Povežite se sa nama

MONITORING

Partija zatvorenika

Objavljeno prije

na

Odnosi između vladajućih elita Budve i Podgorice dovedeni su do usijanja i nikada nisu bili gori nego u ovom trenutku kada sudske presude sa višegodišnjim zatvorskim kaznama pljušte ka turističkoj metropoli i njenim partijskim funkcionerima. Serija sudskih odluka po kojima je čak 17 ljudi, visokih opštinskih funkcionera, poslanika i odbornika, direktora i uticajnih članova opštinskog odbora vladajuće stranke po osnovu zloupotreba položaja i nezakonitog postupanja osuđeno na kazne zatvora različitog trajanja, predstavlja nastavak drame koju duži period preživljava ovaj primorski grad čije su prirodne ljepote bile mamac mnogima da se na krilima političke i finansijske moći uključe u poslove koji su, kako se pokazalo, bili u suprotnosti sa zakonom.

Početkom juna stigla je presuda u procesu Zavala u kome je, u relativno kratkom roku, godinu i šest mjeseci nakon spektakularnog hapšenja, izrečena prvostepena presuda kojom je bivši predsjednik Rajko Kuljača osuđen na pet godina zatvora, na četiri godine osuđen je njegov bivši potpredsjednik Dragan Marović, brat potpredsjednika DPS-a Svetozara Marovića.

Bivši čelnik budvanskog vodovoda i aktuelni poslanik i odbornik DPS-a Đorđije Pinjatić osuđen je na 3,5 godine zatvora, koliko je dobila i Natalija Panina, izvršna direktorka firme Zav ala invest. Zatvorskim kaznama od dvije godine osuđeni su i ostali optuženi u ovom procesu Dragan Žinić, Slobodan Đurović, Stevan Vučetić, Sreten Tomović, Novak Stanojević i Marko Kaloštro. Na kaznu zatvora od tri godine i šest mjeseci osuđen je Dragan Sekulić, direktor firme Moninvest.

Ovakav ishod procesa Zavala, označenog kao prvi slučaj korupcije visokog nivoa u Crnoj Gori, koji je privukao veliku pažnju domaće i međunarodne javnosti, izazvao je jak potres u redovima budvanskih socijalista.

Prvi čovjek budvanskog DPS-a Boro Lazović ponudio je ostavku na tu funkciju revoltiran izrečenim kaznama i osjećajem sopstvene krivice što partija nije odlučnije stala u odbranu svojih ljudi.

Na burnoj sjednici opštinskog odbora održanoj 8. juna, na kojoj je bilo prisutno više od stotinu članova stranke, iskazano je veliko nezadovoljstvo odnosom centrale prema Budvi koja je „pod stalnom lupom” i pritiskom kakav u sličnim situacijama u drugim gradovima izostaje. Navedeni su primjeri Podgorice i Ulcinja čiji gradonačelnici Miomir Mugoša i Gzim Hajdinaga ili nijesu ili su blago kažnjeni kada su donošene presude zbog zloupotrebe službenog položaja

Ako se raspadne DPS u Budvi, raspašće se i u cijeloj Crnoj Gori, glasila je, otprilike, prijeteća poruka sa sjednice koja je, zatvorena za javnost, trajala gotovo četiri sata.

U emotivnom obraćanju partijskim drugovima Lazović je obrazložio svoju odluku pored ostalog i time, da nakon svega ne može pozivati građane da glasaju za ovu partiju, kada članove i vodeće ljude te stranke proglašavaju kriminalcima, navodi izvor Monitora.

Lazović se na čelu budvanskog DPS nalazi osam godina i kao „čovjek iz naroda”, fudbalski trener po profesiji, uspio je u dva navrata da DPS dovede na vlast u Budvi, sa visokim skorom od gotovo 72 odsto osvojenih glasova.

To nije pošlo za rukom njegovom prethodniku, predstavniku takozvane intelektualne Budve, Ivu Armenku, aktuelnom ambasadoru Crne Gore u Grčkoj, koji je izbore izgubio.

Ostavka Lazovića nije naravno prihvaćena, a larma oko podnošenja podsjeća na skup podrške uhapšenim budvanskim čelnicima iz decembra 2010. godine.

Tek što su se strasti malo stišale Lazoviću i budvanskim depeesovcima stigao je iz Podgorice novi udarac. Apelacioni sud potvrdio je i jednim dijelom povećao prethodno izrečene zatvorske kazne optuženima u procesu Auto-moto, koji su proglašeni krivim jer su državnu imovinu Auto moto društva, zemljište u centru grada, prepisali na privatne firme i time pribavili protivpravnu imovinsku korist u iznosu od tri miliona eura.

Osuđeno je sedam zaposlenih lica u AMD Budva. Sud je preinačio prvostepenu presudu direktoru AMD Igoru Trnskom i Stevici Dragoviću, direktoru Zavoda za izgradnju, i kaznu povećao sa godinu na godinu i po zatvora. Bojan Karadžić, Slobodan Pima, Marko Vujović i Srđan Stojanović osuđeni na po godinu dana, dok je Slavica Dragović osuđena na šest mjeseci zatvorske kazne.

Svi okrivljeni iz redova su DPS-a, tako da se Lazović suočio sa specifičnom situacijom – na zatvorsku kaznu osuđeno je ukupno 17 funkcionera i uticajnih članova partije kojom rukovodi. Svi skupa osuđeni su na 39 godina zatvora.

Mnogi od njih u bliskim su odnosima sa članovima porodice Svetozara Marovića. Pored rođenog brata Dragana, osuđeni su kumovi i prijatelji Marovića, što ogorčene pristalice DPS u neformalnom razgovoru tumače namjerom državnog tužilaštva da pažljivim odabirom slučajeva procesuira one u kojima aktivno učestvuju Marovićevi ljudi, čiji bi iskazi mogli dovesti do dokaza o njegovoj umiješanosti u nezakonite radnje. Nakon hapšenja čelnika Budve Marović je izjavio kako je on politička meta hajke na rukovodeći kadar u toj opštini.

Opštinski odbor DPS-a u Budvi jedini je odbor koji je osuđen od svoje partije iako na izborima na svim nivoima postiže, kako kažu, najbolje rezultate. Izvršene su kadrovske promjene u tehničkoj organizaciji DPS-a po kojoj je za koordinatora partije za Budvu nedavno zadužen Mevludin Nuhodžić, prije njega taj posao bio je u nadležnosti Sveta Marovića.

Udar na Marovića i njegove ljude, smatraju budvanski socijalisti, logička je greška vrha vladajuće partije, jer je poznati Budvanin neodvojivi dio svega onoga što je DPS kao politička organizacija u posljednjih 20 godina u državnom i političkom smislu postigla.

Pokušaji Monitora da od istaknutih lokalnih političara dobije komentar o presudama i previranjima u partiji bili su bezuspješni.

Bivši predsjednik Rajko Kuljača nije bio raspoložen da daje izjave, uz napomenu, da zbog njega niko ne treba da podnosi ostavke i da bi bolje bilo da se traži da im se pravedno sudi.

Poslanik Đorđije Pinjatić svoju izjavu nazvao je iskazom ogorčenog čovjeka koji ne smatra da zaslužuje bilo kakvu kaznu, a najmanje rigoroznu kakva mu je odmjerena. On je demantovao navode u štampi da je podnio ostavku na mjesto poslanika i kazao da nema namjeru da vrati mandat u skupštini ni napusti članstvo u partiji jer želi da nastavi borbu za istinu.

Na telefonske pozive Monitora nisu se odazvali Boro Lazović ni Mevludin Nuhodžić.

Budvani su kritikovali izjave ministra Predraga Sekulića o Budvi kao urbanistički uništenom gradu i graditeljskom ruglu pa je Lazović postavio pitanje: ,,Kažite mi koji Budvanin ima hotel u Budvi, ko od nas gradi solitere, apartmanske komplekse? Sve to rade ljudi koji nijesu iz ovoga grada i kojima su date dozvole da to rade”.

Lazović je ocijenio da se Budvani kažnjavaju samo zbog namjere da grade.

Ali je zaboravio da je i sam zajedno sa odbornicima iz redova DPS zdušno podržao sve planove koji su od Budve napravili grad kula i solitera u koje su uzidani svi ti kritikovani gabaritni objekti. Uostalom, na parcelama koje on po raznim osnovama kontroliše, ucrtana su čak tri solitera duž Slovenske obale.

Polovina onih koji kritikuju izjave ministra održivog razvoja o Budvi kao urbanističkom ruglu, zvalo je ministra Sekulića za intervencije, ucrtavanje zgrada i spratova i on im je, kako kaže anonimni sagovornik Monitora, po pravilu izlazio u susret.

I tako, zgrada ovom, soliter i kula onom zaslužnom članu, tek Budvu uništiše zajedničkim snagama DPS-a Budve i Podgorice.

Budva je uprkos svemu – brend, bio je komentar predsjednika Lazara Rađenovića na skandalozne izjave ministra Sekulića da već uništeni grad treba pustiti da propadne do kraja.

Budva kao prepoznatljiv brend, biser je među ispraznim frazama, parolama i blefovima budvanskih čelnika kojima su godinama zasipali javnost. Od opsena o Budvi kao Monte Karlu, Nici ili Dubaiju, sa vodenim gradom, pasarelama preko mora, hotelima Hilton, Šeraton, Meriot.., ludim zabavama i inim čudima, koncertima Rolingstounsa i Madone, koji su na kraju platitli poreski obveznici, stiglo se do prazne opštinske kase, milionskih dugovanja i odogovornosti.

Baš kao u poznatom slučaju španskog ljetovališta Marbelja o kojem je Monitor pisao. Slične aktivnosti urbanističke mafije tokom investicionog buma u ovom turističkom gradu u Španiji zaustavljene su kada je federalna vlast jednog ranog jutra pohapsila kompletnu gradsku upravu sa sve katastrom, advokatima i policijom.

Budva jeste brend, ali u posve negativnom smislu. Jedan od najljepših primorskih gradova postao je prepoznatljiv po ružnoći, bespravnoj gradnji, golim okom vidljivoj korupciji i brojnim aferama, po najluđim kućama i fasadama izgrađenim bez smisla i reda i seoskim sokacima umjesto ulica.

To je brend jeftine ponude svake vrste, primitivne i vulgarne zabave sa golim plesačicama oko šipke u lokalima duž glavne promenade, brend šarenih tezgi i šankova, zaglušujuće muzike i gužve zbog koje fini gosti Budvu odavno zaobilaze.

Branka PLAMENAC

ČEGA SE BOJE KRUPNE RIBE
A za kuma – zatvor

Komentari

Izdvojeno

KAMENOLOM VELJA GORANA U BARSKOM SELU MRKOJEVIĆI: Nova vlast, stari scenario

Objavljeno prije

na

Objavio:

Mještani Velje Gorane muku muče da zaustave preduzeće Trojan d.o.o da u njihovom selu izgradi kamenolom i naruši njihovu životnu sredinu, Vlada tvrdi da je projekat dobrobit cijele zajednice

 

Protest očajnih mještana protiv moćnog investitora koji pokušava da naruši životnu sredinu njihovog kraja. Vlada nas ubjeđuje da je riječ o projektu od velike važnosti za Crnu Goru, dobrobiti za građane koji protestuju i da je sve po zakonu. Investitor mještanima obećava brda i planine samo da ga puste da radi. Organi bezbjednosti privode građane kako bi investitor mirno mogao da gradi. Poznat scenario. Navikli smo na slične priče tokom vlasti Demokratske partije socijalista (DPS) i njihovih partnera.

Međutim, ovdje nije riječ o prethodnoj vlasti, niti o nekom od ranijih slučajeva. Jedina veza između tih scenarija je što je ovdje investitoru odobrila koncesiju upravo Vlada Duška Markovića, sadašnjeg poslanika opozicionog DPS-a u Skupštini. Štaviše, koncesija je dodijeljena u tranzicionom periodu između parlamentarnih izbora i formiranja nove Vlade. Kasnije smo od aktuelnih ministara slušali da su mnoge sporne odluke donijete upravo u tom periodu.

Riječ o barskom selu Mrkojevići, odnosno zaseoku Velja Gorana gdje barsko preduzeće Trojan d.o.o  želi da eksploatiše kamen. Koncesiju je 8. oktobra 2020. godine potpisao tada odlazeći premijer Duško Marković, dok mu je urbanističko-tehničke uslove par mjeseci kasnije izdala Opština Bar, gdje vlast i dalje vrši Demokratska partija socijalista. Trojan d.o.o dobio je koncesiju na tenderu gdje je bio jedini prijavljeni. Zakonska procedura je ispoštovana, kao i ranije za male hidroelektrane.

Jedino što koči ostvarenje ove investicije trenutno su mještani Velje Gorane koji ne žele kamenolom blizu svojih domova. Dio mještana je privela policija jer su nedavno pokušali da blokiraju mašine investitora.

,,Tužno je da smo ponovo ostavljeni da se sami borimo protiv kamenoloma i da nam je ugrožena cijela lokalna zajednica, a da niko od nadležnih ne reaguje, već nam privode mještane koji su civilizovano i mirno izašli da čekaju komunalnu policiju i da brane prag svoje kuće od razaranja. Sramotno je da svi zatvaraju oči i gledaju političku ili neku drugu korist pred koncesijom koja je štetna po lokalnu zajednicu”, tako je to opisala stanovnica sela Edina Osmanović.

Priču je otvorio Građanski pokret URA, odakle je traženo da ministar kapitalnih investicija Mladen Bojanić učini sve što je u njegovoj nadležnosti da stopira projekat kamenoloma. U kritiku kamenoloma su se potom uključile opozicione partije koje trenutno vrše vlast u Baru. I predsjednik Opštine Bar Dušan Raičević obišao je Velju Goranu da podrži mještane ističući da nije znao da je tamo planiran kamenolom. Međutim, upravo je njegova uprava preduzeću Trajan d.o.o izdala urbanističko-tehničke uslove za izradu tehničke dokumentacije 2. decembra 2020. godine.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štempanom izdanju Monitora od 21. januara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

VLADIN SVEŠTENIK U UO UNIVERZITETA: Vesna Bratić – dosljedno

Objavljeno prije

na

Objavio:

Imenovanje sveštenika Nikole Marojevića za člana UO Univerziteta CG samo je nastavak dosljednog podgrijavanja podjela u javnosti od početka mandata trostruke ministarke, Vesne Bratić

 

Pored drame oko Vlade, glavna rasprava u javnosti vodi se oko Vladinog izbora paroha nikšićkog Nikole Marojevića za člana Upravnog odbora Univerziteta Crne Gore.

Partije i njima naklonjeni mediji izvještavaju o puču na državni univerzitet, koji je preko Vlade izvela Srpska pravoslavna crkva. Druga strana naglašava da komitama smeta paroh i sve što je srpsko.

Naslušali smo se proteklih dana o znamenitim katoličkim univerzitetima i svećenicima kojima crkvena odora nije smetala da budu dekani i rektori, o miješanju, ionako previše pristune crkve, u rad najznačajnije obrazovne institucije u državi, kao i argumenata o diskriminaciji sveštenika i njihovim građanskim pravima.

Na Univerzitetu su prekršili uobičajeni zavjet ćutanja kada se radi o stvarima koje se njih tiču, pa su neki zauzeli stav. Prva se oglasila profesorica Fakulteta političkih nauka Univerziteta Crne Gore Olivera Komar koja je na Tviteru napisala da u sekularnoj državi sveštenom licu nijedne vjerske zajednice nije mjesto u Upravnom odboru državnog univerziteta, posebno ne kao predstavniku Vlade. ,,U aktuelnim crnogorskim prilikama u kojima je uplitanje SPC-a u rukovođenje državom čak i javno priznato ovakav potez ne doprinosi smirivanju tenzija i jačanju Univerziteta kao autonomne institucije, a šalju poruku neravnopravnosti nastavnicima i studentima drugih vjerskih zajednica”.  Njen primjer je slijedilo još par profesora. Reagovali su čak i studenti: ,,Stava su da imenovanje paroha nikšićkog i šefa izdavačke službe Eparhije budimljansko-nikšićke Nikole Marojevića za člana UO UCG-a neće doprinijeti smirivanju tenzija i podjela”, saopštili su iz Studenskog parlamenta.

Ove sedmice Vijeće Pravnog fakulteta iznijelo je svoj stav da je ,,imenovanje paroha Srpske pravoslavne crkve ili vjerskog službenika bilo koje druge vjerske zajednice za člana UO UCG neprimjeren, a u aktuelnom društvenom trenutku i kontraproduktivan akt klerikalizacije jedinog državnog univerziteta u Crnoj Gori”. Pravni fakultet pozvao je Vladu da stavi van snage odluku o imenovanju Marojevića.

Da tema nije značajna samo na domaćem, već i međunarodnom nivou potvrdilo je saopštenje Ambasade SAD-a. ,,SAD su zabrinute zbog nedavnog imenovanja u Upravni odbor Univerziteta Crne Gore. Za napredak građanskog društva u Crnoj Gori, nezavisne institucije koje služe interesu javnosti, kao što je državni univerzitet, ne treba da budu pod neprimjerenim uticajem bilo koje religijske zajednice”, napisali su iz ove ambasade na Tviteru.

U biografiji Nikole Marojevića, dostupnoj na sajtu Matice srpske u Crnoj Gori, navodi se da je đakon Saborne crkve u Nikšiću, doktor bogoslovskih nauka i šef izdavačke službe Eparhije budimljansko-nikšičke. Jedan je od osmorice sveštenika koji su zajedno sa tadašnjim episkopom budimljansko-nikšićkim, a sadašnjim mitropolitom crnogorsko-primorskim Joanikijem, bili pritvoreni zbog učešća u, zbog epidemije zabranjenoj,  litiji u Nikšiću u maju 2020. povodom praznika Svetog Vasilija Ostroškog. Bio je i član političkog savjeta Nove srpske demokratije.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štempanom izdanju Monitora od 21. januara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

ULOGA MILA ĐUKANOVIĆA U PROPASTI PRIMORKE: Potpisao bankarske garancije još neosnovanoj firmi

Objavljeno prije

na

Objavio:

U martu 2019. godine Viši sud u Podgorici je potvrdio znatno reduciranu optužnicu SDT u predmetu Primorka Bar protiv šestočlane grupe koja se tereti za „zloupotrebu poslovanja u privredi, čime su oštetili budžet za 6,6 miliona eura“. Suđenje je počelo skoro godinu kasnije ali zbog pandemije nije održano gotovo nijedno ročište. U Naredbi za sprovođenje istrage je prvobitno bilo osumnjičeno 15 osoba

 

Pred kraj 2021. godine javnost je zapanjila sedmosatna drama i prijetnja Edina Begzića da će aktivirati eksploziv ispred poslovnice Nove ljubljanske banke (NLB) u Baru zbog tvrdnji da je banka ukrala novac radnicima nekadašnje Primorke DOO Bar, među kojima su bili i njegovi roditelji. Drama je okončana nakon što je Begzić u telefonskom razgovoru sa potpredsjednikom Vlade Dritanom Abazovićem iznio slučaj svojih roditelja i ostalih zaposlenih u nekadašnjoh barskoj firmi. Ispostavilo se da Begzić nije imao pravi eksploziv i oružje kojim je prijetio u ranije snimljenoj video poruci gdje je optužio „lopovsku banku da je uz pomoć države i njenih institucija (za vrijeme DPS-a) ukrala pare od poštenog i jadnog naroda i radnika firme Primorka iz Bara davne 2010. godine.“

Abazović je nakon tri dana, kao što je obećao Begziću, primio u svoj kabinet delegaciju bivših radnika i izjavio da su zahtjevi radnika „maksimalno opravdani i da imaju realne zahtjeve“. Obećao je i da će urgirati da tužilaštvo djeluje uz nadu da „neko novo Tužilaštvo neće čekati da zastari predmet i da će procesuirati sve one koji su učestvovali u očiglednim koruptivnim radnjama u slučaju privatizacije Primorke“.

Još u martu 2019. godine Viši sud u Podgorici je potvrdio znatno reduciranu optužnicu Specijalnog državnog tužilaštva (SDT) u predmetu Primorka Bar protiv šestočlane grupe koja se tereti za „zloupotrebu poslovanja u privredi, čime su oštetili budžet za 6,6 miliona eura“. Optuženi su vlasnik firme Krisma Nebojša Bošković, koji je privatizovao Primorku, bivši direktor NLB Črtomir Mesarič, Biljana Bošković, predsjednik odbora direktora Primorke Svetozar Marković, direktor Melgonia-Primorke Vinko Marović i direktor Krisma motorsa Milenko Marković. Suđenje je počelo skoro godinu kasnije a zbog pandemije nije održano gotovo nijedno ročište. U Naredbi za sprovođenje istrage je prvobitno bilo osumnjičeno čak 15 osoba da su direktno oštetile budžet za 4 miliona i da su nezakonito prisvojile državnu imovinu vrijednu 15 miliona eura.

Mnogi optužuju Specijalno tužilaštvo da je tokom izviđaja i istrage pažljivo zaobišlo sve one koji su direktno povezani sa tadašnjim premijerom Milom Đukanovićem.

Još je 2014. godine opozicioni poslanik Mladen Bojanić (sadašnji ministar kapitalnih investicija) optužio  je Đukanovića u Skupštini da stoji iza davanja propalih državnih garancija sumnjivoj firmi sa Kipra, iza koje stoje sumnjive osobe od ranije poznate po uvođenju drugih firmi u stečaj.

Bojanić je pokazao dokumenta da je Melgonia-Primorka DOO Bar dobila bankarsku garanciju 1. aprila 2010. godine Vlade Crne Gore u iznosu od 4 miliona eura za ukupni kredit od 14,4 miliona eura koji je odobrila NLB Montenegro banka AD Podgorica. Garancija Vlade koja je iznosila 27,8 odsto ukupnog kredita odobrenog od NLB je bila naplativa na prvi poziv i bez prava protesta. Vlada nije obezbijedila nikakve kontragarancije od „investitora“ da zaštiti novac poreskih obveznika u slučaju nepovoljnog razvoja događaja.

Kako po riječima samog Đukanovića u Skupštini „preduzeće nije izmirivalo obaveze po kreditnom zaduženju, banka je 28. februara 2014, na osnovu izdate garancije, uputila Ministrastvu finansija zahtjev za plaćanje cjelokupnog iznosa garancije. Ministarstvo finansija je 31. marta 2014. izvršilo plaćanje cjelokupnog duga“. Rješenjem Privrednog suda u Podgorici 356/13 od 14. aprila 2014. je otvoren stečajni postupak i Đukanović je naglasio da „očekuje da ćemo imati jasniju sliku o realnosti ovog potraživanja u narednim fazama, nadajmo se, efikasne realizacije stečajnog postupka“.

Nakon naplate garancije Vlade, Melgonia-Primorka je ostala dužna državi i 573.000 eura poreza kao i svih 14,4 miliona kredita koji je trebao biti korišten za restrukturiranje ove nekad državne firme i ponovno pokretanje proizvodnje. Od 63 radnika njih 50 je odmah završilo na Birou za nezaposlene dok je 13 još neko vrijeme radilo na popisivanju imovine uzaludno se nadajući da će se naplatiti iz stečajne mase.

Najkontroverznije je to što je vlada Mila Đukanovića dala garancije za kredit firmi koja je osnovana tek 5 mjeseci kasnije. Bojanić je izjavio da firma nije bila registrovana u Privrednom sudu u doba davanja garancija i da „po Zakonu o privrednom društvu, član 70 – društvo stiče svojstvo pravnog lica danom registracije u Centralnom registru Privrednog suda. Je li Vlada bila vidovita pa je pet mjeseci prije nego što je ovo društvo steklo status pravnog lica odobrilo garanciju za njega u iznosu od 4 miliona“?  Bojanić je upozorio i da je po Zakonu o kontroli državne pomoći davalac državne pomoći dužan da prije dodjele državne pomoći podnose prijavu državnoj komisiji.

To nije bilo jedino plaćanje duga novcem građana. Istog dana kada je Vlada dala garancije za Melgoniu-Primorku date su i garancije za nekoliko drugih firmi –  Kombinat aluminijuma za 85 miliona, Željezaru u Nikšiću za 27 miliona, Brodogradilište u Bijeloj za 5.88 miliona, Željeznicu za 7 miliona… Ukupno 140 miliona eura od kojih je većina aktivirana i za koje niko nije odgovarao.

Melgonia-Primorku je osnovao Melgonia Holdings Limited iz Limasola sa Kipra 7. septembra 2009. godine kako pokazuje i Centralni registar privrednih subjekata čijim izvodom je tada uzaludno mahao i poslanik Bojanić u Skupštini pozivajući Đukanovića da saopšti ko su vlasnici firme. „Vi svakako znate jer ne mogu da vjerujem da ste odobrili 4 miliona garancija a da ne znate ko stoji iza toga“, rekao je Bojanić pitajući premijera koje su to reference vlasnika i program restruktuiranja koji su ubijedili Vladu da stane iza projekta.

Vlada je nakon dvije godine napravila aneks kojim se produžava ista garancija, sa S-Company DOO Tivat. Bojanić je ustvrdio da pomenute firme nema u centralnom registru Privrednog suda, i da nije jasno kakva je njena uloga između države, NLB Montenegro banke i Melgonie. „Nje nema, to je fantom firma“!

Đukanović je u Skupštini 2014. izjavio da je bila potrebna „pravovremena reakcija da se zaštiti ekonomski i nacionalni interes Crne Gore zbog eskalacije svjetske ekonomske krize kao i da su tada pored pomenutih date i garancije od 100 miliona za bankarski sektor dok je „za one koji su kršili zakone ove države nadležni državni organi time odgovorno bave“.

U odnosu na „mnoštvo detalja“ koje je Bojanić iznio „ne vjerujem da ni vi sami ne očekujete da bi vam to mogao odgovoriti predsjednik Vlade“. Na optužbe i dokumenta o garancijama firmi koja je tek trebala biti osnovana, Đukanović je rekao da „nema govora o tome da je Vlada unaprijed nekom nepoznatom privrednom subjektu dala garanciju 5 mjeseci prije nego što je formiran. Vlada se bavila problemom Primorke, to je vrlo jasno, nikakve Melgonie, problemom Primorke koji traje već 10 godina, prije svega socijalnim problemom Primorke. Neke poslovne poteze vrijeme potvrdi a neke ne“.

Na kraju će se ispostaviti  da je novac koji je bio garant da se riješe socijalni problemi radnika i koji je trebao biti isplaćen njima završio negdje drugo.

Primorka je otkupljena za 1,6 miliona eura (51 odsto akcija) od tadašnjeg Atlas fonda  Duška Kneževića i naknadno je dobila 14,4 miliona kredita od NLB Montenegro banke.

Jedan od optuženih u procesu (koji je zaobišao ljude iz Vlade) Nebojša Bošković je na sudu izjavio da je on jedini izgubio novac u slučaju Primorka i da ga je to koštalo 1.6 miliona njegove kiparske firme. Rekao je da nije kriv i da je SDT uradio smišljeni i tendeciozni nalaz i da „od 14,4 miliona eura dobijenih kredita za pokretanje proizvodnje Primorke, na račun je ‘leglo’ svega 223.000 eura. Novac od kredita je dolazio na račun banke i odatle je dalje usmjeravan po nalogu Vlade Crne Gore, a bez naših naloga. Nismo mogli plaćati ni jednog eura nikome, a da to ne odobri banka i Vlada“. On je optužio Duška Kneževića da je njegova ekipa sakrila ranije dugove i povjerioce a da je država stajala iza čitavog projekta. To je potvrdio i drugooptuženi Mesarič izjavom da je garancije za kredite odobrila Vlada i da njegova banka ne bi odobravala zajam da ona nije stala iza projekta.

Đukanović je  2014.  sumirao priču oko Primorke u parlamentu: „Ono što je važno je da je ova garancija izdata u skladu sa zakonskom procedurom… Ko je vlasnik Melgonia-Primorka, vjerujte mi, to mi uopšte nije važno, to mi ime ne znači ništa kao ni mnoga druga imena… ovdje nije bilo nikakvih zakulisnih radnji, nikakvih posebnih privatnih interesa, nekakvog prelivanja novca poreskih obveznika u privatni džep, ništa od toga nije bilo po mome saznanju“.

Jovo MARTINOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo