Povežite se sa nama

FELJTON

ZANIMLJIVOSTI O CRNOJ GORI (VII): Fudbal za prestonicu

Objavljeno prije

na

Prvu fudbalsku loptu, početkom XX vijeka, donio je na Cetinje, prema nepotvrđenim izvorima, Mihailo Vuković, za čije se ime vezuje i početak igranja fudbala u Beranama. Vuković je bio sin vojvode Gavra Vukovića, poznatog crnogorskog diplomate. Prema drugim izvorima, prvu loptu u crnogorsku prijestonicu donijeli su braća Luka i Milo Milunović (kasnije poznati slikar) iz Italije 1914. godine. * Prvu fudbalsku loptu u Pljevlja donio je Filip Đurašković 1908. godine iz Pariza, gdje se školovao.

* Prvu fudbalsku loptu donio je u Podgoricu 1909. godine Englez Aleksin Miler, predstavnik jedne trgovačke firme iz Engleske. Prvom loptom igralo se na velikom parking prostoru bising automobila, koji su imali gvozdene točkove i lance za vuču, nedaleko od današnjeg Trga Republike.

* Fudbalski klub Lovćen, kao prvi fudbalski tim u Crnoj Gori, osnovan je na Cetinju 1913. godine. Pretpostavlja se da se fudbal na Cetinju počeo igrati mnogo ranije.

* Prva zvanična sportska takmičenja u Crnoj Gori organizovana su na Cetinju 1914. godine. Tada su i učenici Bogoslovije osnovali nogometnu sekciju uz pomoć svog profesora gimnastike Radića.

* Prva propisno opremljena fudbalska ekipa koja se takmičila u Crnoj Gori bili su francuski vojnici iz jedinice stacionirane u gradu pod Lovćenom. Oni su na Cetinju krajem ljeta 1914. godine odigrali utakmicu sa Lovćenom u pravim dresovima i kopačkama.

* Balšić je bio prvi fudbalski klub u Podgorici, a osnovan je 1919. godine.

* U Pljevljima, koja su u to vrijeme bila ekonomski i kulturni centar Sandžaka, fudbal je počeo da se igra od 1920. godine.

* “Primorje” je prvi fudbalski klub osnovan u Igalu. Igrači su igrali loptom koju su pronašli u napuštenom logoru austrougarske vojske. Pošto nije imala unutrašnju gumu igrači su je napunili pamukom i tako igrali.

* U listu Crna Gora objavljen je 1922. godine komentar ,,Fudbal i kino” u kojem se upozorava da omladinu treba odvraćati od igranja fudbala i gledanja filmova, jer joj to može donijeti ,,samo zlo i štetu”.

* U beranskim selima Lušac, Polica i Dolac osnovani su fudbalski klubovi početkom dvadesetih godina ovog vijeka. Klub “Kom” bio je jedan od najstarijih na tom području, a osnovan je 1923. godine.

* Cetinjski fudbalski klub Crnogorac imao je između Prvog i Drugog svjetskog rata najdužu turneju i to na Malti, krajem 1926. godine. Gostovanje na Malti, što se u ono vrijeme smatralo pravom avanturom, uslijedilo je na poziv reprezentacije III engleske pomorske eskadre, koja je sredinom 1926. godine posjetila Boku Kotorsku. Komandant eksadre bio je iznenađen dobrom igrom fudbala u Crnoj Gori, pa je po povratku na Maltu pozvao u goste fudbalere “Crnogorca”. “Crnogorac” je dobio utakmicu protiv reprezentacije cijelog ostrva (1:0), a ostale je izgubio, kako je pisala ondašnja štampa, zbog iscrpljenosti igrača od dugog putovanja i morske bolesti.

* Safet Hazandarević, hodža, izabran je 1926. godine za člana uprave fudbalskog kluba Lovćen. On je obavljao dužnost imama u 38. pješadijskom puku na Cetinju.

* U Spužu se počeo igrati fudbal početkom treće decenije ovog vijeka. Igralo se na prostranim bjelopavlićkim livadama, a prvu loptu mladićima je poklonio Milan Mujo Bešić, kasnije poznati fudbalski reprezentativac, kojeg su navijači zvali ,,čovjek od gume”.

* Prvu loptu kojom se igralo na Cetinju, ali samo jedno ljeto, sašio je Mijat Bastać, obućarski radnik i jedan od osnivača fudbalskog kluba Lovćen.

* Prva pravila fudbalske igre donio je na Cetinje Jašo Radović, i to iz Čehoslovačke gdje je izučavao zanat.

* Prva međunarodna fudbalska utakmica u Crnoj Gori odigrana je 1. maja 1945. godine na Cetinju između reprezentacija Crne Gore i Albanije. Pobijedila je Crna Gora sa 2:1.

* Prve puške, zvane berdanke, jednometke stigle su u Crnu Goru 1876. godine. Tada na Obilića poljani u Cetinju počinje streljački sport. Meta je bila jedna kamena ploča.

* U sportskom smislu, crnogorsko streljaštvo javlja se u Kraljevini Jugoslaviji. Iz tog vremena bili su poznati strijelci Đuro Čagorović I Đuro Pešić, prvaci Zetske banovine.

* Streljački savez Crne Gore osnovan je 9. maja 1948. godine u Titogradu (Podgorica), a prvi predsjednik bio je Blažo Kaženegra.

* Marta Pejović bila je prva žena prvak Crne Gore u streljaštvu. Titutlu je osvojila maja 1948. godine na jednoj poljani u Kolašinu, gdje je održano prvo republičko takmičenje.

* Radomir Knežević je najbolji crnogorski strijelac XX vijeka. Jedanaest puta bio je prvak države. Za najboljeg sportistu Crne Gore izabran je 1977. godine. U Parizu je 1974. osvojio osmo mjesto kada su svi takmičari od trećeg do devetog mjesta imali isti broj pogođenih krugova.

* Braća Goran, Ivan, Slavko i Zoran Korać istovremeno su igrali rukomet u bjelopoljskom klubu Jedinstvo.

* Ženska rukometna reprezentacija nezavisne Crne Gore imala je prvi zvanični međunarodni nastup krajem novembra 2006. godine u Češkoj, gdje je učestvovala na kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo 2007. u Francuskoj. Crnogorska selekcija bila bila je ubjedljivo najmlađa na turniru u Francuskoj, sve igračice bile su mlađe od 22 godine. Osvojile su drugo mjesto.

Planina spomenik

Jedina mozaička figura na svijetu posvećna božanstvu sna Hipnosu nalazi se u Risnu. Risanski mozaici, otkriveni u prizemnim prostorijama palate iz II vijeka naše ere, ubrajaju se u najrjeđe i najljepše u Evropi. Upoređuju ih sa čuvenim mozaicima u Tivoliju, kraj Rima, koji ukrašavaju dvorac cara Hadrijana. Risanski mozaici su višebojni, ima ih pet i svi su rađeni na licu mjesta. Najljepši predstavlja prefinjenu figuru grčkog boga sna Hipnosa.

* Crnogorski vojnici podigli su 1916. godine u Mojkovcu spomenik-krajputaš neprijateljskom oficiru – komandantu Drugog carsko-kraljevskog puka austrougarske vojske Francu Konrugi. Majora Konrugu zarobio je u Mojkovačkoj bici kapetan crnogorske vojske Krsto Popović. Kada ga je Popović upitao šta može da uradi za jednog visokog carskog oficira, Konruga je zatražio da mu vrati oduzeti revolver kako bi izvršio samoubistvo. Popović mu je vratio revolver, Konuruga se zahvalio, potom se udaljio i pucao sebi u sljepoočnicu. Crnogorska vojska sahranila je Konrugu uz najveće vojne počasti, a na njegovom spomeniku ispisala: “Majoru Francu Konrugi za časnu smrt. Crnogorska vojska na Mojkovcu”.

* Austrijanci su 11. januara 1916. godine osvojili Lovćen i srušili crkvicu u kojoj je sahranjen Njegoš. Cetinjani su Njegoševe posmrtne ostatke snijeli na Cetinje i sakrili ih. Tada su Austrijanci odlučili da na vrhu Lovćena sagrade grandiozan spomenik koji će nadvisiti Njegošev duh i istaći snagu nepobjedive vojske “viteškog vladara Franja Josipa I”. Raspisan je i konkurs za izradu modela, ali astrijske okupacione snage morale su da se pomire sa tim da na vrhu Lovćena nema mjesta ni za koga osim za Njegoša. Austrijanci su morali da napuste Crnu Goru, a na mjesto porušene crkvice 1925. godine jugoslovenski kralj Aleksandar podiže kapelu koju posvećuje kralju Petru II Karađorđeviću. Ali, i ta je kapela srušena i na njeno mjesto podignut mauzolej Njegošu.

* Na stogodišnjicu Njegoševe smrti, 1951. godine, crnogorska vlast se obraća Meštroviću da izradi novi projekat mauzoleja. Oduševljeni Meštrović odmah je prionuo na posao, zatraživši za svoj trud kao “nadoknadu” grudu njeguškog sira i njeguški pršut.

* Gradnja Njegoševog mauzoleja započela je 10. maja 1970. godine, a svečano je otvoren 13. jula 1974. godine. Njegošev mauzeloj dug je 37, širok 15,4, a visok blizu 11 metara. Njegoševa granitna figura teška je 28 tona. Na Lovćen, visok 1654 metra, iznijeto je oko 11 hiljada tona kamena, čiji su pojedini blokovi težili i 40 tona. Do mauzoleja vodi 461 stepenica.

pripremio: Veseljko Koprivica
(Nastavlja se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVII): Period poratne obnove i izgradnje

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Po završetku Drugog svjetskog rata prioritet je bio obnova i izgradnja porušene Crne Gore, a potom izgradnja prioritetnih puteva, željeznica, škola, bolnica… svega onog što Crna Gora nije imala. U sakralne objekte se, shodno prioritetima, ulagalo samo u krajnjoj nuždi i radi zaštite kulturnog blaga i graditeljskog nasljeđa, što je posebno došlo do izražaja poslije katastrofalnog zemljotresa iz 1979. godine, u kome su stradali mnogi vjerski objekti. U ovom periodu, pored pomenutog preseljenja Pivskog manastira, iz istih razloga preseljen je i manastir Kosijerevo.

Istina,1972. godine završena je davno započeta izgradnja crkve Svetog Save u Tivtu i izgrađena dva reprezentativna crkvena objekta katoličke crkve u Crnoj Gori: Katolička crkva u Nikšiću i Katolička katedrala u Titogradu.

Nekadašnja katolička crkva u Podgorici, posvećena Presvetom Srcu Isusovom, podignuta 1901. godine, zajedno sa samostanom i župskim uredom, stradala je prilikom savezničkog bombardovanja u maju 1944. godine. Zemljište na kome se crkva nalazila, par godina nakon rata je nacionalizovano i na njemu podignut Dom Jugoslovenske narodne armije.

Crkveni velikodostojnici katoličke crkve u Crnoj Gori su pune dvije decenije vodili pregovore oko nadoknade za izvršenu eksproprijaciju i dobijanja nove lokacije i odobrenja za izgradnju nove crkve. Pregovaralo se u Titogradu, Beogradu i Vatikanu. Pregovori su urodili plodom pa je 1967. godine počela njena izgradnja.

Crkva je sagrađena prema projektu koji su uradili profesor na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu Zvonimir Vrkljan i Boris Krstulović, asistent na istom fakultetu. Izvođač radova je bilo GP ,,Prvoborac” iz Herceg Novog. Crkva je otvorena 29. juna 1969. godine. Novac za izgradnju obezbijeđen je iz donacija Crne Gore i Titograda, međunarodne humanitarne organizacije „Caritas internationalis” i doborovoljnih priloga vjernika iz Crne Gore i dijaspore. Kao i prethodna koja je porušena prilikom bombardovanja, i ova crkva je posvećena Presvetom Srcu Isusovom.

Kuća u kojoj je bila župna crkva u Nikšiću, koja potiče iz 1933. godine, porušena je 1971. godine jer se nije uklapala u novi urbanistički koncept centra grada. Pet godina kasnije, po projektu arhitekte Slobodana Vukajlovića, počela je izgradnja nove crkve u Rastocima. Izgradnja je trajala 10 godina pa je crkva svečano blagosiljana 25. jula 1986. godine.

Promjena političkog sistema nastala raspadom nekadašnje Jugoslavije karakteristična je i po ekspanziji izgradnje vjerskih objekata, koja je zahvatila sve države koje su nastale njenim raspadom.  Religija je dobila primat u političkom odlučivanju, unutrašnjoj i spoljnoj politici, prosvjeti i obrazovanju… pa i onda kad se odlučivalo o ratu ili miru. Vjerski objekti niču kao pečurke poslije kiše. Njihovu izgradnju finansiraju Vatikan, Beograd, Bliski Istok, vjernici, dijaspora, vlada, lokalne samouprave, državna preduzeća, biznismeni… i grešnici. Svi grade i svuda po Crnoj Gori, sa dozvolom i bez dozvole. Često i bez valjane tehničke dokumentacije. Dovoljan je blagoslov crkvenog velikodostojnika. Novca za njihovu izgradnju uvijek ima, a za ostalo ni danas ne smije ni da se pita. Jedino nije bilo novca za izgradnju svetilišta Crnogorske pravoslavne crkve u Podgorici.

Tako su nastale i nastaju i dalje desetine novih bogomolja. Neko gradi crkvu, neko džamiju, sjemenište, hram, medresu… Podignut je Hram Hristovog Vaskrsenja u Podgorici, Medresa u Milješu kod Tuzi, Hram Svetog Vladimira, Džamija Selimija i Katedrala u Baru i… U isto vrijeme nije sagrađena ni jedna nova bolnica, ni jedan kilometar nove željeznice, a nove škole i vrtiće možemo izbrojiti na prste…

Saborni hram u Podgorici: Idejno rješenje Hrama Hristovog Vaskresenja uradio je poznati arhitekta iz Beograda, prof. dr Predrag- Peđa Ristić.

Idejni projekat je urađen 1994. godine na Građevinskom fakultetu u Podgorici a njegova revizija na Građevinskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Idejni projekat je uradio stručni tim u sastavu: Koordinator projekta  prof. dr Mitar Čvorović, dipl.inž. geod.; rukovodioci projekta prof. dr Božidar Milić, dipl.inž.arh i prof. dr Radenko Pejović, dipl.inž.građ;  odgovorni projektant arhitekture prof. dr Božidar Milić, dipl.inž.arh.; projektanti arhitekture: mr Dušan Vuksanović, dipl.inž.arh. i Dušan Lazarevski, dipl.inž.arh; odgovorni projektant konstrukcije Radivoje Mrdak, dipl.inž.građ; projektant konstrukcije Zvonko Tomanović, dipl.inž.građ; odgovorni projektant vodovoda i kanalizacije prof. dr Aleksandar Ćorović, dipl,.inž.građ a odgovorni projektant elektro instalacija Ranko Radulović, dipl.inž.el.

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo