Povežite se sa nama

Izdvojeno

PODJELE UNUTAR PRAVOSLAVNE CRKVE ZBOG PUTINOVE AGRESIJE NA UKRAJINU: Mitropolit Joanikije u ulozi glasnogovornika Kremlja

Objavljeno prije

na

EP je prvi put eksplicitno izrazio „zabrinutost zbog pokušaja Pravoslavne crkve u zemljama kao što su Srbija, Crna Gora i BiH, a posebno u njenom entitetu RS, da promovišu Rusiju kao zaštitnicu tradicionalnih porodičnih vrijednosti i učvršćuje odnose između države i crkve“. Patrijarh  Porfirije je tokom susreta sa šefom Delegacije EU u Srbiji Manuelom Žiofreom kazao da se SPC ne prepoznaje u kvalifikacijama EP-a „zbog toga što ne odgovaraju stvarnosti“

 

 

Evropski parlament (EP) je 9. marta donio rezoluciju kojom se osuđuju pokušaji Rusije da iskoristi napetosti među etničkim grupama na Zapadnom Balkanu kako bi raspirila sukobe i podijelila zajednice u cilju destabilizacije  regiona.

Na iznenađenje mnogih, EP je prvi put eksplicitno izrazio „zabrinutost zbog pokušaja Pravoslavne crkve u zemljama kao što su Srbija, Crna Gora i Bosna i Hercegovina, a posebno u njenom entitetu Republici Srpskoj, da promovišu Rusiju kao zaštitnicu tradicionalnih porodičnih vrijednosti i učvršćuje odnose između države i crkve“. Ubzo je reagovala informativna služba Srpske pravoslavne crkve (SPC) osudivši „stavlјanje SPC u ulogu uzročnika ‘napetosti među etničkim grupama na Zapadnom Balkanu“ te da je takav stav rezolucije „suprotan činjenicama i zalaganju crkve u svakodnevnom životu“. Srpska crkva je takođe ustvrdila da je njeno pominjanje „zasnovano isklјučivo na dubokim istorijskim predrasudama i tendenciozno kreiranim stereotipima“ koje „nije iznenađujuće, ali, svakako, jeste duboko razočaravajuće“.

Patrijarh srpski Porfirije Perić je 15. marta tokom susreta sa šefom Delegacije Evropske unije u Srbiji ambasadorom Emanuelom Žiofreom potvrdio da se SPC ne prepoznaje u kvalifikacijama rezolucije EP-a „zbog toga što ne odgovaraju stvarnosti“. Srpski patrijarh je takođe nekoliko puta pozvao vjerni narod da se moli za mir jer „rat nikome nikada nije doneo dobro“. Patrijarh je namjerno izbjegao detaljnije se odrediti o ratu i slijedi liniju svog rođaka i predsjednika Srbije Aleksandra Vučića.

Sa druge strane, posmatrači i analitičari primjećuju da je SPC do sada jedina crkva koja dosljedno ćuti na rusku invaziju i razaranje Ukrajine. SPC je odbila zajedno sa patrijarsima drugih pravoslavnih crkvi osuditi bezumne postupke Kremlja koji, osim masovnog ubijanja civila, granatira i ruši pravoslavne crkve i hramove širom Ukrajine.

Prošle nedjelje mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije Mićović je istupio iz navodno „neutralne pozicije“ koju zauzima Srbija i njena Patrijaršija. U besjedi nakon liturgije na Nedjelju pobjede pravoslavlja je prvo abolirao boljševičko-komunističku Rusiju za zločine i krvavi progon miliona pravoslavnih vjernika, sveštenika i arhijereja i izjavio da je zapravo „zlo bezbožništva, ateizma i komunizma došlo iz protestantske Evrope“. Ovakvu istorijsku novost nije ni probao pojasniti. Onda se osvrnuo na „događaje“ u Ukrajini koji su  „sve posljedice bezbožništva koje se tamo bilo ukorijenilo, i naravno, mnogi svjetski mešetari su tu gledali svoj interes“.

O kakvom se bezbožništvu tu radi je ranije „pojasnio“ Joanikijev brat i književnik Milutin Mićović koji je na društvenim mrežama objavio da je „rat posljedica bolesti, najviše ideološke, koju u posljednje vrijeme širi ‘demokratski NATO'“ i da onaj „ko se ne razumije u Svjetlost i Mir taj ništa ne zna ni o ratu, batrga se u stvarnosti kao zelenski“ (uz očigledno namjerno napisano ime ukrajinskog predsjednika malim slovom kao znak nipodaštavanja). Na kraju je 4. marta književnik Mićović, inače dobitnik državne nagrade Miroslavovo jevanđelje, nejevanđeovski se zapitao „Šta misle ove Crnogorci? Hoće li i oni u ukrajince?“ (uz ponovo napisano Ukrajinci malim slovom vjerovatno iz istih pobuda omalovažavanja).

Mitropolit Joanikije je dalje u besjedi nastavio da se moramo „saosjećati sa pravoslavnim narodom u Ukrajini, prije svega da se molimo za taj narod koji se, nažalost, međusobno zavadio, a i kod nas ima mnogo podjela i zavađa“. Mitropolit je još obznanio „otkrovenje“ čiji stil po mnogima neodoljivo podsjeća na Putinovog propagandistu Mariju Zaharovu, da je „ i Crna Gora projektovana da bude mala Ukrajina kao i da se ovdje kao i u Ukrajini naprave podjela i da nažalost dođe do sukoba kao što je došlo u Ukrajini“.

Na kraju besjede Joanikije je priznao da je „danas najteže Ukrajinskoj pravoslavnoj crkvi, našoj braći koju predvodi blaženjejši mitropolit Onufrije“ opet prećutavši o kakvim se teškoćama radi.

Mitropolit Onufrije je poglavar Ruske pravoslavne crkve u Ukrajini čiji zvanični naziv je Ukrajinska pravoslavna crkva- Moskovski patrijarhat (UPC-MP) i nju SPC i Joanikije smatraju za „kanonsku pravoslavnu crkvu koja je u jedinstvu sa Moskovskom patrijaršijom i sa svim drugim pravoslavnim crkvama u Vaseljeni“. Onufrijeva ruska crkva ima podršku oko 20 odsto ukrajinske populacije pretežno raspoređene na istoku zemlje koji trenutno podnosi glavni udar ruske agresije. Pravoslavna crkva u Ukrajini koju je priznala Vaseljenska patrijaršija (Majka-Crkva svih pravoslavnih sa sjedištem u Carigradu) ima podršku oko 65 odsto ukrajinskog stanovništva. Nju je  kao jedinu kanonsku crkvu priznala i Aleksandrijska patrijaršija zajedno sa grčkom i kiparskom crkvom, a procedura priznanja je pokrenuta i u još nekoliko pravoslavnih crkvi.

Nakon priznanja Pravoslavne crkve u Ukrajini, Moskvovska patrijaršija koju predvodi patrijarh Kiril Gunđajev je prekinula sve veze sa drugim crkvama koje su je priznale i krenula u uspostavljanje paralelne raskolničke pravoslavne crkve na globalnom nivou. U toj namjeri Ruska crkva najviše računa na SPC koja se još nije usudila da uđe u otvoreni raskol sa Carigradom i drugim crkvama za račun Moskve. Moskovski patrijarh Kiril je, po dokumentima iz arhiva tajnih službi na kratko otvorenim po raspadu Sovjetskog Saveza, još u mladosti postao doušnik i agent zloglasnog KGB-a pod kodnim imenom Mikhailov i kao sveštenik RPC je zastupao boljševičke stavove pred Svjetskim savezom crkava u Ženevi kako u Sovjetskom Savezu nema progona vjernika i crkve. Kasnije je Kiril postao poznat po raskalašnom i luksuznom životu i po trgovini cigaretama koje su odlukom Kremlja bile oslobođene akciza i koje je preprodavao na domaćem tržištu gdje je Ruska crkva zaradila milijarde dolara, a mnogi ga optužuju da su dodatne milijarde završile u njegovom džepu. Mnogi smatraju da stoga nije nikakvo čudo što Kiril podržava agresiju Vladimira Putina koji je i sam bio agent KGB-a

Očito je da više  nema više podjele među pravoslavnom braćom u Ukrajini koja se pričinjava Joanikiju. Za razliku od svog šefa Kirila, Onufrije je od početka rata pozvao svoj vjerni narod na jedinstvo i odbranu teritorijalnog suvereniteta i slobode Ukrajine i nazvao Putina bratoubicom zbog oružane agresije. Onufrije je opet prije nedjelju dana istakao da je njegova crkva –„crkva ukrajinskog naroda“ i da Ukrajina „prolazi kroz tešku golgotu izazvanu napadom na našu zemlju od strane trupa Ruske Federacije“ dodavši da „je poginuo veliki broj civila, uključujući starce, žene i đecu; uništena je humanitarna infrastruktura – bolnice, porodilišta, škole, sirotišta; a preživjeli su primorani da napušte svoje domove“. Do sada je sedam eparhija Ruske crkve u Ukrajini (UPC-MP) odlučilo da se više ne moli za patrijarha Kirila na liturgiji zbog njegove podrške agresiji dok se čitava Ruska crkva u Ukrajini moli za ukrajinsku armiju da se uspješno odupre agresoru. Takođe 280 sveštenika i monaha Ruske crkve u Rusiji je potpisalo javni apel kremaljskim nalogodavcima da prekinu krvoproliće navodeći da „ljudi koji daju ubilačka naređenja, idu ne u (vječni) život, nego u vječnu muku“ direktno aludirajući na Putina i njegovu kliku zbog bratoubilaštva. Ruska parohija Svetog Nikolaja u Amsterdamu je javno osudila ponašanje patrijarha Kirila i nakon prijetnji ruske ambasade napustila RPC i stavila se pod jurisdikciju Vaseljenske patrijaršije.

Do sada su ruske invazione trupe razorile ili teško oštetile 28 pravoslavnih sabornih hramova i crkvi uključujući i veliki saborni hram u Harkovu, na istoku zemlje. Na sajtu Onufrijeve crkve se detaljno navode razaranja hramova i zločini nad vjernicima koje vrše Putinove trupe.

Sve ove vijesti su glasno prećutane od strane mitropolita Joanikija i ostalih arhijereja SPC-a. Na portalu Mitropolije crnogorsko-primorske nema nijedne vijesti o stradanju pravoslavnih Ukrajinaca od ruke velikoruskog agresora već se kao vijest iz Ukrajine navodi upad u manastir Svete Trojice na zapadu Ukrajine i kako su neki manastiri opljačkani i monaštvu prijećeno od strane ukrajinskih ekstremista. Portal Mitropolije kao i SPC-a je glasno prećutao apel preko 300 svjetskih pravoslavnih teologa i profesora bogoslovije kojim se osuđuje „podrška mnogih iz jerarhije Moskovske patrijaršije ratu predsjednika Vladimira Putina protiv Ukrajine“ koja je „ukorijenjena u obliku etno-filetističkoga religioznoga fundamentalizma, totalitarnoga karaktera, koji je nazvan „ruski svijet”. Bogoslovi teolozi navode da je  „načelo etničke organizacije Crkve osuđeno na (svepravoslavnom ) Carigradskome saboru 1872. godine. A to lažno učenje o etnofiletizmu je zapravo osnova ideologije ‘ruskoga svijeta“. Mnogi istu ideologiju prepoznaju u Srpskoj crkvi i konceptu „srpskog sveta“.

Onufrije je tokom protestnih litija Mitropolije crnogorsko-primorske nakon izglasavanja Zakona o slobodi vjeroispovijesti davao snažnu podršku pravoslavnoj crkvi u Crnoj Gori i lično učestvovao u velikoj litiji u Podgorici zajedno sa pokojnim mitropolitom Amfilohijem Radovićem. Joanikije i SPC su mu se „odužili“ ćutanjem   i podrškom Putinovom narativu. Za utjehu Ukrajincima ostaje simbolično sakupljanje humanitarne pomoći koje će SPC poslati Onufriju u Kijev, ako ga do tada Rusi ne sravne sa zemljom.

„Mi ne dijelimo i ne opredjeljujemo se politički između Rusa i Ukrajinaca, volimo ih jer su to naša braća“, ne trepnuvši zaključio je Joanikije.

Jovo MARTINOVIĆ

Komentari

FOKUS

HAPŠENJE ZORANA LAZOVIĆA I MILIVOJA KATNIĆA: Odoše drugovi, samo njega nema

Objavljeno prije

na

Objavio:

Afera Belivuk, koja se, između ostalog,  stavlja na teret Lazoviću i Katniću  nije samo, kako je svojevremeno o njoj pisao Njujork tajms – „priča o sječenju glava i kokainu“.  To je priča, kako ju je  prezentovao ovaj ugledni amerčki list –  priča o vezama vrha vlasti sa kriminalnim grupama. Suštinsko pitanje danas je, otuda,  po čijem je nalogu i za čije potrebe u Crnoj Gori prljave poslove obavljao kavački klan. Za Lazovića, Katnića, ili nekog iznad njih?

 

 

U nedjelju, 14 aprila, uhapšeni su bivši visoki funkcioner bezbjednosnog sektora Zoran Lazović i bivši specijalni tužilac Milivoje Katnić.  Oni su uhapšeni po nalogu Specijalnog državnog tužilaštva (SDT),  nakon višemjesečne akcije koju su SDT i Specijalno policijsko odeljenje vodili uz saradnju sa Europolom.

Zoran Lazović je bio u ANB, a od 2019. do marta 2021. šef Sektora za borbu protiv organizovanog kriminala pri Upravi policije. Milivoje Katnić bio je specijalni državni tužilac od 2015. do februara 2022. kada je, godinu i po nakon smjene Demokratske partije socijalista –  penzionisan. Katnić je u prijateljskim i kumovskim vezama sa Lazovićem.

Specijalno tužilaštvo tereti Lazovića i Katnića za stvaranje kriminalne organizacije i zlupotrebu službenog položaja. Prema SDT,  Lazović je formirao kriminalnu organizaciju, čiji su članovi Katnić, bivši zamjenik tužioca Saša Čađenović i Zoranov sin, Petar Lazović, bivši agent Agencije za nacionalnu bezbjednost (ANB). Čađenović i Petar Lazović od ranije su u pritvoru. Čađenović, koji je bio zamjenik Milivoja Katnića, uhapšen je u decembru 2022. zbog veza sa kavačkim klanom. Petar Lazović je uhapšen u julu 2022. pod optužbama za  stvaranje kriminalne organizacije i šverc droge.

Iako SDT nije precizirao šta se Zoranu Lazoviću i Milivoju Katniću tačno stavlja na teret, na osnovu izjava njihovih branioca, te napisa medija, tužilaštvo ih, između ostalog, tereti  za slučaj skidanja zabrana ulaska u Crnu Goru pripadnicima kriminalne grupe iz Srbije, Veljku Belivuku i Marku Miljkoviću, iz 2021. godine. Ono što povezuje ovu, kako je tužilaštvo vidi, organizovanu kriminalnu grupu je – kavački klan. I Lazoviću i Katniću određen je pritvor od 30 dana „zbog opasnosti od bjekstva i uticaja na svjedoke“. Odluku o pritvoru donio je sudija Goran Šćepanović. Kako nezvanično  saznaju Vijesti, u odluci o pritvoru Zorana Lazovića navodi se da bi mogao da utiče na vođe kavačkog klana Radoja Zvicera i Milana Vujotića.

Milena PEROVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 19. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

KRIMINAL U SLUŽBI DRŽAVE I OBRNUTO: Belivuk i Miljković – državni vojnici oba oka u glavi

Objavljeno prije

na

Objavio:

Veljko BelivukMarko Miljkovići njihova kriminalna grupa se pred Specijalnim sudom u Beogradu terete , za sada, za sedam teških ubistava, silovanje, posjedovanje oružja, dilovanje droge i zločinačko udruživanje. Crnogorsko Specijalno državno tužilaštvo ih tereti da su ilegalno ušli u Crnu Goru u drugoj polovini 2020. gdje su izvršili ubistvo Damira Hodžića, Adisa Spahića i otmicu Mila Radulovića zvanog Kapetan iz Škaljarskog klana, koji je  kasnije likvidiran i tajno zakopan na Lovćenu

 

 

Skidanje zabrane ulaska u Crnu Goru dvojici elitnih beogradskih kriminalaca 28. decembra 2020. godine je nedavno koštalo slobode dvojicu možda najvažnijih menadžera bivšeg režima Demokratske partije socijalista (DPS). Veljko BelivukMarko Miljković i njihova kriminalna grupa se suočavaju sa ozbiljnim optužbama pred Specijalnim sudom u Beogradu. Terete se, za sada, za sedam teških ubistava, silovanje, posjedovanje oružja, dilovanje droge i zločinačko udruživanje.

Crnogorsko Specijalno državno tužilaštvo (SDT) ih tereti da su ilegalno ušli u Crnu Goru u drugoj polovini 2020. gdje su izvršili ubistvo Damira Hodžića, Adisa Spahića i otmicu Mila Radulovića zvanog Kapetan iz Škaljarskog klana. Radulović je kasnije takođe likvidiran i tajno zakopan na Lovćenu. Ova ubistva su dotični komentirali preko SKY aplikacije. Belivuk i Miljković su na ove okolnosti prvi put saslušani u Beogradu krajem 2021. godine od strane tadašnjeg Glavnog specijalnog tužioca (GST) Milivoja Katnića i njegovog zamjenika Saše Čađenovića. Obojica su sada u pritvoru. I Belivuk i Miljković su negirali djela tvrdeći da tada nisu bili u Crnoj Gori jer su imali zabranu ulaska u zemlju.

Međutim, oni su godinama imali podršku osoba iz vrha dva bratska režima – vučićevskog i đukanovićevskog. Suđenje Belivuku i Miljkoviću za ubistvo bivšeg karate reprezentativca Vlastimira Miloševića (upucanog i “overenog u glavu” 30. januara 2017. u centru Beograda) je ogolilo zarobljenost srpskog pravosuđa i države. Maskirani ubica se lagodno ponašao ne obazirući se ni na svjedoke ni na ulični video-nadzor. Terenski operativci srbijanske policije su prikupili obilje dokaza među kojima i tri uzorka DNK Belivuka – jedan na vratima zgrade gdje je živio pokojni Milošević, drugi na vozilu korišćenom za bjekstvo (po policijskoj pretpostavci), dok je navodno treći uzorak nađen na tijelu ubijenog. Zahvaljujući kamerama policija je rekonstruirala rutu kojom su se kretali likvidatori dok je snimak  bio dovoljnog kvaliteta da se odradi i antropološko vještačenje. Policija je Belivuku i Miljkoviću oduzela mobilne telefone prilikom hapšenja pet dana nakon ubistva.

Jovo MARTINOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 19. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

PREMIJER OBEĆAVA JOŠ VEĆE PLATE: EU da nam zavidi

Objavljeno prije

na

Objavio:

U premijerovom obećanju o “mogućoj” plati većoj od EU prosjeka nema preciznijih rokova pa bi se moglo pokazati da smo mi, a ne Milojko Spajić nepopravljivi optimisti. Dok on to samo vješto koristi

 

Premijer Milojko Spajić ostaje nepopravljivi optimista. Ili je čovjek sa rijetko viđenim talentom da relativizuje činjenice. Uglavnom, umjesto ispunjenja prošlogodišnjih, predizbornih, obećanja dobili smo nova. Ljepša, bolja, veća. “Do vremena kad Crna Gora bude bila predložena za članicu Evropske unije, mogla bi da ima prosječnu zaradu veću od prosjeka EU”, prenijeli su mediji premijerovu izjavu datu pred Odborom za spoljne poslove Evropskog parlamenta.

Spajić je ovo rekao odgovarajući na pitanja evropskih poslanika. To mu, začudo, nije bilo “gubljenje vremena”. Dolazak u parlament u kome je izabran i gdje je dužan da, makar s vremena na vrijeme, podnosi račune – jeste. Ali, da se vratimo ljepšim temama: kako ćemo trošiti tih skoro 2.200 eura, koliko danas iznosi prosječna neto zarada u Evropskoj uniji? Čim ih zaradimo (uzajmimo) – mi ili država.

Jedni su na ove najave veselo trljali ruke, drugi zbunjeno slijegali ramenima, a traći pokušali racionalizovati premijerovo obećanje. Tražeći odgovor na pitanja kad i kako. I ko će to da plati. A ko da vrati (kredit).

Pomalo bajati podaci s kraja 2022. pokazuju da je prosječna zarada u privatnom sektoru bila za skoro 160 eura manja od prosječne (555 naspram 712 eura, koliko je tada iznosila prosječna neto zarada).  Pa kako smo onda dobacili do prosjeka?

Da je broj zaposlenih u javnom i privatnom sektoru jednak, a nije, to bi značilo da je zaposleni koji je platu primao iz državnog ili nekog od lokalnih budžeta, ili je zarađivao u nekom državnom (javnom) preduzeću, prije dvije godine, u prosjeku, primao zaradu za 300 eura veću od zaposlenog u privatnom sektoru. Pošto je odnos broja zaposlenih u javnom i privatnom sektoru ipak nešto drugačiji (više je zapošljenih u privatnim firmama), to znači da je razlika u zaradama jednih i drugih bila još veća. U korist tzv. budžetskih korisnika.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 19. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo