Povežite se sa nama

OKO NAS

ŽIVOT, SMRT I SAHRANA NEBOJŠE KOLAŠINCA: Razobličavanje nemara

Objavljeno prije

na

Da su novinari, političari i sugrađani Nebojšu Neša Kolašinca dok je bio živ pominjali bar pola onoliko kao poslije njegove smrti, sigurno bi taj četrdesetsedmogodišnjak imao koji munut sreće i udobnosti više u svojoj svakodnevici. Nije bilo tako. Nažalost, Nešo je minulih godina gotovo danonoćno bio na ulici, po mrazu, kiši ili vrućini. Uglavnom s ispruženom rukom ka prolaznicima. „Pola eura”, toliko je uvijek dvojici njegovih drugova i njemu falilo za flašu piva.

Zbog toga su klupu u gradskom centru na kojoj su sjedjeli, svi obilazili u širokom luku. Na toj klupi ili u ulazima stambenih zgrada, Nebojša je, iako je imao stan u „holandskoj zgradi” na rubu grada, uglavnom i spavao i osvitao promrzao, pokriven snijegom ili slanom. Sva briga sugrađana o njima svela se na par pojedinačnih inicijativa nadležnima da se „trojica pijanaca uklone iz centra grada jer nijesu lijep prizor za turiste tokom sezona”. Ništa više od toga, godinama.

Kolašinca, za kojeg je javnost čula tek nakon što je njegovo tijelo cijelu sedmicu bilo na odjeljenju patologije Kliničkog centra Crne Gore , jer nije imao ko da ga preuzme, dijete je iz Doma za nezbrinutu djecu u Bijeloj. Malo ko u Kolašinu se usuđuje glasno da kaže da je Nešo, zaista, Kolašinac, to jest da su mu roditelji iz tog grada.

Nebojša je, pričaju stariji Kolašinci, nađen kao novorođenče u plastu sijena u jednom selu. U domu u Bijeloj dali su mu prezime Kolašinac, po gradu iz kojeg su ga doveli. U taj grad koji ga je ka primorju ispratio licemjerjem, nebrigom i malograđanskom ravnodušnošću, vratio se nakon punoljetstva. Mladi kuvar brzo je napredovao i postao šef kuhinje u hotelu Bjelasica. Kasnije su se za njega otimale gazde mnogih restorana. Oženio se. Jednom ostavljen na rođenju za Kolašinca je, očigledno, bilo previše i kada ga je supruga ostavila. „Nešo kuvar” rado viđen u mnogim društvima, postao je „Nešo pijanica”, od čije se ispružene ruke zaziralo.

Nađen je mrtav u zoru ispred jedne od kolašinskih prodavnica. Patolozi su utvrdili da je smrt izazvana cirozom jetre. S patologije je, tek nakon šest dana, tijelo preuzela grupa Kolašinca i sahranili na gradskom groblju.

„Kontaktirali smo tužilaštvo odakle nam je rečeno da su kontaktirali rukovodstvo kolašinske lokalne uprave koji su im odgovorili da nemaju sredstava da plate troškove sahrane, jer im je račun blokiran. Tada smo se organizovali da našeg sugrađanina sahranimo”, rekli su oni koji su ga sahranili. Slučajno ili ne organizatori sahrane su iz, u Kolašinu opozicione, Demokratske partije socijalista.

Nekoliko dana nakon sahrane iz izvršne vlasti su uzvratili na optužbe. ,,U postupku preuzimanja posmrtnih ostataka Nebojše Kolašinca iz Kliničkog centra Crne Gore Opština je bila isključena”, kazala je predsjednica Opštine Željka Vuksanović. Ona tvrdi da je ,,gruba neistina” da je Opština odbila da snosi troškove sahrane i takve tvrdnje nazvala izmišljotinama.

,,Ne znam ko je to izmislio, pretpostavljam oni koji su tražili anonimnost, svjesni sopstvene laži. Iako je i sam Viši državni tužilac obavijestio javnost da nikoga iz Opštine Kolašin nije kontaktirao, niti je to smatrao potrebnim. Uprkos iznijetim neistinama, prihvatam objektivnu odgovornost Opštine jer, u krajnjem i to što je Opština zaobiđena pokazuje, ako ne krivicu onda u najmanju ruku, organizacione propuste koji su doveli do konfuzije povodom ovog slučaja”, kazala je Vuksanović.

Ipak Vuksanović je priznala da se ,,kao predsjednica Opštine osjeća odgovornom, jer je javni funkcioner u društvu koje Nebojši Kolašincu nije pružilo pomoć kada mu je bila potrebna”.

Da li je odgovornost Opštine veća od pukog organizacionog propusta? Sasvim sigurno, jeste. Nova kolašinska vlast, istina, u ogromnim je problemima naslijeđenim od prethodnika. Ogromni dugovi, blokiran račun, svakodnevni pritisak par stotina zaposlenih u opštinskoj administraciji i javnim preduzećima i ustanovama, koji nijesu primili 11 plata… Ipak, to sve ne može biti opravdanje da dozvole da ,,budu isključeni iz preuzimanja posmrtnih ostataka Kolašinca” iz KCCG. Niko lokalnu upravu nije mogao isključiti iz onoga što im je zakonska, ali, prije toga i moralna obaveza.

Nebojša nije imao rodbine, to je u maloj kolašinskoj sredini bilo poznato svima, pa i onima koji obavljaju najviše javne funkcije. Sasvim sigurno da vijest o njegovoj smrti nije zaobišla ni kancelarije lokalne uprave. Dakle, najmanje što se mora reći na račun predstavnika aktuelne vlasti je da ih nije interesovalo gdje je završilo njegovo tijelo. Čitavu sedmicu ni jedan od opštinskih funkcionera nije se potrudio da sazna da li je i gdje sahranjen njihov sugrađanin.

Zbog toga se ne može osporiti da su oni koji su ga sahranili, čak i u slučaju da jesu ,,ubrali političke poene”, bili jedini Nešovi sugrađani koji su se potrudili da zatraže pomoć ministarstava u preuzimanju tijela i organizuju sprovod, da iskopaju raku, obavijeste njegove bivše kolege i kažu koju riječ nad odrom.

Nebojšin život i smrt, pa i sahrana, sasvim sigurno, slika su sistemskih i ljudskih falinki na svim nivoima. Nekoliko dana su politički neistomišljenici razmjenjivali optužbe, a na društvenim mrežama su kritikovani uglavnom ,,oni drugi”. Malo je bilo suočavanja sa sobom .

Zbog toga, poslije svega nije ostao utisak da će Nešovi drugovi Zoki i Garo, sjutra imati drugačiji ,,tretman” sugrađana ili nadležnih. Veliki korak naprijed bi bio da su akteri nove vlasti imali snage za iskreno izvinjenje zbog svog ogromnog propusta.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo