Povežite se sa nama

OKO NAS

BERANE: RAMIZ MUJOVIĆ ČEKA ODGOVOR OD SPECIJALNOG TUŽIOCA: Ukrali mu babovinu

Objavljeno prije

na

Beranac Ramiz Mujović, koji već tri decenije živi i radi u Sarajevu, podnio je krivične prijave protiv bivšeg predsjednika Opštine Berane Vuke Golubovića, bivšeg načelnika Katastra Darka Mališića, biznismena Žarka Barjaktarovića i NN lica, zbog toga što su, kako tvrdi, bez osnova preknjižili osamdeset ari zemljišta njegove pokojne majke.

Prema onome što Mujović tvrdi, ovi ljudi su u vrijeme izgradnje takozvane zaobilaznice, zemljište koje je pripadalo njegovoj porodici na dijelu sadašnje separacije prenijeli i upisali na ime Žarka Barjaktarovića, nakon čega je ovaj biznismen dio zemljišta ustupio Opštini za igradnju zaobilaznice, a zauzvrat dobio parcelu na drugoj atraktivnoj lokaciji u gradu.

„Krivičnu prijavu sam predao i Osnovnom državnom tužiocu u Beranama i Specijalnom tužiocu u Podgorici. U ODT mi je rečeno da je postupak u toku, a ovih dana su me primili i u Specijalnom tužilaštvu gdje su mi takođe potvrdili da su primili moju prijavu i da je u radu”, ispričao je Mujović za Monitor.

On tvrdi da sve o čemu govori ima dokumentaciju, odnosno posjedovne listove, koji pokazuju da je zemljište bilo u vlasništvu njegove porodice kada je izvršena misteriozna transakcija u trouglu Opština –Katastar – biznismen Barjaktarović.

„Evo, pogledajte. Ovo sam sve našao u Državnom arhivu. Tu su posjedovni listovi, ostavinski postupak i rješenje kako je s moga oca zemljište prešlo na majku. Evo i presuda sudova iz 1973. i 1974. u postupcima koje je moj otac vodio”, kaže Mujović.

Naglašava da u Upravi za nekretnine nema nikakvog traga o tome na koji način su ljudi protiv kojih je podnio krivične prijave isknjižili njegovu pokojnu majku Hankiju Muratović.

„Pokušavam da to saznam, ali nema podataka o tome na koji način i koja je osnova za isknjiženje. Tražio sam da nije riječ o uzurpaciji ili kupoprodaji, odnosno bilo kakav pravni osnov po kojem su oni isknjižili moju majku, međutim toga nigdje nema. I zato sam podnio krivične prijave protiv nadležnih osoba, koje su tada bile u Opštini Berane i drugih lica”, priča Mujović.

On kaže da neke od ljudi koje je tužio veoma dobro poznaje i da ih je nakon što je saznao za preknjiženje posjetio.

„Ja sam pitao i tadašnjeg načelnika Katastra Darka Mališića zašto je ovo uradio. Rekao sam mu i podsjetio ga da su se imanja naših porodica graničila. On je rekao samo da nije imao papire, našta sam ja odgovorio da ja imam sve od 1937. godine, našta je on zanijemio. Rekao sam mu da odatle idem u tužilaštvo”, kaže Mujović.

Ovaj Sarajlija, porijeklom iz Berana objašnjava da nema ništa protiv biznismena Žarka Barjaktarovića ako je to zemljište kupio kada je privatizovao Građevinsko preduzeće Izgradnja, ali dodaje da nije mogao kupiti nešto što je njegovo.

„To nikada nije pripadalo Izgradnji, već se sve do dvije hiljade i neke vodilo na moju majku. Nama nikada nije jedan euro dat za to. U restituciji nijesmo podnosili zahtjev, zato što smo mi bili i ostali vlasnici tog zemljišta. Uostalom, papiri sve govore”, priča Mujović.

On kaže da ga Opština nije pozivala u vrijeme kada se gradila zaobilaznica, već da su pozvali Žarka Barjaktarovića.

„Ja sam došao u posjed zapisnika s tog sastanka iz koga se vidi da Barjaktarović izjavljuje da to čini u dogovoru s predsjednikom Opštine Golubovićem, a da će naknadno donijeti dokumentaciju. Njemu je zauvrat ustupljeno neko drugo zemljište. Taj zapisnik je, čini mi se, iz 2009. godine”, kaže Mujović.

Kada se pojavio u Opštini poslije promjene lokalne vlasti, Mujović tvrdi da su ga dočekali s iznenađenjem i da su mu kazali kako oni o tome sve znaju i da su ga dugo tražili.

„Onda je taj radnik kod koga sam se javio nazvao sekretara za urbanizam i rekao – dođi da vidiš ko nam je došao. Kako sam shvatio, i oni su protiv ovih osoba podnijeli krivične prijave”, priča Mujović.

On objašnjava da je do preknjiženje došlo najvjerovatnije zbog toga što su lica protiv kojih je podio krivične prijave računala da se niko od njegove porodice neće pojaviti.

„Svi moji su u Americi, braća i sestre, i oni su, misleći da nema više nikoga od moje porodice, izvršili isknjiženje”, kaže Mujović.

Prema njegovim riječima, vrijednost zemljišta, prema procejanama za ovu najužu gradsku zonu, iznosi skoro milion eura.

Nakon smjene lokalne vlasti u Beranama, u martu 2014. godine, novo opštinsko rukovodstvo došlo je do pouzdanih podataka da je bivši gradonačalnik Vuka Golubović prenio uz pomoć tadašnjih rukovodilaca opštinskog Katastra desetine hiljada kvadrata opštinskog zemljišta sebi i firmama lokalnih tajkuna, ili njima lično, dok je bio na toj funkciji.

Neki predmeti, zahtjevi za upis i rješenja o upisu, izvršeni su i realizovani neposredno nakon gubitka lokalne vlasti Demokratske partije socijalista u ovom gradu i saznanja da Golubović više neće ostati na mjestu predsjednika Opštine.

To je sadržaj dvije od ukupno šest krivičnih prijava koje je specijalnom tužiocu za borbu protiv organizovanog kriminala i korupcije predala Opština Berane protiv bivšeg predsjednika Opštine i više odgovornih lica Uprave za nekretnine PJ Berane i njima povezanih osoba i firmi.

,,Koliko je nama poznato, i po ovim prijavama preduzete su neke radnje, tako da je, osim iz Opštine, nešto kasnije i iz Katastra izuzeta dokumentacija u vezi s navodima iz prijava. Ta dokumentacija je vrlo obimna”, rekao je Monitoru sagovornik iz Opštine Berane.

Sudbina krivičnih prijava koje je Opština podnijela protiv bivših rukovodilaca još nije poznata. Obično se kaže da je pravda spora. Beranac Ramiz Mujović se nada da će u njegovom slučaju biti brža nego do sada.

„Ja čekam odgovor iz tužilaštva i neću odustati od toga. Imam crnogorsko državljanstvo i pasoš, i tu nema ništa sporno. Zamislite da se jednog jutra probudite i saznate da vam je neko preknjižio osam hiljada kvadrata gradskog građevinskog zemljišta i ukrao milion eura. To je moja babovina i neću dozvoliti da se tako završi”, ispričao je Mujović.

Tufik SOFTIĆ

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo