Povežite se sa nama

FOKUS

POHARA NAJVEĆEG CRNOGORSKOG PREDUZEĆA: Ko je uzeo pare Elektroprivredi

Objavljeno prije

na

epcg

Godinama prikupljan i deponovan, novac sa računa Elektroprivrede Crne Gore (EPCG) otiče u nepovrat.

Skupština akcionara EPCG prihvatila je prošle nedjelje predlog menadžmenta o isplati 55,2 miliona na ime dividende. Prethodno je, na krajnje neobičan način (glasovima vlasnika 0,01 odsto akcijskog kapitala), Skupština Društvu nametnula obavezu preuzimanja akcija Rudnika uglja u Pljevljima (RUP) za ukupno 32 miliona eura. Iako je ta odluka predmet sudskog spora koji je započet pred Privrednim sudom u Podgorici, vijeće tog suda i Komisija za tržište kapitala (nekadašnja KHOV) omogućili su da akcije RUP-a budu isplaćene i prenijete na nove vlasnike. Konačno, Vlada je kao većinski vlasnik donijela odluku da EPCG otkupi vlastite akcije od italijanske A2A za 120 miliona eura. Elektroprivreda je, prema tom planu, već potrošila 52 miliona, dok će ostatak od skoro 70 miliona Italijanima otići naredne godine.

Razbacivanje milionima EPCG, uz argumentaciju čija se zakonitost spori sa raznih strana, nije naišlo na oduševljenje kod svih akcionara. Naprotiv. „Kako je skupština EPCG poprimila obrise farse gdje se dividenda dijeli na nezakonit način (smanjenjem kapitala i akumuliranih gubitaka), više neću prisustvovati Skupštini EPCG i davati joj legitimitet”, saopštio je Vasilije Miličković, predsjednik Udruženja malih akcionara EPCG, spočitavajući Vladi i menadžmentu kompanije da su, samo tokom ove godine, „Italijana častili sa 34 miliona eura”.

U Miličkovićevu računicu nijesu uključeni milioni isplaćeni A2A po osnovu otkupa njenih akcija Elektroprivrede, već samo novac dobijen za akcije Rudnika (oko 13 miliona) i dividendu (više od 22 miliona). U istim poslovima „profitirala” je i država. Tako je u budžet ušlo 10 miliona na ime prodatih akcija RUP, te više od 30 miliona dividende iz EPCG. Konačano, neku sići – nepuna četiri miliona eura – štrbnuo je i Aco Đukanović. Kako ono kažu – đe ima tu se i prosipa.

Međutim, priča o gazdovanju Elektroprivredom odavno nije zabavna. „Predstavnici Vlade su na Skupštini akcionara EPCG ignorisali upozorenje revizora Ernst & Young da su predloženo smanjenje kapitala, pokriće akumuliranog gubitka i podjela dobitka u koliziji sa Zakonom o privrednim društvima i, uprkos tome, odlučili da iz ove državne firme izvuku 55 miliona eura na ime nezarađenog profita”, upozorio je i Dejan Mijović, nekadašnji član borda EPCG i član Predsjedništva Građanskog pokreta URA.

Takvo ponašanje je, upozorava Mijović, u suštoj suprotnosti sa svim onim što iz Vlade obećavaju o budućnosti EPCG: ,,Umjesto da bude nosilac energetskog razvoja zemlje, naše najveće privredno društvo će zbog ovakvog odnosa vlasti bezrazložno postati invalid koji će morati da se zadužuje da bi izvršilo i najobičniji remont”. Vladini predstavnici na minuloj Skupštini akcionara, nastavlja Mijović, nijesu se potrudili da zainteresovanima objasne zašto nepotrebno čašćavaju svog odlazećeg partnera (A2A). „Samo su ponovili poznati podatak da je A2A svojevremeno kupila akcije EPCG po višoj cijeni, kao da je bitnije to nego koliko te iste akcije vrijede sada. A da vrijede mnogo manje potrvrđeno je nedavno kada ih je A2A neuspješno pokušala prodati uz pomoć finansijskog savjetnika Rothchild's, najkvalifikovanijeg na svijetu za tu vrstu poslova u sektoru električne energije. Pokazalo je se da baš niko i ni za kakve pare ne želi da bude manjinski partner vladi DPS-a, što naši čelnici veoma dobro znaju pa je krajnje sumnjivo što su pristali da izdašno preplate A2A.”

U svakom slučaju, pobrojanih skoro 210 miliona eura (32 + 55 + 120) neće biti sav novac koji će Elektroprivreda potrošiti za račun svojih trenutno najvećih akcionara. Potvrdio je to i finansijski direktor EPCG Branislav Pejović. On je, prenose mediji, prisutnima na prošlonedjeljnoj Skupštini predočio izvode iz sporazuma Vlade i A2A prema kome će EPCG dividendu isplaćivati i za ovu i za narednu godinu. Odnosno, dok god je A2A u posjedu akcija Elektroprivrede.

A Miličković i Mijović nijesu bili jedini mali akcionari čija su pitanja i komentari na prošlonedjeljnoj Skupštini ostali bez odgovora.

„Finansijski i konsolidovani izvještaj o poslovanju EPCG za 2017. godinu su nezakoniti” , ustvrdila je Nataša Backović zahtijevajući da njen stav uđe u zapisnik sa Skupštine: „Kao akcionar smatram da su za nezakonite izvještaje dostavljenje Skupštini na usvajanje odgovorni: predsjednik Odbora direktora Đoko Krivokapić, izvršni rukovodilac Direkcije za pravne poslove Željko Ćorić, izvršni rukovodilac Direkcije za ljudske resurse Predrag Krivokapić i izvršni rukovodilac Direkcije za finansije i platni promet Venka Janjušević.”

Backović je opširno obrazlagala svoje neslaganje sa ponuđenim izvještajima. Izdvajamo samo nekoliko teza, odnosno, pitanja, onako kako ih je razumio autor ovog teksta (sve moguće greške i nepreciznosti padaju na njegovu dušu). Da pođemo redom.

Prema pisanom iskazu njenih menadžera ,,EPCG je vertikalno integrisano društvo čija je osnovna djelatnost proizvodnja, distribucija i snabdijevanje električnom energijom u Crnoj Gori”. I revizor u svom izvještaju potvrđuje ,,EPCG u svom sastavu ima dvije funkcionalne cjeline Proizvodnju i Snabdijevanje”.

Evo problema na koji je ukazala Backović: Zakon o energetici, u odjeljku Razdvajanje operatera (član 103) izričito propisuje da su energetski subjekti koji obavljaju više energetskih djelatnosti dužni su da te djelatnosti obavljaju funkcionalno razdvojeno. A pomenuto funkcionalno razdvajanje obuhvata: razdvajanje računa, upravljanja i informacija. Elektroprivreda, međutim, u svojim izvještajima ne razdvaja poslovanje Proizvodnje i Snabdijevanja. Zato o tokovima novca između integrisanih preduzeća mali vlasnici i zainteresovana javnost ne znaju praktično ništa. Iako je to, zapravo, naš novac – gledano i sa prihodne i sa rashodne strane preduzeća.

Backović je potom ukazala na rezerve (čitaj neslaganja) iskazane u revizorskom izvještaju Ernst & Young po pitanju nekretnina, postrojenja i opreme EPCG, koja je poslednjeg dana prošle godine imala iskazanu vrijednost od 830 miliona. Revizor u izvještaju naglašava da ta procjena ,,uključuje sredstva neto sadašnje vrijednosti 40,3 miliona bez odgovarajuće dokumentacije o vlasništvu”. Bez odgovora je ostalo pitanje: Na osnovu čega ste prikazali vrijednost osnovnih sredstava, konstatujući nedostatak postojeće dokumentacije o vlasništvu? (predstavnici E&Y nijesu prisustvovali Skupštini akcionara).

Konačno, malim akcionarima je zasmetalo to što je menadžment EPCG u svojim poslovnim izvještajima za prošlu godinu prikazao umanjenje akcijskog kapitala za nekih 150 miliona eura, iako je ta odluka Skupštine postala važeća tek krajem marta ove godine. ,,U konkretnom slučaju finansijski konsolidovani izvještaj je rađen sa nepravosnažnom finansijskom transakcijom o umanjenju kapitala”, navodi Backović spočitavajući menadžmentu kršenje Zakona o privrednim društvima.

Nataša Backović je menadžmentu, dodatno, spočitala:

– Da revizorima nijesu omogućili uvid u konsultansteke ugovore sa A2A S.p.A. na osnovu kojih je 2016. godine obračunata obaveza od 4,1 milion eura. Revizorima je samo omogućen uvid u Ugovor o poravnanju potpisan u oktobru prošle godine, na osnovu koga je A2A vratila uzeti novac.

– Da su od revizora sakrili spisak zaposlenih (menadžera?) i kriterijume po kojima im je EPCG otpisala skoro 2,5 miliona eura odobrenih stambenih kredita. Ne zna se ni tačan iznos datih kredita.

– Da u svojim izvještajima prikazuju samo količinu električne energije uvezene tokom prošle godine ali ne i njenu cijenu, i da tako skrivaju podatke o stvarnim zaradama u tom poslu.

– Da su tokom prošle godine naknade ,,ključnom rukovodstvu” (termin preuzet iz Konsolidovanog finansijskog izvještaja) povećane sa 550 na 745 hiljada eura, odnosno za 35 odsto.

– Da među prikazanim troškovima nema konta za kupovinu novih vozila, među kojima je i džip od 63.700 eura kupljen za predsjednika Odbora direktora Đoka Krivokapića.

Dok je Nataša Backović menadžmentu postavljala pitanja koja je, kaže, spremila za odsutne revizore, Krivokapić je napustio Skupštinu uz komentar da ,,ne može da sluša te nebuloze”. Može biti zanimljivo pomenuti neke od njih.

,,Po kom zakonu imate pravo da otpisujete stambene kredite, naročito zaposlenima koji su uz pomoć EPCG stambeno pitanje rješavali po nekoliko puta”, pitala je upravu sagovornica Monitora. ,,Zašto u Elektroprivredi i dalje rade ljudi sa više od 40 godina radnog staža, koliko ih je i šta se radi sa nevraćenim doprinosima zaposlenih koji namjeravaju doživotno da rade u firmi? Čime je ključno rukovodstvo zaslužilo uvećanje prihoda od 35 odsto (200.000 eura)? Zašto u izvještajima nema podataka o broju preuzetih radnika u stalnom radnom odnosu iz drugih pravnih lica (zvanično, u EPCG radi skoro 1.000 zapošljenih)?”

Kada se ljutnuti Krivokapić vratio na sjednicu predsjednik Skupštine akcionara ga je podsjetio na pravo akcionara da pitaju i komentarišu izvještaje koji se nalaze na dnevnom redu. Prisutni su, ipak, ostali bez traženih odgovora i objašnjenja. Dok čekaju, topi se novac sa računa Elektroprivrede . U stvari, nije tajna ni đe ide.

Zoran RADULOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

FOKUS

KAD VLAST KORUMPIRA: Jedan glas – dva stana

Objavljeno prije

na

Objavio:

Vlada je sa 2,6 miliona eura našeg novca častila stotinjak državnih funkcionera, dijeleći im stanove ili stambene kredite, iako su mnogima od njih listovi nepokretnosti već bili prepunjeni. Posebno problematično je to što su na spisku zaduženih kod Vlade upravo oni koji bi trebalo da kontrolišu njen rad. Zove li se to korupcija

 

Ono što i nije smjelo biti tajna, konačno je objelodanjeno. Po nalogu premijera Duška Markovića, Komisija za stambenu politiku Vlade je krajem prethodne sedmice objavila spisak 95 funkcionera koji su tokom ove i prethodne dvije godine  dobili stanove ili stambene kredite po povoljnim uslovima. U prevodu – častili su ih našim novcem, pošto država pokriva  i do 80 odsto vrijednosti dodijeljenih kredita. Iz budžeta je za funkcionere ,,beskućnike” tako  izdvojeno 2,6 miliona eura.

Vlada je, međutim, i dalje nastavila da taji važne informacije u vezi sa  ovim poslom, pa još ne znamo  pod kojim uslovima i kriterijumima,  i uz kakva obrazloženja je dala kredite i stanove za ovih stotinjak funkcionera. A obrazloženja su sigurno zanimljiva. Tipa: direktoru Agencije za sprečavanje korupcije (ASK) Sretenu Radonjiću dati  40 hiljada eura, jer je, kako je priznao u svom imovinskom kartonu – kuću od 110 kvadrata ,,dao sinu”. Stan od 96 kvadrata nije poklanjao nikom, ali  mu je valjda tijesan. Ni pomoćni objekat i pašnjaci ne pomažu stambenoj tuzi Radonjića.

Njegovu stambenu muku premijer Marković odlično poznaje, pošto je direktor ASK tast premijerovog sina. Častio ga je da ne pati. A i zaslužio je. Uz sve, Radonjić, kao direktor Agencije kojoj funkcioneri moraju prijaviti svu imovina, propustio je da u kartonu navede ovo malecko kreditiranje.

Radonjić nije jedini funkcioner koji je imao stanove i kuće, a koji je od Vlade dobio još jedan stančić, da mu se nađe, ili gotovo pa bespovratni stambeni kredit. Na spisku su ministri, poslanici, čelni ljudi institucija, kao i predstavnici pravosuđa. Posebno problematično je to, što su pojedini koji su čašćeni stanovima ili novcem od strane Vlade, iako su stambeno obezbijeđeni, upravo oni koji bi trebalo da kontrolišu rad te iste Vlade. Poput tužilaca, sudija, policajaca, te čelnika Agencije za sprečavanje korupcije, policije i drugih institucija zaduženih za borbu protiv korupcije.

 

PROČITAJTE VIŠE U ŠTAMPANOM IZDANJU MONITORA OD 16. AVGUSTA

Komentari

nastavi čitati

FOKUS

KO NAS PREDSTAVLJA U SVIJETU: Režimski kadrovi opšte prakse glume diplomate

Objavljeno prije

na

Objavio:

Crna Gora ima 28 ambasada. Zakon o vanjskim poslovima propisuje da se šef diplomatsko-konzularnog predstavništva postavlja iz reda diplomata. Zakon predviđa i da nekarijernih šefova diplomatsko-konzularnih predstavništava može biti najviše 30 odsto. Nekarijernih, tj. partijskih ambasadora je već sada više od propisane norme, a najavljenim imenovanjima taj broj će se povećati

 

Novoizabranog ambasadora Crne Gore u Sarajevu Obrada Miša Stanišića ne treba posebno predstavljati domaćoj javnosti. Ko god je bar jednom odgledao skupštinski prenos zna o kakvom se redovu  DPS-a radi. Argumenti, dokazi, logika, očiglednost, to u raspravi ne pomaže, on je uvijek i po svaku cijenu na partijskoj liniji. Kada je otkrivena afera Snimak, Stanišić je ustvrdio: ,,Partija kojoj pripadam nikad nije donijela odluke koje se kose sa zakonima”.  Po zadrtosti se jedino može uporediti sa DPS podmlatkom u Skupštini.

Skupštinski Odbor za međunarodne odnose i iseljenike, na čijem je čelu DPS poslanik Andrija Nikolić, nedavno je jednoglasno podržao predlog da Stanišić postane ambasador. U obrazloženju se ne navode  izvrsne partijske preporuke, već se podsjeća da je Stanišić pola decenije, od 1993. godine  bio pomoćnik ministra inostranih poslova zadužen za kontakt sa iseljenicima. Pretpostavljeni mu je bio, sada ljuti politički protivnik, Miodrag Lekić.

Prema Ustavu, predsjednik Crne Gore imenuje ambasadore, na osnovu predloga Vlade i mišljenja pomenutog Odbora.

Kako je Milo Đukanović predsjednik države i lider DPS-a, on je političkog direktora svoje partije Tarzana Miloševića imenovao za novog ambasadora u Beogradu. Milošević, bivši košarkaš, pa poznati privrednik karijeru je počeo u Višegradu, potom se biznisom bavio u rodnom Bijelom Polju, politički uzlet je počeo kao predsjednik Opštine Bijelo Polje, i na toj funkciji je proveo dva mandata. Potom je izabran za ministra poljoprivrede i ruralnog razvoja u vladi Mila Đukanovića, da bi prešao na sadašnju partijsku funkciju.

Sa dva najnovija imenovanja, crnogorska diplomatija od Triglava do Makedonije, na čelu svojih ambasada ima isključivo partijske kadrove. Ambasador u Sloveniji je Vujica Lazović, bivši potpredsjednik Đukanovićeve Vlade, SPD, pa SD kadar; Boro Vučinić, DPS ministar, nakon upravljanja ANB-om imenovan je za ambasadora u Hrvatskoj; Ferhat Dinoša, bivši lider DPS koalicionog partnera Demokratske unije Albanaca i ministar za ljudska i manjinska prava, ambasador je u Prištini.

Najave govore da će se ambasade Crne Gore i ubuduće ,,pojačavati” partijskim kadrovima. Vijesti su nedavno pisale da je poslanik Bošnjačke stranke i predsjednik odbora te partije u Podgorici Nedžad Drešević najozbiljniji kandidat za ambasadora Crne Gore u Tirani, očekuje se imenovanje i savjetnika predsjednika Skupštine Ivana Brajovića, Periše Kastratovića za ambasadora u Turskoj. Na optužbe da je sa funkcije savjetnika predsjednika parlamenta, Kastratović tokom prošle godine vodio predizbornu kampanju za SD u Beranama, iz parlamenta su  uzvratili cinizmom: ,,Da li i ko­li­ko slo­bod­nog vre­me­na sa­vjet­nik pred­sjed­ni­ka pro­vo­di kod ro­di­te­lja u Be­ra­na­ma, kao i to da li je član ne­ke po­li­tič­ke par­ti­je, pri­pa­da di­je­lu pri­vat­nog ži­vo­ta ko­ji ne bi smio bi­ti pred­met ni­či­jeg in­te­re­so­va­nja”.

Da diplomatska mreža Crne Gore mora biti profesionalnija i oslobođena uticaja vladajućih partija, bivše i karijerne diplomate upozoravaju odavno.  ,,Upravo je odabir diplomatskog kadra po partijskoj, a ne stručnoj liniji, jedan od glavnih problema u predstavljanju interesa Crne Gore u inostranstvu’’, isticali su krajem 2012. iz opozicionih partija SNP-a, DF-a čak i tadašnje  Pozitivne Crne Gore.

U junu prošle godine, nakon što je DPS-u poklonio Nikšić i Podgoricu, i spasio ih na državnom nivou, lider ugašene Pozitivne Darko Pajović, nagrađen je za zasluge ambasadorskom foteljom u Kini. Toliko mu dobro ide, da je početkom ove godine, pored Kine, Pajović, ukazom predsjednika Đukanovića, postao ambasador Crne Gore i u Indoneziji, na nerezidentnoj osnovi, a u junu i u Republici Koreji.

Ne pokazuje samo Pajović izuzetne ambasadorske kapacitete.  Dušanka Jeknić dobila je početkom godine zeleno svjetlo da bude ambasadorka Crne Gore u Ujedinjenim Arapskim Emiratima. Jeknić, koja je domaćoj javnosti poznatija po konzulatu u Milanu i italijanskoj optužnici za šverc cigatereta, iz Abu Dabija će biti nadležna i za Bahrein, Katar, Novi Zeland i Australiju!

Zanimljivo je da ambasada Crne Gore u Briselu, pored Belgije, pokriva Holandiju, Luksemburg i Tajland. Na čelu ove ambasade je od 2015. bivši državni sekretar za politička pitanja u Ministarstvu vanjskih poslova i evropskih integracija Vladimir Radulović, koji je bio kadar SDP-a.

Sanja Vlahović, koja je nakon afere plagijat skrajnuta od strane DPS-a, a sa fotelje ministrice nauke i preraspoređena u diplomate , iz ambasade u Rimu, pored Italije, pokriva Maltu i San Marino. Borislav Banović, je od 2015. kao tada SDP-ov kadar,  ambasador u Londonu, a prošle godine Vlada ga je imenovala za stalnog predstavnika Crne Gore pri Međunarodnoj pomorskoj organizaciji. Bivši ministar zdravlja i funkcioner DPS-a Budimir Šegrt za sada je samo ambasador u Poljskoj.

Dok partijske diplomate pokrivaju po  više zemalja, godinama se govori o tome da u državama Skandinavije nijesu oduševljeni time što Crna Gora nema svoja predstavništva na sjeveru Evrope, s obzirom na značajnu finansijsku pomoć koju je Crna Gora dobijala i dobija od njih.  Sjedište ,,ambasada” Crne Gore za Dansku, Švedsku, Finsku i Norvešku je u Podgorici. Ambasador za ove četiri zemlje je Miroslav Ščepanović, direktor Direkcije za Evropu u Ministarstvu vanjskih poslova.

Iz Ministarstva vanjskih poslova, na čijem čelu je Srđan Darmanović, Monitoru su kazali da Crna Gora ima 37 diplomatsko-konzularnih predstavništava, odnosno 28 ambasada, šest misija i tri generalna konzulata, u kojima je ukupno zapošljeno 123 službenika.

Na pitanje o zaradama ambasadora iz Ministarstva su  odgovorili ovako : ,,Zarade se determinišu kao suma osnovne zarade i posebnog dodatka koji je proizvod bruto osnovice za obračun troškova života i indeksa troškova života, defnisanim po metodologiji Ujedinjenih nacija (PAI indeksom)”. Napomenuli su i da šefovi diplomatsko-konzularnih predstavništava redovno prilažu Izvještaje o prihodima i imovini.

Nije baš tako. Miodrag Vlahović, bivši ministar vanjskih poslova, potom ambasador u SAD, a sada ambasador Crne Gore u Vatikanu, godinama ne prijavljuje svoju imovinu. Ostali ambasadori su revnosni – Sanja Vlahović mjesečno prima 4.206 eura, Darko Pajović – 4.606 eura, Vujica Lazović – 3.878, Boro Vučinić oko 3.500 eura, Dušanka Jeknić – 4.746 eura…

Interesovalo nas je i da li su nekarijerne ,,diplomate’’ prije stupanja na funkciju imale obuku: ,,U susret preuzimanja dužnosti, svaki diplomata Crne Gore dužan je da obavi konsultacije u okviru Ministarstva vanjskih poslova, kao i u drugim resorima i institucijima, što je definisano internim procedurama koje imaju za cilj sveobuhvatnu pripremu za obavljanje diplomatske misije”, kazali su nam iz Ministarstva.

Na naše pitanje koliko je karijernih diplomata a koliko onih koji su posredstvom članstva u partiji izabrani za ambasadore, iz Ministarstva su nam odgovoril: ,,Na tragu odredbi člana 63 Zakona o vanjskim poslovima (Službeni list Crne Gore, br. 70/17), šef diplomatsko-konzularnog predstavništva postavlja se iz reda diplomata. Takođe, stavom 3 istog člana Zakona propisano je da nekarijernih šefova diplomatsko-konzularnih predstavništava može biti najviše 30 posto. Nekarijerni šefovi crnogorskih DKP-a su lica sa izraženim profesionalnim iskustvom i zapaženim poslovnim rezultatima, koji svojim radom umnogome doprinose međunarodnom pozicioniranju i ostvarivanju vanjskopolitičkih prioriteta naše države”.

Diplomate s iskustvom znaju da politička imenovanja podrazumijevaju vrhunske naučnike, kulturne radnike, privrednike… Sjetite se gorepomenutih pa sami procijenite da li se ko od njih uklapa u navedeni profil.

Predrag NIKOLIĆ

Komentari

nastavi čitati

FOKUS

MONITOR ISTRAŽUJE: Koliko vrijedi crnogorski pasoš

Objavljeno prije

na

Objavio:

Od 199 rangiranih zemalja Crna Gora i njen pasoš se po individualnom indeksu nalazi na 85. mjestu, sa 121 državom u koju crnogorski državljani mogu putovati bez vize ili sa vizom koja se dobija na dolasku. Znatno bolje rangirani od crnogorskog su i pasoši  nekih vidno problematičnih i nestabilnih zemalja kao što su Meksiko, Kolumbija, Venecuela, Ukrajina..

 

Kaže se da pasoš jedne zemlje vrijedi koliko i država koja ga je izdala. A i država vrijedi onoliko koliko je vani cinjenjen njen pasoš.

Vlasti Crne Gore neprekidno ističu mantru o „liderstvu“ Crne Gore u evroatlantskim integracijama i ponavlja kurtuazne ocjene stranih zvaničnika kako je Crna Gora priznata i cijenjena u NATO-u i EU. Vlada je takođe početkom ove godine pompezno najavila da je počeo kontroverzni i dosta osporavan u zemlji i vani „razvojni program prijema u CG državljanstvo radi investicija“. Za tu svrhu je Vlada, 28. maja 2019, potpisala ugovor sa Arton Capital, međunarodnom finansijskom konsultantskom agencijom koja je postala autorizirani agent za sprovođenje projekta ekonomskog državljanstva.

Na osnovu investiranja u Crnu Goru predviđeno je da do 2.000 stranih državljana u naredne tri godine stekne crnogorsko državljanstvo ukoliko ispuni određene kriterijume u smislu minimalne investicije (od 100 do 450 hiljada eura – zavisno od regiona) i da nisu pravosnažno osuđivani.

Arton Capital je poznat po svom detaljnom indeksu prohodnosti i atraktivnosti svjetskih pasoša. Od 199 rangiranih zemalja Crna Gora i njen pasoš se po individualnom indeksu nalazi tek na 85. mjestu, sa 121 državom u koju crnogorski državljani mogu putovati bez vize ili sa vizom koja se dobija na dolasku.Kada se bolje pogleda to i nije neki sjajan rezultat koji je preporučuje kao destinaciju za ekonomsko državljanstvo. Dovoljno je vidjeti da supasoši nekih vidno problematičnihi nestabilnih zemalja znatno bolje rangirani od crnogorskog, kao što je Meksiko (51.mjesto), Kolumbija (78.mjesto), Venecuela (74. mjesto), Ukrajina (63. mjesto), El Salvador (80. mjesto), Gvatemala (76.mjesto) itd.

Ako su pasoši ovih i mnogih drugih zemalja bolje kotirani od crnogorskog onda je jasno kakva je percepcija Crne Gore u svijetu.

 

PROČITAJTE VIŠE U ŠTAMPANOM IZDANJU MONITORA OD 9. AVGUSTA

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo