije UDI-ja uslovila kosovsku vladu da unese u ustav čvrste garancije za prava srpske i svih drugih manjina čemu je udovoljeno. Manjine imaju zajamčenih 20 mandata u Skupštini od 120 poslanika. Srbima pripada 10 mandata i bez njihovog pristanka je nemoguća promjena ustava i ključnih zakona. Međunarodni sud pravde (ICJ) je 2010. godine presudio, na prethodni upit UN-a, da kosovska deklaracija nezavisnosti nije suprotna međunarodnom pravu.

Do sada je, prema raspoloživim podacima,  Kosovo priznalo najmanje 104 države članica UN-a (kako se navodi u dokumentu Evropskog parlamenta). Kosovo navodi brojku od 115 država. Srbijanska propaganda tvrdi da je ta brojka bliža 100 i da je navodno 28 država povuklo priznanje Kosova. U podacima Evropskog parlamenta navode se 10 zemalja koje su povukle priznanje, uključujući Madagaskar, Grenadu i još neke sićušne državice na Pacifiku i Indijskom okeanu. Većina građana Srbije i Crne Gore vjerovatno nikada nije ni čula za te zemlje prije objava Ministarstva spoljnih poslova.

I pored nesumnjive većine u UN-u Kosovo se ne može nadati stolici na Ist Riveru jer Kina i Rusija imaju pravo veta u Savjetu bezbjednosti. Od EU članica, 23 zemlje priznaju Kosovo dok pet ne priznaje (Španija, Grčka, Kipar, Rumunija i Slovačka). Do sada nijedna država koja je uspostavila pune diplomatske odnose sa Kosovom  nije ih prekinula. I pet država EU koje ne priznaju Kosovo priznaju kosovska dokumenta kao i pristupanje Kosova EU po ispunjavanju kriterija za članstvo. Kosovska dokumenta priznaje i Vučićeva Srbija.

Prethodna vlast predsjednika Borisa Tadića imala je čvrst stav po pitanju sjevera Kosova i nepriznavanja dokumenata ili akata koje je izdavala Vlada u Prištini. Nakon dolaska Aleksanda Vučića na vlast došlo je do Briselskog sporazuma, kome se žestoko protivila SPC (uključujući i tadašnjeg mitropolita Amfilohija Radovića). Vremenom je Srbija de fakto u svemu priznala Republiku Kosovo. Vučić je novembra 2022. godine pozvao kosovske Srbe na napuste institucije Kosova, pogotovo policiju. Time je kosovskoj Vladi pomogao da uspostavi puni suverenitet na čitavoj teritoriji zemlje, pogotovo na sjeveru. Do tada je s one strane obale Ibra neformalno vladao Beograd preko BIA-e i “patriotskih” narko kartela koji su kriminalizovali sredinu i maltretirali srpsko stanovništvo. Dežurni  Srbi u Crnoj Gori nisu ni jednom oglasili protiv srpskih narko kartela i mafijaškog terora nad kosovskim Srbima. Od kada je policija premijera Albina Kurtija preuzela sjever države, vučićevcima u Crnoj Gori su puna usta brige za “Srbe i Crnogorce” na KiM-u. Gospodaru Vučiću ni riječ prijekora što je predao sjever Kosova i Srbe pod vlast Prištine.

Gordana Lazarević je 2025. izjavila za Blic da je dobila mnogo zbog pjesme Vidovdan. “Ali mnogo sam i izgubila…tržište, ne zovu me u Hrvatsku” a iz istog razloga, rekla je,  ne nastupa ni u Crnoj Gori. Vrijeme će pokazati kako će Crna Gora proći zbog igara braće Vučić i kosovske brige Milana Kneževića.

 Jovo MARTINOVIĆ