Povežite se sa nama

OKO NAS

OPŠTINA ULCINJ I SUDSKI PROCESI: Fantomske firme prazne budžet

Objavljeno prije

na

Šanse da u narednih desetak dana Opština Ulcinj izbjegne blokadu žiro-računa, koja bi potom mogla potrajati do kraja godine, ne izgledaju velike. Jer, još jedan slučaj, koji se pred crnogorskim sudovima vodi decenijama, sada je došao na naplatu. Zvaničnici u lokalnoj upravi tvrde, kao farsa.

„Radi se o slučaju po tužbi firme Progres iz Pirota protiv Opštine Ulcinj koji je pokrenut 2006. godine kod Osnovnog suda u Ulcinju. Tokom postupka je traženo da se Opština Ulcinj obaveže na isplatu iznosa od 320 hiljada eura za protivpravno zauzeto zemljište u ukupnoj površini od 915 m2. Riječ je o nepokretnostima -parking prostoru iznad nekadašnjeg hotela Galeb i saobraćajnici, a koje su izgrađene 1982. godine”, pojašnjava sekretar Sekretarijata za zaštitu imovine u opštini Ulcinj Gzim Hadžibeti.

U nizu slučajeva sudovi su donosili odluke u korist Opštine Ulcinj, a onda je tužilac 2011. dospio u stečaj. Njegov punomoćnik, advokat Nušo Kalač iz Rožaja je, međutim, podnio prijedlog za nastavak postupka uz koji je, kako navodi Hadžibeti, priložio Ugovor o ustupanju potraživanja uz naknadu – cesiju zajedno sa Odlukom Upravnog odbora Progres kojom se prihvata prijedlog za ustupanje-kupovinu potraživanja, među kojima su, između ostalog, obuhvaćena i prava po osnovu postupka koji se vodi u postupku pred Osnovnim sudom u Ulcinju protiv Opštine Ulcinj, sve za naknadu u iznosu od 70 hiljada eura. No, sud u Ulcinju je odbacio zahtjev, jer je Zakon o obligacionim odnosima predvidio da je „ništavan ugovor kojim bi advokat ili koji drugi nalogoprimac kupio sporno pravo čije mu je ostvarivanje povjereno, ili ugovorio za sebe učešće u podjeli iznosa dosuđenog njegovom nalogodavcu”.

Ali, tako nijesu smatrali u Višem sudu u Podgorici, koji je početkom septembra usvojio tužbu Kalača, i odredio da je Opština Ulcinj obavezna da isplati iznos od oko pola miliona eura, uključujući zatezne kamate, uz obrazloženje da se u konkretnom slučaju ne radi o kupoprodaji spornog prava, već o ustupanju potraživnja – cesiji.

„Nama ne ostaje ništa drugo nego da Vrhovnom državnom tužilaštvu i Vrhovnom sudu Crne Gore podnesemo prijedlog za pokretanje postupka podnošenja zahtjeva za zaštitu zakonitosti, odnosno reviziju”, kaže predsjednik Opštine Ulcinj Fatmir Đeka. On smatra da u svemu postoje koruptivni elementi, odnosno da je ovo flagrantan primjer kršenja zakona bez presedana koji se hitno mora prekinuti. „U suprotnom, Opština Ulcinj, ionako najsiromašnija opština Crnogorskog primorja, biće dovedena u stanje bankrota i potpune paralize rada”, kaže gradonačelnik Đeka.

Njegova strahovanja nijesu bez osnova, jer je za proteklih 18 mjeseci sa računa Opštine Ulcinj po osnovu izgubljenih sudskih procesa skinuto čak oko 1,8 miliona eura. Znači, svaki mjesec u prosjeku po 100 hiljada eura. Ili više od polovine mjesečne zarade zapošljenih u lokalnoj upravi. Dakle, to je veliki novac, naročito ako se ima u vidu činjenica da su godišnji prihodi Opštine oko pet miliona eura.

,,Da je sto hiljada u cijelom tom periodu izgubljeno, pa je mnogo. Ovo se mora istražiti”, rekao je za Monitor jedan poznati crnogorski pravnik.

Tim prije je to neophodno pošto su pare uglavnom dobijala, kako tvrde i u Opštini, fantomska lica i firme, od kojih mnoge nijesu imale sjedište u Crnoj Gori. Kada bi se kasnije, kao u famoznom slučaju Partizanski put dobio predmet po osnovu revizije, novac ne bi imao ko da vrati.

Kada se radi o ovakvim slučajevima, najlakše je pozivati se na odluke sudova kada je u pitanju neznanje ili korupcija, ili možda – organizovani kriminal. Vidjeli su to i po džepu osjetili građani Ulcinja i iz čuvene „afere komarci”, prije više od 20 godina, kada je Opština Ulcinj umjesto 3.660 maraka za avionsko tretiranje komaraca, po odluci Vrhovnog suda, platila čitavih 430 hiljada maraka, odnosno 120 puta više!

Baš kao i u slučaju Otrantkomerc kada je prije tri godine, zbog očigledne greške vještaka, za dug od 9,6 hiljada eura, plaćeno preko 250 hiljada eura ili 25 puta više!?

Uvidjevši najveću opasnost koja prijeti, gradonačelnik Đeka se sa svojim saradnicima mnogo bolje pripremio za znameniti sudski proces poznat kao K1. Za spor koji protiv opštine Ulcinj vodi Rekreaturs”, koja je dio Atlas grupe biznismena Duška Kneževića.

Ona traži da joj Opština Ulcinj isplati 10,5 miliona eura zbog štete koja je prije više od tri decenije nastala rušenjem objekata na Velikoj plaži. Riječ je o apartmanskom naselju K1 sa oko 300 kamp-kućica, koje su još prije katastrofalnog zemljotresa 1979. godine, izgradile sindikalne organizacije sa Kosova. U antialbanskoj histeriji nakon 1981. godine to odmaralište Kosovara u Ulcinju je temeljno srušeno rješenjem tadašnjeg Republičkog komiteta za urbanizam i građevinarstvo. Vlasti u Prištini su nedugo poslije ovog čina pokrenule sudski spor protiv Opštine Ulcinj. Firma Rekreaturs, koju su registrovale izbjeglice sa Kosova, je odlukama srpskih organa postao njihov pravni sljedbenik. Monitor je pisao da je Atlas grupa kupila većinski paket akcija Rekreatursa na crnogorskoj berzi za oko 60 hiljada njemačkih maraka!?

Nakon što su branioci Opštine dokazali da je Privredni sud u Podgorici nenadležan za ovu vrstu spora, te zatražili izuzeće dotadašnje sudije Milice Popović, ovih dana je taj proces praktično opet počeo pred sudijom Borjankom Zogović. Mogućnost kolapsa javnih finansija Opštine Ulcinj je otklonjena, ali drugi, manji slučajevi prijete da ugroze krhku stabilnost grada koji, ipak, izlazi iz nepodnošljive zone siromaštva.

Očekivanja vlasti i prijedlozi opozicije

Predsjednik Opštine Fatmir Đeka kaže da su na ovim pitanjima sve političke stranke u Ulcinju uvijek imale isti stav, a to je bio slučaj i sa poslanicima u državnom parlamentu. U opoziciji smatraju da bi trebalo da se sazove vanredna sjednica opštinske skupštine kako bi se donijele odgovarajuće odluke i zaključci. Oni podsjećaju da su još u februaru 2013. godine predlagali da se napravi jedan dobar advokatski tim koji će zastupati Opštinu u svim ovim sporovima, jer čitava odgovornost ne smije da padne na nejaki Sekretarijat za zaštitu opštinske imovine.

Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo