Povežite se sa nama

OKO NAS

LOKALNI FUNKCIONERI PODNIJELI VIŠEMILIONSKE TUŽBE PROTIV OPŠTINE KOLAŠIN: Naknade za lošu upravu

Objavljeno prije

na

Protiv Opštine Kolašin vodi se nekoliko desetina što privrednih što imovinskih sporova, a njihova ukupna vrijednost je odavno višemilonska. Prema podacima iz Sekreterijata za finansije od prije nekoliko mjeseci, opštinski račun je pravosnažnim sudskim odlukama blokiran na oko 700 000 eura. Iako među onima koji su tužili lokalnu upravu prednjače dobavljači, najviše para iz opštinske kase nastoje uz pomoć suda da dobiju oni koji su bili ili su i dalje dio zakonodavne i izvršne kolašinske vlasti.

Tako, ukoliko sud odluči na štetu lokalne uprave, aktuelni predsjednik Opštinskog odbora Demokratske partije socijalista (DPS), odnosno, bivši odbornik te partije i savjetnik predsjednika lokalnog parlamenta Srećko Medenica postaće miloner. On je još prije tri i po godine, zajedno sa Rakom Nikčevićem, tužio Opštinu zbog povrede autorskih prava i tražio ni manje ni više nego sedam milona eura.

Predmet spora je studija o strateškom razvoju jednog dijela Bjelasice, koji su napisali Medenica i Nikčević. Na čiji predlog još se ne zna, ali 2007. godine ta je studija došla na dnevni red Skupštine opštine i usvojena glasovima vladajuće koalicije. Da njegov autorski rad postane zvanični opštinski dokument digao je ruku i Medenica jer je u to vrijeme bio odbornik. Nekoliko mjeseci prije toga, uz prisustvo velikog broja lokalnih i državnih funkcionera, među kojima je bio i tadašnji ministar turizma Predrag Nenezić, u zelenom salonu Hotela Crna Gora autori su promovisali svoje viđenje razvoja Bjelasice.

Ministarstvo turizma je već sljedeće godine finansiralo i izradu prostornog plana te planine. Za izradu tog dokumenta bila je zadužena jedna kanadska firma. Kanađani su, navodno, od riječi do riječi, u jednom dijelu plana prepisali studiju koju su napisali Nikčević i Medenica. Zbog toga su autori „presavili tabak” , a njihov spor protiv opštine do sada je prošao nekoliko sudova i više puta je mijenjao vrijednost. Prema zadnjim zvaničnim izvještajima lokalne Direkcije za imovinu prvi čovjek kolašinskog DPS tražio je reviziju od Vrhovnog suda i svoja potraživanja prema Opštini spustio na 3, 2 miliona eura.

Informaciju o tome u kojoj je fazi sada spor teško je dobiti u lokalnoj upravi. Opštinski službenici ne kriju da im je neprijatno da govore o tužbi svog partijskog šefa. Prema onome što je kazao Medenica za Monitor, taj spor nije okončan.

„Neću da komenatrišem sudski spor koji je u toku. Pored toga, u tom sporu postoji i druga strana, pa pitajte njih, ne sumnjam da ćete dobiti informacije”, kazao je on.

Zvanične informacije, ipak, teško je dobiti. Sekretar za finansije Luka Mednica kaže da sudske odluke nijesu njegova oblast. „Nemam razloga da krijem, ali nijesam ni zadužen niti ovlašten da govorim o sudskim sporovima u kojim je opština jedna od strana. Ja ću dati bilo koju informaciju koja se tiče budžeta” pravda se sekretar.

U Direkciji za imovinu kažu da se zbog mnogo posla odgovori moraju sačekati nekoliko dana. Predsjednik Opštine Darko Brajušković takođe je bio bez komentara.

Nezvanično međutim opštinski službenici i partijske i koalicione kolege Srećka Medenice rado pričaju o, kako kažu, „najskupljoj viziji razvoja najljepše kolašinske planine”..

„Tačno je da je u prostornom planu Bjelasice prepisana studija koju je napisao Medenica, zajedno sa Nikčevićem. No, ne treba zaboraviti da je prije toga i on glasao da njegov autorski rad postane opštinsko vlasništvo, to jest zvanični dokument. Nikada nije između njega i Opštine napravljen ugovor kojim bi bilo precizirano da mu treba platiti za tu studiju. Pored toga, vrlo je zanimljivo što Medenica tuži Opštinu, a ne ministarstvo koje je naručilo prostorni plan ili Kanađane koji su to radili. O cifri koju traži ne bih ni da govorim, mnogo bi bilo i da je Andrić napisao tu studiju”, kaže za Monitor jedan od opštinskih rukovodilaca.

U dva sudska spora pare od Opštine traži i dugogodišnji potpredsjednik Opštine, sada jedan od istaknutih opozicionara Panto Peković. On smatra da je nepravedno uskraćen za otpremninu. Kada je Brajušković prije dvije godine, odmah po dolasku na mjesto „prvog čovjeka grada” poslao kući četrdesetak radnika lokalne administracije sa, po mišljenju mnogih, previsokim otpremninama, Peković je poslat u penziju.

Iako njegova Socijalistička narodna partija (SNP) od 2006. godine nije bila na vlasti, on je ostao na mjestu potpredsjednika formalno, da bi na kraju mandata tražio i otpremninu. Sada uz pomoć suda pokušava da dođe do novca iz opštinske kase, namijenjenog za „prekobrojne” radnike lokalne uprave.

„Ne znam kolika je vrijednost spora , to će bolje znati moj advokat. Inače, dugo nije zakazivano ročište povodom toga. Vodio sam još jedan spor protiv Opštine jer mi nijesu nekoliko godina uplaćivali poreze i doprinose, ali sam odustao od toga nedavno. Koliko znam lokalna uprava je dug po tom osnovu sa Vladom prebila dajući državi dio sportske zone”, objašnjava Peković.

Blizu 16 000 eura od Opštine, odnosno Centra za kulturu, čiji je osnivač lokalna uprava, traže i članovi bivšeg upravnog odbora (UO) te ustanove. Kako su istakli u tužbi, od decembra 2006. godine, kada su izabrani na te funkcije, do kraja mandata nijesu bili plaćeni za svoj rad. Na tužbu se, prema nezvaničnim informacijama, spremaju i oni koji su sada u UO.

Kolašinska opozicija smatra da je tužba UO skandalozna. Doprinos pet članova tog organa upravljanja za kulturu grada je, smatraju u OO Nove ,,ravan nuli”. Tvrde da je ,,imenovanje UO bio način da se nekima ljudima obezbijede dodatna mjesečna primanja”

,,Tim funkcijama im je plaćena politička podobnost, a ne rad. Nijesu zaslužili ni euro, jer im je doprinos ravan nuli”, kažu u Novoj.

UO Centra za kulturu se, tvrde u opoziciji, sastaje samo dva puta godišnje. Pri tom, odluke koje donosi nijesu konačne, jer akti koje usvaja, moraju da prođu i procedure u lokalnom parlamentu. Zbog toga, kao i zbog činjenice da je lokalna uprava u nezavidnoj finansijskoj situaciji, odbornici su više navrata sugerisali da rad u UO bude volonterski. Za sada ih nijesu poslušali.

Odbornici, očigledno, više cijene svoj rad. Njih petnaestak je na spisku onih koji nastoje da uz pomoć suda namire svoja potraživanja prema Opštini. S obzirom da, kako tvrde, odborničke naknade godinama ne primaju, riješili su da tuže lokalnu upravu. Nedavno je počeo spor i opozicioni odbornici smatraju da će se završiti u njihovu korist, to jest da će dobiti po najmanje 4 000 eura, koliko su tokom nekoliko minulih godina zaradili kao dio zakonodavne vlasti.

Svi oni će, ipak, biti prinuđeni da čekaju. Deblokada opštinskog računa, ni prema najoptimističnijim planovima izvršne vlasti, ne može se dogoditi prije kraja ove godine.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

BERANE, INICIJATIVA ZA IZGRADNJU SPORTSKE DVORANE ZA OSI: Korak prema inkluziji

Objavljeno prije

na

Objavio:

Beranska vlast pokrenula je inicijativu za izgradnju  sportske sale prilagođene za osobe sa invaliditetom. To bi bila prva takva dvorana u Crnoj Gori, iako se država odavno obavezala da sve objekte prilagođava osobama sa invaliditetom

 

Lokalne vlasti u Beranama koju čine koalicija Zdravo Berane (SNP, DF) i Demokrate, pokrenula je nedavno inicijativu da se na mjestu stare hale sportova u ovom gradu, onom pod Jasikovcem, izgradi sportska dvorana prilagođena specijalno osobama sa invaliditetom.

To bi, kako kažu, bila jedina dvorana takve vrste u državi i time bi se obogatila sportska infratstrukura i stvorili uslovi za treniranje i održavanje sportskih manifestacija osoba sa invaliditetom (OSI).

Menadžer Opštine Berane Vladimir Đaković kaže da je već upućen zahtjev prema gradskom i državnom arhitekti da se raspiše konkurs za idejno arhitektonsko rješenje za izgradnju sportske dvorane takve vrste.

„Postoje neki objekti u Crnoj Gori koji su prilagođeni za te namjene, ali, koliko je meni poznato, takva sportska dvorana u državi ne postoji i ovo bi bila prva i jedina” – rekao je Đaković.

On izražava očekivanje da će njihova ideja naići na razumijevanje i kod nove Vlade i kod organizacija i institucija koje okupljaju osobe sa invaliditetom i koje organizuju rekreativne i takmičarske sportske manifestacije za tu manjinsku populaciju.

„Mi se nadamo da ćemo zajedničim izdvajanjima Opštine, države i tih organizacija, iznaći neophodna sredstva da se sportska dvorana za OSI izgradi u Beranama” – kazao je Đaković.

„Praviti halu sportova specijalno namijenjenu za osobe sa invaliditetom (OSI) odlična je ideja, ali ne bi bilo dobro da se zanemari prilagođavanje svih drugih sportskih objekata u državi za osobe sa invaliditetom, jer bi to u suprotnom značilo njihovu segregaciju”, kaže za Monitor izvršna direktorica Udruženja Mladi sa hendikepom Marina Vujačić, uz podsjećanje da je prilagođavanje svih objekata osobama sa invaliditetom zakonska obaveza još od prije trinaest godina.

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 9. aprila ili na www.novinarnica.net

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

SLUČAJ PORODICA STANKOVIĆ I SALIHI IZ BARA: Sramnije je od prosjačenja – okretati glavu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Romske porodice, Stanković i Salihi, dane i noći dočekuju pod otvorenim nebom, na vrhu Sutormana, u Baru. Bez posla, utočišta, struje i vode, ponekad i bez hrane. Njihov život je hronična neizvjesnost

 

Dvije romske porodice, Stanković i Salihi, dane i noći dočekuju pod otvorenim nebom, na vrhu Sutormana, u Baru. Bez posla, utočišta, struje i vode, ponekad i bez hrane. Njihov je život hronična neizvjesnost.

,,Ne želim da moja djeca završe kao ja, na ulicama“, kaže za Monitor Saša Stanković.

Gdje god su bili, Stankovići i Salihiji su doživljavali šikaniranje i dočekivani su sa podozrenjem. Kao susjedi i prijatelji, žive zajedno i dijele sve što mogu.

Stankovići su se iz Srbije u Bar doselili prije sedam godina. Saša Stanković operisan je od tumora. Posljednji put kod ljekara bio je malo prije nego što je sa porodicom stigao u Crnu Goru. Salihiji imaju sedmoro djece. Salima Salihija supruga je davno napustila. Tako je obavezu vaspitavanja njegove djece na sebe nesebično preuzela supruga Saše Stankovića, Natalija Stanković.

Salim Salihi ima državljanstvo Crne Gore i utoliko je u prednosti od Stankovića. Dobija socijalnu pomoć. ,,Nekad sam zarađivao tako što sam okopavao  bašte, kao komunalac, i  radio mnoge druge fizičke poslove. Ovog mjeseca smo od Centra za socijalni rad dobili 50 eura. Taj novac brzo ode. Mi ne želimo milostinju, već da radimo”, kaže Salihi.

Redovno su Stankovići prijavljivali boravak, ali do danas nisu uspjeli da dobiju boravišnu dozvolu za strance, jer nijedan stanodavac nije htio da sastavi ugovor o stanovanju sa njima. Bez tog ugovora, dozvola za boravak nije moguća. ,,Bez dozvole za boravak, nema ni socijalne, ni zdravstvene zaštite, a ni  posla. Ne biramo nijedan pošten način da preživimo, a najviše radimo sa sekundarnim sirovinama. Samo da nas glava ne boli. Ne krademo, nismo lopovi, nismo lijeni. Zbog predrasuda, teško je biti Rom u Crnoj Gori“, objašnjava Stanković.

Neko vrijeme su svi zajedno boravili u napuštenoj sušari na Sutormanu, koja pripada Luci Bar. Nedugo potom se, kažu, pojavio neki čovjek koji se predstavio kao radnik Luke Bar i otjerao ih odatle. ,,Od, kartona,  nailona i ćebadi, sačinili smo nekakav zaklon na livadi koju nam je ustupio jedan dobročinitelj. Teško je. Baš nam je prije neki dan, zbog jakog vjetra, odletio krov. Još par dana možemo tu da budemo, a onda ćemo morati da idemo dalje,  tom čovjeku je livada potrebna, pošto živi od nje”, kaže Stanković.

Živjeli su neko vrijeme i u barskom naselju Sokolani kao podstanari, ali su imali probleme sa komšijama i, kako kažu, morali su da se isele.

,,U Srbiji sam radio za oko 200 eura mjesečno. Odlučili smo da odemo, jer smo više bili gladni nego siti. Novac koji smo dobijali od socijalnog i dječjih dodataka najviše je išao za djecu i školu, koja je od mjesta gdje smo živjeli bila udaljena osam kilometara. Djeca su svaki dan do tamo i nazad išla pješke. Tamo ili radiš, ili ne radiš i nemaš ništa. Nema ni kontejnera kao ovdje, pa da možeš nešto da nađeš”, prepričava Stanković.

Andrea JELIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 9. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

OKO NAS

BERANSKI RUDNIK UGLJA TRAŽI NOVU ŠANSU: Jama čeka

Objavljeno prije

na

Objavio:

„S Vladom tražimo model da rudnik u Beranama nastavi da radi s nekim olakšicama, kako vlasnicima ne bi stvarao gubitke i minuse. Ako bi se to ostvarilo, mi bismo brzo pokrenuli proizvodnju sa oko stotinu radnika”, kaže direktor rudnika Rade Guberinić

 

Beranske rudare obradovala je najava pokretanja proizvodnje u rudniku uglja. Željni su posla i mogućnosti da prehrane familije. Ubijeđeni su, kažu, da je velika šteta što ovaj rudnik, sa velikim rezervama uglja, ne radi.

To je teško zarađena kora hljeba, kaže nam jedan od njih, ali su rudari navikli na opasan rad u jami. „Od kada je rudnik prošle godine u ovo vrijeme zatvoren, meni i supruzi nije preostalo ništa drugo da radimo da bi prehranili i školovali  djecu. U međuvremenu se bavim nekim poljoprivrednim poslovima.  Zato se nadam da ova najava povratka na posao nije bez pokrića i jedva čekam da ponovo počnem da radim”, kaže ovaj rudar mlađe generacije.

Iz kompanije Metalfer iz Sremske Mitrovice nedavno je najavljeno da bi oni mogli da pokrenu proizvodnju u beranskom Rudniku uglja, jer je mogućnost prodaje tog  rudnika jednom turskom investotoru još uvijek „na dugom štapu”. Mogućnost ponovnog pokretanja proizvodnje Monitoru je potvrdio izvršni direktor beranskog Rudnik uglja Rade Guberinić. On je kazao da je menadžment kompanije imao do sada dva sastanka sa predstavnicima Vlade Crne Gore, i da se traži najbolje rješenje za beranski rudnik.

„Jedan sastanak smo imali u Vladi a drugi u Privrednoj komori. Mi smo ih detaljno upoznali sa situacijom u firmi. Razgovarali smo o mogućim rješenjima i dogovorili smo da dostavim predlog u pisanoj formi”, rekao nam je Guberinić. Prema njegovim riječima taj pisani predlog je napravljen, upućen Vladi, i sada se čeka njen odgovor. „Tražimo model da rudnik u Beranama nastavi da radi sa nekim olakšicama, kako vlasnicima ne bi stvarao gubitke i minuse. Ako bi se to ostvarilo, mi bismo brzo pokrenuli proizvodnju sa oko stotinu radnika”, kaže naš sagovorik.

Podsjetimo, proizvodnja u rudniku je prekinuta u ovo vrijeme prošle godine, poslije šest godina rada. I to u trenutaku kada je izgledalo da je posljednja privatizacija Rudnika mrkog uglja u Beranama ne samo uspjela, već da predstavlja rijedak pozitivan primjer dobre prakse na sjeveru Crne Gore kada se radi o industriji.

Tada je i šezdeset i šest rudara, nakon što su prethodno upućeni na plaćeni godišnji odmor, ostalo bez posla – samo dan prije međunarodnog praznika rada.

Rade Guberinić je tada rekao da je glavni razlog za prekidanje proizvodnje činjenica da već dvije godine gubitke rudnika u Beranama pokriva vlasnik iz Srbije, koji nije više u situaciji da to čini. Zato se vlasnik odlučio da obustavi proizvodnju i održava rudnik do nekog prihvatljivog rješenja. Od tada u rudniku radi samo šesnaest radnika koji održavaju vitalne funkcije jame, obavljaju poslove administracije i obezbjeđenja.

Kompanija Metalfer iz Sremske Mitrovice je potom, krajem prošle godine, najavila da će pokušati da proda beranski Rudnik uglja i da imaju potencijalnog investitora.

Guberinić kaže da je ta prodaja još uvijek vrlo daleka opcija, i da bi najbolje rješenje bilo da se pronađe model da Metalfer ponovo pokrene proizvodnju, ali tako da radi bez stvaranja minusa. „Što se tiče plasmana proizvedenog uglja, tu nema problema. Mi imamo ugovor sa Termoelektranom u Pljevljima do 2027. godine za otkup svih proizvedenih količina”, kaže Guberinić.

On dodaje da su prepoznali dobru volju u novoj Vladi Crne Gore, i da ima izgleda da se njihovi planovi realizuju i ovaj rudnik, kao rijedak industrijski resurs na sjeveru države nakon gusarske tranzicije, sačuva. U prilog tome podatak da bilansne rezerve samo jame Petnjik iznose oko šesnaest miliona tona mrkog uglja. Jama Petnjik otvorena je 1980. godine kada je završena eksploatacija u starom rudniku u Budimlji.

Beranski rudnik uglja bio je 2001. godine prodat mješovitom vojvođansko-slovačkom preduzeću Gradeks HBP, čiji su osnivači bile kompanija Gradeks iz Kule i HBP iz slovačkog grada Providza. Poslije nešto više od godinu između ova dva partnera dišlo je do nesporazuma koji su završeni tako što su Slovaci preuzeli kompletno upravljanje, da bi se potom i sami nenajavljeno povukli iz posla i otišli iz Berana.

Mašine u jami Petnjik utihnule su u novembru 2002. godine. Prodaja Rudnika uglja oglašavana je nakon toga devet puta prije nego ga je, prije skoro sedam godina, kupila kompanija Balkan enerdži, sa velikim planovima vezanim za izgradnju termo bloka i investicijama od 120 miliona eura. Od svega toga, međutim, nije bilo ništa. Grci su početkom početkom 2014. godine beranski rudnik prodali komapniji Metalfer iz Sremske Mitrovice.

Metalfer je krenuo ambiciozno i već poslije treće godine poslovanja radili su u tri smjene, upošljavajući 157 radnika. Tadašnji menadžment je najavljivao angažovanje još stotinu radnika i proširenje proizvodnje. Onda su kola pošla  nizbrdo. Koji su razlozi doveli do gašenja proizvodnje i zatvaranja rudnika u aprilu prošle godine, za sada nema preciznog odgovora.

Jovanka Bogavac, poslanica Pokreta za promjene u Skupštini Crne Gore i članica Odbora za ekonomiju, finansije i budžet, očekuje da se rudnik što prije aktivira.

„Kao rudarski inženjer koji je skoro 20 godina bio u beranskom Rudniku mrkog uglja, smatram da se može naći način, bez obzira na evropske direktive koje su okrenute protiv proizvodnje uglja, da se ponovo pokrene privremeno obustavljena proizvodnja”, kaže Bogavac. Ona procjenjuje da bi u prvoj fazi moglo ponovo da se zaposli preko stotinu radnika. „To je vrlo značajan broj za našu opštinu. Prethodna Vlada nije imala sluha za rudnik u Beranama, ali se nadam da će ova pomoći da se nađe model po kome bi ovo preduzeće moglo imati finansijsku rentabilnost.”

U Beranama se sa nestrpljenjem očekuje potvrda najavljene obnove proizvodnje u Rudniku mrkog uglja. Ta kompanija za grad ima veliku vrijednost pošto je, osim što je u jednom trenutku zapošljavao stotinu i pedeset radnika, za njega u reprolancu bilo vezano još dvadeset manjih firmi i njihovih zaposlenih. Jama čeka. Čekaju i radnici.

       Tufik SOFTIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo