Povežite se sa nama

INTERVJU

Nametanje neuspjelih „objašnjotina“

Objavljeno prije

na

Odavno više nije važno šta piše u novinama već šta se može čuti na TV. Elektronski mediji su upravljali sviješću masa i ratnih 90-tih, a sada ne žele da izgube taj „kapital”. Ko je u stvari „veliki brat” naših dana, razgovarali smo sa dr Ivanom Kronjom, poznatom teoretičarkom medija iz Beograda, koja se posljednjih godina bavi i teorijom i kritikom filma. Doktorirala je na temi Rodne teorije avangardnog i neoavangardnog filma, a prije toga usavršavala se na Univerzitetu Oksford. Danas je profesorka teorije masovnih medija na Visokoj strukovnoj školi likovnih i primenjenih umetnosti u Beogradu. MONITOR: Faktički, javnim servisima naših zemalja ,,u tranziciji”, dominiraju ,,politički tok-šou” i ,,rijaliti šou”. Zašto je i kome je potrebno da sve bude ,,šou”›?

KRONJA: Naše primedbe domaćim medijima nisu nimalo neuobičajene u odnosu na medije u drugim zemljama. Masovni mediji generalno održavaju postojeće stanje u društvu, amortizuju društvene potrese i krizne situacije i zastupaju oficijelne izvore informacija kontrolisane od strane političke vlasti i ekonomske vladajuće klase u toj zemlji. Mediji imaju ogromnu moć, jer kreiraju dominantnu sliku realnosti, koju bi neke grupe i instance sigurno mnogo drugačije definisale. Njihova realnost je i ,,zvanična” realnost aktuelnih vlasti, a što je društvo stabilnije, to je i medijska intervencija i ,,obrada” realnosti manje vidljiva. Tendencija da se ozbiljne političke teme i društveni problemi, na primer socijalne nejednakosti i neregularno poslovanje vlasti i elita, predstave kroz lagane ,,šou” programe i time spreči svaka utemeljenija kritika vladajućeg sloja, već duže je karakteristična za zapadne medije, od kojih smo preuzeli sve nove medijske žanrove, od političko-zabavnog programa do rijaliti-šoua. Tranzicijski mediji baziraju se na kulturi siromaštva i provincijalizma baš kao što to čine i tranzicione elite. Suština tih programa je stereotipna crno-bela slika stvarnosti i otpor ideji da je realnost kompleksna, višeslojna i stoga puna različitih značenja. Dosta brutalno domaći mediji nameću nam neuspele ,,objašnjotine” tradicije, modernosti, istorije, pravne države, morala, društva, porodice, rodnih uloga, znanja, globalne i domaće kulture, i uopšte svih osnovnih pitanja i definicija na kojima počiva jedna zajednica. Upravo nemuštost medija da nam objasne šta se dešava u našoj političkoj i socijalnoj sadašnjosti u odnosu kako na bližu i dalju lokalnu istoriju tako i na savremeni svet, svedoči o tome u koliko raspadnutom društvu živimo. Njihova malodušnost i konfuzija vrednosti verno odražavaju stanje naših elita i celokupnog društva.

MONITOR: Postali ste poznati prije desetak godina po studiji ,,Smrtonosni sjaj” koja govori o zloupotrebi medijskog prostora i nevjerovatnoj popularnosti TV Pink 90-tih godina. Njena popularnost, sada već regionalna, ne prestaje. Kako biste objasnili ovu ,,fatalnu privlačnost” JUL-ovske TV u više zemalja bivše Jugoslavije?

KRONJA: Prvo, to je visoko komercijalna TV sa velikim budžetom. Zatim, ona očigledno ima jednu parapolitičku funkciju, kao što to inače imaju mas-medijski zabavni sadržaji, što je dokazalo mnoštvo savremenih teoretičara. Pink veliča vrednost lokalnog kulturnog kapitala, dok istovremeno uvođenjem globalističkih modela zabave – tehničke opreme studija, muzičkih matrica, garderobe i šminke, kabaretskog i mjuzikl plesa – daje stanovništvu direktnu poruku o prilagođavanju na podređenu ulogu u svetskom kapitalizmu kao formuli za elementarni opstanak. Kroz humorističko uživanje u sopstvenoj kulturnoj nerafiniranosti, neobrazovanosti, skromnom poreklu zvezda i slično podiže se ,,nacionalni moral” u duhu na ovim prostorima večno vladajućeg populizma, gde je dovoljno biti ,,naš” i ne ispunjavati stroge i možda nepravedne kriterijume ,,velikog sveta”, dok se istovremeno zapadnoj paradigmi prilagođava, služi i povlađuje izgledom i umišljenim medijskim ,,noblesom”. Dati recept veoma dosledno slede domaći vladajući slojevi, te stoga zadivljuje kako je on precizno prenesen u vodeću nacionalnu industriju zabave.

MONITOR: ,,Rijaliti” programi su donijeli jednu novu dimenziju popularnosti TV koje ih emituju: mogućnost da ,,svako” bude na TV.

KRONJA: Radi se naravno o iluziji da obični ljudi podjednako učestvuju u medijskom kreiranju stvarnosti, baš koliko i medijsko-političke oligarhije, da imaju jednaka prava u društvu. U kulturi siromaštva i brutalne tranzicije, koja je po svemu sudeći trajno stanje, čak i istorijski gledano, znanje prestaje da igra važnu ulogu u ljudskim životima, jer ideja lične i kolektivne emancipacije gotovo prestaje da postoji. To je naravno socijalna klima koja zavisi i od pogleda na svet – kada se on promeni, počeće da se menjaju i društveno-političke okolnosti. Zato je bolje prikazivati ono što je Adorno zvao ,,uskraćenom egzistencijom” kao zabavni i glamurozni život ,,od šopinga do svadbe i kafane”, jer se time sprečava celovitiji uvid u stvarnost i širi razvoj svesti. U prirodi vladanja jeste jaka inercija i otpor promeni, te stoga i našim vlastodršcima, čiji su mediji verni saveznici, odgovara ovakvo statično stanje.

MONITOR: Kako objašnjavate dominaciju stereotipa, pa i seksizma u reklamama?

KRONJA: Seksizam tj. diskriminacija žena i učvršćivanje rigidno-patrijarhalne slike muškarca su daleko veći problem u našem društvu nego što se to inače misli. Radi se o simbolički snažnim definicijama ,,ženskosti” i ,,muškosti” koje se u suštini odnose na politička prava pojedinca, na socijalnu zaštitu jedinki i čitavih porodica, na kultivaciju ponašanja u socijalnoj sredini i kontrolu nagona, na intelektualni razvoj, sprečavanje kulture nasilja, opšte polno i mentalno zdravlje nacije i niz drugih važnih pitanja. Ako ,,žene” kao politički subjekt zamenite ,,Srbima”, možete daleko bolje razumeti o čemu se radi: strategije zadobijanja lične moći i boljih uslova opstanka kod žena u surovom patrijarhatu često idu u pravcu nipodaštavanja drugih žena i dodvoravanja muškarcima na poslu i u porodici; očajan položaj Srba u sopstvenoj državi i svetu navodi ih da se stalno grupišu u manje interesne grupe i klase koje se mrze i rade jedne protiv drugih, uzajamno se omalovažavajući: put za emancipaciju nacije bio je i biće ,,Samo sloga Srbina spasava”. Tako je i sa integritetom žena, koje treba da postanu složna i uvažavana grupa u društvu. Problem mizoginije i krize porodice u Srbiji je naravno izuzetno složen. Feministički usmerenim teoretičarkama i naučnicama je gotovo potpuno uskraćen medijski prostor, a ,,feministkinja” je ustaljeno omraženi termin.

MONITOR: Sa jedne strane smo još društva u kojima se veliča nasilje, a sa druge želimo da što više naših predstavnika u svijetu, kao na primjer, na Evroviziji, postanu ,,gej ikone” pa tako i ,,garantovani” pobjednici. Živimo li u vrijednosnom haosu ili smo spremni da ,,u svijetu” budemo ono što nikako nismo ,,kod kuće”?

KRONJA: Bojim se da je u našem palanačkom duhu ideja gej-slobode počela da dobija značenje ,,zapadnosti” i ,,modernosti”, te otuda estradni šefovi plasiraju zvezde pritajeno-kvir identiteta, ali zato političke tolerancije prema seksualnim manjinama nema ni na vidiku. Dopada mi se gest vrhunskog muzičkog umetnika Eltona Džona koji je najavio da u Beograd dolazi sa muškim suprugom i malo jačim obezbeđenjem: tu nema nikakve ambivalencije, tu su čista posla. Bez mistifikacije i zabrane čitava tema postaje manje interesantna i možemo se usredsrediti na višeznačnu stvarnost.

 

To gledaju svi

 

MONITOR: Ko su, po Vama, tipični gledaoci ,,Farme”, ,,Velikog brata”, a ko oni koji jedva čekaju novi ,,Insajder” RTV B-92? Da li se oni negdje «sreću»?

KRONJA: Ne treba se zavaravati, to gledaju svi. Ovakvi programi zapravo imaju nekakvu funkciju socijalne kohezije i održanja realnosti – kada još i Zorica Brunclik, afirmisana folk-diva, ne bi nosila kante u kožuhu na farmi sa sve svojom ružičastom pudlicom, kao da bismo poludeli i sve bi se raspalo. Generalna atmosfera ovog aktuelnog programa naročito, a i njemu sličnih, jeste izbezumljenost i apatičnost učesnika, koji večno čekaju da se nešto desi a u međuvremenu razotkrivaju naše nacionalne ,,slabosti”, na primer psovanje i suženi horizont znanja i interesovanja. Oni su naizmenično agresivni i duboko depresivni, poput Vladimira i Estragona u Beketovom Čekajući Godoa. Što se tiče politički angažovanih programa, u primetnoj meri pate od estradizacije i podilaženja ukusu publike, dok suviše veliki broj emisija prikazuje političare i javne ličnosti kao podeljene u dva tabora, tobože ,,nacionalni” i ,,pro-zapadni”, ili pak ,,za i protiv vlasti”. Time se proizvodi simplifikovana, stereotipna i veoma štetna predstava o javnom životu, koja, ponovo ističem, umanjuje odgovornost pojedinca i njegovog javnog delovanja i negira složenost problema u zemlji. Ako je neko samo ispostava ,,levog” ili ,,desnog”, ,,globalnog” ili ,,radikalskog” tabora, nema realne rasprave o socijalnoj katastrofi i sistemskoj korupciji, a kamoli rešenja. Stereotipije u medijima odraz su naše veoma niske političke kulture, ksenofobije i izolovanosti.

 

Nastasja RADOVIĆ

Komentari

INTERVJU

SONJA DRAGOVIĆ, ISTRAŽIVAČICA IZ OBLASTI URBANIZMA NA UNIVERZITETSKOM INSTITUTU LISABON I ČLANICA GRUPE KANA: Temeljno nerazumijevanje planiranja prostora

Objavljeno prije

na

Objavio:

Mi – čitavo društvo – godinama pokušavamo da se snađemo u sistemu planiranja prostora određenom kombinacijom starih planova koji su i dalje na snazi, i novih propisa koji su neproduktivni, ako ne i sasvim beskorisni

 

MONITOR: Vidite li naznake da nova vlast ima volju da poboljša prostorno planiranje i da spriječi dalji urbanistički i graditeljski haos u Podgorici i na Primorju?

DRAGOVIĆ: Nosimo se sa temeljnim nerazumijevanjem problema u prostornom planiranju od strane nadležnih za ovu oblast. Uzmimo za primjer to što se dešava, ili bolje rečeno ne dešava, sa zakonskim okvirom. Zakon o planiranju prostora i izgradnji objekata iz 2017. je i dalje na snazi, iako je poguban za održiv i ujednačen prostorni razvoj Crne Gore;  o predlogu za izmjene opet treba da raspravljamo usred ljeta – kažem opet, jer je tako bilo i prošle godine, kada je ovaj Zakon posljednji put izmijenjen. Evidentan je nedostatak shvatanja važnosti zakonskog okvira i hitnosti temeljnog preispitivanja modela koji je do sada bio na snazi, a to je nužno za bilo kakav napredak u ovoj oblasti.

MONITOR: Koliko povjerenje uliva ministar Mitrović?

DRAGOVIĆ: Ministar Mitrović ne uliva povjerenje, nego  pruža razloge za zabrinutost. Njegove izjave pokazuju nerazumijevanje povezanosti prostornog planiranja, ekonomske situacije i održivog razvoja, što je veliki hendikep za nekog ko vodi ovako važan resor. Primjera je mnogo, ali navešću jedan iz emisije Načisto, kada je Mitrović rekao da je jedan od razloga za sadašnje stanje prostornog razvoja to što prije 15 godina ekološka svijest nije bila razvijena i da bi bilo dobro da se ekolozi uključe u procese planiranja. Niko ne poriče da smo danas svjesniji ekoloških problema nego što smo bili ranije – i u Crnoj Gori, i globalno – i da je neophodno veće učešće stručnjaka za ovu oblast u svim procesima koji se tiču budućeg razvoja. No od suštinske je važnosti da ministar koji se bavi ovom oblašću razumije da korijen problema leži u nečemu drugom: u ekonomskom modelu zasnovanom na stalnoj ekspanziji gradnje, u permisivnosti zakonskog okvira, i u nemoći vlasti da artikuliše i sprovede viziju razvoja zasnovanu na opštem, zajedničkom dobru, umjesto na privatnoj dobiti. Ministar je pokazao da ovo ne razumije i sopstvenim postupcima, kada je odlučio da mu to što posjeduje zemlju na kojoj može da gradi i novac za izgradnju daje pravo da gradi kuću mimo planova – kada je, dakle, odlučio da mu to što je u privilegovanoj imovinskoj poziciji daje pravo da ne poštuje plan. Zabrinjavajuće je da neko sa takvim razumijevanjem sistema planiranja sada vodi resor koji bi trebalo da donese i sprovede progresivne promjene, i ne znam da li se tome možemo nadati.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 30. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

VESNA PEŠIĆ, SOCIOLOŠKINJA: Srbija da okrene drugi list

Objavljeno prije

na

Objavio:

Za mene je pitanje zašto je veliki dio srpskog naroda u Bosni i Srbiji izgubio svaku ljudsku empatiju i saosjećanje prema preko osam hiljada pobijenih dječaka, muškaraca, sinova, očeva i muževa

 

MONITOR: Valentin Incko je na samom kraju mandata nametnuo dopunu Krivičnog zakona BiH, propisujući kazne za poricanje zločina genocida. Kako komentarišete tu odluku?

PEŠIĆ: Ne mogu da se upuštam u poteze Incka da li su dobri i koliko će biti uspešni da se u BiH kažnjava poricanje genocida u Srebrenici (reakcije Dodika su već poznate). Za mene je to pitanje zašto je veliki deo srpskog naroda u Bosni i Srbiji izgubio svaku ljudsku empatiju i saosećanje prema preko osam hiljada pobijenih dečaka, muškaraca, sinova, očeva i muževa. Zar ne osećamo ljudsku tugu prema tolikim ljudskih žrtvama koje su iskasapljene od ruke srpskog vođstva u RS. Kao da nam na pamet ne pada da se izvinimo za tolike pokolje, zatražimo  opraštaj i većno sećanje na te žrtve i sopstvenu bruku. Kakvo je to preganjanje da li je u Srebrenici bio genocid ili „strašni zločin“, kao da nije bilo suda i presuda. Srbija je jedina koja ne priznaje genocid u Srebrenici. Čestitam Crnoj Gori koja je uspela da donese Rezuluciju o genocidu u Srebrenici.

MONITOR: Jedan od mojih skorašnjih sagovornika iz BiH postavio je pitanje: Šta ćemo sa prošlošću? Svakodnevno svjedočimo prepucavanju političkih elita u tzv. regionu. REKOM proces se, izgleda, pokazao neizvodljivim. Šta je izvodljivo?

PEŠIĆ: Istoričar Markovina iz Hrvatske je konstatovao da je suočavanje sa prošlošću na tlu bivše Jugoslavije propalo, ili jednostavno nije uspelo. REKOM je postavio visoke zahteve u tom pogledu, a da ih je postavio i manje ambiciozno, opet i najskromnije zamišljeno suočavanje sa prošloću kao uslov pomirenja – ne bi uspelo. Time smo pokazali da nismo važni ni sebi ni drugima. Nema ovde kapaciteta za razumevanje događaja  i tragedije iz devedestih. Podgreva se balkanska „večna mržnja“, održava se ta vatra, bilo da je reč o vlastima ili opoziciji. Šta može umesto toga?  Markovina predlaže „miroljubivu koegzistenciju“, pa se i meni učinilo da bi to već bio veliki skok, ako zaista ne možemo da skočimo više od toga. Da bi to bio skromniji vid pomirenja, ali za nas značajan, da živimo u miru i koegzistenciji, i možda usmereni u istom pravcu, vrednostima i  saradnji.

MONITOR: Većinu zemalja Zapadnog Balkana opterećuju teški oblici organizovanog kriminala. Najčešće se u vezu dovode Srbija i Crna Gora. Kako ćemo izaći iz takvog „bratskog zagrljaja“?

PEŠIĆ: Pa tako što ćemo uvesti pravnu državu i ustavnu demokratiju, drugačiji sistem vrednosti, transparentnost vlade, umesto korupcije i ličnih odnosa – „ja tebi ti meni“ koji vladaju u našim plemenskim društvima u kojima su lični odnosi na prvom mestu, pa šta onda ostane za zakone koji se po pravilu olako krše. Samo u državama uređenim na vladavini prava možemo stići do normalne države, a mafija i kriminal ne mogu biti sistemski njen deo, nego se moraju  uredno goniti i kažnjavati. Kad država ne može da izađe na kraj sa klanovima, to je samo izgovor. To govori da su klanovi povezani sa državom ili su te države totalno nefukcionalne. Imam utisak da su neke bivše jugoslovenske republike to uspele, to da mafija nije u državi nego van nje – protiv koje se država bori i eliminiše je legitimnim i zakonskim sredstvima. I Hrvatska je jedno vreme bila mafijaška država, ali je uspela da mafiju izbaci iz države, što ne značći da mafije nema, nego je nema u državi. Srbija i Crna Gora u tome nisu uspešne države, a nisu ni na putu da do toga stignu, jer vidimo da se vlast održava i funkcioniše korišćenjem i uvlačenjem mafije u državu. Bez mafije ne uspevaju da se održe na vlasti, nego od mafije traže usluge koje moraju da se vrate. Eto to sada gledamo sa uhapšenim Belivukom, Miljkovićem i drugima koji u svojim iskazima  svedoče koliko i na koji način su bili angažovani od vrhova vlasti. To je tek početak i nisu sve rekli. Da bi se to sakrilo, Vučić danima prikazuje leševe, iskasapljene ljude, čisto smo zaplivali u nekrofiliju da bi se nekako skrenula pažnja sa toga šta ta družina radi na vlasti.

Nastasja RADOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 30. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

INTERVJU

NASTAVAK KADROVANJA U RESORU VESNE BRATIĆ – SLUČAJ RADE VIŠNJIĆ: Greška koja nije slučajna

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ministarka  Bratić  očito ne smatra  da je veličanje četništva i  ratnih zločinaca ikkava  smetnja  za obavljanje rukovodećih finkcija u školstvu

 

Slučaj Rade Višnjić, nesuđene v.d. direktorice Osnovne škole (OŠ) „Jugoslavija” u Baru, u žižu javnosti vratio je Ministarstvo prosvjete, nauke, kulture i sporta (MPNKS) na čijem je čelu Vesna Bratić. Kao diplomirana učiteljica, Rada Višnjić je za v. d. direktoricu imenovana na period od šest mjeseci, počev od 12. jula.  Razriješena je samo osam dana kasnije.

Na imenovanje Višnjićeve javnost je burno reagovala. Protiv nje je u januaru 2020. godine pokrenut disciplinski postupak, nakon što je učenicima na času zadala da crtaju trobojku, u vrijeme snažne politizcije upotreba zastava. Tada je dobila uslovni prestatak radnog odnosa. U jesen iste godine, preko Vajber grupe pozvala je učenike na moleban u Hram Svetog Jovana Vladimira u Baru. Uslijedio je definitivan otkaz.

Višnjićeva je na svom Fejsbuk profilu objavila i odu Ratku Mladiću, bivšem komandantu Vojske Republike Srpske, u Hagu doživotno osuđenom ratnom zločincu. U prilog tvrdnji da hvalospjevi Mladiću nijesu smetnja već više preporuka kod ministarke Bratić ide i činjenica da je za novog direktora Doma učenika u Beranama nedavno imenovan Goran Kiković. On je otvoreni podržavalac četničkog pokreta, a aktivno je učestvovao u predlaganju imenovanja ulice u Beranama po Mladiću.

Vesna Bratić je prije par mjeseci Bojanu Đačić, takođe učiteljicu, ideološki blisku koleginici iz Bara, postavila za v.d. direktoricu Osnovne škole (OŠ) „Ristan Pavlović” u Pljevljima. Đačićeva je smijenjena nakon dva dana, jer su njena fotografija, na kojoj na glavi nosi šajkaču sa kokardom, i tekstovi šovinističkog sadržaja, osvanuli na Instagramu. I izazvali snažnu osudu građana.

Ni tada, baš kao ni u slučaju Višnjić, ministarka Bratić se nije ogradila od stavova   izabranica. Đačićeva je smijenjena u tišini, bez izjašnjenja MPNKS-a. Višnjićeva je prošla gore. U pokušaju da se zaštiti, Vesna Bratić je u saopštenju u kom navodi da je promijenila mišljenje o njenom imenovanju, kazala da je do toga došlo nakon što su iz MPNKS-a imali uvid u  privatne materijale opscene prirode profesorice Višnjić – aludirajući na nage fotografije koje su kružile društvenim mrežama, a na kojima je navodno ona. To je i vrhunac opscenosti ministarke Bratić – što su joj pri kadriranju „opscene fotografije” veći problem od podrške Mladiću. I zloupotreba privatnosti pri raskidanju radnog odnosa. Zbog toga su ministarku kritikovali iz Centra za građansko obrazovanje (CGO), skupštinskog Odbora za ravnopravnost, Centra za ženska prava (CŽP), kao i pojedinih političkih partija.

Vesna Bratić je, objašnjavajući odluku o razrješenju Rade Višnjić, nenamjerno otkrila i da u MPNKS-u ne obavljaju nikakve provjere kandidata. „Sva priča o depolitizaciji državnog aparata pala je u vodu sramnim postupkom Vesne Bratić, iza kojeg nesporno stoje partije vladajuće većine. Umjesto da oslobode škole političkog uticaja i da razbiju ćelije za kupovinu glasova, što je nasljeđe koje je ostavio DPS sa svojim koalicionim partnerima, oni su se odlučili da te mehanizme preuzmu. Umjesto partijskih direktora i zamjenika – dobili smo partijske direktore i zamjenike”, konstatuje u svojoj objavi na Fejsbuku dugogodišnji aktivista nevladinog sektora Vuk Maraš.

Ministarka tvrdi da su novoizabrani vršioci dužnosti direktora osnovnih i srednjih škola birani nepartijski. Nije tako, narvano. Monitorovi upućeni izvori tvrde da je Radu  Višnjić imenovala na predlog Socijalističke narodne partije (SNP). Brojni slučajevi upotpunjuju sliku o krugovima iz kojih dolaze kadrovi u kulturi i prosvjeti. Monitor redovno piše o tome.

Nema obećanih reformi u prosvjeti. Čak ni o tome kako će tretirati užasna stanja u kojima se pojedine škole u Crnoj Gori nalaze – ministarka ne govori.

Mr Olivera Leković, v.d. direktorica nevladinog udruženja (NVU) Prosvjetna zajednica Crne Gore (PZCG), kazala je za Monitor da od resornog ministarstva zahtijevaju da se posveti gradnji nepartitokratskog sistema. „Imamo odgovornost da budemo kritičari svih koji pokušavaju da umjesto reforme koja će cijeniti stručnost i voditi kvalitetnijem obrazovanju svakog djeteta, nastave sa sprovođenjem sistema u kojem je najbitna partijska knjižica”.

Iz PZCG-a su nedavno, u saradnji sa NVO Udruženje Roditelji, pokrenuli kampanju pod nazivom Za društvo znanja, čiji je cilj da navede odgovorne u Vladi i Skupštini da prekinu tradiciju postavljanja partijskih vojnika za direktore škola i vrtića. Tražiće, navodi mr Leković, i izmjene Opšteg Zakona o obrazovanju kojim će se izbor direktora ubuduće urediti na način koji će garantovati transparentnost, profesionalizaciju i depolitizaciju, a na osnovu predloga prosvjetnih radnika, stručne zajednice i nevladinih organizacija. „Hoćemo da se sistem obrazovanja decentralizuje, kao i da resorno ministarstvo bude otvoreno za saradnju. Želimo da se budžet namijenjen za prosvjetu transparentno rasporedi i da se odrede prioriteti. Interesuje nas i kad će nastavnicima biti plaćen svaki čas preko norme, kad će se zaposliti kolege i asistenti (neki su i po deceniju na birou), kad ćemo imati plaćen prevoz, kad će se sistemski rješavati stambena pitanja prosvjetara i provjeriti rad Zadruge Solidarno, kao i do kad ćemo imati najmanju platu u regionu, pa i u Evropi. Nećemo stati sa zahtjevima. Godinama smo degradirani i na rubu egzistencije. Želimo društvo znanja”, navodi v.d. direktorica PZCG-a.

Nedavno je više članova radne grupe za izradu novog Zakona o visokom obrazovanju pobunilo protiv MPNKS-a, tvrdeći da su iz Ministarstva utvrdili nacrt tog propisa, bez konsultacije sa njima. Toliko o najavljivanom poboljšanju saradnje sa prosvjetarima.

Iz opozicione Socijaldemokratske partije (SDP) pokrenuli su postupak za interpelaciju u kojoj će tražiti smjenu ministarke.

Mnogo je znakova koji ukazuju na očigledan nedostatak kompetencija u resoru Vesne Bratić. Kadrovska politika tek je jedan od njih.

Andrea JELIĆ

 

DETEKTOR: Svega, kao na vašaru

U Ministarstvu prosvjete nauke kulture i sporta – veselo. Smjenu direktora osnovnih i srednjih škola, upotpunile su i promjene u kadrovskoj strukturi Uprave za zaštitu kulturnih dobara. Na mjesto bivšeg direktora Božidara Božovića bila je   postavljena Milena Martinović, konzervatorka za papir, iz čuvene svešteničke porodice. Nakon 5 dana efektivnog rada ona je dala neopozivu ostavku. Nije se, kako se čuje, snašla u nesređenoj dokumentaciji svojih prethodnika.

Nije to ni lako. Evo ilustracija. U Upravi za zaštitu kulturnih dobara ne postoji registar popisa valorizovanih kulturnih pokretnih i nepokretnih dobara. Između ostalog ne postoji ni dokument iz 1945. godine kojim se potvrđuje preuzimanje Ikone presvetle Bogorodice Filermose. Od 1929. godine Ikona se nalazila kod kralja Aleksandra Karađorđevića ali je kralj Petar II Karađorđević prije napuštanja zemlje, predao na čuvanje Manastiru Ostrog. Takođe, ne postoji ni rješenje iz 1978. godine kojim se potvrđuje vlasništvo drzave nad Ikonom. Držalac ikone je Narodni muzej Crne Gore, koji je to postao aktom Vlade Crne Gore, odnosno Republičke komisije za vjerska pitanja od 20. januara 1978. Papiri se negdje zaturili…  Takođe, ne postoji dokument da li Ikona treba da se čuva u muzeju. Ili u nekom od crkvenih objekata za što se zalaže ministrica Vesna Bratić.

Za vrijeme petodnevne „vladavine” mr Milene Martinović krenulo se sa rekonstrukcijom cetinjskog manastira. Za nju su trebali posebni konzervatorski uslovi i prije svega saglasnost Uprave za zaštitu kulturnih dobara. Detektor saznaje – Mitropolija je zaboravila proceduru. Ili je  smatrala da joj saglasnost i ne treba.  Kao slučaju sanacije prilaznog stepeništa  Cetinjskog manastira kada je samo obavijestila Upravu da su radovi toga i toga datuma završeni.

Uglavnom, ode Milena Martinović. Njen prethodnik, bivši direktor Božidar Božović, DPS kadar, bio se prešaltao u nove vladajuće redove. Skrasio se kao  pomoćnik direktora za UNESCO.  No, preplivavanje nije uspjelo. Vlada ga je nedavno smijenila.

Bez direktora se ne može. Ministrica je na elektronskoj sjednici Vlade postavila Mladena Zagarčanina, arheologa iz Bara, na mjesto najnovijeg v. d. direktora Uprave za zastitu kulturnih dobara. Među ostalim kriterijuma za postvaljenje, jedan, po novome, veoma važan je ispunio: njegove fotografije sa pokojnim mitropolitom Amfilohijem i ostalim svještencima iz Mitropolije krase društvene mreže. Uoči stupanja na funkciju najavio je jedan od prioriteta: “ Pronalaženje zajedničkog jezika s crkvom kojoj pripada veliki broj nepokretnih kulturnih dobara”. Prioritet će biti ispoštovan. Već prvog radnog dana u četvrtak ujutro direktor je zakazao sastanak sa Mitropolijom.

Da li će sa novim direktorom osvježiti u Upravi, čuće se. Pošto dolazi iz Bara sljeduju mu auto i vozač, njihove dnevnice i benzin. I, naravno, varijabila. Sve kao što je imala i njegova sugrađanka Anastazija Miranović kad je, u ime DPS-a, bila direktorica Uprave.

Koliko je nova valast ljuti protivnik nepotizma i partijskog zapošljavanja kazuje i opjevani podatak da je Vesna Bratić za  v.d. direktoricu podgoričke Gimnazije Slobodan Škerović postavila Biljanu Vučurović, suprugu poslanika i odbornika Jovana Jola Vučurovića, poznatog po vatrenom negiranju genocida. Za v.d. direktoricu OŠ Narodni heroj Savo Ilić u Kotoru  postavila je profesoricu Smiljanu Lazović, odbornicu  Demokratskog fronta. U Budvi je za v.d. direktoricu Srednje mješovite škole Danilo Kiš imenovana profesorica Nada Purić, bivša potpredsjednica Socijalističke narodne partije (SNP) koja je u januaru napustila tu stranku i dala podršku predsjedniku Opštine i lideru koalicije ,,Za budućnost Budve“ Marku Batu Careviću. Svega još tu ima.

U Crnoj Gori, prema zvaničnim podacima, postoje 162 državne osnovne škole, 50 srednjih škola i 21 predškolska ustanova, 13 muzičkih škola, dva obrazovna centra, tri resursna centra, deset učeničkih i studentskih domova i četiri internata. Na smijenjena mjesta direktora do sad je postavljeno svega 7 ljudi koji ne pripadaju „pravoslavnoj većini”. Eto tako.

Stela O. KOVAČ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo