Povežite se sa nama

FELJTON

OSAMDESET GODINA OD PALJENJA RAJHSTAGA (I): Hitler: Daj bože da je to djelo komunista

Objavljeno prije

na

Rimski car Neron naredio je 64. godine naše ere, navode pojedini istoričari, da se zapali Rim kako bi dobio slobodan prostor za izgradnju većeg, ljepšeg, starijeg Rima. Takav čovjek na carskom prestolu unaprijed je označio i krivce – vjernike koje narod nazivaše „hrišćanima”. I ovi nesrećnici, bez ijednog dokaza za podmetanje požara bijahu – po naredbi carevoj – zaogrnuti u životinjske kože, a potom razdirani od pasa, na krst pribijeni a neki poslužiše i kao baklje za noćnu svjetlost.

 

Novoizabrani njemački kancelar Adolf Hitler imao je 1933. godine skromnije ambicije – da paljenje zgrade Rajhstaga, impresivnog berlinskog zdanja, pripiše lideru komunističke Njemačke parlamentarne frakcije Ernestu Torgleru, bugarskom komunisti Georgi Dimitrovu i dvojici njegovih partijskih drugova.

Uprkos impozantnoj podršci od 34 odsto glasača na parlamentarnim izborima održanim u novembru 1932.godine, predsjednik Nacional-socijalističke stranke i njemački kancelar Adolf Hitler nije imao previše razloga za zadovoljstvo. Njegova partija izgubila je gotovo dva miliona glasača, ljevičarska opozicija – Socijalistička i Komunistička stranka – uvećali su broj glasača , a omrznuti konzervativci sa kojima su nacional-socijalisti stupili u koaliciju, držali su u vladi sve resore osim policije. Bilo je krajnje vrijeme da se dogodi nešto spektakularno, silovito , nešto što će ošamutiti i zaslijepiti mase, pribiti ih uz vlast a Hitleru omogućiti ulogu spasioca… I kao da je samo priviđenje, u vidu jednog nesrećnika „sa dna” „naoružanog” kutijom šibica i suvim palidrvcima poslalo Hitleru i njegovim satrapima „božiji dar”. Dok je budući „veliki diktator” na muzičkoj večeri priređenoj 27. februara 1933. godine kod doktora

Gebelsa uživao u svojim omiljenim sonatama i etidama koje je izvodio njegov davnašnji prijatelj Ernest Hamfštengl zvani „Puci” , vjerni Gering obavijestio je Hitlera da je zapaljen Rajhstag.

– Ovo je, nema sumnje, djelo komunista, gospodine kancelaru. Kad je izbio požar, u palati se nalazilo nekoliko komunističkih poslanika. Uhvatili smo i jednog potpaljivača. Ne znamo sve o njemu, ali ne brinite , sve ćemo doznati – raportirao je nekadašnji pilotski as iz Prvog svjetskog rata, a tada ministar pruske policije i predsjednik Rajhstaga Herman Gering.

– Daj bože da je to djelo komunista – odgovorio je kancelar.

I zaista, prvi rezultati istrage bili su obećavajući. Policajci koji su uletjeli u zapaljenu zgradu Rajhstaga, našli su u njoj jednog polunagog ošamućenog mladića sa šibicama i suvim drvcima u rukama. Na pitanje šta je to uradio, on je odgovorio: – Protest!

Bio je to Van der Libe, Holanđanin i bivši član holandske Komunističke partije koji je iza sebe imao tri (neuspjela) požara: pokušao je da zapali zgradu radničkog osiguranja u kvartu Nojkelu, podrum opštinske vijećnice i suteren jednog starog dvorca.

Uskoro su se javili i očevici – tri nacistička poslanika zakleli su se na sudu – svojom čašću i imenom – da su na dan požara vidjeli komunističkog lidera Torglera zajedno sa Libeom u Rajhstagu.

Uz Torglera, kao saučesnici označena su i trojica bugarskih komunista koji su tih dana ilegalno boravili u Njemačkoj – Georgi Dimitrov I njegova dva partijska druga. Evidentirana je i materijalna šteta – sala za plenarne sjednice, Bizmarkov hol, galerije, garderoba, sve je bilo pretvoreno u zgarište.

Istina istraga je imala i izvjesne nedostake. Nije uspjela odgovoriti na pitanja kako je jedan jedini čovjek, uz to poluslijep (Van der Libe) sa desetak palidrvaca mogao u ogromnoj zgradi Rajhstaga, obloženoj mermerom i debelim zidovima, izazvati tako jak požar koji je izbio istovremeno gotovo na desetak mjesta? Kako se jedan poluslijepi čovjek, koji se te noći prvi put našao u tako velikoj palati, mogao tako lako orijentisati i na toliko mjesta podmetnuti požar? Pri tom zgrada je bila u mraku.

Stručnjaci su takođe utvrdili da je cijela sala za plenarne sjednice bila polivena nekom zapaljivom tečnošću u čiji su hemijski sastav bili upućeni samo stručnjaci. Kako je ona bila unijeta? Da li je čin ilegalnog ulaska trojice Bugara značio istovremeno i odgovornost za saučesništvo u paljenju Rajhstaga? Uoči početka glavnog pretresa, tužilaštvo je najveću nadu polagalo u ministra pruske policije, vođu partijskih jurišnih odreda i predsjednika Rajhstaga Hermana Geringa. Okrivljeni u ilegalca sa Balkana, „komunistu bez domovine” Georgi Dimitrova.

Očevidac

Čuveni Politikin predratni novinar Predrag Milojević (njegova

knjiga Bio sam prisutan poslužila je kao osnova ovom feljtonu) bio je i očevidac požara koji je zahvatio Rajhstag.

„Uveče 27. februara nalazio sam se u Domu štampe u Tirgartenu gde su novinari dobijali i menjali informacije o situaciji i izbornoj agitaciji koja je vođena. Sa mnom je bio i Stanislav Vinaver, ataše za štampu pri našem poslanstvu u Berlinu. Neko je doneo glas da Rajhstag gori, pa smo svi pojurili „na lice mesta”. U mrkoj februarskoj noći, masivna zgrada je izgledala kao iluminisana. Svi prozori bleštali su svetim rumenilom, a plamen je šikljao kroz staklenu kupolu palate. Kordon policajaca načinio je širok krug oko zapaljenje zgrade, te se nije moglo prići. Mi smo se bunili, poturali policajcima pod nos naše novinarske legitimacije, ali nije pomoglo.”

Hitler se nije ubio?

Adolf Hitler i Eva Braun nisu izvršili samoubistvo 1945. godine. U bunkeru u Berlinu ubijeni su njihovi dvojnici. Njih dvoje pobjegli su u Argentinu, gdje je vođa Trećeg rajha živio do smrti 1962. godine

Ovu vrlo smjelu pretpostavku, koju je nedavno objavio beogradski Novi Magazin, iznose britanski publicisti Sajmon Dansten i Džerard Vilijams u knjizi Sivi vuk – bekstvo Adolfa Hitlera, koja je nedavno objavljena u Beogradu, u izdanju Admiral Booksa. Dvojica britanskih publicista odbacuju zvaničnu verziju Firerove smrti prema kojoj se on ubio u svom bunkeru u Berlinu 30. aprila 1945. godine.

Oni tvrde da postoje brojni dokazi, koje su prikupljali više od pet godina, koji ukazuju na to da je na kraju Drugog svjetskog rata Hitler sa Evom Braun pobjegao iz Berlina da bi iznova započeo život u enklavi pod kontrolom nacista u fašističkoj Argentini. Hitler je lagodno i srećno živio sve do 1962. godine i čak izrodio potomstvo.

U podzemnom bunkeru u Berlinu 30. aprila 1945. pred najezdom pobjedonosne sovjetske Crvene armije Hitlerovi vjerni saradnici ubili su njihove dvojnike dobrovoljce – podoficira Vermahta i jednu glumicu „treće klase”!

Hitler je sa Evom tri dana ranije u potaji izašao iz bunkera i ukrcao se u avion koji je sletio u holandski grad Tonder. Par je potom mijenjao razna prevozna sredstva i na kraju se u Španiji ukrcao u podmornicu koja ih je odvela do obala Argentine, gdje su stigli kada su upravo ubijeni njihovi dvojnici…

Knjiga koja je u Velikoj Britaniji odmah postala bestseler nazvana je prema pseudonimu vođe Rajha Sivi vuk, koji mu je još 1943. godine u svom planu za evakuaciju nadjenuo najbliži saradnik Martin Borman. Borman je sastavio plan dislokacije najvišeg nacističkog rukovodstva iz Njemačke u Južnu Ameriku u slučaju da se ratna sreća okrene protiv Berlina.

Saučesnici u tom bjekstvu bili su američki obavještajci kako bi zauzvrat došli do ratne tehnologije koju su nacisti razvijali i do tvorca njemačkog raketnog programa Vernera fon Brauna. On je vjerno služio Hitleru, ali je po propasti Trećeg rajha osnovao američki kosmički program i njime rukovodio.

Nebojša KNEŽEVIĆ
(Nastavlja se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXIV): Cetinjski manastir

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Nakon preseljnja prijestonice na Cetinje i sređivanja stanja u državi, Ivan Crnojević je od 1483. do1844. godine podigao na Ćipuru Cetinjski manastir. „V ime Rožestva ti presveta Bogorodice, sazidah si sveti xram tvoj v leti 6992 (1483/1484)“, u kome je i sahranjen 1490. godine.

Ivan Crnojević je  4. januara 1485. godine izdao manastiru osnivačku povelju „u Rece“, to jest na Obodu, kojom je novu zadužbinu obdario posjedima i prihodima, „vrlo skromnim doduše, jer su i njegove mogućnosti bile male“. Osnivačkom poveljom, u sporazumu s ondašnjim mitropolitom zetskim Visarionom, Ivan je odredio da „sveštenejši otci arhijereji“ sa svom „bratijom“ moraju održavati „opštežitije“ bez obzira na visinu manastirskih prihoda i da niko ne smije „ništa stezati ni u svoju kjeliju držati“.

Krajem XVII vijeka, u doba Morejskog rata, skadarski paša Sulejman Bušatljia dva puta zauzima Cetinje. Prilikom prvog pohoda 1685. godine opljačkao je manastir, a 1692. godine ga porušio do temelja.

Slučaj je htio da je nekoliko mjeseci prije rušenja manastira, na Cetinju boravio mletački arhitekta Frančesko Barbijeri. Svoj boravak na Cetinju je iskoristio da snimi manastir i napravi situacioni plan koji se čuva u Mletačkom muzeju.

Crnogorske vladike su više puta obnavljale manastir, a skadarske paše ga uporno rušile. Vladika Petar I Petrović, poslije još jednog rušenja, obnavlja manastir 1786. godine. Nakon smrti i proglašenja za sveca vladike Petra I Petrovića 1834. godine, njegov ćivot je smješten u Cetinjskom manastiru gdje se i sada nalazi. Manastir je više puta obnavljan, a sadašnji izgled je dobio 1927. godine.

Na mjestu prvobitnog manastira na Ćipuru kralj Nikola Petrović je 1886. godine podigao dvorsku crkvu, posvećenu Rođenju Bogorodice. U njoj su zemni ostaci Ivana Crnojevića, a od 1989. godine i zemni ostaci kralja Nikole, kraljice Milene i princeza Ksenije i Vjere preneseni z San Rema.

U XV i XVI vijeku podignuti su Manastir Svete Trojice kod Pljevalja, Pivski manastir, Crkva Sv. Nikole u Nikoljcu kod Bijelog Polja, crkva u Tvrdošu…

Preseljenje Pivskog manastira: Pivski manstir je podignut između 1573. i 1586. godine na obali rijeke Pive, nedaleko od Plužina. Podigao ga je mitropolit hercegovački Savatije Sokolović. Manastirska crkva posvećena je Uspenju Presvete Bogorodice.

Manastir je 1982. godine, prilikom izhradnje HE Mratinje, razgrađen i preseljen na višu kotu, na lokaciji Sinjac.

Preseljenje je trajalo punih 13 godina. Izvršeno je detaljno snimanje i mapiranje kompletnog manastira. Svaki kamen je obilježen i svaki kvadratni santimetar fresaka. Nakon preseljenja svaki kamen je postavljen na označeno mjesto na kom je bio prije preseljenja.

Preseljenje manastira, poduhvat koji do tada nije bio poznat u svijetu, izveli su stručnjaci i radnici Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture sa Cetinja, zajedno sa kolegama iz cijele Jugoslavije i svijeta, ekspertima UNESKO-a, Instituta za očuvanje kulturnih vrijednosti iz Rima. Pored institucija treba odati priznanje i pojedincima koji su ovaj projekat iznijeli na svojim leđima: Anika Skovran, Dušan Nonin, Ljubomir Ivanišević i čitava armija njihovih saradnika i neposrednih izvršilaca ovog izuzetno složenog projekta.

 

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo