Povežite se sa nama

GLEDIŠTE

Na klackalici

Objavljeno prije

na

Pitanje je kakvi su izgledi da u postojećim okolnostima u Crnoj Gori o kvalitetu najtežih optužnica, nasuprot dvorskim advokatima, presudi nezavisan i nepristrasan sud u pravičnom postupku, u dogledno vrijeme

 

 

Izborom čelnika na dvije najznačajnije funkcije u državnom tužilaštvu, enormno su porasla očekivanja javnosti od nereformisanog pravosuđa, decenijama stvaranog da ne bude smetnja organizovanom kriminalu i korupciji na visokom nivou.

Sa vrlo upitnim kapacitetima tužilaštva, novoizabrani VDT i GST, kao jedina suštinska (kadrovska) promjena u pravosuđu, krenuli su putem evropskih integracija procesuiranjima koja su izazvala brojne reakcije svih verbalnih zagovornika “puta u Evropu”. Duboko podijeljeno društvo svakodnevno se “puni” iz (svrstanih) medija informacijama iz redova tzv. “političke elite” i njihovih podanika  uključujući nove “mlade i pametne”, iz kojih se sagledava složenost i izazovnost  tog “diranja u osinjak”, opstruiranog od onih čija je obaveza da doprinesu konačnom obračunu sa organizovanim kriminalom i korupcijom, u državi ogrezloj u tim pošastima.

Ambijent u kojem domaća i međunarodna javnost, nakon smjene DPS-a, očekuju istinski napredak u oblasti reforme pravosuđa  (Pregovaračko poglavlje 23) karakteriše nespremnost “političke elite” (na vlasti i u opoziciji) da otpočnu konkretne reforme u pravosuđu.  I to u situaciji kada,  prvi put od uvođenja višestranačja,  nema (verbalnog) nesaglasja o evropskim integracijama kao jedinom pravom putu Crne Gore.

Iz javih istupa “političke elite” u vlasti i u opoziciji, i iz poruka sa okupljanja njihovih slijedbenika povodom radnji tužilaštva u konkretnim predmetima, uočljiva su još dva njihova štetna pristupa u vezi sa procesuiranjem osumnjičenih za organizovani kriminal i korupciju.

Prvi karakteriše politikantsko svojatanje svakog procesuiranog slučaja od strane najodgovornijih u vlasti za nesprovođenje neophodnih odocnjelih reformi u pravosuđu i za višestruko limitirajuće uslove rada.

Drugi štetni pristup je naročito izražen kod glavnih aktera podjela u društvu kojima su, u vrijeme DPS- ove vlasti, uspostavljanje vladavine prava i ostale životne teme bile potisnute u drugi plan.

U aprilu prošle godine je “više stotina građana” blokiralo kružni tok u Budvi tražeći da se gradonačelnik Milo Božović, osumnjičen za organizovanje kriminalne grupe i šverc narkotika, pusti iz pritvora i da mu se omogući da se brani sa slobode. Predsjednik SO Budva je ocijenio da je hapšenje Božovića politička montaža a Skupština opštine je usvojila zaključke kojima se zahtijeva ukidanje pritvora Božoviću i kako bi Opština Budva “nesmetno funkcionisala”?!  I najviši funkcioneri Demokratskog fronta su otvorene sjednice odbora Skupštine Crne Gore koristili kako bi saopštavali svoja uvjerenja da je njihov partijski funkcioner nevin, te da je uhapšen navodno po nalogu stranih centara moći i da hapšenje ima politički karakter. „Znao sam da će i žalbe i rješenja o pritvoru biti donošena u britanskoj ambasadi, a da će se i suđenje održavati paralelno u britanskoj ambasadi, kao što bi tamo moglo da bude i suđenje za državni udar”, konstatovao je predsjednik Odbora za bezbjednost Skupštine  Milan Knežević.  Sadašnji predsjednik Skupštine, Andrija Mandić: “Raspored hapšenja se bavi po onom redosljedu, sad ćemo nekog iz DPS-a, pa iz Ure, pa iz DF, po principu neke nevidljive ruke, koja je izvan Crne Gore”.

U aprilu ove godine, njihovi saigrači u blokiranju države diobenim temama, motivisali su stotinak građana da se okupe ispred SDT, kao “još jedne okupirane crnogorske instuticije od strane velikosrpske mašinerije koja vlada Crnom Gorom rukom svojih uslužnih političara, medija, NVO sektora”, i da ne dozvole da “pod direktivom i palicom BIE instruišu i po spisku hapse časnog Katunjanina starocrnogorskog kova i etike” i da „tužiocu za državni udar sude ruski agenti“.

Prethodno je DPS saopštio da je hapšenje bivšeg GST Milivoja Katnića i visokog policijskog funkcionera Zorana Lazovića zbog sumnje za stvaranje kriminalne organizacije i zloupotrebu službenog položaja, “nastavak prakse revanšizma koji traje od 30. avgusta 2020. godine, a koji za cilj ima kriminalizaciju prethodne vlasti po svaku cijenu uz ambiciju da se, osim političke štete, sruši i optužnica u slučaju državni udar” “dok su optužnice pisane na naslovnim stranama medija koji su eksluzivno i nezakonito u posjedu sumnjivih SKY materijala i dokumenata iz Agencije za nacionalnu bezbjednost”.

Glavni šef, dok se krug oko njega opasno sužava, poručio je da je crnogorsko društvo – društvo osvetnika i krvne osvete pa “onaj ko radi ovo što sada radi, ne shvata da je već otpočeo novu stranicu crnogorskih osveta”.

Tužilački Dvojac je na pravom kursu, što je dvostruka ozbiljna opasnost: za ugrožene njihovim aktivnostima, na jednoj, i za bezbjednost Dvojca, na drugoj strani.

Na klackalici smo. Pitanje je kakvi su izgledi da u postojećim okolnostima u Crnoj Gori, o kvalitetu optužnica, nasuprot dvorskim advokatima, presudi nezavisan i nepristrasan sud u pravičnom postupku, u dogledno vrijeme?

Budislav MINIĆ

Komentari

GLEDIŠTE

SVETLANA BROZ O ONIMA KOJI NEGIRAJU GENOCID U SREBRENICI: Oni bi ga ponovili

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najstrašnija je svijest o tome da su svi koji negiraju genocid u Srebrenici spremni da ga ponove! Zato im i rezolucijom Generalne skupštine UN-a treba jasno reći da svijet to više neće tolerisati i da će cio svijet učiti iz ovog iskustva

Piše: Svetlana BROZ

 

Od rane mladosti i saznanja šta je inteligencija, čemu služi, kako se procenjuje i kakvim testovima se utvrđuje, suočena sa mnogim lažima u društvu, brzo sam shvatila da je baš laž najveća uvreda inteligencije. 

Svaka prosečno inteligentna osoba zna da razlikuje laž od istine. Zašto to ne čini ili ćuti svakom se „knjiži“ na sopstvenu savest. Jednom će ipak, hteli ili ne, svoditi račune sa sobom ili sa svojim potomcima.

Ne mogu a da ne podsetim na Nemačku nakon Drugog svetskog rata, poraženu, prezrenu, usamljenu, prepolovljenu, pod nadzorom onih koji su je uz ogromne žrtve zaustavili i pobedili. Početkom osamdesetih posetila sam memorijalni kompleks nacističkog logora Dahau udaljenog samo 30 kilometara od Minhena. Logor je otvoren odmah po dolasku Hitlera na vlast, 1933. Prošle godine obeleženo je u celom svetu 90 godina od njegovog osnivanja! Provela sam sate na tom jezivom stratištu na kojem su svi detalji bili izloženi. Prikazivali su i dokumentarni film o ulasku oslobodilaca u logor, snimljene gomile logoraša koje su nacisti ubili, a bežeći pred saveznicima nisu ih stigli spaliti. Snimili su i stotine Nemaca, stanovnika Minhena koji su negirali da znaju šta je bilo u Dahau-u, pa su ih saveznici doveli da vide ono što se dešavalo dvanaest godina u njihovom najbližem susedstvu, a oni nisu znali?! I pored svih negiranja miliona Nemaca koji su okretali glavu od istine, sva ta nacistička zlodela zabeležile su kamere za večnost. 

Bilo je teško i bolno Nemcima suočiti se svim posledicama nacizma; iako su proces započeli odmah dugo je trajao, decenijama čak. Pa ipak, iako su milioni bili slepi sledbenici Hitlera, zemlja Getea digla se iz pepela i povratila dostojanstvo u svetu. 

Ima neretko istorijskih trenutaka u kojima gotovo cele nacije pristaju na laž u ime „višeg cilja“, koji im je „veliki knez“ ili „otac nacije“ odredio. Nama, na zapadnom Balkanu već gotovo četrdeset godina stalno iste „poglavice“ ponavljaju laži kojima zamenjuju istinu koju smo svi znali, po poznatom principu Hitlerovog ministra propagande Gebelsa, da „deset puta ponovljena laž postaje istina“.

I kada smo pomislili da nam „niko ne može prodavati rog za sveću“ pojavio se novi, mladoliki ministar propagande, ovoga puta ne Hitlerov nego Miloševićev. Kolo laži i zločina zavrtelo se mojom ubijenom zemljom, Jugoslavijom, i vrti se već predugih trideset pet godina. Bez šansi da se u dogledno vreme zaustavi.

 Poslednjih nedelja svedočimo novoj bezobzirnoj kampanji ispiranja mozga milionima u Srbiji, regiji, pa su prešli i na ceo svet!? Nikada bezočnije, nemoralnije i drskije uvrede inteligencije za svojih skoro sedamdeset godina nisam čula! 

Za sve koji su na bilo koji način protiv usvajanja rezolucije Generalne skupštine UN o genocidu u Srebrenici moram reći da su glupi, jer glupo je i besmisleno negiranje pravosnažnih presuda zločincima osuđenim za genocid pred međunarodnim krivičnim sudovima pravde. U civilizovanim zemljama to je i zakonom zabranjeno, što znači kažnjivo. 

Obzirom da se radi o najglasnijem otporu ovoj rezoluciji baš u Srbiji, koji predvodi lično „veliki knez“, jasno je da je okupio previše „duvača u rog“ vrlo oskudnih intelektualnih kapaciteta, te svi njihovi napori poprimaju elemente farse u međunarodnim razmerama. 

Kažu da je narod u Srbiji zaplašen retorikom vladajuće klike danas, a isto je bilo i 1995. samo se tadašnji „veliki knez“ zvao Slobodan Milošević, ali tada se mnogi nisu bojali jer je svaki zločin bio nekažnjiv. Velika greška, opet posledica gluposti, bila je verovanje da će najveći zločin, zločin genocida, ostati zauvek nekažnjiv. Oni koji taj zločin negiraju i danas, glupo misleći da će se vremenom zaboraviti, zatvaraju perspektivu normalnog života budućim generacijama. 

U Nemačkoj se u školama nije izučavao Drugi svetski rat do sedamdesetih godina, jer su učenjaci procenili da je potrebno da prođe dovoljno vremena, odnosno „čekala se vremenska distanca“. 

A 1976. prvi put je na državnoj televiziji emitovan osmočasovni dokumentarni film Shoah u kojem se cela Nemačka suočila sa svedočenjem preživelih žrtava Aušvica i drugih nacističkih logora. Rezultat je bio logičan: preko milion mladih Nemaca, rođenih posle rata napustilo je domove svojih roditelja! Verovatno na pitanje roditeljima gde su bili i šta su radili za vreme nacizma nisu dobili iskren i pošten odgovor, ili su roditelji jednostavno ćutali. 

To isto moglo bi se dogoditi i onima koji negiraju genocid u Srebrenici jednog dana kada im deca, unuci ili praunuci, vršnjaci tog genocida ili rođeni posle njega, koji samo posete memorijalni centar „Potočari“, a moraće, jer to je pitanje elementarne moralnosti,  postave jednostavno pitanje: „Kako si i zašto ikada mogao da negiraš taj genocid?“ Pitaju li se ti ljudi kada će im se to dogoditi i šta će odgovoriti? Ili i dalje veruju da njihovi potomci neće nikada razumeti kolika je to uvreda njihove inteligencije?!

 Pa nisu vaši potomci idioti iako još ćute! Ne zavaravajte se svi vi što gledate u oči i lažete svoju rođenu decu – da ćete umreti spokojni! Znam za desetine onih koji su videli gde su pokopane žrtve genocida u Srebrenici koji su godinama sve poricali, a onda kada im se sasvim približio sudnji dan tražili način da anonimno prijave vlastima to mesto, kao mesto iskupljenja svog greha. 

Čestiti roditelji vaspitavaju svoju decu da nauče da odgovaraju za sve što čine: ako je nešto dobro da će biti nagrađeni, a za ono što nije dobro, da shvate i priznaju sebi, da to ne bi nikada ponovili. 

Pitam se ima li takvih roditelja još u Srbiji, više od onih koji se mogu na prste prebrojati? I, ako ih ima, gde su, što ćute? Koga se to plaše? Onih koji lažu i negiraju istinu? Pa dokle?

Najstrašnija je svest o tome da su svi koji negiraju genocid u Srebrenici spremni da ga ponove! Zato im i rezolucijom Generalne skupštine UN-a treba jasno reći da svet to više neće tolerisati i da će ceo svet učiti iz ovog iskustva. 

Willy Brandt, čuveni nemački kancalar je 1970. prilikom prve posete Poljskoj od kapitulacije Nemačke, položio  venac na spomenik žrtvama varšavskog geta, vratio se par koraka unazad – klekao i oborio glavu! – „Nad ponorom nemačke istorije, pod teretom miliona ubijenih, uradio sam to što ljudi inače rade kada jezik zakaže“ – napisao je kasnije Brandt.

Hoće li Srbija ikada imati političara Brandtovog formata, morala i pameti? Ili će nastaviti da ubija svakog ko ume i sme da misli i govori javno i ostati sama dok potpuno ne potone u kal zločina koji je već osudio ceo civilizovani svet?

Meni ostaje samo da javno pozovem sve čestite ljude u celom svetu da podrže rezoluciju Generalne skupštine UN-a o genocidu u Srebrenici. Biće to još jedan važan doprinos sveta istini o zločinu genocida i odavanje počasti žrtvama, kao i trajno sećanje na njih.  

Ostaje mi da po ko zna koji put javno kažem da se od 1995. godine stidim što pripadam ljudskom rodu! 

I da još jednom, kao rođena Beograđanka, javno zatražim oproštaj od svih preživelih žrtava genocida u Srebrenici!

Komentari

nastavi čitati

GLEDIŠTE

“Paf, paf” nije metod

Objavljeno prije

na

Objavio:

Uvođenje vetinga, koji podrazumijeva provjere imovine, integriteta i stručnosti sudija, prijeko potrebno u interesu sudstva i stručnih sudija od integriteta. U mjeri u kojoj je u postojećoj partitokratiji moguće obezbijediti 2/3 većinu za promjenu Ustava i dosljedno sprovođenje vetinga, postoji i nada u očuvanje kompetentnog sudijskog kadra od integriteta za oporavak sudstva

 

 

Na ulici ispred probušene crnogorske “palate pravde” nastavlja se novoustanovljena praksa “dvorskih advokata”, uz učešće bivšeg i sadašnjeg predsjednika Advokatske komore Crne Gore. Branioci pritvorenih i optuženih visokopozicioniranih osoba u pravosuđu i bezbjednosnim strukturama obavljaju zastupanja svojih klijenata “edukujući” javnost o sopstvenoj verziji sadržine i pravnog značaja presude Evropskog suda pravde iz Luksemburga o dokaznoj snazi Sky podataka. Na drugoj strani, advokat Veselin Radulović oponira kolegama riječima: “neozbiljno je i nekorektno prema javnosti, ali posebno i prema optuženim licima, to saopštavati i obećavati”.

Uporedo pišem žalbu Višem sudu u Podgorici protiv presude, ilustrativne za stanje u sudstvu, koju je donio donedavni član Sudskog savjeta iz reda sudija kadrovski najjačeg osnovnog suda u Crnoj Gori. Naglašavam, u građanskopravnom postupku protiv Crne Gore, radi naknade štete zbog nepravilnosti i nezakonitosti u radu tog i Osnovnog suda u Podgorici, pišem Višem sudu u Podgorici pred kojim se vode sudski postupci na Sky dokazima uz primjenu relevantne prakse međunarodnih sudova. U obije vrste postupaka odluke se temelje na presudama međunarodnih sudova kojima se ustanovljavaju opšteprihvaćena pravila međunarodnog prava koja, prema članu 9 našeg Ustava, imaju primat nad domaćim zakonodavstvom.

Prisjećam se svojeg uzaludnog nadanja u kadrovske promjene u sudstvu nakon odlazaka u penziju notornih neznalica u togama: dugogodišnje sutkinje koja mi, punomoćniku stranke u brakorazvodnoj parnici, odbija dati kopiju zapisnika jer “suđenje nije javno”, zatim starog sudije koji mi prigovara da sam “doveo u zabludu klijenta da je list nepokretnosti dokaz da je on vlasnik porodične kuće a ne tuženi stric” i td. U dijelu građansko-pravnih postupaka protiv države partitokrata izostao je očekivani pad uticaja političkih centara moći u sudstvu odlaskom u penziju ovih sudija, “lojalnih državi” po kriterijumima Duška Markovića i Zorana Pažina iz Saopštenja sa 67. sjednice Vlade od 8. marta 2018. godine.

I nakon odlaska Vladarke? sudske vlasti i njenog procesuiranja, sudije Osnovnog i Višeg suda nastavljaju da predano sprovode direktivu izvršne vlasti protiv “nelojalnih građana” koji se odvaže da svoja prava i slobode pokušaju zaštititi pred sudovima svoje države u skladu sa Ustavom Crne Gore i potvrđenim i objavljenim međunarodnim konvencijama i time “slabe finansijsku moć države”. To čine pozivajući se na presude evropskih sudova na način koji kompromituje sud i funkciju sudije.

Nakon što je njegov mlađi kolega u istom sudu (sin donedavnog istražnog sudije u Višem sudu u Podgorici), istim nonsensom odbio istovjetnu tužbu protiv Države, donedavni član Sudskog savjeta iz reda sudija u drugom postupku na isti način odbija tužbu istog tužioca, citirajući iste besmislice iz presuda koje potvrđuju neznalice u Višem sudu u Podgorici! Svi sa istim defektom u (ne)znanju.

Neznalice u togama ne razlikuju Evropski sud pravde iz Luksemburga kao sud Evropske unije kojoj Crna Gora (verbalno) teži i čije presude su obavezujuće za članice Evropske unije, od Evropskog suda za ljudska prava u Strazburu, kao suda Savjeta Evrope čiji je Crna Gora član. Pri tome, neznalice u togama u postupajućim sudovima, uz nerazumijevanje svrhe i sadržine presuda međunarodnih sudova, presudu Evropskog suda pravde u predmetu Gerhard Kubler protiv Austrije redovno pripisuju Evropskom sudu za ljudska prava u Strazburu, stvarno nenadležnom za suđenje u predmetima protiv Austrije. Pri tome, sudovi oba nivoa krivotvore bitne poruke te presude o obavezama država članica EZ/EU, istovjetnim sa obavezama država članica SE i sa materijalno-pravnim propisima Crne Gore, “štiteći finansijsku moć države” kršenjem svih nacionalnih propisa zaključno sa najvišim, bez ikakve odgovornosti.

U tom ambijentu u setu od dvadesetak predmeta protiv Crne Gore postupa i mlada sutkinja od integriteta. Advokati i mediji ne pokazuju spremnost da javno, konkretno i argumentovano prezentuju bitno različite stručne i etičke pristupe sudija u vršenju te složene i odgovorne funkcije. To rezultira nekritičkim uopštavanjem i generalizovanjem na štetu sudstva i sudija od znanja i integriteta. Stoga je uvođenje vetinga, koji podrazumijeva provjere imovine, integriteta i stručnosti sudija, prijeko potrebno u interesu sudstva i stručnih sudija od integriteta. U mjeri u kojoj je u postojećoj partitokratiji moguće obezbijediti 2/3 većinu za promjenu Ustava i dosljedno sprovođenje vetinga, postoji i nada u očuvanje kompetentnog sudijskog kadra od integriteta za oporavak sudstva.

“Paf, paf” nije metod.

Budislav MINIĆ

Komentari

nastavi čitati

GLEDIŠTE

Malo rukah, malena i snaga

Objavljeno prije

na

Objavio:

Sve druge teme u medijima padaju u sjenku privođenja predsjednika u Specijalno tužilaštvo, radi procesuiranja! Na predsjednika Atlas grupe mislim U svakom slučaju, “obruč se steže”. Da li samo oko tvoraca mafiokratskog sistema ili i oko  njihovih nasljednika na vlasti koji, nakon 2020. godine, suludaju u partitokratiji – vidjećemo

 

Krenem danas na pješačenje od  podgoričkog Tuškog puta prema Zabjelu. Policija blokirala saobraćaj ulicama 4. jula i Zetskih vladara u oba smjera dokle pogled seže?! Poprečne ulice i bulevari začepljeni nepreglednim kolonama vozila. Kod jednih od više policijskih vozila duž ulice, mladi policajac, uz osmijeh, potvrđuje moju pretpostavku: “Plava torba stiže iz Londona”!

Sve druge teme u medijima padaju u sjenku privođenja Predsjednika u Specijalno tužilaštvo, radi procesuiranja! Na predsjednika Atlas grupe mislim.

Bivam zatečen činjenicom da mi logika bivšeg bezbjednjaka potpuno potisnu advokatsku logiku. Šest potvrđenih optužnica – za organizovanje kriminalne grupe, pranje novca i zloupotrebe u privredi, povodom kojih je uslijedilo izručenje “odbjeglog biznismena” iz Velike Britanije, bivaju mi nebitne(?!) kod činjenice da je dolazeći predsjednik poznavalac iznutra višedecenijskog procesa mafiokratskog devastiranja Crne Gore od strane “dvorjana” navodno odlazećeg iz politike “predsjednika svih Crnogoraca” i njemu bliskih struktura. Nadzemnih i podzemnih.

Prisjetih se Afere koverta  i svojih (bezuspješnih) nastojanja,  u najužem rukovodstvu Odupri se,  kao advokata i edukovanog bezbjednjaka, da sa međunarodnim predstavništvima u Crnoj Gori realizujemo koncept zdravog jezgra u pravosuđu, koje će biti kadro da se izbori sa izazovima “koverti”. Ne zaboravljam riječi bezbjednjaka u britanskoj ambasadi koji, nakon što me saslušao, kaže: “Gospodine, godinama čekamo od predstavnika naroda da čujemo tako nešto. Britanija je, uz prethodni pristanak crnogorske vlasti, finansirala projekat protiv visoke korupcije. Angažovali smo eksperta koji je taj koncept prethodno realizovao na Tajlandu i krenuli smo u realizaciju projekta.” Međutim, dok se tajlandski Šinavatra, sa crnogorskim državljanstvom, sklonio kod crnogorskog da izbjegne krivični progon, vlast se predomislila i projekat je obustavljen. Tadašnju opoziciju to nije interesovalo.

Nakon isteka pet godina od te 2019., i obznane Afere koverta u “ondašnjoj Crnoj Gori”,  stiže “odbjegli biznismen” sa plavom torbom u “sadašnju” Crnu Goru. Mnogo toga se u Crnoj Gori promijenilo u proteklih pet godina, nabolje i nagore. No, svjedočimo i izostanku onih dugo očekivanih promjena. Nekadašnja vlast je  opozicija a opozicija je na vlasti već četvrtu godinu. “Sve je isto samo Njega nema” reklo bi se u pogledu nastavka stare prakse u državnom sistemu i izostanka ozbiljnih reformskih procesa u državnom sistemu. Te dvije rečenice odslikavaju ambijent u kojem iznova rastu nerealna očekivanja dok, uz rotacije i zvuke sirena policijskih vozila, kolona velikom brzinom grabi prema Palati pravde u Njegoševoj. “Apsurdistan” u kojem živimo spojio je u Spužu isporučenog “odbjeglog biznismena” optuženog za organizovani kriminal sa glavnim specijalnim tužiocem i njegovim najvažnijim zamjenikom iz vremena optuženja?! Predsjednica tadašnjeg crnogorskog sudstva je svojim izlaskom oslobodila mjesto u istražnom zatvoru i, šesnaestim odlaganjem ročišta u Višem sudu u Podgorici, šalje jasne poruke javnosti iz netaknutog bedema posljednje odbrane visokopozicioniranih graditelja mafiokratskog sistema.

Ne napušta me (realan) pesimizam u pogledu ishoda postupaka u nereformisanom pravosuđu sa kadrovima u tužilaštvu iz vremena prije izbora Novovića i Markovića i bez ikakve odgovornosti za brojne katastrofalne nepravilnosti i nezakonitosti u svom radu i teškim posledicama. Ne napušta me pesmizam  u  pogledu “dijeljenja pravde” u netaknutom sudstvu od najvećeg nepovjerenja javnosti od početaka dijeljenja pravde u crnogorskim plemenima. Isto tako, ni u pogledu “finansijskih istraga” i drugih vještačenja sudskih vještaka kakve sam godinama sretao po crnogorskim sudovima… Uz (rijetke) izuzetke u svim djelovima pravosuđa, najmanje na čelnim pozicijama.

Ipak, optimistički gledam na aktuelne postupke inicirane od tužilaštva, nezavisno od njihovog ishoda pred crnogorskim sudovima. Kroz sučeljavanje argumenata i dokaza u procesima koji predstoje saznaćemo bitne činjenice za koje smo bili uskraćeni u proteklom vremenu. Te činjenice će (pr)osvijetliti svijest crnogorskih građana o sopstvenoj ulozi u izgradnji/razgradnji crnogorske države i društva, kako ko shvata taj proces u ambijentu podjela kojima se odvijao proteklih decenija.

U svakom slučaju, “obruč se steže”. Da li samo oko tvoraca mafiokratskog sistema ili i oko  njihovih nasljednika na vlasti koji, nakon 2020. godine, suludaju u partitokratiji – vidjećemo.

Zasluga svih “političkih elita” višedecenijske simulirane višestranačke demokratije u Crnoj Gori do danas je što će tužilaštvo i u ovom vrlo složenom slučaju postupati sa motom:  “Malo rukah, malena i snaga”.

Budislav MINIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo