Povežite se sa nama

MONITORING

Mica ratnica

Objavljeno prije

na

Vratila se Milica Pejanović-Đurišić. Tačno deceniju nakon što je, bez puno objašnjenja, rezignirala iz poslaničkih klupa DPS-a, nezadovoljna potpisivanjem Beogradskog sporazuma, koji je na četiri godine produžio agoniju zajednice Crne Gore i Srbije. Nakon toga, uplovila je u relativnu anonimnost odlično plaćenih ambasadorskih tezgi u Briselu i Parizu i nastavila sa profesurom na Univerzitetu. Sada je izabrana za ministarku odbrane.

Prije dvije i po decenije je otpočeo njen politički uspon, nakon što je doktorirala elektrotehničke nauke i prošla sve one inkubatore naprednih omladinki i omladinaca. Krajem 1980-ih, uoči AB revolucije, skupa sa Milom Đukanovićem, dogurala je do Centralnog komiteta SKJ. Favorizovala ih je stara garda crnogorskih komunista, no oboje su postali simpatizeri, kasnije i konfidenti Slobodana Miloševića.

U svojoj prvoj knjizi Manje od igre – više od života (1991) Momir Bulatović donosi podatak da je bila kuražnija od Đukanovića. Naime, Pejanović-Đurišić je javno ušla u „organizacioni odbor” koji je dirigovao rušenjem crnogorske vlasti januara 1989. godine, dok je oprezni Đukanović tamo delegirao Aca, potonjeg prvog brata Crne Gore.

„Kad sam Milicu”, pribilježio je Bulatović, „zapitao da li bi prihvatila da bude u odboru mitinga, bio sam spreman na njeno odbijanje. Ta mlada žena, sa brojnim obavezama, u jeku naučno-istraživačkog rada, majka malog djeteta i plus svega članica CK SKJ, imala je hiljadu razloga da odbije, a samo jedan da prihvati takvu ponudu”.

Njena tvrdnja, neposredno po izboru za ministarku odbrane da je, poslije decenija bavljenja politikom, tek sada postala „dio izvršne vlasti” bi bila tačna ukoliko se pod tim shvata samo Vlada. Jer, Milica Pejanović-Đurišić je, kao članica Predsjedništva SR Crne Gore, predsjedavao Momir Bulatović, već bila u izvršnoj vlasti i to u najkontroverznijem periodu – počecima ratova u Hrvatskoj i BiH.

Iz SDP-a su, da bi opravdali svoju podršku njenom izboru za ministarku, saopštili: „Iako bi za njeno političko iskustvo u periodu 1990-ih mogli dati primjedbe, ali ona se u tadašnjim dešavanjima ipak podosta držala po strani”.

Da li je baš tako? Iako je tačno da Pejanović-Đurišić nije davala ekstremističke izjave, kao članica Predsjedništva je bila saglasna sa nekim od najsramotnijih odluka „kolektivnog šefa” države koje su se odnosile na izvođenje napadnih operacija od strane republičke Teritorijalne odbrane i crnogorske policije na Hrvatsku i BiH.

S obzirom da je sada ministarka odbrane, vrijedi izdvojiti dva markantna primjera. Predsjedništvo je 8. jula 1991. izdalo saopštenje u kojem se obrušava na praksu dobrovoljnosti prihvatanja vojnih poziva, odnosno, zavedena je obaveznost učešća u pripremama za predstojeći napad na Dubrovnik; nakon tog saopštenja je pokrenuta kampanja stigmatizovanja „dezertera” na zborovima u matičnim preduzećima.

Pejanović-Đurišićeva je, takođe, 1. oktobra 1991. učesnica zajedničke sjednice Predsjedništva i Vlade Crne Gore (u prisustvu generala JNA), kada je objašnjeno da „oružane snage sprovode ofanzivnu operaciju na širem prostoru dubrovačkog područja u cilju razoružanja svih paravojnih formacija koje ustaška vlast već duže vrijeme usmjerava prema teritoriji Crne Gore i BiH”.

Ona je 1992. i godinama kasnije veoma agilno opravdavala stvaranje SRJ. Bila je uvjerena „da je nova savezna država zaista neminovnost” i nije uočavala „nijedan ozbiljan razlog za izbjegavanje tog vida i nivoa integracija”.

No, činjenica je da nakon 1992. nije bila dio izvršne vlasti, ali je fasovala uticajno mjesto, jedno od ukupno tri potpredsjednička u DPS-u; kolege po partijskom rangu su joj bili Milo Đukanović i Svetozar Marović.

To nas opet dovodi do svjedočenja Momira Bulatovića, iz njegove druge knjige (Pravila ćutanja, 2004) u kojoj Milicu Pejanović-Đurišić, kao 1991. ne opisuje nalik romantičnoj heroini koja iz čistog idealizma stavlja na kocku karijeru ili porodične obaveze.

Bulatović tvrdi da je prve konkretne podatke o kriminalnim aktivnostima Đukanovića i Marovića dobio upravo od Pejanović-Đurišićeve. Sredinom 1990-ih, izvještava Bulatović, „malo je reći da nije podnosila Đukanovića i ljude koji su se oko njega okupljali; grozila se njihovog bogatstva i primitivizma, posebno jer su ona i njen, tada nezaposleni suprug, jedva sastavljali kraj sa krajem”.

Navodno, nije bila jedina u vrhu jedinstvenog DPS-a, ali je, za razliku od ostalih, baratala preciznim informacijama, „jer je njen otac, svojevremeno, bio visoki funkcioner SDB-a, usljed čega je zadržao dosta ‘pozicija’ u Službi i imao informacije koje su bile van oficijelnih izvještaja”.

Njen animozitet je proširen na Marovića koji se, navodno, „ugradio” u švercersku zaradu. „Upravo mi je Milica obezbijedila dokumente SDB-a”, zapisao je Bulatović, „iz kojih se nepobitno vidjelo da je on omogućio izvjesnom Ćupiću, biznismenu iz Budve, da bez plaćanja bilo kakvih državnih dažbina, 40 šlepera natovarenih cigaretama prođe kroz Crnu Goru i uđe u Srbiju. Po tim papirima, nadoknada koja mu je zbog toga isplaćena, bila je 40.000 DM po šleperu. Papiri su mi uručeni gotovo slavodobitno, ali ni onda Milica nije htjela da se upliće u prljavi posao međusobnog razračunavanja”.

A kada je do obračuna došlo, početkom 1997, Pejanović-Đurišićeva je prvih mjeseci na strani Momira Bulatovića; ili je bila samo izvidnica? U Pravilima ćutanja on piše da je, „umorna od dana punog politike i obaveza koje nameće status supruge i majke”, bila među „desetak najbližih saradnika” koji su se okupljali u njegovom stanu „na piće i dogovor šta da se radi sjutra”.

Bulatović je, međutim, optužuje da je bila „Mata Hari u šlafroku”, jer je jedne večeri okupljenima saopštio što mu je glavna strategija – da zadrži prevlast u Glavnom odboru partije, jer ko vlada partijom, vlada i državom. „Nikada više”, jadao se Bulatović, „poslije te večeri, nije nazvala ni dobar dan, a kamoli ponovo navratila u staro društvo; priključila se Milu i Svetozaru”.

Ubrzo je imenovana za predsjednicu DPS-a, nakon što su Momira najurili. Povukla se nakon predsjedničkih i parlamentarnih izbora na kojima su DPS i Đukanović konsolidovali vlast.

Postala je predsjednica Upravnog odbora Telekoma. Iz opozicije su je optuživali da je navodno dobila nelegalnu proviziju za transformaciju ovog državnog preduzeća – što na sudu nije dokazano.

Prva privatizacija Telekoma sredinom 2001. nije bila uspješna. Tri godine kasnije, Pejanović-Đurišićeva je kritikovala rješenje Vlade kojim se odustalo od opcije da se ide na privatizaciju u fazama, jer bi se tako„u svakoj varijanti omogućilo državi da raspolaže određenim procentom akcija u tom preduzeću”. Imala je i druge primjedbe na poteze Vlade oko Telekoma.

Milo Đukanović je tim povodom kazao: „Milica Pejanović-Đurišić je učestvovala u pripremi privatizacione strategije. Znači, podrazumijevala je da Telekom treba privatizovati”.

O Telekomu se više nije oglašavala.

Kandidatkinja

Nakon obnove nezavisnosti, Milica Pejanović-Đurišić, uprkos ambasadorskoj distanci, često je pominjana u kontekstu povratka na veliku scenu, kao kandidatkinja za važne funkcije u Vladi. Niti jedan od ovih napisa nije demantovala.

6. oktobar 2006. List Dan prenosi demant Željka Šturanovića, tek imenovanog mandatara, na tvrdnju Milice Pejanović-Đurišić da u vladajućoj stranci postoje „klanovske podjele”.

7. oktobar 2006. List Republika je pominje kao glavnu kandidatkinju za ministra vanjskih poslova u Šturanovićevoj vladi; šef diplomatije, međutim, postao je Milan Roćen.

10. oktobar 2006. Pejanović-Đurišićeva je izabrana u članstvo Upravnog odbora Euro-atlantskog vijeća Crne Gore, ovdašnjeg NATO lobija čiji je predsjednik Veselin Vukotić, njen saborac iz AB revolucije.

20. jul 2010. List Vijesti piše da je Pejanović-Đurišić najozbiljnija kandidatkinja za mjesto Glavnog pregovarača o prijemu Crne Gore u Evropsku uniju; na tu dužnost krajem prošle godine izabran Aleksandar Pejović.

28. septembar 2010. List Dan, u sklopu najavljene demisije Mila Đukanovića s premijerske dužnosti, tvrdi da slijedi spajanje Ministarstva vanjskih poslova i Ministarstva evropskih integracija (što se i desilo) a da bi taj jedinstveni resor u Vladi Igora Lukšića mogla dobiti Milica Pejanović-Đurišić (što se nije desilo).

Vladimir JOVANOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

BUDVANI TRAŽE OSLOBAĐANJE UZURPIRANIH JAVNIH POVRŠINA: Investitori samovoljno blokirali javne puteve i staze

Objavljeno prije

na

Objavio:

Kompanija Beppler&Jacobson primjer je investitora koji  nije doprinio društvenoj zajednici u kojoj posluje, samo joj je oduzeo. Neposredno nakon kupovine Hotela Avala, novi vlasnik ograđuje svoje imanje, postavlja kapije i ograde, presijeca dva javna puta koje su mještani koristili desetinama godina kao komunikaciju ka moru i Starom gradu

 

Privatizacija hotela na teritoriji opštine Budva donijela je građanima mnogobrojne probleme sa kojima se suočavaju posljednju deceniju. Većina novih vlasnika, Vladinih strateških investitora i zakupaca nije uspostavila korektan odnos sa stanovništvom, nisu se integrisali u društvenu zajednicu gdje su započeli  poslovanje. Nakon ulaska u posjed hotela koji su prodati sa velikim zemljišnim kompleksima i parkovima, prvi  potezi vlasnika najčešće su bili podizanje betonskih ograda i gvozdenih kapija kojima su ograđivali novostečene nekretnine.

Poznati budvanski hoteli postali su mali bunkeri, izolovana ostrva na čijim su prilazima podignute stražarske kućice kako niko, osim gostiju hotela, ne bi mogao prići privatnom posjedu. Građane je najviše pogodila prateća uzurpacija javnih puteva i staza, koje su postojale u okviru hotelskih kompleksa od ranije i koje su oduvijek bile u opštoj upotrebi kao komunikacija između naselja i morske obale. Mnogobrojni protesti građana sa zahtjevima za slobodan prolaz pješačkim stazama i šetalištima, za nesmetan pristup moru, uglavnom su bili bezuspješni. Investitori, koji su po pravilu uživali povlastice kod administracije vlasti na čelu sa DPS-om, ostajali su nijemi za potrebe mještana.

Jedan od najbezobzirnijih uzurpatora javnog prostora u Budvi je kompanija Beppler&Jacobson, ruskog biznismena Igora Lazurenka, koja je 2003. godine kupila Hotel Avala sa vilama i velikom zemljišnom parcelom u centru Budve, pored Starog grada. Dug je spisak negativnih efekata ove privatizacije za mještane Budve, čiju zakonitost, od 2016. godine, ispituje Specijalno državno tužilaštvo.

Kompanija Beppler&Jacobson primjer je investitora koji  nije doprinio društvenoj zajednici u kojoj posluje, samo joj je oduzeo. Neposredno nakon kupovine Hotela Avala, vlasnik ograđuje imanje, postavlja kapije i ograde, presijeca dva javna puta kojima su mještani naselja Gospoština, u kome se hotel nalazi, koristili desetinama godina kao komunikaciju ka moru i Starom gradu. Lazurenko je naložio presijecanje javnog puta, ulice naselja Gospoština kojoj gravitira ovo veliko naselje. Dio ulice istog naselja na čijem se kraju nalazi jedina okretnica za vozila,   obreo se  u posjedu hotela, metalnom kapijom odvojen od ostatka ulice, čime je nanijeta ogromna šteta mještanima i turistima,  i napravljen  saobraćajni kolaps koji traje punih 17 godina. Hotel Avala postojao je i ranije, ali do dolaska ruskih biznismena, ova  ulica nikada nije bila prekinuta i blokirana.

Sa druge strane hotelskog kompleksa, na granici pored mora, iznad staze koja vodi ka plaži Mogren, nalazi se staro kameno stepenište, put od Starog grada ka Vidikovcu. Postoji stotinama godina, predstavljalo je jedinu vezu naselja iznad Jadranske magistrale, Seoca, Prijevora i Komoševine sa Starim gradom i morskom obalom.

Branka PLAMENAC
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 16. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NASTAVAK SUĐENJA ZA MALE HIDROELEKTRANE: Kad građani plaćaju

Objavljeno prije

na

Objavio:

U Privrednom sudu počeo je novi proces protiv države po tužbi investitora malih hidroelektrana.  Iz ove, kao i ostalih tužbi, vidi se koliko su prethodne vlade olako izabranima davale dozvole za gradnju, a nakon toga pod pritiskom javnosti izbjegavale rješavanje problema

 

Ove nedjelje počelo je još jedno suđenje protiv države po tužbi investitora malih hidroelektrana (HE).

Kompanija Dekar, koja je gradila malu HE na Ljeviškoj rijeci – Izvor Morače, kod Kolašina, od države traži naknadu štete u visini investicije, koja je procjenjena na 1,7 miliona eura, ali i izgubljenu dobit za koncesioni period od 25 godina.

Vlasnik Dekara je Momčilo Miranović, suprug Vesne Miranović, bivše pomoćnice ministra zdravlja, članice NKT-a i visoke funkcionerke DPS-a.

Proces se vodi pred Privrednim sudom, sudija Faruk Mušović. Državu zastupa Zaštitnik državnih interesa Milan Krsmanović, a advokatica Ana Đukanović zastupa Dekar kao i većinu drugih investitora malih HE koji su podnijeli tužbu protiv države.

Dekar je probio sve rokove za izgradnju male HE. Posljednji put ih je, krajem oktobra, bivša Vlada upozorila na kršenje ugovornih obaveza i dala im rok od dva mjeseca da ih isprave.

Koncesionar je 26. novembra zatražio prolongiranje roka za dostavu bankarske garancije, a dan kasnije i zahtjev za raskid ugovora na štetu države. Tužba protiv države, u kojoj se tvrdi da je onemogućavan u razvoju svoje investicije, podnijeta je 30. novembra prošle godine, pet dana prije izbora nove vlade. Na osnovu upozorenja prethodne vlade da otkloni nepravilnosti u roku 60 dana, koji je istekao 28. decembra, nova vlada je raskinula ugovor sa ovim koncesionarom.

U tužbi, koju potpisuje Ana Đukanović, Dekar optužuje državu da joj nije omogućila prikljućenje na elektrodistributivnu mrežu. Ilustruju: „Mala HE Ljeviška – Izvor Morače nije projektovana da bude hidroelektrana ostrvskog tipa (da bude bez priključka na nacionalnu elektrodistributivnu mrežu), već je projektovana da proizvedenu električnu energiju uključi u elektroenergetski sitem – što nije moguće bez priključka“. Objašnjavaju da je sve povezano, naime mala HE Raštak nije izgrađena pa samim tim ni dalekovod od ove HE do Manastira Morače. U međuvremenu, nova vlada je, pored pet drugih, u decembru raskinula ugovore za gradnju dvije male HE na vodotoku Raštak.

Iz ovog, ali i procesa, koji je počeo prošle nedjelje, u kome konzorcijum Hydra MNE tuži državu, vidi se koliko su prethodne vlade olako izabranima davale dozvole za gradnju malih hidroelektrana, a nakon toga, pod pritiskom javnosti, izbjegavale rješavanje problema. Tako Dekar u tužbi navodi da im država čak od 2015. nije odgovarala na zahtjeve za mirovanje prava i obaveza iz ugovora.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 16. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NAJAVLJENO NOVO POVEĆANJE AKCIZA NA DUVAN I DUVANSKE PROIZVODE: Švercovane cigarete čekaju nove namete u Crnoj Gori

Objavljeno prije

na

Objavio:

Povećanje akciza na duvan i duvanske proizvode biće jedna od mjera poreske politike koja će se primjenjivati od 1. jula. O ima upozorenja da se akcize  ne smiju  povećavati dok država ne krene u ozbiljnu borbu sa švercom cigareta

 

Kada je Vlada Crne Gore 2018. godine povećala akcize na cigarete i druge duvanske proizvode samo u prva četiri mjeseca došlo je do pada legalne prodaje za 25 odsto, dok je eksplodiralo sivo tržište, odnosno roba iz šverca. Iako je država pojačala kontrole i proširila ovlašćenja određenim institucijama, i dalje svaki pušač ima švercera cigareta u svom kraju grada.

Povećanje akciza na duvan i duvanske proizvode biće jedna od mjera poreske politike koja će se primjenjivati od 1. jula. Pored toga, dodatno će se, prema nacrtu Budžeta Crne Gore za 2021. godinu, oporezovati gazirana pića sa dodatkom šećera ili drugim sredstvima za zaslađivanje ili aromatizaciju. Uvešće  se akcize i na proizvode od šećera, kakaoa i sladoleda, povećaće se akciza na alkohol i alkoholna pića i markiranje mineralnih ulja (nafte) i njihovih derivata.

Ministar Milojko Spajić očekuje da će od povećanja akciza na duvan i duvanske proizvod prihodovati oko 16,8 miliona eura. Međutim, opozicione i dio partija koje čine vlast upozoravaju da država može mnogo više da izgubi novim povećanjem akciza na cigarete.

„Ovakva odluka Vlade samo će povećati prihode švercerima cigareta koji decenijama kontrolišu šverc cigareta na domaćem tržištu, tako i kada je u pitanju tranzit“, smatra predsjednik mladih Pokreta za promjene Boban Stanišić.

Pošto je potrošnja cigareta u Crnoj Gori konstanta i kreće se između 1.500 i 1.600 tona godišnje, ili oko 2,6 kilograma po stanovniku“,  kaže Stanišić, akcize se ne smiju povećavati dok se ne reguliše šverc cigareta, odnosno dok država Crna Gora ne krene u ozbiljnu borbu sa švercom cigareta. On je istakao da je 2018. godine tržištu trebalo skoro godinu dana da se oporavi i da se prodaja vrati u legalne tokove i to tek nakon smanjenja uvećanih akciza.

Uprava policije i nadležna tužilaštva već su počela sa suzbijanjem cigareta bez akciznih markica na tržištu. Od kada je u medijima, krajem marta, objavljen nacrt Budžeta, istražni organi i organi gonjenja imali su više zapljena nelegalnih cigareta.

Već u prvim danima aprila u Podgorici je pretreseno više lokacija i lišeno slobode  nekoliko osoba u čijim objektima su zaplijenjene cigareta bez akciznih markica. Procjenjuje se da je švercom zaplijenjene količine cigareta pričinjena šteta  po budžet od oko 230 hiljada eura.

Akcija policije i Osnovnog državnog tužilaštva u Podgorici, kodnog imena Krajina usmjerena je ka više osoba i grupacija koji čine krivična djela krijumčarenja. Kako su saopštili iz policije, višemjesečnom kriminalističkom obradom Odsjek za suzbijanje privrednog kriminala je u saradnji sa Osnovnim državnim tužilaštvom iz Podgorice prikupio dokaze da su osumnjičeni od 2019. do momenta realizacije predmeta obavili nabavku i distribuciju cigareta bez akcizne markice radi dalje prodaje na ilegalnom tržištu u Crnoj Gori. Ističu da su sprovedenim aktivnostima utvrdili da je na sivo tržište plasirana roba – ,,cigarete u vrijednosti od oko 170.000 eura, dok izvršenim pretresima na više lokacija koje koriste osumnjičeni pronađena i oduzeta roba pripremljena za dalju distribuciju u iznosu od oko 60.000 eura”.

Nekoliko dana kasnije podgorička policija kontrolišući jedan automobil pronašla je 2.000 paklica cigareta bez akciznih markica u vrijednosti od 4.400 eura. Protiv osobe  koja je upravljala vozilom podnijeta je krivična prijava zbog sumnje da je izvršio krivično djelo nedozvoljena trgovina.

Crna Gora zvanično je prepoznata kao ruta za šverc cigareta ka Evropskoj uniji još otkad su današnji predsjednik Crne Gore Milo Đukanović i nekadašnji predsjednik Momir Bulatović  1998. godine o švercu cigareta raspravljali u predsjedničkoj debati na državnoj televiziji. I više od dvadeset godina kasnije međunarodna zajednica zamjera Crnoj Gori na švercu cigareta – posljednji put u Izvještaju o napretku Evropske komisije (za 2019).

U tom dokumentu se navodi da u dijelu borbe protiv krijumčarenja duvanskih proizvoda u 2019. godini nije bilo presuda za organizovani šverc cigareta. Navode, međutim, da su pokrenuti krivični postupci u tri slučaja velikih razmjera, uključujući jedan slučaj sa 22 osumnjičena.

U izvještaju se navodi da zapljene cigareta bez akciznih markica redovno obavljaju carinski službenici, lokalna i državna policija. Tokom 2019. godine zaplijenjeno je ukupno 1,7 miliona pakli cigareta, vrijednosti oko 3,9 miliona eura. „Međutim, i pored povećanih napora bezbjednosnih službi u ovoj oblasti, i poboljšane saradnje crnogorskih carinskih službi sa međunarodnim partnerima, broj pokrenutih postupaka i dalje je nedovoljan, uzevši u obzir procjenu razmjera šverca cigareta od, prema i preko Crne Gore“, navodi se u izvještaju EK.

Tokom posljednje dvije godine uhapšeno je više službenika Uprave za carine, zapošljenih u Luci Bar. U jednoj akciji Specijalnog državnog tužilaštva prije dvije godine, zbog sumnji u korupciju,  uhapšeno je i procesuirano 17 carinskih službenika u Luci Bar.

Prema izvještaju Evropske kancelarije za suzbijanje prevara (OLAF) šverc cigareta iz luke Bar za tri godine je Evropskoj uniji nanio štetu od oko 70 miliona eura. Istražni organi iz OLAF-a posebno su u izvještaju tretirali šverc iz Crne Gore, koji decenijama izaziva ozbiljne probleme.

U izvještaju OLAF-a piše da je od početka 2015. godine uhvaćeno osam brodova na koje su cigarete natovarene u luci Bar. Ta plovila zaustavljena su u Grčkoj i Španiji. Od ovih osam brodova šest je putovalo za Libiju, a po jedan za Kipar i Liban. Na tim brodovima zaplijenjeno je oko 350 miliona cigareta vrijednih 70 miliona eura.

Uprkos potencijalnim problemima i prethodnim iskustvom, iz Vlade je saopšteno da se akcizna politika za duvan povećava zbog usklađivanja sa evropskim direktivama. Boban Stanišić, međutim, kaže da određene stavke budžeta imaju dosta sličnosti sa fisklanom politikom bivšeg režima – jer su i oni pod plaštom usklađivanja sa evropskim standardima podizali akcize na cigarete i predlagali oporezivanje penzija. Dok su se stvarni motivi, tvrdi, krili na drugom mjestu.

 

Savjet će ispitati postoji li državni šverc cigareta

Nacionalni savjet za borbu protiv korupcije na visokom nivou tražiće od svih državnih organa i institucija, informacije o svemu što se tiče dviju fabrika cigareta – Tara iz Mojkovca i Novi duvanski kombinat iz Podgorice. Oba preduzeća ranije su optuživana za šverc cigareta, ali ozbiljna istraga nikada nije sprovedena.

To je za medije kazala Vanja Ćalović – Marković, koja rukovodi stručnim tijelom Savjeta. „Tražili smo informacije o poslovanju slobodnih zona Luke Bar i Duvanskog kombinata, prvenstveno imajući u vidu da se sa tih lokacija dešava šverc cigareta. Kad budemo dobili dokumentaciju, analiziraćemo je i na osnovu nje ćemo, gdje bude osnova, podnijeti prijave nadležnim tužilaštvima“, saopštila je Ćalović – Marković.

 

Crna Gora središte šverca cigareta na Balkanu

Međunarodna organizacija ,,Globalna inicijativa protiv transnacionalnog organizovanog kriminala” – mreža više od 300 nezavisnih svjetskih i regionalnih eksperata koji se bave ljudskim pravima, demokratijom, upravom i temom razvoja tvrde da je šverc cigareta glavni oblik organizovanog kriminala na Balkanu, a njegovo središte je Crna Gora. U svom izvještaju su naveli da je Bar poznat kao žarište šverca cigareta, odnosno da inostrane marke navodno stižu preko Bara za reeksport, dok se cigarete proizvedene u Crnoj Gori transportuju iz tog lučkog grada.

,,Crnogorske cigarete se švercuju širom regiona. Cigarete se takođe nelegalno proizvode u Bosni i Hercegovini, Srbiji i na Kosovu. Zatim se krijumčare u Crnu Goru, odakle nastavljaju, sa crnogorskim cigaretama, ka Evropskoj uniji i dalje. Odnedavno, Kosovo je postalo novi regionalni centar distribucije cigareta. Velike količine se dalje švercuju odatle u Srbiju, Sjevernu Makedoniju i Bugarsku, a zatim transportuju kroz poroznu granicu ka Crnoj Gori”.

Ivan ČAĐENOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo