Povežite se sa nama

MONITORING

Život od dva prsta

Objavljeno prije

na

Pod dirigentskom palicom lidera DPS-a Mila Đukanovića, poslanički hor u Skupštini Crne Gore, nepogrešivo aminuje vođine zamisli. Šef kluba poslanika Milutin Simović te prekaljeni borci za partijsku stvar – Zoran Jelić, Zoran Vukčević, Miodrag Vuković, Obrad Stanišić i slični – samo su udarni ešalon stranke. Iza njih, u udobnom zaleđu, krije se mnoštvo anonimusa. Dokazali su se u svojim sredinama, na lokalu, pa dobili nagradu za lojalnost i ćutanje. Sada žive od dva prsta.

Jedan od njih je široj javnosti nepoznati Šefkija Murić iz sela Bać, kod Rožaja. Između ostalih, u partijskoj preraspodjeli terenskog posla, zadužen je za tu opštinu. Kada se vrhovima partije, operativnim sposobnostima na terenu, dokazao sa mjesta predsjednika Opštinskog odbora DPS-a (od 2003. godine), napredovao je do poslanika, pozicije koju ,,profesionalno obavlja”. Član je Odbora za politički sistem i državnu upravu, te onog za ljudska prava i slobode.

Uoči prethodnih, oktobarskih parlamentarnih izbora Murić je, kao pravi vojnik partije, davao sve od sebe da Rožajce ubijedi u Đukanovićevu bajku. Sa govornice je poručivao: ,,Mi smo partija koja baštini i promoviše bogatstvo različitosti.” Ili: ,,Rožaje je grad u koji se rado dolazi, a ne odlazi”. Pola godine kasnije, tokom predsjedničke kampanje Filipa Vujanovića reciklirao je stare teze, u istom duhu: ,,Nastavljamo dalje čineći naš grad ljepšim, boljim i srećnijim”. Na koncu: ,,Rožaje je grad koji se gradi”. Kao Skadar.

Gradi se i Budva, u ritmu haosa. Odatle je dizač ruku Srđa Popović, rođeni Cetinjanin. Sociolog po struci, dokazivao se partiji (još se dokazuje) sa mjesta direktora Sredne mješovite škole Danilo Kiš u Budvi. Socijalistička narodna partija krajem prošle godine došla je do spiskova iz kojih se vidi da direktori javnih ustanova u Budvi vode evidencije o političkom opredjeljenju zaposlenih. Navodi se i da je „sa pojedinima oko glasanja razgovarao aktivista i funkcioner DPS-a Srđa Popović”.

Popović je odbornik u Skupštini opštine i član Izvršnog i Opštinskog odbora DPS-a u tom gradu. Sa tih pozicija, osjetili su u vrhu njegov potencijal, avanzovao je do nacionalnog Parlamenta, u višu ligu. Član je nekoliko odbora: za evropske integracije, za ljudska prava i slobode, za prosvjetu, nauku, kulturu i sport. Za sve.

Lojalnost mora biti nagrađena. Ostalim mjesečnim primanjima dodao je još 1.207 eura koliko dobija kao poslanik. Jednom mjesečno kapne još 300 eura sa računa Skupštine opštine. Nije mu bilo teško da dođe ni do kredita, naravno – Prve banke osnovane 1901. godine. Podigao je, na petnaest godina, 50.000 eura. Vozi luksuzni Volksvagen Tiguan TDI, proizveden 2008. godine. Ni ženi mu ne ide loše. Ljubomirka Popović radi u Turističkoj organizaciji Budva odakle kućni budžet pomaže sa 770 eura, ali i sa 3.000 eura godišnje od JP Mediteran reklame. Dva prsta su čudo.

Kako u Budvi, tako u Beranama. Saša Pešić i zvanično je jedan od nekolicine poslanika DPS-a koji se najmanje javljaju za riječ. Jasno je to na osnovu podataka o učešću poslanika u raspravama na sjednicama tokom proljećnog zasjedanja parlamenta, koje je objavila Skupština Crne Gore. Svjestan je Pešić, stalno zaposlen u Eletroprivredi Crne Gore: glas mu se broji podjednako kao i udarnim pesnicama režima u parlamentu, no – lakše je biti neprimjetan i povučen, u hladovini organizovanog kriminala.

Godinama je gradio povjerenje gospodara. Kalio se u beranskom kraju, zaduživao stranku, prije nego je dobio poziv za Skupštinu, bio: šef Odjeljenja za eksploataciju i upravljanje Elektrodistribucije Berane, Direktor Elektrodistribucije Berane, Site manager u Projektu unapređenja daljinskog mjerenja u FC Distribucija – EPCG, Odbornik u Skupštini opštine Berane u tri mandata – od 2000. član Odbora za privredu i finansije u SO Berane, Predsjednik Savjeta JU „Polimski muzej” – Berane. Član Glavnog odbora DPS-a, član Izvršnog odbora Opštinskog odbora DPS Berane.

Anonimni junaci su čudo, ćute i završavaju posao. Na spisku najneaktivnijih poslanika je Cetinjanin Jovan Martinović. Direktor Turističke organizacije Prijestonice i, od novembra 2011. godine, predsjednik Opštinskog odbora Demokratske partije socijalista Cetinja, Martinović je napredovao u skupštinske klupe. Ne promiče Đukanoviću i drugovima kadar za primjer. Sada je Martinović u Odboru za politički sistem, pravosuđe i upravu, u Odboru za evropske integracije, u Odboru za rodnu ravnopravnost. U svemu.

Jedan je od poslanika, koji se najviše trude da oponašaju predsjednika Vlade. I on voli naučnu fantastiku. Nedavno je kazao: ,,Naša pobjeda značiće dalji nastavak opsežnih aktivnosti i projekata za razvoj Cetinja”.

Vrednovana je njegova požrtvovanost: od Skupštine mjesečno dobija 1.237 eura, od Izvršnog odbora Turističke organizacije Prijestonice 950, od skupštinskih odbora 220. Cirkulišu pare: na banci ima 30.000 eura. Podigao je, kod iste banke, kredit od 20.000 eura. Vozi Audi A6, 2011. godište. Supruga Bojana radi takođe u krugu DPS-a, u Ministarstvu rada. Ni ona nije imuna na udobnost – vozi Peugeot 207, proizveden prije dvije godine.

Ruku za Đukanovića bezrezervno diže i, čak i u lokalu nepoznata, Marta Šćepanović. Mlada Kolašinka (rođena 1981) tokom predsjedničke kampanje govorila je u stranačkom transu, izigravajući varošku vračaru: ,,Kada sam oktobra prošle godine, na ovom istom mjestu, stala pred vas, dragi moji sugrađani, rekla sam da vam se obraćam kao budući poslanik DPS-a, sa liste Evropska Crna Gora – Milo Đukanović. I bilo je tako. Sada vam kao poslanik DPS-a, ali kao vaša sugrađanka, kažem da se ispred mene nalazi sadašnji ali i budući predsjednik Crne Gore gospodin Filip Vujanović”.

Nije slučajno Šćepanovićka, pravnica, dovedena u Skupštinu. Radila je vrijedno za partiju: bila je sekretar za inspekcijske poslove u opštini Kolašin, ali i načelnica Komunalne policije. Sada je i glavni administrator Opštine. U DPS-u opštinskog odbora Kolašin član je OO i IO u dva mandata, predsjednik MO Kolašin, predsjednik odbora Kolašin 2, član GO od 2012. godine. Tiho do karijere.

Čim je crvenim tepihom zakoračila u Skupštinu, bacila se u odbranu šefova. Zna praksu, treba odužiti dug partiji. Imitirala je starije kolege: „Nasuprot čestitog i pravičnog predsjednika je takozvani pravi predsjednik. Kao da predsjednici mogu da budu pravi i krivi. Kao da predsjednik može da bude nezavisni kandidat koji se punim ambasadorskim plućima zalagao za zavisnu Crnu Goru. Kao da predsjednik može biti neko ko onaj grb, koji se nepravedno nalazi na njegovoj govornici doživljava kao naljepnicu koja se mijenja, od slučaja do slučaja. Od izbora do izbora. A ne kao tetovažu srca koja je vječita.” Da zaviri, na šefovoj koži može pronaći tetovaže: od petokrake, preko prekrižene šahovnice, do krsta sa četiri ocila i crnogorskog grba.

Crnogorski grb je na srcu istetovirala i Nikšićanka Branka Tanasijević. U Opštinskom i Izvršnom odboru nikšićkog DPS-a je od 2000. godine, da bi je tri godine kasnije lansirali u Glavni odbor partije. To se poklapa i sa trenutkom kada postaje poslanica. Od tada niže zaduženja: članica i predsjednica Odbora za zdravstvo, rad i socijalno staranje, pa Odbor za prosvjetu, nauku, kulturu i sport, pa Nacionalni savjet za evropske integracije. Pa sve.

Tanasijević prima poslaničku platu od 1.263 eura, suvlasnica je stana u Nikšiću od 88 kvadrata, kuće i zemljišta. Zadužila se u iznosu od 27.500 eura. Suprug Slobodan u EPCG mjesečno zarađuje 1.560 eura, suvlasnik je stana od 88 m2 u Nikšiću i još dva stana: u Podgorici površine 76 i Nikšiću – 66 m2. I on je podigao kredit, u vrijednosti od 25.000 eura. Vozi ševrolet, proizveden 2011. Po sentenci iz crtanog filma Snupi, malo korigovanoj: govori tiho, i budi blizak DPS-u.

Tih je i Željko Aprcović. Rođen u Goraždu, živi i radi u Kotoru, Jedan je od poslanika DPS-a sa zvanične liste najpasivnijih u parlamentu. Ćuti i sluša. Predsjednik je odborničkog kluba u Skupštini opštine Kotor. Stoji mu u biografiji: radio je u kotorskoj lokalnoj upravi, na poziciji sekretara za urbanizam i stambeno-komunalne poslove. Odbornik je u lokalnom parlamentu u tri i predsjednik Kluba odbornika u dva mandata.

Zbog terenskih zaloga pozvan je u Skupštinu. Sada ga više ima: Ustavni i Zakonodavni odbor, Komisija za praćenje i kontrolu postupka privatizacije. Predsjednik je i FK Bokelj.

Tu je Aprcovićev kolega, Bjelopoljac Radovan Obradović. Prije nego je dobio partijski orden zasluge za posvećenost partijskoj stvari, u obliku poslaničke funkcije, obavljao je niz zaduženja, od Osnovnog tužilaštva do pozicije potpredsjednika opštine Bijelo Polje. Za trenutak je Obradović iskočio iz anonimnosti, kada je održao istorijski govor u kome je, u kontekstu vladavine Mila Đukanovića, na predizbornoj tribini DPS-a, poručio da je ,,bolje hiljadu magaraca koje vodi lav, nego obratno…” Lavovska poltronerija.

Ima još sličnih: Slobodan Radović iz Herceg Novog, Zoran Srzentić iz Bara, Halil Duković iz Tuzi, Žana Filipović iz Podgorice…Ko zna o njima? Dovoljno je da zna samo jedan, onaj za koga dižu ruke: šef partije.

Marko MILAČIĆ

Komentari

Izdvojeno

SMANJENJE STAROSNE GRANICE ZA PENZIJU: Ni javnog interesa, ni smjene Katnića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Zakon o radu je izmijenjen bez javne rasprave, bez konsultacija sa socijalnim partnerima, finansijskih analiza, bez procjene štete po budžet…

 

Nakon što je početkom decembra poslije višemjesečnih peripetija nekako sklopljena  izvršna vlast, smjena glavnog specijalnog tužioca (GST) Milivoja Katnića bio je prvi zahtjev Demokratskog fronta (DF). Čak su pokušali da izmjenama Zakona o državnom tužilaštvu ukinu SDT, ali taj dokument nije prošao Venecijansku komisiju, jer nije ispunjavao evropske standarde.

U srijedu su izglasane izmjene Zakona o radu koje su predložili Milan Knežević (DF) i Maja Vukićević (DF) kojim će građani biti obavezni da idu u penziju sa 66 godina, umjesto za 67, kako je to do sada bio slučaj.

Zakon je izglasan na brzinu, bez javne rasprave, bez konsultacija sa Socijalnim savjetom, niti drugim socijalnim partnerima. Vlada je odavno pokazala da je izvršno tijelo bez „izvršne moći“. Zato ne čudi što nijesu prstom mrdnuli. Sve to da bi se jedan čovjek poslao u penziju. Milivoje Katnić je, međutim, i dalje na funkciji, dok je, po riječima sindikalnih predstavnika, veliki broj ljudi prijevremeno ostao bez posla zbog izmjena Zakona o radu, a ostale su im kreditne i druge obaveze koje penzijom ne mogu da finansiraju.

Knežević je rekao da nije imao namjeru da izmjenama Zakona o radu ubrza odlazak Katnića u penziju, već da taj akt uskladi sa Zakonom o penzijskom i invalidskom osiguranju kojim je već predviđeno da osiguranik stiče pravo na penziju sa 66 godina starosti i 15 godina radnog staža. On je naveo da desetine hiljada mladih čeka da se zaposli, što je bio još jedan motiv izmjena ovog zakona.

,,Da je ovaj zakon donešen protiv specijalnog državnog tužioca, Milivoja Katnića, on bi u ponedjeljak dobio rješenje o penziji, a to se nije desilo. Zakon o tužilaštvu jasno je normirao da Katniću treba Tužilački savjet da konstatuje prestanak mandata”, kazao je Knežević tokom skupštinske rasprave.

Iz Unije slobodnih sindikata i Akcije za ljudska prava tvrde da Zakon o radu i Zakon o penzijskom i invalidskom osiguranju (PIO) ne treba usklađivati, jer nijesu u koliziji. Zakon o PIO propisao je starosnu granicu za penziju od 66 navršenih godina, međutim, Zakon o radu je davao mogućnost radniku da nastavi da radi do 67 godine. Dakle, građaninu je data mogućnost da pođe u penziju godinu ranije, ali je imao izbor da to ne učini ukoliko se osjeća sposobnim da radi duže. Novim izmjenama zakona im je taj izbor ukinut.

Slaven Radunović (DF) je još tokom skupštinske rasprave u vezi sa radom tužilaštva, nedvosmisleno rekao da su „nadmudrili“ i „pobijedili“ Katnića i donijeli izmjene Zakona o radu zbog kojih će mu prestati mandat. On je rekao da će Katnić otići sa funkcije 12. juna, kada je prvobitno stupio na snagu Zakon o radu.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 18. juna ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

PROMJENE U JAVNOM SERVISU: Kocka je bačena

Objavljeno prije

na

Objavio:

Da će promjena vlasti konačno značiti i oslobađanje RTCG-a i stvaranje istinskog javnog servisa obećali su poslanici većine u Skupštini. Dosadašnji potezi ne ulivaju nadu da će se to stvarno i desiti

 

Sa promjenama u Radio-televiziji Crne Gore nova vlast nije žurila. Tek prošle subote je Skupština, sa 43 glasa za, imenovala nove članove Savjeta RTCG-a. Izabrani su Bojan Baća (Univerzitet Crne Gore), Žarko Mirković (CANU), Naod Zorić (predlog nacionalnih ustanova kulture i NVO), Filip Lazović (Unija poslodavaca), Veselin Drljević (NVO iz oblasti medija), Milica Špajak i Amina Murić (NVO koje se bave ljudskim pravima), Marijana Camović-Veličković (Unija slobodnih sindikata) i Predrag Marsenić (Crnogorski olimpijski i paraolimpijski komitet).

Za ovu sedmicu je najavljena konstitutivna sjednica, a predsjednik Skupštine Aleksa Bečić je u srijedu izvlačio žrijeb kojim je ispalo da mandat od pet godina u Savjetu imaju Marsenić, Drljević, Špajak i Lazović, od četiri godine Murić, Camović Veličković i Mirković, a na tri Bojan Baća i Naod Zorić.

Bečić je najavio da novi Savjet u roku od osam dana od imenovanja treba da započne postupak izbora novog generalnog direktora RTCG-a. Za izbor novog generalnog direktora Savjet raspisuje javni konkurs koji traje 15, a najduže mjesec dana, nakon čega postoji rok od 20 dana za žalbe. Tako da bi u avgustu RTCG trebao da ima novog direktora.

Aktuelnom generalnom direktoru  RTCG-a Božidaru Šundiću, koji je na toj poziciji od  novembra 2018, mandat je trebao da traje četiri godine. On je ranije najavio da menadžerski i urednički tim  neće podnijeti ostavke. Šundić nema zakonskog osnova da kao neki od njegovih prethodnika tuže RTCG – Branku Vojičiću isplaćeno 80.000, a Rade Vojvodić potraživao blizu 250.000 eura.

Prošlonedjeljna skupštinska rasprava o RTCG-u, prošla je bez opozicije, a vladajuće partije su jednoglasno obećale da ,,javni servis” više neće služiti vlasti već građanima.

Govorilo se nadahnuto:,,Uredništvo Radio-televizije Crne Gore konačno selimo iz Splendida i vraćamo u Bulevar revolucije”, kazao je Boris Bogdanović iz Demokrata. Poslanica SNP-a Milosava Paunović nazvala je RTCG štetočinama društva. Poslanica Pokreta za promjene (PzP) Branka Bošnjak pohvalila je obrazovni program TVCG-a, ali je rekla da je informativni program ,,javno zastiđe”. Božena Jelušić, iz URA, pomenula je rijetke svijetle trenutke u radu: ,,Govorim na primjer o emisiji Mehanizam. Znamo da smo imali jednu epizodu kada je javni servis krenuo boljim putem kad su na čelu bili Mićunović i Kadija. Kad je javni servis pokušao da odgovori zadacima na putu pridruživanja EU”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 18. juna ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

BURNA UVERTIRA UOČI DODJELE TRINAESTOJULSKE NAGRADE: Duhovi vremena

Objavljeno prije

na

Objavio:

Četnici su gospoda, tvrdi Bećir Vuković koji je predložen za predsjednika žirija za dodjelu Trinaestojulske nagrade. Bili i ostali, a poslije njih gospode i nema, obrazlaže dalje. Izbor Vukovića samo oslikava gdje smo. I do sada je dodjela ovog priznanja često bila praćena raznim tenzijama i oslikavala je duh vremena

 

Predlog da na čelu žirija za dodjelu Trinaestojulske nagrade, najvišeg državnog priznanja u Crnoj Gori, bude Bećir Vuković, pjesnik koji veliča četnički pokret, izazvao je buru.

Administrativni odbor Skupštine je pored Vukovića za članove žirija predložio prof. dr Dragana Koprivicu, mr Isidoru Damjanović, prof. dr Miletu Marka Ivanovića, dr Milenu Burić, Gorana Batrićevića i Miomira Vojinovića.

Iz DPS-a je ocijenjeno da se radi o još jednom „ekspertu u negiranju antifašističkih temelja Crne Gore.“ SDP je kritiku usmjerio na URU: „Sramotno je što je URA, a i ostale nazovi građanske partije, za komisiju koja slavi 13. jul, Dan državnosti i Dan ustanka crnogorskog naroda protiv fašizma izabrala osobu kojoj je ‘Draža vođa trećeg srpskog ustanka'“.

Predsjednik Administrativnog odbora je Milutin Zogović iz DF-a, a članovi su Luiđ Škrelja (DPS), Radoš Zečević (DF), Vladan Raičević (DF), Dragan Vukić (SNP), Momo Koprivica (Demokrate), Vladan Martinović (Demokrate), Miloš Konatar (URA), Daliborka Pejović (DPS), Suzana Pribilović (DPS), Damir Šehović (SD), Kenana Strujić-Harbić (Bošnjačka stranka) i Raško Konjević (SDP).

Kako je Vuković bio član ovog žirija i prošle godine, iz URE su odgovorili da SDP-u tada to nije smetalo. Iz DPS-a su prošlogodišnju podršku Vukoviću, koji je predložen od strane DF-a, obrazložili kao pokušaj „zdravog dijaloga“ sa jedinim djelom opozicije koji je tada učestvovao u radu parlamenta.

I ovom prilikom potvrdila se praksa nove vlasti koja uporno zanemaruje manjine. O predlogu Bošnjačke stranke da Suljo Mustafić bude član žirija, Odbor nije ni raspravljao. Objasnili su da je bio sedmi na listi, a oni biraju šest članova.

Reagovali su i iz Saveza udruženja boraca NOR-a i antifašista Crne Gore. Oni  smatraju da je Vuković „negator antifašističkih tekovina Trinaestojulskog ustanka crnogorskog naroda, te da mu ne pripada mjesto predsjednika žirija za dodjelu ovog najvišeg državnog priznanja”. Jedan od dobitnika 13-julske nagrade Vukić Pulević izjavio je da je ovo riskantan potez, preko kojeg se ne smije olako preći. Adnan Čirgić, dekan Fakulteta za crnogorski jezik, koji je ovu nagradu dobio 2018. ironično je konstatovao: „Da se kojim slučajem 13-julska nagrada može dodjeljivati posthumno, nema sumnje da bi je ovaj žiri gotovo jednoglasno dodijelio Pavlu Đurišiću, za životno djelo.“

Za Vukovića su „četnici gospoda.“ Bili i ostali, piše Vuković na portalu Vidovdan 2018. godine i dodaje da poslije njih gospode i nema. Nakon promjene vlasti, Vuković veliča DF a kritikuje Vladu,  za URU, koja ga izglasa, tvrdi da je „Udbina Udba.“ Nije mu po volji ni novi premijer Zdravko Krivokapić jer je sve više protiv njemu omiljenog DF-a. Posebno ga je šokirala vijesti da je podržao osnivanje Monitora. Piše da je na Trgu bana Jelačića kada se pojavio prvi broj Monitora bilo opšte veselje. Premda: „Nije svakome bilo do slavlja. Neki ustaški tjednici uplašili su se konkurencije, jer je Monitor na samom startu daleko dobacio, i evo do danas ne podbacuje…“ U tom stilu objašnjava i današnju situaciju: „Zar nije kohabitacija crnogorskih partizana i crnogorskih ustaša protiv crnogorskih četnika, vrlo inspirativan uzor…“  A čovjek može biti izabran da odlučuje o najznačajnijoj državnoj nagradi za 2021. godinu – 76 ljeta nakon Drugog svjetskog rata.

I do sada je dodjela ovog priznanja često bila praćena raznim tenzijama i oslikavala je duh vremena.

Prošle godine, kada se pandemija zahuktavala, nagrada je dodijeljena Institutu za javno zdravlje, doktoru Ranku Lazovići i istoričaru Živku Andrijaševiću. Jedan od lidera DF-a Milan Knežević tvrdio je da je prekršen Zakon o državnim nagradama jer on predviđa da se u jednoj oblasti može dodijeliti samo jedna godišnja Trinaestojulska nagrada.

I 2018. u žiži je bio predsjednik žirija – slikar Ranko Todorović Todor koji nakon postavljenja izjavio da „dokazani neprijatelji Crne Gore ne mogu da dobiju Trinaestojulsku nagradu.“ Da podsjetimo da je tada, a umnogome i sada, potvrde o patriotizmu izdavao DPS.

Ipak, dešavalo se i da politički nepodobni dobiju nagradu. Tako je 2015. Trinaestojulsku dobio dramski pisac Ljubomir Đurković, koji u kritikama nije štedio prošlu vlast. I to u oštroj konkurenciji – te godine KAP je predložio tajkuna Veselina Pejovića. Objasnili su da bez njega ne bi bilo ni Kombinata.

Pojedini dobitnici ove nagrade prijetili su 2013. da će je vratiti. Te godine nagrada je dodijeljena politikologu Radulu Kneževiću, književniku Iliji Lakušiću i književniku Gojku Čelebiću, bivšem ministru kulture u Vladi Mila Đukanovića od 1993. do 1996. Kritičari su bili bijesni, tvrdeći da se najznačajnija državna nagrada dodjeljuje dvojici protivnika nezavisnosti Crne Gore Lakušiću i Čelebiću, te anonimnom zagrebačkom politologu. Književnik Andrej Nikolaidis je napustio žiri u kojem su, pored njega, bili predsjednik prof. dr Dragan K. Vukčević i članovi prof. dr Predrag Ivanović, prof. dr Dragan Koprivica i prof. dr Milenko Popović. Dodjeli nagrade nijesu prisustvovali tadašnji predsjednik Filip Vujanović, niti premijer Đukanović, a svoju obavezu dodjele priznanja eskivirao je predsjednik Skupštine Ranko Krivokapić. Nagradu je dobitnicima uručio tadašnji potpredsjednik Skupštine Suljo Mustafić.

Kakav nas još skandal očekuje tokom ovogodišnje dodjele, uskoro ćemo saznati.

Na brojne kritike Vuković nije odgovarao. Za Dan je izjavio da će svoje reći tek nakon dodjele nagrade.

A odluku o predlogu Administrativnog odbora o članovima ovogodišnjeg saziva žirija za dodjelu Trinaestojulske nagrade donijeće poslanici na zasijedanju koje je u toku.

 

Dobitnici

Prošle godine Trinaestojulsku nagradu su dobili Institut za javno zdravlje, ljekar Ranko Lazarević i istoričar Živko Andrijašević. Književni istoričar Dragan B. Perović, istoričar Božidar Šekularac i književnik Pavle Goranović nagrađeni su 2019, a 2018. slikar Krsto Andrijašević, violončelista Aleksa Asanović i filolog Adnan Čirgić.

  1. godine nagradu su dobili vajar Miodrag Šćepanović, prof. dr David Kalaj i dr Svetozar Savić; 2016 – prof. dr Igor Đurović, pisac Milorad Popović i kantautor Miladin Šobić; 2015 – književnik Ljubomir Đurković, univerzitetska profesorica Vesna Kilibarda i slikar Srđan Vukčević; 2014 – reditelj Gojko Kastratović, istoričar umjetnosti Aleksandar Čilikov i direktor Muzeja i galerija Podgorice Niko Martinović, te godine je nagradu za životno djelo, koja se može dodijeliti svake druge godine, dobio slikar Vojislav Vojo Stanić.

Godine 2012. nagrada je pripala kompaniji 13. jul Plantaže, ŽRK Budućnost i reditelju Branku Baletiću. Marina Abramović dobila je nagradu za životno djelo; 2011 – laureati su bili reditelj Slobodan Milatović, kompozitor Žarko Mirković i istoričar Šerbo Rastoder.

Miodrag Dado Đurić primio je Trinaestojulsku nagradu za životno djelo 2010, te godine godišnjim nagradama ovjenčani su slikar Luka Lagator, književnik Radoslav Rotković i VK Primorac. Rajko Todorović Todor nagrađen je 2009, zajedno sa timom arhitekata koji je izlagao na Venecijanskom bijenalu i izdavačkom kućom CID. Dobitnici 2007. bili su šahista Božidar Ivanović, dramski pisac Veljko Radović i pjesnik Mladen Lompar, a 2005. ljekar Pero Lompar, biolog Vukić Pulević i pisac Zuvdija Hodžić.

 

Biografija potencijalnog predsjednika žirija

Bećir Vuković, rođen je 1954. godine u Kolašinu. Studirao na Filološkom fakultetu u Beogradu, Opštu i jugoslovensku književnost.

Od 1980. do 2016. objavio je 16 knjiga poezije. Nagradu Risto Ratković, dobio je godinu dana nakon što se njom ovjenčao sada presuđeni ratni zločinac Radovana Karadžić, 1994. godine. Nagrada Marko Miljanov dodijeljena mu je 1989, Kočićevo pero 2010, Zlatno pero Rusije 2011…

Član je Udruženja književnika Srbije i Pokreta pjesnika Svijeta (Poetas del Mundo). Predsjednik je Društva srpskih književnika Crne Gore i Hercegovine i glavni i odgovorni urednik časopisa Srpki jug.

Na Vukovićevom zvaničnom sajtu istaknut je citat iz njegove poezije: lep je/ ni noć na njega ne može da padne/ lep je lep je.

Predrag NIKOLIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo