Povežite se sa nama

MONITORING

PREVIRANJA U BUDVI: Marović otišao, DPS-u ostali svjedoci saradnici

Objavljeno prije

na

Bilo je potrebno da zaposleni radnici u budvanskoj administraciji organizuju protest, da se nakratko zaljulja i fotelja predsjednika Opštine Srđe Popovića, kako bi se alarmirala centrala Demokratske partije socijalista na smirivanju strasti među klanovima ove partije u Budvi i definisanju partijskog statusa okrivljenih članova kriminalne organizacije koja je oštetila Opštinu za desetine miliona eura.

Nedovršene tužilačke istrage, ozbiljna finansijska kriza, duboka rupa u gradskoj kasi, veliko nezadovoljstvo zaposlenih u lokalnoj upravi koji mjesecima ne primaju plate, potresaju političku i društvenu zbilju u poznatoj turističkoj opštini na pragu nove turističke sezone.

Suočen sa protestima više od 200 radnika zaposlenih u opštinskoj administraciji, javnim preduzećima i ustanovama, koji četiri mjeseca nisu primali plate, predsjednik Popović pozvao je u pomoć partijsku centralu iz Podgorice.

Kao šef opštinskog odbora DPS-a, Popović je zakazao sjednicu tri dana nakon protesta, kojoj su prisustvovali visoki partijski funkcioneri, šef partije i premijer Milo Đukanović i potpredsjednik partije i Vlade Duško Marković, ministri…

Đukanović je obavijestio Budvane da je ,,njegov prijatelj ” Svetozar Marović podnio ostavku na sve funkcije u partiji. Marović je bio član Predsjedništva DPS-a, kao predsjednik Političkog savjeta i član Glavnog odbora stranke. Marović se odrekao i članske karte stranke čijem je imenu (DPS) kumovao.

Ovim potezom Marović je, prema pisanju medija, navodno želio da skine kolektivnu odgovornost stranke za kriminalna dešavanja u Budvi. To je u skladu sa izjavom Đukanovića koji je negirao bilo kakvu krivicu svoje partije za poharu turističke metropole. ,,Priznanje krivice je individualan čin, individualna je i uopšte krivična odgovornost i ne da se socijalizovati, ni kroz partiju niti kroz druge oblike organizovanja”, kazao je Đukanović.

Marović se na ovakav potez očigledno odlučio suočen sa Đukanovićevom nedavnom izjavom da će se partijski organi uskoro pozabaviti Marovićevim statusom u partiji, nakon njegovog priznanja pred Specijalnim tužilaštvom da je bio šef kriminalne organizacije u Budvi, čiji su članovi optuženi za brojna krivična djela. Odabrao je da preduprijedi odluku partije i sam napusti stranku u kojoj je zauzimao najviše partijske funcije a kao njen kadar i najviše državne funkcije u Crnoj Gori i zajedničkoj državi sa Srbijom, SRJ i SCG.

Kako će se partija odrediti prema članovima budvanske kriminalne organizacije, zamjeniku šefa kriminalne grupe Rajku Kuljači i drugim istaknutim članovima grupe, mnogobrojnim svjedocima saradnicima i potpisnicima sporazuma o priznanju krivice, na sastanku u Budvi, kome novinari nisu prisustvovali, nije bilo govora. Prema nepotvrđenim izvorima, bilo je diplomatskih preporuka starim kadrovima iz budvanskih porodica koje decenijama vladaju Budvom da se povuku, zajedno sa članovima svojih familija. Riječ je o Rađenovićima, Lazovićima, Marovićima, koji drže ključne pozicije u gradu. Oštrih rezova neće biti u strahu od gubljena šire podrške u biračkom tijelu koje ove porodice imaju među rođacima, kumovima, prijateljima, plemenicima…

Međutim, teško da odlazak Marovića može abolirati DPS od odgovornosti. Budva je sistematski uništavana godinama uz aktivno učešće velikog broja državnih organa i ministarstava. Svaka investicija Opštine koja je postala afera sa milionskim pronevjerama, prošla je verifikaciju u lokalnom parlamentu zahvaljujući odborničkoj većini koalicije DPS i SDP. Bez glasova DPS-a u Skupštini Budve ova epohalna pljačka opštinskog budžeta i rad organizovane kriminalne grupe ne bi bio moguć.

Najmanje što je DPS mogla da uradi nakon serijskih priznanja krivice za kriminalno udruživanje lokalnih partijskih čelnika, bilo je raspuštanje Skupštine u Budvi i raspisivanje novih izbora, jer je budvanski DPS kolektivno odgovoran. To bi bio minimum političke korektnosti, smatraju mnogi građani Budve.

Izborom Srđe Popovića ništa se nije promijenilo. Do značajnijih kadrovskih izmjena nije došlo iako je veliki broj službenika umiješan u kriminalne radnje. Umjesto toga, u gradu koji je opljačkan i urbanistički uništen, u kome je za kriminal procesuirano 87 lica, od kojih 90 odsto čine članovi DPS-a, govorilo se o sigurnoj pobjedi na sljedećim, oktobarskim lokalnim izborima.

Najveći optimista bio je Nikola Divanović, sekretar u lokalnoj upravi i šef mjesnog odbora DPS-a za Sveti Stefan, zvijezda u usponu. On je goste informisao o navodnim rezultatima istraživanja po kojima DPS ima podršku od čak 40 odsto građana, kao jedina partija koja ima viziju budućeg razvoja…

Gotovo je izvjesno da će DPS na sljedeće izbore ići u koaliciji sa SD Ivana Brajovića, Liberalnom partijom i Pozitivnom, dok se opozicija još prestrojava.

,,Optimista sam i vjerujem da je naša politika dovoljno vitalna da može da podnese i probleme koji su nam se dogodili, a da to ne znači istovremeno nepovratan pad rejtinga ili gubitak vlasti”, ohrabrio je Budvane predsjednik Đukanović.

Zanimljiva je najava zaokreta u planskoj politici u Budvi.

,,Potrebno je promijeniti filozofiju uopšte prostorno – urbanističkog planiranja, ukoliko želimo da se Budva vrati na stare staze. Da bude zamajac razvoja Crne Gore kao elitne turističke destinacije. Ta elitnost se ne postiže prekomjernim planiranjem, jer se na taj način ugrožava vrijednost prostora koji se izgradi po takvim planovima”, kazao je Đukanović.

Ministar Branimir Gvozdenović problematizovao je urbanizaciju atraktivne uvale Lučice kod Petrovca. Gvozdenović se trudi da ingerencije za valorizaciju Lučica prenese sa Opštine na Vladu, da po sistemu utvrđivanja javnog interesa samostalno odlučuje, oduzima zemljište od vlasnika, donosi planove i nalazi investitore. Nije poznato da se neko od rukovodilaca lokalne uprave tome usprotivio.

Zaposleni radnici nisu dobili informaciju na koji način će se popuniti opštinska kasa i kada će im biti isplaćene zaostale plate. Osim najava novih vjetrova koje će ubuduće duvati Budvom i podrške koju je dobio u vrhu partije, predsjednik Popović nije odgovorio zaposlenima kada će plate koje čekaju od februara.

Među okupljenima na protestu ispred zgrade Opštine, bilo je pristalica i članova DPS-a. Konačno su se okuražili da zatraže svoja prava, nakon što su izmanipulisani od strane opštinskih čelnika štrajkovali i protestovali u obrnutom smjeru, protiv državnog tužilaštva koje hapsi i istražuje ,,ugledne” gradske rukovodioce. Kada su poručivali tužiteljicama ,,koje preko brda silaze u Budvu samo da plaknu d… u moru” da ostave Budvu na miru te da će oni sami na put za Evropu.

Kako se sada osjećaju kada su oni za koje su štrajkovali i zvanično priznali da su iz opštinske kase odnosili milione, koje niko izgleda neće vratiti nazad.

,,Neznanje, nerad i nebriga pojedinaca i dalje su evidentni. Šteta nanijeta Opštini je biblijskih razmjera ali nam nije jasno zbog čega mi zaposleni moramo biti žiranti te štete…”, kazala je, između ostalog, Tamara Goliš, predsjednica sindikata zaposlenih u Opštini koji je organizovao protest. Ona je navela da zaposleni traže da im se obezbijedi zakonom propisana egzistencija, sigurna i redovna plata.

Predsjednik Popović nije pokazao razumijevanje za protest i potrebe radnika i njihovih porodica, pa se na sindikalne vođe i pojedine rukovodioce koji u svojim sektorima nisu spriječili zaposlene da se pojave na protestu, obrušio na krajnje neprimjeren način, iznoseći, poput zlonamjernog denuncijanta, nesuvisle komentare.

Direktorki JU Muzeji i galerije Biljani Brajović prigovorio je da štrajkuje ,,jer joj nije dao stan na nezakonit način, kako je to ona, navodno tražila. Tamaru Goliš optužio je za nerad u Sekretarijatu za urbanizam, dok je Slavku Babiću, sindikalcu iz Komunalne policije poručio, kako ne bi štrajkovao da je dobio neki novac koji je navodno tražio…

Grubi ispad Popovića javnost je osudila, njegove navode prozvani su oštro demantovali, dok se na društvenim mrežama razvila burna diskusija. Na Fejsbuk profilu bivšeg potrpedsjednika Opštine Ljubomira Filipovića osvanuli su komentari Babića, Brajovićeve i drugih građana Budve koji su Popovića nazvali raznim pogrdnim imenima, uz podsjećanje na njegovu neslavnu ratnu prošlost iz vremena opsade Dubrovnika, kada je ,,otkrivao”dokaze, rezerve hrane neprijatelja koji se spremao za rat, ili sa sve ratnom, maskirnom uniformom sa ratišta dolazio pravo na nastavu u srednju školu u Budvi, u kojoj je predavao marksizam.

Na suzbijanju protesta maksimalno se angažovao Popoviću odani direktor Grad teatra Blažo Radoman. Dan ranije okupio je zaposlene, objasnio kako njima nije mjesto na protestima jer će im uskoro obezbijediti isplatu zaostalih plata.

Radoman je računao na sredstva od kredita koji Grad tetar potražuje za pripremu jubilarnog festivala koji ove godine slavi 30 godina od osnivanja. Dio će biti iskorišćen za isplatu plata za 30 radnika, koji će na taj način biti privilegovani u odnosu na ostale.

Za dodatno zaduživanje Opštine koja grca u dugovima, čiji su računi uglavnom u blokadi, protivili su se mnogi odbornici predlažući da se u teškoj finansijskoj, političkoj i moralnoj krizi u kojoj se turistička Budva trenuno nalazi, Festival ove godine ne održi.

Odbornička većina dala je saglasnost Radomanu da se zaduži na iznos od 500.000 eura, nastavljajući time praksu koja je i dovela Budvu do kolapsa, organizovanja skupih spektakularnih koncerata, raznih festivala i pozorišnih igara od kojih će se teško oporaviti.

Branka PLAMENAC

Komentari

Izdvojeno

VLAST I OPOZICIJA TRAŽE NOVU VLADU: Gladne oči

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dok su se članice vladajuće koalicije borile za preraspodjelu „osvojenih” resursa, Đukanović je utvrdio poziciju predvodnika opozicije i preuzeo inicijativu. Učvrstio je saradnju sa manjinskim partijama, povratio starateljstvo nad SDP-om i, raspisivanjem lokalnih izbora na Cetinju, Mojkovcu i Petnjici, doveo u pitanje najavljeni novembarski popis

 

Bliži se kraj 42. Vlade Crne Gore. Ono što se do sredine nedjelje slutilo, sada postaje izvjesno. Makar u mjeri u kojoj bilo šta na ovdašnjoj političkoj sceni može biti predvidvo. O tome smo, u srijedu, obaviješteni odvojenim saopštenjima sa sastanka predstavnika dvije najveće koalicije unutar vladajuće većine (DF i Demokrate) i sa zajedničkog susreta zvaničnika opozicionih partija.

Da ovakvoj Vladi Zdravka Krivokapića ističe rok upotrebe, saglasili su se DF i Demokrate. „Potrebno je rekonstruisati postojeću Vladu na način da umjesto dosadašnjih 12 ima 18 ministarstava i tri potpredsjednika”, navedeno je u saopštenju u kome se naglašava da bi partije većine u novu vladu kandidovale svoje predstavnike „saglasno propisanim procedurama i demokratskim standardima”.

Koji sat ranije, medijima je proslijeđeno saopštenje sa sastanka partija parlamentarne opozicije u kome se kaže da se „dramatično stanje“ u zemlji može prevazići samo formiranjem prelazne Vlade „ograničenog mandata sa zadatkom organizovanja vanrednih parlamentarnih izbora”.

Sabiranjem poslanika iz poslaničkih klubova koji su u srijedu oglasili potrebu rekonstrukcije postojeće, odnosno, formiranje prelazne vlade, dolazimo do podatka da Vlada, u ovom sastavu, nema podršku više od dvije trećine parlamenta. Pošto 40 poslanika opozicije i makar 26 poslanika vladajuće koalicije (poslanički klub DF-a bez Pokreta za promjene – 16 poslanika, Demokrate – 10) traži promjene u izvršnoj vlasti.

Mnogo je teže pronaći formulu prema kojoj će neka od strana dobiti podršku 41 poslanika kako bi realizovala svoj naum. Sve uz pretpostavku da poslanici PzP (pet mandata), SNP (pet mandata) i nezavisni poslanik Marko Milačić podržavaju plan koji su osmislili DF i Demokrate.  Glavna nepoznanica je stav poslaničkog kluba Koalicije Crno na bijelo (tri poslanika GP URA i jedan poslanik Saveza građana CIVIS).

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

STUDIJA FONDACIJE FRIDRIH NOJMAN O RUSKOJ PROPAGANDI U SRBIJI: Podgrijavanje podjela u Crnoj Gori

Objavljeno prije

na

Objavio:

Studija Tomasa Braja se ne bavi detaljno Crnom Gorom ali naglašava da Vučićevi toksični tabloidi vode veliku kampanju u smislu afirmacije srpskog identiteta Crne Gore i demoniziraju posrnulog Mila Đukanovića koji se skoro isključivo napada zbog odnosa prema Srbima i Kosovu

 

Nedavno objavljena studija Tomasa Braja (bivšeg dugogodišnjeg beogradskog šefa dopisništva Njemačke novinske agencije DPA) o dometima ruske propagande na Balkanu sa posebnim osvrtom na Srbiju je već izazvala reakcije i kontraoptužbe. Studija je objavljena pod naslovom „Ruski mediji na Balkanu – studija slučaja, kako moskovska propaganda utiče na Srbiju“ u izdanju Fondacije Fridrih Nojman.  Nakon što je beogradski dnevnik  Danas rezimirao i prenio glavne navode studije prije nedjelju dana se oglasio Sputnjik Srbija koji je napao Braja da se obrušio na Rusiju samo iz razloga što su Srbi „neizlečivo“ vezani za Rusiju. Sputnjik u svom odgovoru citira istraživanje iz 2019. godine u kome 80 odsto ispitanika podržava proširenje kontakta sa Rusijom. Takođe se spočitava Braju da „stvara konfuziju“, da je paranoičan, promašen, nedorečen i amater. Sputnjik se na samu studiju i njene argumente nevoljno i trivijalno osvrće i fokus drži na ad hominem napade protiv Braja.

Međutim Braj u svojim analizama konstatuje da „Rusija briljantno igra na terenu mekih instrumenata moći kako bi osvojila srca Srba“ te da Zapad, koji i sam ima velikih problema sa ruskom propagandom, taj isti uticaj ne primjećuje na Balkanu ili ga nipodaštava svodeći ga „samo“ na izvještavanje Sputnjika. Braj osim Sputnjika navodi čak 11 portala sa izrazito nacionalistički srpskim i pro-ruskim narativima. Međutim, razlopg za  brigu je to što  maltene svi glavni mediji u Srbiji, uključujući i B92 preuzimaju sadržaje Sputnjika i objavljuju ih bez  provjere ili ikakvog ograđivanja. Navodno se Sputnjik citira između 200 i 300 puta dnevno u srpskim medijima. Sputnjikova glavna urednica Ljubinka Milinčić ovaj uspjeh objašnjava time što Sputnjik „nikada ne falsifikuje, ne laže i ne stoji ni na čiju stranu“ kao i da „nikada nisu bili uhvaćeni u laži“.

Braj navodi da otvorena ruska propaganda u regionu ima tri glavna fokusa – Srbija, Rusija i Amerika.

O Srbiji se izvještava maksimalno pozitivno kao lideru u regionu kada je u pitanju privredni razvoj i pristupanje EU. Čak iako postoje problemi u zemlji oni su puno manji nego u okolnim zemljama kao što je  Hrvatska koja „u novu deceniju ulazi kao treća najgora članica EU“ i „prezadužena je za razliku od Srbije“. Takođe se naglašava srpsko liderstvo u nabavci ruskih vakcina, sama vakcinacija i srpska humanitarna pomoć regionu. Kosovo je i dalje među glavnim temama i uvijek se pozdravlja stav i politika srpskog rukovodstva kada je u pitanju „južna srpska pokrajina“ i „mudrost predsednika Vučića u upravljanju zemljom“.

Izvještavanje o Rusiji je zapravo model po kom se izvještava o Srbiji s dodatnim naglaskom na kompleks tema vojska/oružje. Tu se hvali superiornost ruske vojne tehnologije nad zapadnom. Glavna urednica Milinčić kroz rubriku „Moj pogled na Rusiju“  ističe „Ruski odgovor na zapadnu šizofreniju – Oružje kakvo niko u svetu nema“ i „Ruska vojska se već priprema za vojnu pobedu“.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

ANKETA:  Svi smo izgubili

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pitali smo: Kako vidite događaje na Cetinju, njihove uzroke i posljedice

 

PAULA PETRIČEVIĆ, MIROVNA I FEMINISTIČKA AKTIVISKINJA
Besramna instrumentalizacija

Događaji na Cetinju reflektuju žalosno stanje u kom se nalazi Crna Gora, razapeta zaoštrenim identitetskim politikama među kojima se neprestano produbljuju rovovi. U ovakvoj situaciji nema sigurne i lagodne pozicije, odbijanje da se svrstamo na neku od sukobljenih strana procjenjuje se kao izdaja, što i jeste – ali ne ‘naših’ ili ‘njihovih’ već identitarne logike koja počiva na mehanizmima isključivanja, a nerijetko i nasilja.

Nesporno je, naravno, kako pravo na slobodu vjeroispovjesti, tako i pravo na protest, sporno je međutim što se SPC nikada, a najmanje sada, nije bavila isključivo pitanjima vjere. Potrebna je posebna vrsta, ja bih rekla – namjernog sljepila da se previdi notorna činjenica političkog djelovanja ove vjerske institucije. S druge strane, nema niti može biti opravdanja ni za nasilne proteste, niti za pretjeranu upotrebu sile od strane policije, a posebno je otužna besramna instrumentalizacija protesta od strane potrošenih političara koje mislim da ni građanski rat više ne bi mogao da reanimira.

 

OMER ŠARKIĆ, GRAĐANSKI AKTIVISTA
Problem su političke elite

Sve ono što se događalo na Cetinju je samo posljedica podjela koje je vješto podsticala prošla vlast, a aktuelna ih nevješto još više produbila, dovela do pucanja. Poslije pobjede na izborima Vlada se, umjesto reformi sistema, pravosuđa, državne uprave, oporavka ekonomije, donošenja novih zakona među kojim je možda najvažniji onaj o porijeklu imovine, bavila uglavnom Crkvom, vjerom i revizijom istorije. Pored permanentnih sukoba u vladajućoj većini, svi osim URA-e su gledali da baš oni budu miljenici i dobiju podršku Crkve, a time i „poštovanog naroda, braće i sestara“ a ne građana. Crkva je – da se ne lažemo, postala ključni politički faktor u zemlji. Time je dat kiseonik bivšoj vlasti, ogrezloj u korupciji i kriminalu, da sebe opet predstavi kao zaštitnika sekularne države, Crnogoraca i manjinskih naroda. Znajući većinsko raspoloženje građana Cetinja prema SPC, DPS je u ustoličenju mitropolita Joanikija vidio odličnu priliku da „odbrani Cetinje i Crnu Goru“, a Crkva svojim nespornim pravom da ustoličenje obavi u Cetinjskom manastiru, to predstavi kao čin definitivne pobjede. Protestu protiv ustoličenja, iz sjenke, očito je upravljao Veselin Veljović, dok su mitropolit Joanikije, premijer Krivokapić, ali i potpresjednik Vlade Abazović svojim izjavama svjesno ili nesvjesno dolivali ulje na vatru. Idealna atmosfera za kontrolisani sukob u kome će se Crna Gora totalno podijeliti na dva pola. Ne znam što je bilo žalosnije, način na koji je ustoličenje obavljeno – helikopterskim desantom uz duge cijevi uz PR(!) fotografiju premijera kako to na TV-u posmatra zavaljen u fotelji, ili snimak iz Gradske kafane na kojem se vidi kako se „glavne patriote“ goste na stolu prepunom raznih pića, dok se protestanti ali i svi građani Cetinja guše u obalcima suzavca. Poslije svega, iako svi slave svoju pobjedu, svi smo izgubili, za dugo. Podjele i međusobna mržnja su nikad veće, Vlada još nestabilnija, a građanski pokret URA je sebe jednostavno ugasio. Nikakvog kompromisa nema, niti ko radi na njemu, a mislim da ga sa postojićim političkim „elitama“ ne može ni biti, tako da su novi izbori na proljeće neminovni.

 

GORAN ĐUROVIĆ, MEDIA CENTAR
Izgubila je Crna Gora

Događaji na Cetinju pokazali su još jednom neodgovornost najvećeg dijela političkih partija prisutnih na našoj političkoj sceni. Današnje opozicione partije su u različitim formama i periodima bile 30 godina na vlasti, DPS u cijelom periodu od 30 godina uz asistenciju SDP – SD, koja je trajala 17 godina. Pitanja vjerskih organizacija i slobode vjeroispovijesti su mogla biti riješena do sada da je nekadašnja vlast (a danas opozicija) imala želju da išta uradi za stvaranje uslova za nesmetano obavljanje i zadovoljenje vjerskih potreba građana.  DPS–SDP vlast je kontrolisala sve institucije u Crnoj Gori pa su upravo oni odgovorni ukoliko je bilo nezakonitih radnji prilikom upisa vjerskih objekata u katastarske knjige. Upravo DPS–SDP vlast nije stvorila zakonski osnov da se registruju vjerske organizacije već se npr. Crnogorska pravoslavna crkva registrovala kao NVO. Današnja opozcija, nažalost, ne može ništa da ponudi građanima osim podjela i navodne brige o zaštiti nacionalnih interesa jer ove partije vode potrošeni poltičari. Naravno, kao i u proteklih 30 godina DPS–SDP–SD nacionalnim interesima smatraju samo ono što je njihova politička platforma zanemarijući sve potrebe i raznolikosti crnogorskog društva.

S druge strane u novoj vlasti dominiraju partije kojima rejting zavisi od podrške Srpske pravoslavne crkve i zato su nespremne da razumiju osjećanja Cetinjana i onog dijela Crne Gore koji ima potrebu da zadovolji svoje vjerske potrebe u Crnogosrkoj pravoslavnoj crkvi i koji se nacionalno izjašnjavaju kao Crnogorci. Tokom mučnog vikenda i događaja na Cetinju imao sam utisak da je najveći dio vlasti imao isključivo želju da se izvrši vjerski obred na Cetinju bez obzira na moguće žrtve. Manji dio vlasti, po mom mišljenju, imao je racionalan odnos prema kriznoj situaciji i jednako je cijenio živote vjerskih poglavara kao i živote Cetinjana i protestanata. Na taj manji dio vlasti, koji je imao namjeru da osigura Ustavom garantovano pravo na ostvarvanje vjerskih sloboda ali i da spriječi teže posljedice po život onih koji su protestvovali protiv ustoličenja, okomili su se danas obje radikalne strane poltičke scene.

Istorijski procesi, koji su po pravilu puni nepravdi, ne mogu se rješavati nasiljem osim ako ne želite da Crna Gra bude zauvijek izgubljena u podjelama. Jedini način za rješavanje svih problema u društvu je dogovor oko principa koji se moraju poštovati. Ključni mora biti vladavina prava i primjena svih propisa, pa čak i onda kada nam se ne sviđaju.

Nakon događaja na Cetinju svi smo izgubili, izgubila je Crna Gora. Baviti se opservacijom ko je više izgubio, da li DPS, Srpska pravolsavna crkva, Cetinje, partije na vlasti, je gubljenje vremena.

 

SAMIR KAJOŠEVIĆ, KOLUMNISTA VIJESTI
Loše vrijeme za građanske stranke

Dešavanja na Cetinju radikalno su pomjerila političku scenu i vratila je na pozicije koje najmanje odgovaraju građanskim stranakama. Iako su pod pritiskom međunarodnih partnera, u DPS-u obećavali kohabitaciju sa novim vlastima i saradnju u ključnim reformama, stranka je radikalizovala politiku i pokazala se kao faktor koji može destabilizovati prilike u državi. Iako će i zvaničnim profilisanjem  u nacionalističku stranku okupiti dio crnogorskog biračkog tijela i održati rejting među biračima, Đukanovićeva stranka mogla bi da izgubi i ono malo kredibiliteta kod međunarodnih partnera. Time je dodadno smanjena mogućnost političkog dijaloga, bez jače intervencije stranog faktora.

Iako insistiranjem na smjenama u bezbjednosnom sektoru Zdravko Krivokapić i Demokratska Crna Gora rizikuju gubitak međunarodne podrške, mislim da su najnoviji pritisci na čelnike MUP-a i UP-a pokušaj rekonstrukcije Vlade u kojoj bi tražili veći udio. Insistirajem na SPC u cijeloj priči oni zapravo koriste uticaj koji ona već ima na Vladu, ali i pokušavaju da povrate povjerenje birača razočaranih nakon smjene ministra Leposavića i Rezolucije o Srebrenici.

U takvoj političkoj postavci, u najgoroj poziciji je URA koja je od tasa na vagi, postala stranka na udaru dvije desničarske politike. Njena pozicija će biti još teža ukoliko čelnici MUP-a i UP-a budu smijenjeni, jer bi svako otkazivanje povjerenja Vladi bilo tretirano kao izdaja volje birača 30. avgusta. Ukoliko ćutke prihvate smjene i dodatnu klerikalizaciju Vladine politike, rejting stranke Dritana Abazovića biće dodatno poljuljan u građanskom dijelu birača. S druge strane, DPS i ostale opozicione partije potrudiće se da je predstave kao antidržavnu stranku i smanje joj podršku među procrnogorskim biračima, koju su već poljuljala dešavanja na Cetinju.

 

DUŠKO VUKOVIĆ, NOVINAR
Opasne prijetnje Crnoj Gori

Događaji na Cetinju su pokazali da predmoderne političke konfrontacije predstavljaju opasnu prijetnju Crnoj Gori kao državi i kakvim-takvim pokušajima izgradnji moderne političke i institucionalne integrativne armature. Nekadašnji gospodstveni otpor izvornih antiratnih suverenista srpskoj militarističko-crkvenoj desnici na jučerašnjem Cetinju se transformisao u neartikulisanu galamu koja je, u praktičnoj izvedbi, neodoljivo podsjećala na onu koju su početkom devedesetih emitovali krajiški Srbi.

Ako je pretekla i šaka političke pameti u ovoj zemlji, iz ovih događaja se moraju izvući pouke. Ja bih sugerisao ove: Crna Gora je nezamisliva bez Cetinja, ama ni Cetinje bez Crne Gore; Crna Gora se kao demokratsko društvo ne može ukazivati kroz maglu i mamurluk cetinjskih pivnica, već kroz razgovor razboritih i dobromislećih predstavnika svekolike crnogorske raznolikosti.

 

ZARIJA PEJOVIĆ, BIVŠI POSLANIK
Licemjerno je bunt na Cetinju vezivati samo za DPS

Događaji na Cetinju otvaraju mnoga pitanja i  pobuđuju  emocije. Činjenica  je da „postoji  Crna Gora i van Cetinja”, ali je i činjenica da je prijestonica Crne Gore njena moralna vertikala. Sjetimo se ratne histerije ‘91 godine kada se  Cetinjem na antiratnom skupu orila pjesma  „Sa Lovćena vila kliče oprosti nam Dubrovniče”. I na taj skup od prije 30 godina, kao i na onaj u nedjelju, Srpska pravoslavna crkva je gledala istim očima. Znamo kome je istorijska dijalektika dala za pravo.

Dešavanje u nedjelju sam lično, emocionalno, doživio kao skrnavljenje prijestonice, i osjećam duševnu bol. Pitam, imaju li Cetinjani kao građani pravo da protestvuju a da se na njih ne baca onoliki suzavac? Na drugoj strani, barikade jesu radikalan iskaz političke borbe. Licemjerno je bunt i protest u prijestonici iskjučivo  povezivati sa organizacijom DPS-a i Đukanovićem, mada su najodgovorniji za stanje u državi. Takođe pitam, imaju li pravoslavni crnogorci koji se ne osjećaju vjernicima SPC pravo na hramove, na sveštenstvo, i u krajnjem pravo na priznanje od pravoslavnog svijeta?  Da li je pošteno da jedni imaju sve, a drugi ništa!?

Da li u vrhu vlasti Crne Gore postoji svijest o tome da je Srpska pravoslavna crkva institucija države Srbije, u sprovođenju politike, koju otvoreno treba nazvati asimilacijom Crnogoraca? Zar cilj te politike nije promjena demografske strukture Crne Gore, odnosno  inkoporiranje Crne Gore u „srpski svet”? Lavovski dio posla u korist te politike odradio je DPS kroz stvaranje države socijalne nepravde i „guranje” građana u pravcu crkve, jer im druge nade u pravedniju egzistenciju očigledno nije ostajalo. Takođe, prethodna vlast nije otvorila na vrijeme pitanje statusa pravoslavne crkve (koja bi u nezavisnoj državi trebala biti samostalna), već se bavila onim što njih prioritetno interesuje, imovinom.

Aktuelni vrh države Crne Gore je bio svjestan rizika da se u policijskoj akciji  izgube ljudski životi. Zašto je čin hirotonije važniji od života ljudi?

Crnoj Gori je potreban dijalog o vjerskim pravima. Pitanje je imaju li naši lideri volje i kapaciteta da takav dijalog pokrenu.

                                                                                                               Milena PEROVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo