Povežite se sa nama

DRUŠTVO

ZAŠTO NAŠI SPORTISTI BJEŽE OD DRESA CRNE GORE: Pare, ambicije i patriotizam

Objavljeno prije

na

U sred kvalifikacija za Evropsko prvenstvo za rukometaše, čak tri ključna igrača napustili su selekciju Crne Gore. Vuko Borozan i Nebojša Simić su, prošle nedjelje, obavijestili Rukometni savez Crne Gore da više ne žele da igraju za svoju zemlju. Nezvanično – zato jer imaju (finansijski) mnogo zanimljivije ponude drugih reprezentacija. Navodno je za njihove usluge zainteresovan Katar, gdje igrači sa Balkana već čine okosnicu njihovog nacionalnog tima. Potom se, ove nedjelje, i Vladan Lipovina zahvalio selektoru Draganu Đukiću na pozivu i poručio da više neće igrati za reprezentaciju. Kao razlog naveo je lošu atmosferu i haotičan odnos koji vlada u nacionalnoj selekciji.

I teško da bi se bilo ko usudio da što god zamjeri na takvoj ocjeni.

Iz Rukometnog saveza Crne Gore reagovali su ekspresno – saopštenjem: ,,Boje Crne Gore braniće oni kojima je Crna Gora u srcu, a RSCG nastavlja sa započetim projektima”. Priča o srcu i patriotizmu očigledno ne pomaže, jer se rukometna reprezentacija konstantno osipa. Darko Stanić, Ivan Nikčević i Mijajlo Marsenić, izabrali su Srbiju, dok Goran Stojanović, Žarko Marković i Jovo Damjanović igraju za Katar.

Umjesto da se pokuša prevazići kriza i zaustaviti dalje kopnjenje reprezentacije, iz Rukometnog saveza su nedavno, na Univerzitetu Donja Gorica predstavili Strategiju razvoja rukometa u Crnoj Gori od 2016. do 2024. godine.

Da budućnost ovdašnjeg rukometa nije blistava vidjelo se još u decembru, kada je crnogorski rukomet napustio 18-godišnji Branko Vujović, koji slovi za jednog od najvećih talenata svjetskog rukometa. On se odlučio da nastupa za Poljsku, a tamošnji mediji su pisali da je Vujović odluku donio razočaran odnosom Rukometnog saveza Crne Gore prema njemu, budući da je u avgustu na B prvenstvu Evrope za kadete u Gruziji slomio prst na lijevoj šuterskoj ruci, a niko se nakon toga nije udostojio da ga pozove i pita za zdravlje. Veoma slična priča pratila je i odluku Darka Stanića da stane na go srpske preprezentacije. Ni njega se niko od ovdašnjih rukometnih zvaničnika nije sjetio kada mu je, zbog povrede, karijera bila u pitanju. Iz Beograda su pokazali pažnju i izvukli premiju.

Čelni čovjek crnogorskog rukometa, doskorašni predjednik Rukometnog saveza CG, a sadašnji potpredsjednik Evropske federacije, inače ministar odbrane Predrag Bošković ne oglašava se o stanju u rukometu. Ili je zadovoljan, ili nije informisan. Nije, doduše, isključeno da ga muški dio sportskog saveza kojim upravlja i ne interesuje baš mnogo.

Oglasio se zato njegov kolega iz Vlade Nikola Janović. Ministar sporta kaže da se ne može trgovati grbom svoje zemlje. Kao da ne zna kako se u ovoj zemlji može trgovati svačim (neki su i zemlju prodavali kao da im je đedovina). Ono što je zanimljivo jeste da je Janović podsjetio na slučaj od prije dvije godine kada je rukometna reprezentacija zbog neplaćenih računa u hotelu, bila prinuđena da traži drugi smještaj.

Potom je ministar počeo da nabraja goruće infrastrukturne probleme crnogorskog sporta: bazen u Kotoru, fudbalska reprezentacija igra na najneuslovnijem nacionalnom stadionu u Evropi, dvorana Morača je odavno zrela za rekonstrukciju, jedina atletska staza u Baru je na granici pristojnosti…

Budući da se zna u kakvim uslovima crnogorski sportisti rade i kakav je odnos većine sportskih saveza prema njima, čudi medijska hajka kojom su izloženi rukometaši. Od izdaja, koja se pominje u naslovima, u nekoliko koraka se, kroz komentare anonimnih patriota i junaka, stiže i do veleizdaje. Lokalni i državni pljačkaši iz vladajućeg establišmenta nijesu trpjeli ni približno oštre kritike.

Analiziraju se dosadašnji ugovori rukometaša, koji igraju u vodećim evropskim i svjetskim klubovima, te se kao jasan razlog napuštanja reprezentacije ističu pare. Kao da se sport odavno nije pretvorio u biznis. Ulje na vatru dolivaju i regionalni mediji naslovima: ,,Čast i bruka žive dovijeka: Borozan i Simić se rastali od Crne Gore”; „Pljačka sa maskom izdaje – Crna Gora ostala bez još dva rukometna dragulja”.

S druge strane previđa se doprinos Fatosa Bećiraja fudbalskoj reprezentaciji, ili činjenica da su do mnogih medalja rukometašice Crne Gore došle zahvaljujući igračicama iz Srbije, na primjer Ana Đokić, Bojana Popović i Katarina Bulatović. Ili se možda podrazumijeva da je priča o patriotizmu muška rabota. Da ipak nije tako, svjedoči prošlogodišnja svađa u ženskoj rukometnoj reprezentaciji na otvaranju Olimpijskih igara oko toga ko će nositi barjak na otvaranju – ko je Crnogorka, a ko nije.

U savremenom sportu ipak su rijetki primjeri kao srpskih plivača Velimira Stjepanovića (rođen u Abu Dabiju) i Milorada Čavića (rođen u SAD) ili hrvatskog Duje Dragonja (studirao u SAD), koji su i pored ponuda moćnijih sportskih reprezentacija, odlučili da brane boje malih balkanskih država. Mnogo su češći oni poput svjetski poznatih sportista – švedskog fudbalera Zlatana Ibrahimovića ili francuskih rukometaša Nikole i Luke Karabatića.

Od otadžbinskih priča, kojima su čelnici naših sportskih saveza skloni kada nekome treba održati lekciju iz patriotizma, mnogo je veći problem što sportisti, koji su još kao mladi primorani da napuste Crnu Goru, u sve većem broju igraju za reprezentacije drugih država.

Najviše ih je u Srbiji, u kojima u skoro svakoj reprezentaciji igra po neki sportista ponikao u Crnoj Gori. Pomenimo košarkašice Anu i Milicu Dabović, rođene na Cetinju a odrasle u Herceg Novim, iz Boke su i proslavljeni vaterpolisti Andrija Prlainović i Dušan Mandić ali i nekoliko članova mlade reprezentacije Srbije koja je prije dvije godine postala prvak svijeta u fudbalu.

Zbog navodnog otimanja naših reprezentativaca od strane Srbije Vaterpolo i plivački savez Crne Gore je prije par godina tražio zaštitu od Evropske vaterpolo i plivačke federacije. ,,Nemamo šta da razgovaramo sa Vaterpolo savezom Srbije, pokušavali smo nekoliko puta ranije da se dogovorimo, prije svega Jadran kome su na taj način oteli dva igrača. Nisu platili obeštećenje za Andriju Prlainovića i Dušana Mandića”, pisao je evropskoj federaciji potpredsjednik crnogorskog saveza Aleksandar Tičić, koji je u međuvremenu napiustio tu funkciju zbog umiješanosti u budvansku kriminalnu aferu.

Pored Srbije, sve češće sportske zvijezde iz Crne Gore brane boje i drugih reprezentacija. Poznat je slučaj košarkaša Nikole Mirotića koji je kao 15-godišnjak otišao u Španiju iz podgoričke škole košarke Džoker. Odluka da ne igra za crnogorsku reprezentaciju desila se nakon što je po pisanju Vijesti ,,jedan ne previše bitan lik iz crnogorske košarke, koji uzgred nema ni direktne veze sa Košarkaškim savezom, rekao Mirotićevom ocu: Sudbina Vašeg sina je u mojim rukama”. To je bila kap koja je prelila čašu. Mirotić je prihvatio poziv selektora mlade reprezentacije Španije.

Slična priča i sa australijskim plivačem Mat(ijom) Jaukovićem, koji je 2008. oborio svjetski rekord na 50 metara leptir stilom u malim bazenima. Iako je rođeni Novljanin imao želju da nastupa za Crnu Goru, niko iz Saveza i države nije našao za shodno da mu plati stipendiju od 30 hiljada eura godišnje u Australiji (tamo država ne stipendira tuđe reprezentativce).

Jedini sportski savez koji je uspio da sačuva igrače je Fudbalski. Poznato je da je su igrači kao Stevan Jovetić i Mirko Vučinić bili na meni selektora Srbije. Predsjednik FSCG Dejan Savićević je svojim nesumljivim sportskim autoritetom uspio da preduprijedi te namjere.

Fudbalski savez nije mimo ostalih, i u njemu većinu rukovodstva čine DPS kadrovi, od potpredsjednika Bora Lazovića, prvog čovjeka budvanskog DPS-a i Vladana Vučelić, šefa DPS-a Podgorice, pa sve do člana Izvršnog odbora DPS i ministra unutrašnjih poslova Melvudina Nuhodžića. Razlika je što je na njegovom čelu sportista Savićević, a ne partijski kadar. Ostalim sportskim savezima redom, ukjlučujući i Košarkaški kojim rukovodi predsjednik DPS-a Milo Đukanović, u više, uglavnom neuspješnih, mandata upravljaju partijski vojnici. A oni su, znamo, svoju priču o patriotizmu debelo naplatili. Pa nije red da zbog manjka takvog domoljublja sada ispaštaju samo sportisti.

Naša djeca tuđi šampioni

Teniski asovi, koji su sportski promovisali Srbiju širom svijeta, Novak Đoković, Ana Ivanović i Jelena Janković vuku korijene iz Crne Gore. Dok su bili još samo talenti, najveći državni funkcioneri su, navodno, vodili razgovore da ,,trio snova” zaigra pod crnogorskom zastavom. Očigledno je da nijesu uspjeli. Prije toga, i pored velikih novčanih problema njegove porodice, Novak Đoković je kao tinejdžer odbio ponudu da, skupa sa Endi Marejom, zaigra za Veliku Britaniju. Miloš Raonić je rođen u Podgorici ali uspjehe na teniskim terenima ostvaruje pod kanadskom zastavom. Vijesti su nedavno pisale o Branku Đuriću, 11-godišnjem Budvaninu, koji je po ocjenama stručnjaka i na osnovu do sada osvojenih turnira, jedan od najboljih igrača Evrope u svom godištu. Kako je u Crnoj Gori tenis na apsolutnoj margini, pa ne postoji ozbiljna organizacija niti planovi, Đurić je od kraja prošle godine reprezentativac i nova teniska nada Srbije.

Predrag NIKOLIĆ

Komentari

DRUŠTVO

VIŠE STANOVNIKA UMIRE NEGO ŠTO SE RAĐA: Epidemija Bijele kuge u Crnoj Gori

Objavljeno prije

na

Objavio:

Korona, siromaštvo, iseljavanje, besperspektivnost neki su od razloga što je u Crnoj Gori prošle godine, prvi put od Drugog svjetskog rata, zabilježen negativni prirodni priraštaj. Negativan trend se ove godine pogoršava

 

Prirodni priraštaj u Crnoj Gori na kraju aprila bio je čak minus 1.218, a bijela kuga je prisutna u 21 od 24 opštine, pokazali su, početkom ovog mjeseca prezentovani, podaci Monstata. Od početka godine do kraja aprila rođeno je 2.178 beba, a preminulo je 3.396 građana. Pozitivan prirodni priraštaj bilježi se u Budvi gdje je broj rođenih za sedam veći od umrlih, Rožajama 13, a u Podgorici, koja je grad koji ima najviše rođenih, svega dva.

Crna Gora je prošlu godinu završila sa negativnim prirodnim priraštajem, jer je broj preminulih za 1 odsto veći od broja rođenih. To je prvi put od Drugog svjetskog rata, da je priraštaj negativan. Na kraju 2020. prirodni priraštaj je bio negativan u 17 opština, a tokom ove došlo je do povećanja negativnih trendova u još četiri grada, najviše na sjeveru zemlje. U pljevaljskoj opštini natalitet je u konstantnom padu, za šest mjeseci 2021. godine rođene su 62 bebe. U maju je rođeno 17, a u junu 10 beba. Statitički podaci govore da se posljednjih godina u Pljevljima na godišnjem nivo rađa do 200 beba, a prije dvadeset godina rađalo se i do 1.300 djece. Ove godine se prvi razred upisuje 160 đaka prvaka, a prije 30 godina upisivalo se 450.

Sa prosječnom platom od 300 eura na sjeveru ne može se planirati porodica, pa se mladi iz ovih krajeva stalno sele u inostranstvo i prema jugu države. Nezvanični, pošto zvaničnih nema, podaci govore da je Crnu Goru u posljednje tri decenije napustilo oko 150.000 građana. Nezaposlenost, male plate a ogromne cijena stanova, razlog su što se mladi u Crnoj Gori, najkasnije u Evropi, odvajaju od porodice, tek sa 32 godine.

Poslovna politika većine preduzeća je da se žene još uvijek prilikom intervjua pitaju da li planiraju zasnivanje porodice, što im se ubraja u otežavajuću okolnost. A majke su prve koje, kada nastupi kriza, ostaju bez posla.

Na sve ovo tokom prošle i ove godine nadodala se i korona kriza. ,,Kada je pandemija počela već smo imali najavu negativnih trendova kada je u pitanju priraštaj. Ta priča o koroni je bila iznenađujuća i razarajuća za društvo. Tako da su se pored svih društvenih faktora sada umiješali i biološko medicinski faktori koji su doveli do pada prirodnog priraštaja”, ocjenio je nedavno za Radio Slobodnu Evropu demograf Miroslav Doderović.

U Crnoj Gori je, do sada, od korona virusa umrlo 1624 osoba. Prema analizi Vijesti u periodu od jula 2020. do aprila 2021. svaka peta smrt bila je povezana s koronavirusom.

Prema podacima Uprave za statistiku Monstat i Instituta za javno zdravlje porast mortaliteta ne ogleda se samo u preminulima od posljedica virusa. Od jula (2020) do aprila (2021), izuzevši zvanične žrtve korone, umrlo je 535 osoba više u odnosu na petogodišnji prosjek. Kada se uporedi sa istim mjesecima 2020. i 2019. godine, umrlo je 598 osoba više.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u ptampanom izdanju Monitora od 23. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

ZNACI: Vakcinacija zakočila

Objavljeno prije

na

Objavio:

U grupi od 20 do 29 godina u procesu vakcinacije je oko 18 odsto mladih ljudi. Tokom zimskih mjeseci jedan od važnijih oslonaca pored vakcinacije biće poštovanje propisanih mjera, nošenje maske u zatvorenom prostoru, najavljuje epidemiološkinja Milena Popović-Samardžić

 

TXT: U Crnoj Gori je do srijede prvu dozu vakcine primilo 165.022 građanina (36,1 odsto punoljetnog stanovništva), a dvije doze 147.184 (32,2 odsto). Od 4. maja, kada je počela masovna vakcinacija protiv korona virusa, ukupno je dato 312.206 doza vakcina.

Vakcinacija ne teče brzinom kojom bismo željeli, kaže za Monitor epidemiološkinja Instituta za javno zdravlje Milena Popović – Samardžić. ,,Građani odlažu vakcinaciju za septembar. Moramo ih upozoriti da je za kompletiranje vakcinacije i konsolidaciju imunog odgovora potrebno dva mjeseca od primanja prve doze. Sada se vakcinišemo da bismo bili bezbjedni u oktobru”.

Ona ponavlja apel Instituta na građane da ne oklijevaju i ne odlažu vakcinaciju. ,,Vakcine protiv COVID-19 su bezbjedne i učinkovite u domenu prevencije teških formi bolesti i fatalnih ishoda. Efikasnost vakcina u prevenciji simptomatske infekcije izazvane delta sojem je niža nego što je bila u odnosu na alfa soj. Svaka nova mutacija virusu daje veću otpornost na vakcinu. To je upravo jedan od razloga zašto vakcinacija mora biti brža i obuhvat mora biti veći jer virus mutira u osjetljivom domaćinu”, kaže Popović-Samardžić.

Predviđa se da nas očekuje teška zima, ako se globalni proces vakcinacije nastavi ovom dinamikom i virus nastavi da mutira ovom brzinom.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u ptampanom izdanju Monitora od 23. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

BUDVA UOČI GODIŠNJICE IZBORA BEZ KOALICIONOG DOGOVORA: Carević samo Demokratama nudi savez

Objavljeno prije

na

Objavio:

Nije baš jasno zašto je Marko – Bato Carević izašao sa ovakvom ponudom iako je znao da ona neće biti prihvaćena. U ranijim izjavama prvi čovjek budvanskih Demokrata, Mijomir Pejović kazao je, kako među potpisnicima koalicionog sporazuma o formiranju vlasti moraju da se nađu svi oni koji čine vladajuću većinu na državnom nivou. Uključujući i GP URA koja do sada nije učestvovala u pregovorima

 

Uskoro se navršava godina od izborne pobjede Demokratskog fronta i Demokratske Crne Gore na lokalnim izborima u Budvi, ali taj jubilej, po svemu sudeći, neće biti obilježen sklapanjem postizbornog koaliconog sporazuma o formiranju vlasti u najvećoj turističkoj opštini. Tokom proteklog desetomjesečnog perioda vlast u Budvi funkcionisala je, sa neznatnim izmjenama, na podjeli resora između DF-a i Demokrata ustanovljenoj na osnovu rezultata  prethodnih lokalnih izbora održanih 2016. godine. Kako se odnos snaga na avgustovskim izborima promijenio u korist stranaka koje čine Demokratski front, one očekuju i novu raspodjelu i veći udio u vlasti u opštini Budva.

Nakon izbora izostao je ozbiljan  dijalog među strankama kojima su Budvani iskazali povjerenje. Zamijenjen je međusobnim optužbama i žestokim kritikama čak i u okviru izbornih koalicija. Postkoalicioni dogovor nije postignut, ali je u međuvremenu došlo do preraspodjele mandata među strankama.

Lider lokalnog DF-a i predsjednik  Opštine Budva Marko – Bato Carević  nedavno je sa pobjedničke liste DF-a koja je osvojila 14 odborničkih mandata, isključio dvije partije, SNP i Pravu Crnu Goru. U odmazdi prema dojučerašnjim partnerima koji nisu glasali za njegov godišnji izvještaj, odlučio je i da im oduzme i sve funkcije koje su njihovi kadrovi zauzeli. Time se budvanski DF sveo  na 11 odborničkih mjesta. Desetak dana kasnije Carević ponovo intrigira političku scenu u Budvi miroljubivom ponudom Demokratama, o podjeli vlasti na novim osnovama.

Predsjednik Carević poslao je mejl Demokratskoj CG sa predlogom sporazuma o postizbornoj koalicionoj saradnji, konstituisanju, organizaciji i vršenju vlasti u Opštini. Ponuda se odnosi na zajedničko formiranje gradske uprave u punom trajanju mandata, do 2024. godine. Nova koalicija imala bi ukupno 17 mandata, odnosno tijesnu većinu od 33 odbornička mjesta u SO Budva.

Sporazum predviđa da se budvanska vlast uspostavi na sljedećim osnovama- Demokratski front sa 11 mandata ostvario bi učešće u vlasti sa 64,7 odsto a Demokratama sa 6 odbornika preostaje 35,3 odsto. Kolač vlasti u Budvi bio bi precizno podijeljen na dvije političke opcije.

„Potpisnici sporazuma konstatuju da se vlast konstituiše uz postojanje potpunog legitimmiteta i legaliteta koje su članice koalicije ostvarile na istorijskim izborima održanim 30. avgusta 2020. za šta postoji nesporno utvrđena volja većine građana Budve. Vlast u Opštini Budva uspostavlja se na osnovu temeljnih načela demokratije, Ustava CG, Zakona o izboru odbornika i poslanika, Zakona o lokalnoj samoupravi, Statuta Opštine Budva…. uz poštovanje principa izborne volje građana i proporcionalno broju osvojenih glasova odborničkih mandata“, navodi se u predlogu sporazuma.

Predlog za formiranje vlasti potpisale su tri partije članice DF-a,  Nova srpska demokratija, Demokratska narodna partija i Pokret za promjene. Njime je jasno stavljeno do znanja da se ne odnosi na isključene SNP i Pravu CG.

„Vlast u Opštini Budva uspostavlja se na period punog trajanja mandata, odnosno na period od četiri godine od dana posljednjih izbora za izbor odbornika u SO Budva. Potpisnici sporazuma ostaju otvoreni za participaciju drugih političkih subjekata u vlasti koji dijele iste ili slične stavove i principe političkog djelovanja bez ucjena u bilo kom segmentu i pravcu djelovanja. Potpisnici sporazuma se obavezuju da u skupštinskom radu koordiniraju rad klubova odbornika radi postizanja što većeg stepena saglasnosti po svim pitanjima koje spadaju u djelokrug rada Skupštine opštine Budva kao i izvršne vlasti. Obavezuju se da poštuju princip jedinstvenog djelovanja i glasanja u SO Budva za odluke koje  je zakonom i Statutom Opštine predviđeno da se odlučuje većinom glasova od ukupnog broja odbornika“, navedeno je u tekstu.

Branka PLAMENAC
Pročitajte više u ptampanom izdanju Monitora od 23. jula ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo