Povežite se sa nama

FELJTON

UNUTRAŠNJI PSIHIČKI OKLOP

Objavljeno prije

na

FEHIM KAJEVIĆ: Treća ruka II – Intervju sa Milanom Popovićem, profesorom Univerziteta Crne Gore(I)

Milan M. Popović rođen je 11. jula 1955. u Andrijevici (Crna Gora). Teoretičar je savremenog društva, sociolog, politikolog. Profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta Crne Gore u Podgorici. Objavio je veći broj knjiga, studija, članaka, eseja, prikaza, komentara. Kolumnist je crnogorskog nezavisnog nedjeljnika Monitor i podgoričkog nezavisnog dnevnika Vijesti. Početkom 2009. objavio je i svoj prvi roman Oklop: priča o jednom neobičnom samoubistvu.

Najveći broj njegovih knjiga i članaka može se naći i na njegovom ličnom veb-sajtu www.milanmpopovic.info. Prvi intervju sa Milanom Popovićem, u to vrijeme jednim od angažovanih mladih intelektualaca, u onoj velikoj i pravoj, bivšoj SFRJ, uradio sam za Rad, list tadašnjeg Saveza sindikata Jugoslavije. Krajem prošle, 2009, bratski smo se dogovorili, da uradimo novi intervju, za moju novu knjigu intervjua sa značajnim ličnostima, od Milovana Đilasa do Amora Mašovića, Treća ruka II. Neposredan povod za ovaj intervju, bio je prvi roman Milana Popovića Oklop, neobična kombinacija fikcije i zbilje, psiho-drame i političkog trilera.

 

KAJEVIĆ: Gospodine Popoviću, kako se rodila ideja za Oklop. Koliko je u njoj bilo ličnog i iskustvenog, a koliko političkog i fiktivnog?

POPOVIĆ: Znam da je za mnoge bilo ne malo iznenađenje kada sam, nakon trideset godina rada na univerzitetu, predavanja i ispita na Pravnom fakultetu u Podgorici, te petnaest knjiga i velikog broja naučnih, publicističkih i novinskih članaka, analiza i komentara u oblasti teorijske sociologije, početkom 2009, objavio i svoj prvi roman. Za one, međutim, koji nešto bolje poznaju, najdublja duhovna strujanja, u oblasti sociologije i društvene nauke, ali i u oblasti literature i umetnosti, posebno u poslednjih pola veka, to ne bi trebalo da predstavlja nešto potpuno neočekivano. S jedne strane, najmanje od sredine XX veka, na delu je duboka unutrašnja kriza vladajuće sociologije i društvene nauke, preciznije funkcionalističkog i neofunkcionalističkog pozitivizma, kao njenog glavnog metodološkog obrasca. S druge strane, otprilike u isto vreme, i u literaturi i umetnosti, sve je veće nezadovoljstvo, dvorskim larpurlartizmom, da ga ovde tako nazovem, u njegovim najrazličitijim varijantama. Naravno, kao pozitivni odgovor na ovu krizu, u ovih pola veka, i u nauci i u literaturi, razvili su se, i još uvek se razvijaju, i različiti oblici alternative. U nauci, to su različite nove alternativne metodologije i interpretacije sveta, među ovima i teorija svetskog sistema američkog sociologa Imanuela Volerstina, koja predstavlja i jednu od mojih najužih profesionalnih specijalizacija, u literaturi, uz ostale, to je i takozvana dokumentarna proza, opet u njenim najrazličitijim varijantama. Za ovu priliku, skrenuću pažnju, samo na dve značajne zajedničke karakteristike, svih ovih različitih oblika intelektualne alternative. Prva ukazuje na njihovo najdublje istorijsko i duhovno jezgro, središte i izvorište, veliku, polumilenijumsku promenu istorijskog sistema, koja je, po sociologiji svetskog sistema, već započela, a, zavisno od konačnog učinka tekućih i predstojećih socijalnih borbi, ovako ili onako, progresivno ili retrogradno, okončaće se negde oko sredine ovog odnosno XXI veka. Sastavni deo ove velike istorijske promene, jeste i njoj odgovarajuća, velika duhovna promena. Jedan važan aspekt ove potonje, jeste i velika duhovna konvergencija, koja već danas sve snažnije „konvergira“, ne samo različite oblasti i discipline društvenih i prirodnih nauka, nego i nauku kao celinu, sa literaturom, umetnošću, religijom, i drugim velikim oblastima i disciplinama ljudskog duha. Oklop je moj mali doprinos ovoj velikoj konvergenciji. Druga zna č a j n a k a – rakteristika, različitih oblika alternative, uopšte, pa i onih u oblasti nauke i literature, ukazuje na svu relativnost, ograničenost i iscrpljenost, uobičajenih pojmova realnosti i fikcije. I na svu urgentnost i krucijalnost promene. Kao koncepta i kao zbilje. Realnost koja ne uvažava promenu, jednako u pozitivizmom zarobljenoj nauci, kao i u larpurlartizmom zavedenoj umetnosti, postaje nepodnošljiva ideološka laž. Fikcija koja uključuje promenu, alternativu i borbu, realnija je realnost od najrealnijeg realizma, uzbudljivija fantazija od najfantastičnijeg larpurlartizma. Otuda (pr)opadanje nauke utemeljene na pozitivizmu, umetnosti izgubljene u larpurlartizmu. I uspon alternative, nauke koja zna da više ne može bez poznavanja ljudske svesti, podsvesti i imaginacije, i literature koja zna da više ne može bez poznavanja čovekove stvarnosti, dokumenata i istorije. U mojoj individualnoj svesti, gornja iskustva i saznanja, sazrevala su najmanje deset godina, u Oklop su se pretvorila za manje od pola godine. Iz ovih iskustava i saznanja, došla je i sva ona relativno neobična, heterogena struktura romana, koja je već privukla pažnju nekih čitalaca. Kombinacija realnosti i fikcije, nauke i literature, sociologije i priče, politike i metafizike, Crne Gore i sveta, anarhizma i psihoanalize.

KAJEVIĆ: Otkud sam naslov Oklop? Da li je ovaj naslov metafora ili figura za neko unutrašnje odbrambeno oružje?

POPOVIĆ: Naslov Oklop je moja zahvalna posveta Vilhelmu Rajhu, jednom od najvećih, najkreativnijih i najhrabrijih, među velikim, kreativnim i hrabrim umovima i duhovima XX veka. Već decenijama, studentima preporučujem njegovu Masovnu psihologiju fašizma, tako što ističem kako bi ova njegova knjiga sigurno bila među mojih pet izabranih knjiga, ukoliko bi mi sutra neki novi Noe, u slučaju nekog novog potopa, ostavio samo par sati, i pravo na samo pet knjiga, za neku novu Barku i spas. Ideju oklopa, Vilhelm Rajh razvio je u Funkcijama orgazma, jednoj svojoj drugoj, ne manje zanimljivoj knjizi. Prema toj ideji, čovek oko sebe razvija neku vrstu psihičkog oklopa, pomoću kojeg se štiti od različitih oblika spoljašnjeg ugrožavanja. Ko od nas nije bio prinuđen da oko sebe razvije upravo ovu vrstu unutrašnjeg psihičkog oklopa, u svom pojedinačnom i društvenom životu uopšte, a posebno u onim našim teškim i preteškim, „olovnim“ 1990-im? Drugi de o i d e j e o k l o p a nije manje značajan. To je deo koji ukazuje na prokletstvo preterane zaštite, dijalektiku preokretanja, opasnost koja sustigne mnoge. Na pretvaranje onog unutrašnjeg psihičkog oklopa, iz sredstva samozaštite, u smrtonosnu presiju, koja na kraju i uguši onoga kojeg je trebalo da zaštiti. Upravo ovaj, dijalektički i tragični potencijal oklopa, uzeo sam i za okosnicu svoje psiho-drame, koja na kraju objašnjava i smrt odnosno samoubistvo glavnog junaka romana.

(Nastavlja se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXIV): Cetinjski manastir

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Nakon preseljnja prijestonice na Cetinje i sređivanja stanja u državi, Ivan Crnojević je od 1483. do1844. godine podigao na Ćipuru Cetinjski manastir. „V ime Rožestva ti presveta Bogorodice, sazidah si sveti xram tvoj v leti 6992 (1483/1484)“, u kome je i sahranjen 1490. godine.

Ivan Crnojević je  4. januara 1485. godine izdao manastiru osnivačku povelju „u Rece“, to jest na Obodu, kojom je novu zadužbinu obdario posjedima i prihodima, „vrlo skromnim doduše, jer su i njegove mogućnosti bile male“. Osnivačkom poveljom, u sporazumu s ondašnjim mitropolitom zetskim Visarionom, Ivan je odredio da „sveštenejši otci arhijereji“ sa svom „bratijom“ moraju održavati „opštežitije“ bez obzira na visinu manastirskih prihoda i da niko ne smije „ništa stezati ni u svoju kjeliju držati“.

Krajem XVII vijeka, u doba Morejskog rata, skadarski paša Sulejman Bušatljia dva puta zauzima Cetinje. Prilikom prvog pohoda 1685. godine opljačkao je manastir, a 1692. godine ga porušio do temelja.

Slučaj je htio da je nekoliko mjeseci prije rušenja manastira, na Cetinju boravio mletački arhitekta Frančesko Barbijeri. Svoj boravak na Cetinju je iskoristio da snimi manastir i napravi situacioni plan koji se čuva u Mletačkom muzeju.

Crnogorske vladike su više puta obnavljale manastir, a skadarske paše ga uporno rušile. Vladika Petar I Petrović, poslije još jednog rušenja, obnavlja manastir 1786. godine. Nakon smrti i proglašenja za sveca vladike Petra I Petrovića 1834. godine, njegov ćivot je smješten u Cetinjskom manastiru gdje se i sada nalazi. Manastir je više puta obnavljan, a sadašnji izgled je dobio 1927. godine.

Na mjestu prvobitnog manastira na Ćipuru kralj Nikola Petrović je 1886. godine podigao dvorsku crkvu, posvećenu Rođenju Bogorodice. U njoj su zemni ostaci Ivana Crnojevića, a od 1989. godine i zemni ostaci kralja Nikole, kraljice Milene i princeza Ksenije i Vjere preneseni z San Rema.

U XV i XVI vijeku podignuti su Manastir Svete Trojice kod Pljevalja, Pivski manastir, Crkva Sv. Nikole u Nikoljcu kod Bijelog Polja, crkva u Tvrdošu…

Preseljenje Pivskog manastira: Pivski manstir je podignut između 1573. i 1586. godine na obali rijeke Pive, nedaleko od Plužina. Podigao ga je mitropolit hercegovački Savatije Sokolović. Manastirska crkva posvećena je Uspenju Presvete Bogorodice.

Manastir je 1982. godine, prilikom izhradnje HE Mratinje, razgrađen i preseljen na višu kotu, na lokaciji Sinjac.

Preseljenje je trajalo punih 13 godina. Izvršeno je detaljno snimanje i mapiranje kompletnog manastira. Svaki kamen je obilježen i svaki kvadratni santimetar fresaka. Nakon preseljenja svaki kamen je postavljen na označeno mjesto na kom je bio prije preseljenja.

Preseljenje manastira, poduhvat koji do tada nije bio poznat u svijetu, izveli su stručnjaci i radnici Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture sa Cetinja, zajedno sa kolegama iz cijele Jugoslavije i svijeta, ekspertima UNESKO-a, Instituta za očuvanje kulturnih vrijednosti iz Rima. Pored institucija treba odati priznanje i pojedincima koji su ovaj projekat iznijeli na svojim leđima: Anika Skovran, Dušan Nonin, Ljubomir Ivanišević i čitava armija njihovih saradnika i neposrednih izvršilaca ovog izuzetno složenog projekta.

 

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo