Povežite se sa nama

MONITORING

Život od dva prsta

Objavljeno prije

na

Pod dirigentskom palicom lidera DPS-a Mila Đukanovića, poslanički hor u Skupštini Crne Gore, nepogrešivo aminuje vođine zamisli. Šef kluba poslanika Milutin Simović te prekaljeni borci za partijsku stvar – Zoran Jelić, Zoran Vukčević, Miodrag Vuković, Obrad Stanišić i slični – samo su udarni ešalon stranke. Iza njih, u udobnom zaleđu, krije se mnoštvo anonimusa. Dokazali su se u svojim sredinama, na lokalu, pa dobili nagradu za lojalnost i ćutanje. Sada žive od dva prsta.

Jedan od njih je široj javnosti nepoznati Šefkija Murić iz sela Bać, kod Rožaja. Između ostalih, u partijskoj preraspodjeli terenskog posla, zadužen je za tu opštinu. Kada se vrhovima partije, operativnim sposobnostima na terenu, dokazao sa mjesta predsjednika Opštinskog odbora DPS-a (od 2003. godine), napredovao je do poslanika, pozicije koju ,,profesionalno obavlja”. Član je Odbora za politički sistem i državnu upravu, te onog za ljudska prava i slobode.

Uoči prethodnih, oktobarskih parlamentarnih izbora Murić je, kao pravi vojnik partije, davao sve od sebe da Rožajce ubijedi u Đukanovićevu bajku. Sa govornice je poručivao: ,,Mi smo partija koja baštini i promoviše bogatstvo različitosti.” Ili: ,,Rožaje je grad u koji se rado dolazi, a ne odlazi”. Pola godine kasnije, tokom predsjedničke kampanje Filipa Vujanovića reciklirao je stare teze, u istom duhu: ,,Nastavljamo dalje čineći naš grad ljepšim, boljim i srećnijim”. Na koncu: ,,Rožaje je grad koji se gradi”. Kao Skadar.

Gradi se i Budva, u ritmu haosa. Odatle je dizač ruku Srđa Popović, rođeni Cetinjanin. Sociolog po struci, dokazivao se partiji (još se dokazuje) sa mjesta direktora Sredne mješovite škole Danilo Kiš u Budvi. Socijalistička narodna partija krajem prošle godine došla je do spiskova iz kojih se vidi da direktori javnih ustanova u Budvi vode evidencije o političkom opredjeljenju zaposlenih. Navodi se i da je „sa pojedinima oko glasanja razgovarao aktivista i funkcioner DPS-a Srđa Popović”.

Popović je odbornik u Skupštini opštine i član Izvršnog i Opštinskog odbora DPS-a u tom gradu. Sa tih pozicija, osjetili su u vrhu njegov potencijal, avanzovao je do nacionalnog Parlamenta, u višu ligu. Član je nekoliko odbora: za evropske integracije, za ljudska prava i slobode, za prosvjetu, nauku, kulturu i sport. Za sve.

Lojalnost mora biti nagrađena. Ostalim mjesečnim primanjima dodao je još 1.207 eura koliko dobija kao poslanik. Jednom mjesečno kapne još 300 eura sa računa Skupštine opštine. Nije mu bilo teško da dođe ni do kredita, naravno – Prve banke osnovane 1901. godine. Podigao je, na petnaest godina, 50.000 eura. Vozi luksuzni Volksvagen Tiguan TDI, proizveden 2008. godine. Ni ženi mu ne ide loše. Ljubomirka Popović radi u Turističkoj organizaciji Budva odakle kućni budžet pomaže sa 770 eura, ali i sa 3.000 eura godišnje od JP Mediteran reklame. Dva prsta su čudo.

Kako u Budvi, tako u Beranama. Saša Pešić i zvanično je jedan od nekolicine poslanika DPS-a koji se najmanje javljaju za riječ. Jasno je to na osnovu podataka o učešću poslanika u raspravama na sjednicama tokom proljećnog zasjedanja parlamenta, koje je objavila Skupština Crne Gore. Svjestan je Pešić, stalno zaposlen u Eletroprivredi Crne Gore: glas mu se broji podjednako kao i udarnim pesnicama režima u parlamentu, no – lakše je biti neprimjetan i povučen, u hladovini organizovanog kriminala.

Godinama je gradio povjerenje gospodara. Kalio se u beranskom kraju, zaduživao stranku, prije nego je dobio poziv za Skupštinu, bio: šef Odjeljenja za eksploataciju i upravljanje Elektrodistribucije Berane, Direktor Elektrodistribucije Berane, Site manager u Projektu unapređenja daljinskog mjerenja u FC Distribucija – EPCG, Odbornik u Skupštini opštine Berane u tri mandata – od 2000. član Odbora za privredu i finansije u SO Berane, Predsjednik Savjeta JU „Polimski muzej” – Berane. Član Glavnog odbora DPS-a, član Izvršnog odbora Opštinskog odbora DPS Berane.

Anonimni junaci su čudo, ćute i završavaju posao. Na spisku najneaktivnijih poslanika je Cetinjanin Jovan Martinović. Direktor Turističke organizacije Prijestonice i, od novembra 2011. godine, predsjednik Opštinskog odbora Demokratske partije socijalista Cetinja, Martinović je napredovao u skupštinske klupe. Ne promiče Đukanoviću i drugovima kadar za primjer. Sada je Martinović u Odboru za politički sistem, pravosuđe i upravu, u Odboru za evropske integracije, u Odboru za rodnu ravnopravnost. U svemu.

Jedan je od poslanika, koji se najviše trude da oponašaju predsjednika Vlade. I on voli naučnu fantastiku. Nedavno je kazao: ,,Naša pobjeda značiće dalji nastavak opsežnih aktivnosti i projekata za razvoj Cetinja”.

Vrednovana je njegova požrtvovanost: od Skupštine mjesečno dobija 1.237 eura, od Izvršnog odbora Turističke organizacije Prijestonice 950, od skupštinskih odbora 220. Cirkulišu pare: na banci ima 30.000 eura. Podigao je, kod iste banke, kredit od 20.000 eura. Vozi Audi A6, 2011. godište. Supruga Bojana radi takođe u krugu DPS-a, u Ministarstvu rada. Ni ona nije imuna na udobnost – vozi Peugeot 207, proizveden prije dvije godine.

Ruku za Đukanovića bezrezervno diže i, čak i u lokalu nepoznata, Marta Šćepanović. Mlada Kolašinka (rođena 1981) tokom predsjedničke kampanje govorila je u stranačkom transu, izigravajući varošku vračaru: ,,Kada sam oktobra prošle godine, na ovom istom mjestu, stala pred vas, dragi moji sugrađani, rekla sam da vam se obraćam kao budući poslanik DPS-a, sa liste Evropska Crna Gora – Milo Đukanović. I bilo je tako. Sada vam kao poslanik DPS-a, ali kao vaša sugrađanka, kažem da se ispred mene nalazi sadašnji ali i budući predsjednik Crne Gore gospodin Filip Vujanović”.

Nije slučajno Šćepanovićka, pravnica, dovedena u Skupštinu. Radila je vrijedno za partiju: bila je sekretar za inspekcijske poslove u opštini Kolašin, ali i načelnica Komunalne policije. Sada je i glavni administrator Opštine. U DPS-u opštinskog odbora Kolašin član je OO i IO u dva mandata, predsjednik MO Kolašin, predsjednik odbora Kolašin 2, član GO od 2012. godine. Tiho do karijere.

Čim je crvenim tepihom zakoračila u Skupštinu, bacila se u odbranu šefova. Zna praksu, treba odužiti dug partiji. Imitirala je starije kolege: „Nasuprot čestitog i pravičnog predsjednika je takozvani pravi predsjednik. Kao da predsjednici mogu da budu pravi i krivi. Kao da predsjednik može da bude nezavisni kandidat koji se punim ambasadorskim plućima zalagao za zavisnu Crnu Goru. Kao da predsjednik može biti neko ko onaj grb, koji se nepravedno nalazi na njegovoj govornici doživljava kao naljepnicu koja se mijenja, od slučaja do slučaja. Od izbora do izbora. A ne kao tetovažu srca koja je vječita.” Da zaviri, na šefovoj koži može pronaći tetovaže: od petokrake, preko prekrižene šahovnice, do krsta sa četiri ocila i crnogorskog grba.

Crnogorski grb je na srcu istetovirala i Nikšićanka Branka Tanasijević. U Opštinskom i Izvršnom odboru nikšićkog DPS-a je od 2000. godine, da bi je tri godine kasnije lansirali u Glavni odbor partije. To se poklapa i sa trenutkom kada postaje poslanica. Od tada niže zaduženja: članica i predsjednica Odbora za zdravstvo, rad i socijalno staranje, pa Odbor za prosvjetu, nauku, kulturu i sport, pa Nacionalni savjet za evropske integracije. Pa sve.

Tanasijević prima poslaničku platu od 1.263 eura, suvlasnica je stana u Nikšiću od 88 kvadrata, kuće i zemljišta. Zadužila se u iznosu od 27.500 eura. Suprug Slobodan u EPCG mjesečno zarađuje 1.560 eura, suvlasnik je stana od 88 m2 u Nikšiću i još dva stana: u Podgorici površine 76 i Nikšiću – 66 m2. I on je podigao kredit, u vrijednosti od 25.000 eura. Vozi ševrolet, proizveden 2011. Po sentenci iz crtanog filma Snupi, malo korigovanoj: govori tiho, i budi blizak DPS-u.

Tih je i Željko Aprcović. Rođen u Goraždu, živi i radi u Kotoru, Jedan je od poslanika DPS-a sa zvanične liste najpasivnijih u parlamentu. Ćuti i sluša. Predsjednik je odborničkog kluba u Skupštini opštine Kotor. Stoji mu u biografiji: radio je u kotorskoj lokalnoj upravi, na poziciji sekretara za urbanizam i stambeno-komunalne poslove. Odbornik je u lokalnom parlamentu u tri i predsjednik Kluba odbornika u dva mandata.

Zbog terenskih zaloga pozvan je u Skupštinu. Sada ga više ima: Ustavni i Zakonodavni odbor, Komisija za praćenje i kontrolu postupka privatizacije. Predsjednik je i FK Bokelj.

Tu je Aprcovićev kolega, Bjelopoljac Radovan Obradović. Prije nego je dobio partijski orden zasluge za posvećenost partijskoj stvari, u obliku poslaničke funkcije, obavljao je niz zaduženja, od Osnovnog tužilaštva do pozicije potpredsjednika opštine Bijelo Polje. Za trenutak je Obradović iskočio iz anonimnosti, kada je održao istorijski govor u kome je, u kontekstu vladavine Mila Đukanovića, na predizbornoj tribini DPS-a, poručio da je ,,bolje hiljadu magaraca koje vodi lav, nego obratno…” Lavovska poltronerija.

Ima još sličnih: Slobodan Radović iz Herceg Novog, Zoran Srzentić iz Bara, Halil Duković iz Tuzi, Žana Filipović iz Podgorice…Ko zna o njima? Dovoljno je da zna samo jedan, onaj za koga dižu ruke: šef partije.

Marko MILAČIĆ

Komentari

Izdvojeno

VLAST I OPOZICIJA TRAŽE NOVU VLADU: Gladne oči

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dok su se članice vladajuće koalicije borile za preraspodjelu „osvojenih” resursa, Đukanović je utvrdio poziciju predvodnika opozicije i preuzeo inicijativu. Učvrstio je saradnju sa manjinskim partijama, povratio starateljstvo nad SDP-om i, raspisivanjem lokalnih izbora na Cetinju, Mojkovcu i Petnjici, doveo u pitanje najavljeni novembarski popis

 

Bliži se kraj 42. Vlade Crne Gore. Ono što se do sredine nedjelje slutilo, sada postaje izvjesno. Makar u mjeri u kojoj bilo šta na ovdašnjoj političkoj sceni može biti predvidvo. O tome smo, u srijedu, obaviješteni odvojenim saopštenjima sa sastanka predstavnika dvije najveće koalicije unutar vladajuće većine (DF i Demokrate) i sa zajedničkog susreta zvaničnika opozicionih partija.

Da ovakvoj Vladi Zdravka Krivokapića ističe rok upotrebe, saglasili su se DF i Demokrate. „Potrebno je rekonstruisati postojeću Vladu na način da umjesto dosadašnjih 12 ima 18 ministarstava i tri potpredsjednika”, navedeno je u saopštenju u kome se naglašava da bi partije većine u novu vladu kandidovale svoje predstavnike „saglasno propisanim procedurama i demokratskim standardima”.

Koji sat ranije, medijima je proslijeđeno saopštenje sa sastanka partija parlamentarne opozicije u kome se kaže da se „dramatično stanje“ u zemlji može prevazići samo formiranjem prelazne Vlade „ograničenog mandata sa zadatkom organizovanja vanrednih parlamentarnih izbora”.

Sabiranjem poslanika iz poslaničkih klubova koji su u srijedu oglasili potrebu rekonstrukcije postojeće, odnosno, formiranje prelazne vlade, dolazimo do podatka da Vlada, u ovom sastavu, nema podršku više od dvije trećine parlamenta. Pošto 40 poslanika opozicije i makar 26 poslanika vladajuće koalicije (poslanički klub DF-a bez Pokreta za promjene – 16 poslanika, Demokrate – 10) traži promjene u izvršnoj vlasti.

Mnogo je teže pronaći formulu prema kojoj će neka od strana dobiti podršku 41 poslanika kako bi realizovala svoj naum. Sve uz pretpostavku da poslanici PzP (pet mandata), SNP (pet mandata) i nezavisni poslanik Marko Milačić podržavaju plan koji su osmislili DF i Demokrate.  Glavna nepoznanica je stav poslaničkog kluba Koalicije Crno na bijelo (tri poslanika GP URA i jedan poslanik Saveza građana CIVIS).

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

STUDIJA FONDACIJE FRIDRIH NOJMAN O RUSKOJ PROPAGANDI U SRBIJI: Podgrijavanje podjela u Crnoj Gori

Objavljeno prije

na

Objavio:

Studija Tomasa Braja se ne bavi detaljno Crnom Gorom ali naglašava da Vučićevi toksični tabloidi vode veliku kampanju u smislu afirmacije srpskog identiteta Crne Gore i demoniziraju posrnulog Mila Đukanovića koji se skoro isključivo napada zbog odnosa prema Srbima i Kosovu

 

Nedavno objavljena studija Tomasa Braja (bivšeg dugogodišnjeg beogradskog šefa dopisništva Njemačke novinske agencije DPA) o dometima ruske propagande na Balkanu sa posebnim osvrtom na Srbiju je već izazvala reakcije i kontraoptužbe. Studija je objavljena pod naslovom „Ruski mediji na Balkanu – studija slučaja, kako moskovska propaganda utiče na Srbiju“ u izdanju Fondacije Fridrih Nojman.  Nakon što je beogradski dnevnik  Danas rezimirao i prenio glavne navode studije prije nedjelju dana se oglasio Sputnjik Srbija koji je napao Braja da se obrušio na Rusiju samo iz razloga što su Srbi „neizlečivo“ vezani za Rusiju. Sputnjik u svom odgovoru citira istraživanje iz 2019. godine u kome 80 odsto ispitanika podržava proširenje kontakta sa Rusijom. Takođe se spočitava Braju da „stvara konfuziju“, da je paranoičan, promašen, nedorečen i amater. Sputnjik se na samu studiju i njene argumente nevoljno i trivijalno osvrće i fokus drži na ad hominem napade protiv Braja.

Međutim Braj u svojim analizama konstatuje da „Rusija briljantno igra na terenu mekih instrumenata moći kako bi osvojila srca Srba“ te da Zapad, koji i sam ima velikih problema sa ruskom propagandom, taj isti uticaj ne primjećuje na Balkanu ili ga nipodaštava svodeći ga „samo“ na izvještavanje Sputnjika. Braj osim Sputnjika navodi čak 11 portala sa izrazito nacionalistički srpskim i pro-ruskim narativima. Međutim, razlopg za  brigu je to što  maltene svi glavni mediji u Srbiji, uključujući i B92 preuzimaju sadržaje Sputnjika i objavljuju ih bez  provjere ili ikakvog ograđivanja. Navodno se Sputnjik citira između 200 i 300 puta dnevno u srpskim medijima. Sputnjikova glavna urednica Ljubinka Milinčić ovaj uspjeh objašnjava time što Sputnjik „nikada ne falsifikuje, ne laže i ne stoji ni na čiju stranu“ kao i da „nikada nisu bili uhvaćeni u laži“.

Braj navodi da otvorena ruska propaganda u regionu ima tri glavna fokusa – Srbija, Rusija i Amerika.

O Srbiji se izvještava maksimalno pozitivno kao lideru u regionu kada je u pitanju privredni razvoj i pristupanje EU. Čak iako postoje problemi u zemlji oni su puno manji nego u okolnim zemljama kao što je  Hrvatska koja „u novu deceniju ulazi kao treća najgora članica EU“ i „prezadužena je za razliku od Srbije“. Takođe se naglašava srpsko liderstvo u nabavci ruskih vakcina, sama vakcinacija i srpska humanitarna pomoć regionu. Kosovo je i dalje među glavnim temama i uvijek se pozdravlja stav i politika srpskog rukovodstva kada je u pitanju „južna srpska pokrajina“ i „mudrost predsednika Vučića u upravljanju zemljom“.

Izvještavanje o Rusiji je zapravo model po kom se izvještava o Srbiji s dodatnim naglaskom na kompleks tema vojska/oružje. Tu se hvali superiornost ruske vojne tehnologije nad zapadnom. Glavna urednica Milinčić kroz rubriku „Moj pogled na Rusiju“  ističe „Ruski odgovor na zapadnu šizofreniju – Oružje kakvo niko u svetu nema“ i „Ruska vojska se već priprema za vojnu pobedu“.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

ANKETA:  Svi smo izgubili

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pitali smo: Kako vidite događaje na Cetinju, njihove uzroke i posljedice

 

PAULA PETRIČEVIĆ, MIROVNA I FEMINISTIČKA AKTIVISKINJA
Besramna instrumentalizacija

Događaji na Cetinju reflektuju žalosno stanje u kom se nalazi Crna Gora, razapeta zaoštrenim identitetskim politikama među kojima se neprestano produbljuju rovovi. U ovakvoj situaciji nema sigurne i lagodne pozicije, odbijanje da se svrstamo na neku od sukobljenih strana procjenjuje se kao izdaja, što i jeste – ali ne ‘naših’ ili ‘njihovih’ već identitarne logike koja počiva na mehanizmima isključivanja, a nerijetko i nasilja.

Nesporno je, naravno, kako pravo na slobodu vjeroispovjesti, tako i pravo na protest, sporno je međutim što se SPC nikada, a najmanje sada, nije bavila isključivo pitanjima vjere. Potrebna je posebna vrsta, ja bih rekla – namjernog sljepila da se previdi notorna činjenica političkog djelovanja ove vjerske institucije. S druge strane, nema niti može biti opravdanja ni za nasilne proteste, niti za pretjeranu upotrebu sile od strane policije, a posebno je otužna besramna instrumentalizacija protesta od strane potrošenih političara koje mislim da ni građanski rat više ne bi mogao da reanimira.

 

OMER ŠARKIĆ, GRAĐANSKI AKTIVISTA
Problem su političke elite

Sve ono što se događalo na Cetinju je samo posljedica podjela koje je vješto podsticala prošla vlast, a aktuelna ih nevješto još više produbila, dovela do pucanja. Poslije pobjede na izborima Vlada se, umjesto reformi sistema, pravosuđa, državne uprave, oporavka ekonomije, donošenja novih zakona među kojim je možda najvažniji onaj o porijeklu imovine, bavila uglavnom Crkvom, vjerom i revizijom istorije. Pored permanentnih sukoba u vladajućoj većini, svi osim URA-e su gledali da baš oni budu miljenici i dobiju podršku Crkve, a time i „poštovanog naroda, braće i sestara“ a ne građana. Crkva je – da se ne lažemo, postala ključni politički faktor u zemlji. Time je dat kiseonik bivšoj vlasti, ogrezloj u korupciji i kriminalu, da sebe opet predstavi kao zaštitnika sekularne države, Crnogoraca i manjinskih naroda. Znajući većinsko raspoloženje građana Cetinja prema SPC, DPS je u ustoličenju mitropolita Joanikija vidio odličnu priliku da „odbrani Cetinje i Crnu Goru“, a Crkva svojim nespornim pravom da ustoličenje obavi u Cetinjskom manastiru, to predstavi kao čin definitivne pobjede. Protestu protiv ustoličenja, iz sjenke, očito je upravljao Veselin Veljović, dok su mitropolit Joanikije, premijer Krivokapić, ali i potpresjednik Vlade Abazović svojim izjavama svjesno ili nesvjesno dolivali ulje na vatru. Idealna atmosfera za kontrolisani sukob u kome će se Crna Gora totalno podijeliti na dva pola. Ne znam što je bilo žalosnije, način na koji je ustoličenje obavljeno – helikopterskim desantom uz duge cijevi uz PR(!) fotografiju premijera kako to na TV-u posmatra zavaljen u fotelji, ili snimak iz Gradske kafane na kojem se vidi kako se „glavne patriote“ goste na stolu prepunom raznih pića, dok se protestanti ali i svi građani Cetinja guše u obalcima suzavca. Poslije svega, iako svi slave svoju pobjedu, svi smo izgubili, za dugo. Podjele i međusobna mržnja su nikad veće, Vlada još nestabilnija, a građanski pokret URA je sebe jednostavno ugasio. Nikakvog kompromisa nema, niti ko radi na njemu, a mislim da ga sa postojićim političkim „elitama“ ne može ni biti, tako da su novi izbori na proljeće neminovni.

 

GORAN ĐUROVIĆ, MEDIA CENTAR
Izgubila je Crna Gora

Događaji na Cetinju pokazali su još jednom neodgovornost najvećeg dijela političkih partija prisutnih na našoj političkoj sceni. Današnje opozicione partije su u različitim formama i periodima bile 30 godina na vlasti, DPS u cijelom periodu od 30 godina uz asistenciju SDP – SD, koja je trajala 17 godina. Pitanja vjerskih organizacija i slobode vjeroispovijesti su mogla biti riješena do sada da je nekadašnja vlast (a danas opozicija) imala želju da išta uradi za stvaranje uslova za nesmetano obavljanje i zadovoljenje vjerskih potreba građana.  DPS–SDP vlast je kontrolisala sve institucije u Crnoj Gori pa su upravo oni odgovorni ukoliko je bilo nezakonitih radnji prilikom upisa vjerskih objekata u katastarske knjige. Upravo DPS–SDP vlast nije stvorila zakonski osnov da se registruju vjerske organizacije već se npr. Crnogorska pravoslavna crkva registrovala kao NVO. Današnja opozcija, nažalost, ne može ništa da ponudi građanima osim podjela i navodne brige o zaštiti nacionalnih interesa jer ove partije vode potrošeni poltičari. Naravno, kao i u proteklih 30 godina DPS–SDP–SD nacionalnim interesima smatraju samo ono što je njihova politička platforma zanemarijući sve potrebe i raznolikosti crnogorskog društva.

S druge strane u novoj vlasti dominiraju partije kojima rejting zavisi od podrške Srpske pravoslavne crkve i zato su nespremne da razumiju osjećanja Cetinjana i onog dijela Crne Gore koji ima potrebu da zadovolji svoje vjerske potrebe u Crnogosrkoj pravoslavnoj crkvi i koji se nacionalno izjašnjavaju kao Crnogorci. Tokom mučnog vikenda i događaja na Cetinju imao sam utisak da je najveći dio vlasti imao isključivo želju da se izvrši vjerski obred na Cetinju bez obzira na moguće žrtve. Manji dio vlasti, po mom mišljenju, imao je racionalan odnos prema kriznoj situaciji i jednako je cijenio živote vjerskih poglavara kao i živote Cetinjana i protestanata. Na taj manji dio vlasti, koji je imao namjeru da osigura Ustavom garantovano pravo na ostvarvanje vjerskih sloboda ali i da spriječi teže posljedice po život onih koji su protestvovali protiv ustoličenja, okomili su se danas obje radikalne strane poltičke scene.

Istorijski procesi, koji su po pravilu puni nepravdi, ne mogu se rješavati nasiljem osim ako ne želite da Crna Gra bude zauvijek izgubljena u podjelama. Jedini način za rješavanje svih problema u društvu je dogovor oko principa koji se moraju poštovati. Ključni mora biti vladavina prava i primjena svih propisa, pa čak i onda kada nam se ne sviđaju.

Nakon događaja na Cetinju svi smo izgubili, izgubila je Crna Gora. Baviti se opservacijom ko je više izgubio, da li DPS, Srpska pravolsavna crkva, Cetinje, partije na vlasti, je gubljenje vremena.

 

SAMIR KAJOŠEVIĆ, KOLUMNISTA VIJESTI
Loše vrijeme za građanske stranke

Dešavanja na Cetinju radikalno su pomjerila političku scenu i vratila je na pozicije koje najmanje odgovaraju građanskim stranakama. Iako su pod pritiskom međunarodnih partnera, u DPS-u obećavali kohabitaciju sa novim vlastima i saradnju u ključnim reformama, stranka je radikalizovala politiku i pokazala se kao faktor koji može destabilizovati prilike u državi. Iako će i zvaničnim profilisanjem  u nacionalističku stranku okupiti dio crnogorskog biračkog tijela i održati rejting među biračima, Đukanovićeva stranka mogla bi da izgubi i ono malo kredibiliteta kod međunarodnih partnera. Time je dodadno smanjena mogućnost političkog dijaloga, bez jače intervencije stranog faktora.

Iako insistiranjem na smjenama u bezbjednosnom sektoru Zdravko Krivokapić i Demokratska Crna Gora rizikuju gubitak međunarodne podrške, mislim da su najnoviji pritisci na čelnike MUP-a i UP-a pokušaj rekonstrukcije Vlade u kojoj bi tražili veći udio. Insistirajem na SPC u cijeloj priči oni zapravo koriste uticaj koji ona već ima na Vladu, ali i pokušavaju da povrate povjerenje birača razočaranih nakon smjene ministra Leposavića i Rezolucije o Srebrenici.

U takvoj političkoj postavci, u najgoroj poziciji je URA koja je od tasa na vagi, postala stranka na udaru dvije desničarske politike. Njena pozicija će biti još teža ukoliko čelnici MUP-a i UP-a budu smijenjeni, jer bi svako otkazivanje povjerenja Vladi bilo tretirano kao izdaja volje birača 30. avgusta. Ukoliko ćutke prihvate smjene i dodatnu klerikalizaciju Vladine politike, rejting stranke Dritana Abazovića biće dodatno poljuljan u građanskom dijelu birača. S druge strane, DPS i ostale opozicione partije potrudiće se da je predstave kao antidržavnu stranku i smanje joj podršku među procrnogorskim biračima, koju su već poljuljala dešavanja na Cetinju.

 

DUŠKO VUKOVIĆ, NOVINAR
Opasne prijetnje Crnoj Gori

Događaji na Cetinju su pokazali da predmoderne političke konfrontacije predstavljaju opasnu prijetnju Crnoj Gori kao državi i kakvim-takvim pokušajima izgradnji moderne političke i institucionalne integrativne armature. Nekadašnji gospodstveni otpor izvornih antiratnih suverenista srpskoj militarističko-crkvenoj desnici na jučerašnjem Cetinju se transformisao u neartikulisanu galamu koja je, u praktičnoj izvedbi, neodoljivo podsjećala na onu koju su početkom devedesetih emitovali krajiški Srbi.

Ako je pretekla i šaka političke pameti u ovoj zemlji, iz ovih događaja se moraju izvući pouke. Ja bih sugerisao ove: Crna Gora je nezamisliva bez Cetinja, ama ni Cetinje bez Crne Gore; Crna Gora se kao demokratsko društvo ne može ukazivati kroz maglu i mamurluk cetinjskih pivnica, već kroz razgovor razboritih i dobromislećih predstavnika svekolike crnogorske raznolikosti.

 

ZARIJA PEJOVIĆ, BIVŠI POSLANIK
Licemjerno je bunt na Cetinju vezivati samo za DPS

Događaji na Cetinju otvaraju mnoga pitanja i  pobuđuju  emocije. Činjenica  je da „postoji  Crna Gora i van Cetinja”, ali je i činjenica da je prijestonica Crne Gore njena moralna vertikala. Sjetimo se ratne histerije ‘91 godine kada se  Cetinjem na antiratnom skupu orila pjesma  „Sa Lovćena vila kliče oprosti nam Dubrovniče”. I na taj skup od prije 30 godina, kao i na onaj u nedjelju, Srpska pravoslavna crkva je gledala istim očima. Znamo kome je istorijska dijalektika dala za pravo.

Dešavanje u nedjelju sam lično, emocionalno, doživio kao skrnavljenje prijestonice, i osjećam duševnu bol. Pitam, imaju li Cetinjani kao građani pravo da protestvuju a da se na njih ne baca onoliki suzavac? Na drugoj strani, barikade jesu radikalan iskaz političke borbe. Licemjerno je bunt i protest u prijestonici iskjučivo  povezivati sa organizacijom DPS-a i Đukanovićem, mada su najodgovorniji za stanje u državi. Takođe pitam, imaju li pravoslavni crnogorci koji se ne osjećaju vjernicima SPC pravo na hramove, na sveštenstvo, i u krajnjem pravo na priznanje od pravoslavnog svijeta?  Da li je pošteno da jedni imaju sve, a drugi ništa!?

Da li u vrhu vlasti Crne Gore postoji svijest o tome da je Srpska pravoslavna crkva institucija države Srbije, u sprovođenju politike, koju otvoreno treba nazvati asimilacijom Crnogoraca? Zar cilj te politike nije promjena demografske strukture Crne Gore, odnosno  inkoporiranje Crne Gore u „srpski svet”? Lavovski dio posla u korist te politike odradio je DPS kroz stvaranje države socijalne nepravde i „guranje” građana u pravcu crkve, jer im druge nade u pravedniju egzistenciju očigledno nije ostajalo. Takođe, prethodna vlast nije otvorila na vrijeme pitanje statusa pravoslavne crkve (koja bi u nezavisnoj državi trebala biti samostalna), već se bavila onim što njih prioritetno interesuje, imovinom.

Aktuelni vrh države Crne Gore je bio svjestan rizika da se u policijskoj akciji  izgube ljudski životi. Zašto je čin hirotonije važniji od života ljudi?

Crnoj Gori je potreban dijalog o vjerskim pravima. Pitanje je imaju li naši lideri volje i kapaciteta da takav dijalog pokrenu.

                                                                                                               Milena PEROVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo