Povežite se sa nama

OKO NAS

DOBROČINSTVA NADE RADIMIR: Pomoći drugom

Objavljeno prije

na

Najveće i najvrjednije donacije Kotoru i Crnoj Gori u posljednje dvije decenije došle su iz Australije dobročinstvom Nade Radimir, 84-godišnja Dobroćanke. Ona je zbog značajnih donacija Pomorskom muzeju u Kotoru prošle godine dobila nagradu za filantropiju Iskra, za individualni doprinos.

,,Ponosna sam da sam u društvu dobitnika nagrada u kojem sam se našla i milo mi je da sam mogla nastaviti filantropsku tradiciju mojih predaka iz Dobrote i Perasta”, napisala je u zahvalnici prilikom uručivanja nagrade Iskra.

Nada je nastavila tradiciju davanja za opšte dobro porodice Radimir koja od sredine 15. vijeka aktivno učestvuje u trgovačkoj, kulturnoj, vjerskoj i ratnoj istoriji Boke kotorske. Po majci Angeli Radimir rođenoj Radoničić, Nada ima rođačke veze sa starim bokeljskim porodicama Smecchia iz Perasta, i Vicković, Brajković, Bujović… Ona podsjeća da je jedan Smecchia sa svojim brodom otvorio za Veneciju put za Baltik, a jedan je komandirao flotu Petra Velikog i izvojevao njegovu pobjedu nad Šveđanima i time ruskom caru obezbijedio premoć na Baltičkom moru.

O porodičnoj tradiciji a i njenom burnom životu protkanom brigom za drugoga, Nada za Monitor kaže: ,,Osnovno su me naučili roditelji da sve treba dijeliti sa drugima – od komada kruha do veselja. No žalosno je da u svijetu ima sve manje darovatelja. Svi zaboravljaju da zadnja košulja nema džepa”.

Dobročinstva je sve manje i u Crnoj Gori, a život Nade Radimir, proveden od Njujorka do Australije, svjedoči koliko je ono neophodno.

Nada je rođena 1930. u Sarajevu gdje je njen otac Dragutin radio kao šumarski inženjer. Zapisano je da je njegovom zaslugom pošumljeno dosta goleti po Hrvatskoj, Srbiji, BiH. Zaslužan je i što je Pančićeva omorika prenešena u zagrebačke parkove i druge krajeve bivše Jugoslavije. Nekoliko sekvoja koje rastu diljem Hrvatske i Crnogorskog primorja su takođe posađene njegovom zaslugom.

Prije Drugog svjetskog rata porodica Radomir se seli u Zagreb. ,,U toku rata sam radila kao kurir ilegalac – između ostalih i za Ivu Lola Ribar (sekretara Komunističke omladine Jugoslavije ), koji je često zalazio u kuću mojih roditelja koja se smatrala sigurnom kućom”, sjeća se Nada. Hapšena je od strane Ustaške nadzorne službe.

Poslije rata diplomira na novinarskoj i diplomatskoj školi u Beogradu, magistrira engleski i njemački jezik u Zagrebu i Beogradu i doktorira u Njemačkoj. Radi u turizmu a početkom 60-ih seli se u Njujork, od 1973. živi u Ženevi, da bi se 2000. odselila u Australiju.

Veza sa domovinom Nadi je bila sestra Vjera, udata za Vladimira Popovića Španca, Baranina, narodnog heroja, generala JNA, diplomate.

,,Nakon što sam dobila australijsku penzionersku vizu, u maju 1993. godine sam došla u Beograd da se oprostim od sestre. Ona je bila profesor francuskog, talijanskog i latinskog jezika. Ostala je udovica 1972. godine kad je Vladimir umro u Londonu. Tokom posjete, mojoj sestri su na VMA ustanovili da ima rak jetre kao posljedicu hepatitis C kojeg je preboljela u Jasenovcu”, priča Nada.

Nada odlaže odlazak za Australiju i ponovo se zapošljava u Ženevi kako bi mogla da je opskrbljuje ljekovima koje VMA tada nije imala.

,,U toku 1993. i 1994. osam puta sam putovala iz Ženeve za Beograd preko Budimpešte. U Beogradu sam kupila ukradena kola renault 4, kako bih mogla nabavljati hranu, nositi prijateljima. Neizmjerno mi je pomagala porodica Vladovog prijatelja, narodnog heroja i generala Voje Kovačevića, njegova supruga Mina i kćerka Planinka Kovačević”.

Živeći na relaciji Ženeva-Beograd, Nadi se u Švajcarskoj za pomoć obraćaju porodice iz Zagreba i Beograda. ,,U Ženevu je došlo nekoliko mladića iz Beograda i Zagreba koji su pobjegli iz Jugoslavije da ne služe vojsku. Kako Švajcarska nije dozvoljavala da se izbjeglice zadržavaju u njihovoj zemlji trebalo ih je sve što prije otpremiti i naći načina da negdje odu. Sve sam ih smjestila, osim jednoga koji je ostao dvije godine u mom stanu i upisao se kao student na Univerzitet u Ženevi dok nije spremio diferencijalne ispite iz medicine za SAD”.

Nadina sestra Vjera umire u martu 1994. Njena urna je prenesena u porodičnu grobnicu na groblje Sv. Matije u Dobroti.

Tih ratnih godina, Nadi se za pomoć obraća rodbina, ali i poznati i nepoznati iz opkoljenog Sarajeva. ,,Iz Sarajeva sam preko veza sa Jevrejskom općinom – gospodinom Jakicom Fincijem, gospodinom Leonom Davicom, gospođom Danielle Mailefer, Švajcarkom, mojom prijateljicom koja je radila za UNICEF i bila stacionirana u Sarajevu, iz okruženog Sarajeva izvukla 20 osoba, među njima i suprugu i dva unuka prote Bjelajca”.

Nakon kraja ratova na Balkanu, Nada se 2000. seli u Australiju. Kaže da je u Sidneju provela 13 divnih godina. No kako je Australija postala jedna od 10 najskupljih zemalja na svijetu, prošle godine se seli u Beograd.

Iako je provela vijek izvan Crne Gore, čuvala je veze sa domovinom. O tome svjedoči i poklanjanje porodičnog nasljedstva Muzeju u Kotoru. ,,Nažalost ja o Crnoj Gori ne znam mnogo. Prvi Crnogorac koji je ušao u moju porodicu je bio suprug moje sestre Vladimir Popović Španac. Kad su mi pred par godina predložili da pišem knjigu o njemu, nisam mogla jer o Crnoj Gori ne znam mnogo”.

,,Imam veliko poštovanje prema Crnoj Gori iz mnogo razloga. Prvo jer je taj hrabri narod uspio da održi svoju slobodu od Turaka. Drugo Vladika Rade je u mojoj porodici uživao veliko poštovanje i kad je silazio u Boku odsjedao je u našim porodičnim kućama, ako se ne varam i danas su spomen ploče u Boki na nekima i znam da su članovi naših porodica pomagali materijalno otpor Turcima”.

Kaže da su joj uspomene na Dobrotu i Boku vezane za par posjeta tokom djetinjstva. ,,Boravila sam u palati moje majke, posjećivala djeda i baku, i igrala se na obali. Posjećivali smo iz Dobrote porodicu u Perastu i Prčanju. U kuću u Dobroti je iz jednog sela sa Lovćena dolazila baba Jana, donosila svježi sir i na početku ljetovanja dovodila kozu da bih ja imala mlijeko. No babu Janu ja nisam razumjela, govorila je meni stranim jezikom”.

Pomoć drugima je za Nadu Radimir postao univerzalni jezik.

Predrag NIKOLIĆ

Komentari

Izdvojeno

RADIKALIZACIJA USPORILA TREND PRIHVATANJA LGBT OSOBA U CRNOJ GORI: Kornjačinim korakom do prava i zaštite

Objavljeno prije

na

Objavio:

Prema nedavnoj analizi Centra za građansko obrazovanje, smanjuje se broj onih koji misle da su osobe drugačije seksualne orijentacije opasne za društvo. Ipak, radikalizacija društva i učestaliji govor mržnje uticali su na stagnaciju, pa čak i unazađivanje u pojedinim oblastima koje se tiču prava i zaštite LGBT osoba

 

Nedavno istraživanje Centra za građansko obrazovanje (CGO) pokazalo je – u Crnoj Gori se smanjuje broj onih koji smatraju da su osobe različite seksualne orijentacije štetne i opasne. Ipak, blizu polovine građana smatra da te osobe nijesu ugrožene. Na stagnaciju, pa čak i unazađivanje u pojedinim oblastima uticale su radikalizacija i klerikalizacija društva u posljednjih par godina.

„Skoro polovina ispitanika vjeruje da je u javnom diskursu korisno čuti naučno objašnjenje različite seksualne orijentacije radi boljeg razumijevanja ove pojave. No, u odnosu na 2019, osjetan je porast onih koji misle da su te priče u javnom prostoru nepotrebne i da ne bi pomogle, kao i da, uprkos naučnom tumačenju, ta pojava ostaje izuzetno štetna za svako društvo“, saopštila je na prezentaciji rezultata istraživanja javnog mnjenja koordinatorka pri CGO-u Željka Ćetković.

U posljednje tri godine, prema riječima izvršnog direktora NVO Spektra Jovana Džolija Ulićevića, naše se društvo radikalizovalo i svjedočimo pojačanom govoru mržnje. ,,Uglavnom se targetiraju žene, osobe sa invaliditetom i LGBTI osobe. Uprkos povećanju podrške unutar opšte populacije prema LGBTI osobama, važno je imati na umu radikalizaciju mladih, koja je posljedica neadekvatnog obrazovnog sistema i opšte klerikalizacije društva. U obrazovnom sistemu izostaje volja da se predmeti kao što su građansko obrazovanje, zdravi stilovi života ili medijska pismenost učine obaveznim, ali se nedovoljno pažnje daje i adresiranju pitanja roda, pola i seksualnosti i kroz prirodne nauke, recimo biologiju“.

Kako je istakao, zaštititi prava marginalizovanih grupa, a naročito LGBT osoba, je i dalje hrabrost i avangardna politika, ali samo onda kada je autentična i iskrena, a ne instrument u pristupnom procesu Evropskoj uniji.

Andrea JELIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka prvog jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

PRIVREDNI SUD KUBURI SA KADROVIMA: Sudije na granici izdržljivosti

Objavljeno prije

na

Objavio:

Nakon hapšenja predsjednika Privrednog suda Blaža Jovanića ta institucija radi samo sa četvoro sudija od sistematizovanih 16. Da će se u Privrednom sudu pojaviti ozbiljne kadrovske nevolje, znalo se još polovinom prošle godine

 

Poslije hapšenja bivše predsjednice Vrhovnog suda i predsjednika Privrednog, sudska grana vlasti u Crnoj Gori je dotakla dno. Sudije sada pored sprovođenja pravde  imaju i obavezu da speru ljagu sa institucije i svoje profesije. To će biti vrlo teško, jer se mnogi sudovi odavno bore sa nedostatkom kadrova. Takav je slučaj bio sa Privrednim sudom. Nakon hapšenja predsjednika Blaža Jovanića i sa četiri puta manje sudija nego što je to predviđeno Pravilnikom o unutrašnjoj sistematizaciji, ovaj organ nalazi se pred kolapsom, zatrpan brojnim, neriješenim predmetima i bez mogućnosti da mjesecima organizuje makar jedno sudsko vijeće za postupanje u izvršnim predmetima.

U sudu trenutno rade samo vršiteljka dužnosti predsjednika Privrednog suda Dijana Raičković i sudije Dragan VučevićRadmila Perović i Zoran Ašanin, koji postupaju u 1.376 parnica, 451 stečaj i 414 izvršnih predmeta, za koje postoji veliko interesovanje stranaka u postupcima, ali i javnosti jer je riječ i o najznačajnijim privrednim predmetima sa velikom imovinom.

Novom raspodjelom predmeta, četvoro sudija nedavno je dobilo u rad i predmete koji su morali preuzeti kao nezavršene od penzionisanih sudija, kolega koji su na bolovanju, ali i od osumnjičenog Jovanića – zbog čega se ročišta često odlažu.

Prema pisanju Vijesti, Raičkovićeva tvrdi da se Privredni sud, stranke i učesnici u postupcima nalaze u nezavidnoj situaciji. Privredni sud Crne Gore ima sistematizovanih 16 sudijskih mjesta sa predsjednikom suda, a taj broj predstavlja minimum neophodnog broja sudija. Činjenica je da se i ovaj broj sudija, imajući u vidu nadležnost i složenost predmeta koje ovaj sud ima u radu, pokazuje nedovoljnim za potpuno efikasno i ažurno postupanje.

„Već se u 2021. godini pokazalo da sudu nedostaju sudije, odnosno da je sud sistemski nepopunjen sa pet sudija (zbog odlaska u penziju), te da je određen broj sudija bio na bolovanju. Još uvijek ova mjesta nijesu popunjena, skoro godinu, jer su na ta mjesta u međuvremenu primljena lica koja su u statusu sudijskih kandidata, koja na funkciju sudije mogu stupiti tek nakon uspješno završenih obuka, dakle najranije u septembru, odnosno oktobru. Jedno sudijsko mjesto je u međuvremenu ostalo upražnjeno zbog izbora jednog sudije u Apelacioni sud, a u međuvremenu je došlo do suspenzije predsjednika suda. Sada je od sistematizovanih sudijskih mjesta upražnjeno šest, bez mjesta predsjednika suda. U odnosu na bolovanja sudija, jedna sutkinja je na porodiljskom bolovanju, dok je četvoro sudija na bolovanju zbog ozbiljnih zdravstvenih problema”, kaže Raičković.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka prvog jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

OKO NAS

BROJ NAPUŠTENIH ŽIVOTINJA NA SJEVERU RASTE: Strategije na papiru, lutalice na ulicama

Objavljeno prije

na

Objavio:

Iako skoro svaka opština „na papiru“ ima strategiju kako kontrolisati populaciju napuštenih životinja, u praksi broj pasa se povećava, sve je više građana koje povrijede, troškovi  za naknade po tom osnovu u opštinskim budžetima rastu, malobrojna privremena prihvatilišta i azili gotovo su  bez slobodnog mjesta

 

Pred sam početak ljetnje turističke sezone,  na ulicama Kolašina je na desetine napuštenih pasa. Tokom minulih dva mjeseca,  nekoliko Kolašinaca su napali, a višestruke povrede nenijeli i jednoj srednjoškolki, na samom izlazu iz školskog dvorišta. Od nasrtaja gladnih pasa nekad se brane i turisti. Da je to jedan od većih problema Kolašina pred turističko ljeto primijetila je i novoizabrana predsjednica Marta Šćepanović. Ona je u svom prvom obraćanju građanima, kao jednu od svojih prioritenih aktivnosti sa te funkcije, najavila efikasno i brzo sklanjanje napuštenih životinja sa ulica. Tek prije  nekoliko sedmica, u nadležnim opštinskim službama tvrdili su da nemaju rješenje, jer su azili u Podgorici i Beranama bez slobodnog mjesta.

Program populacije pasa na teritoriji kolašinske opštine usvojen je prije dvije godine, ali  gotovo nijedan cilj zacrtan tim dokumentom do sada nije ispunjen.  Program se odnosi na period do 2025. godine, a ukoliko se potpuno realizuje, trebalo bi da populacija napuštenih životinja bude smanjena za 50 odsto. Predviđeno je i građenje  azila.  No, novac za to nije ni ove godine planiran opštinskim budžetom.

U Kolašinu  postoji samo privatno prihvatilište za napuštene životinje, koje funkcioniše s mnogo problema. Vlasnica tog azila Danijela Vuksanović više puta je upozoravala da životinjama  koje je ona sklonila s ulice nedostaje hrana i stručna veterinarska njega. Pomoć koju je dobila sa državnog i lokalnog nivoa, kaže ona, nije dovoljna.

U kolašinskom Sekreterijatu za zaštitu životne sredine kažu da je jedan od načina rješavanja problema izgradnja azila. Planirani cilj je da uskoro na kolašinskim ulicama ne bude pasa lutalica, ali i da podignemo svijest o odgovornom vlasništvu. Podsjećaju da je  Opština opredijelila sredstva za identifikaciju, vakcinaciju i sterilizaciju vlasničkih i nevlasničkih pasa. Identične izjave iz tog resora stizale su i minulih  godina.

Sugrađanima poručuju da ,,ukoliko se ne planira registrovati uzgoj pasa, sterilizacija ljubimca dio je odgovornog vlasništva”. U opštini Kolašin do sada je čipovano tek  600 vlasničkih pasa, a ukupna populacija se procjenjuje na oko 1.800.

,,Prema slobodnim procjenama, na teritoriji opštine Kolašin postoji oko 50 napuštenih pasa na seoskom području i oko 100 u gradu i prigradskim naseljima, dok ih je u privatnom skloništu oko 170. Veliki broj napuštenih životinja na ulicama grada, okolnih naseljenih mjesta i polja, rezultat je napuštanja životinja usljed loših navika i teške ekonomske situacije građana”, piše u Programu za sprovođenje kontrole populacije pasa.

Pored lutalica vlasnički psi su jedna od prepreka kvalitetu kolašinske turističke ponude, kažu izdavaoci smještaja.  Iz Udruženja vlasnika privatnog smještaja tvrde da lavež iz dvorišta privatnih kuća uzmerava tokom noći goste u njihovim objektima. Povodom toga, objašnjavaju, opštinske službe do sada ništa nijesu radile.

Budžet opštine iz godine u godinu opterećuju i  odštetni zahtjevi građana, koji su, usljed napada pasa lutalica, pretrpjeli fizički i duševni bol. Za četiri godine iz opštinske kase, na ime te vrste odštete, isplaćeno je oko 10.000 eura Kolašincima koji su tvrdili da su ih napali psi na ulici.

Neke veće sjeverne opštine izdvajaju i značajno više  sredstava iz budžeta po tom osnovu.  Iz opštinske kase Bijelog Polja, na primjer,  za naknadu štete za povrede nastale ujedom napuštenih pasa, za dvije minule godine,  isplaćeno je  116. 204 eura za 126 odštenih zahtjeva.  Za odvođenje pasa lutalica u azil u Beranama ta opština godišnje izdvoji od 30.000 do 40.000  eura. U  azil u Beranama bjelopoljsko Komunalno preduzeće uhvati i isporuči oko 200 pasa, a za svakog psa Opština plaća 120 eura.  No, sav taj novac ne doprinosi utisku da je na ulicama manje napuštenih životinja.  Bjelopoljci kažu da se psi kreću u čoporima po prigradskim naseljima, a na magistrali ometaju saobraćaj  i velika su opasnost za sve učesnike u saobraćaju. Po selima napadaju  ovce i sitniju stoku. Slični problemi su i u Rožajama, gdje se godinama najavljuje gradnja azila, ali su čopori pasa dio „razglednice“ i najužeg centra grada. Više  uspjeha u kontroli broja napuštenih životinja ne postižu  ni u Plavu, Gusinju, Žabljaku …

U  opštinama na sjeveru uglavnom  procjenjuju da je pravljenje  pojedinačnih azila  preskupo. Zbog toga, objašnjavaju, rješenje je regionalni azil, kakav postoji u Beranama, ali koji je trenutno pretrpan. Nažalost, nikad nije zaživjela ideja da se sličan napravi i u Bijelom Polju. U tu svrhu, još prije deceniju, Opština je kupila 4,5 hektra zemljišta za 42.000 eura između  Ribarevina i Ramčine.

Istraživanje, rađeno za potrebe nacionalnog Programa kontrole populacije pasa pokazalo je da na nivou lokalne samouprave nema razvijene infrastrukture za sistemsko rješavanje problema napuštenih životnja.  Takođe, opštine su, kao prepreke navodile, nedostatak novca, kao i nedovljno znanja i obučenog osoblja.

Vlasnica privatnog prihvatilištu u Kolašinu za Monitor podsjeća da je sistem identifikacije i registracije pasa u Crnoj Gori  uspostavljen tek prije tri godine.  Do tada, objašnjava, nije bilo nikavih zvaničnih podataka o broju vlasničkih ili napuštenh pasa. To, kaže ona, dovoljno govori „u prilog  činjenici da je briga o životinjama uvijek bila na kraju spiska prioriteta“. Sada se, tvrdi Vuksanovićeva, time intenzivnije bavimo „samo forme radi, jer nam se žuri u Evropu“.

„Kada se to kombinuje sa našom preovlađujućom sviješću, onda dođemo u situaciju da se na pse gleda samo kao na problem i opasnost. To i jesu, ali zbog nebrige.  Taj problem mjerimo novcem izdvojenim za saniranje posljedica, a ne ulažemo u rješavanje onoga što je dovelo do posljedica. Donošenje  planova ne znači da se išta promijenilo. Naprotiv, stanje je mnogo gore kad je riječ o nedostatku brige i broju napuštenih životinja“, tvrdi ona.

U  privremnom prihvatilištu  koje je Vuksanovićeva  osnovala više nema mjesta ni za jednu napuštenu životinju. Upros tome, svakodnevno, kako kaže,  zatekne novu mlandučad pasa ili mačaka  ostavljenu na kapiji tog objekta.  Vuksanovićeva objašnjava da je ključno odgovorno vlasništvo, kojem bi prethodila edukacija. Sankcije moraju postati praksa, ocjenjuje ona, za neodgovorne vlasnike ili nehumano postupanje prema životinjama.  Upozorava na desetine otrovanih pasa u Kolašinu, ali i  činjenicu „da su samo prije nekoliko godina na taj način problem lutalica „rješavale“ i nedležne opštinske službe u više gradova“.

Svjetska organizacija za zaštitu životinja (OIE), procjenom urađenom u regionu Zapadnog Balkana u periodu od 2015. do 2018.,  identifikovano je da je ogroman  broj pasa na ulicama posljedica neodgovornog vlasništva. Evropska platforma za dobrobit životinja pokrenuta je, zbog toga,  kampanja Be his hero, čiji je cilj podizanje svijesti djece školskog uzrasta na Balkanskom poluostrvu o odgovornom vlasništvu.

U nacionalnom programu koji se odnosi na tu oblast  konstatovali su da je, dugoročno, edukacija je jedan od najbitnijih elemenata sveobuhvatnog pristupa upravljanju populacijom pasa.

                                                                                      Dragana ŠĆEPANOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo