Povežite se sa nama

Izdvojeno

HAPŠENJE RADA MILOŠEVIĆA: Fino ih popališe

Objavljeno prije

na

Priča o nestalom kamionu švercovanih cigareta ima dva kolosjeka. Jedan je konkretna odgovornost, a drugi politička priča ove afere. Osim što je jasno da se slučaj koristi u političke svrhe zarad skupljanja poena, potrebno je utvrditi i ko su, ako ih ima, politički pokrovitelji slučaja.  Za to vrijeme, oni koji su decenijama gledali kako cvjeta šverc cigareta pod Đukanovićem, mogli bi, ako ništa i o tome – da tvitnu

 

Rade Milošević, donedavni direktor Uprave prihoda i carina (UPC), uhapšen je u okviru istrage o nestanku kamiona sa milionski vrijednim cigaretama koje su vlasti oduzele i trebale spaliti. Prema objašnjenju Specijalnog tužilaštva, Milošević se sumnjiči da je ,,učinio krivično djelo stvaranje kriminalne organizacije”.

Nakon što su se pred kamerama jesenas visoki funkcioneri Vlade, iz redova URA-e,  premijer Dritan Abazović, ministar policije Filip Adžić i Milošević kao šef Uprave prihoda,  snimali kako pale konfiskovane cigarete, hvaleći se pred kamerama kako je šverc cigareta klinički mrtav, jedan od dva kamiona cigareta koje je trebalo spaliti – nestao je. Kad i kako, utvrđuje tužilaštvo. Danima nakon paljenja cigareta, niko nije pominjao sporni kamion, sve dok nije pokrenuta istraga tužilaštva, a kamion otkriven  nedaleko od Podgorice. Osim istrage, trebalo bi napraviti i filmski scenario o tome kako su nadležni uspjeli od dva kamiona cigareta da izgube jedan. Malo je Živko Nikolić.

Specijalno tužilaštvo je 5. oktobra ove godine, uhapsilo zbog tog slučaja načelnika Odjeljenja za sprečavanje krijumčarenja u UPC Željka Ivanovića i članove Komisije za uništavanje oduzetih cigareta Radivoja Vujačića, Mihaila Saveljića i Nebojšu Adamovića, tereteći ih za stvaranje kriminalne organizacije i primanje mita. Privođen je i oslobođen  predsjednik Komisije za uništavanje oduzetih cigareta Elvir Adrović. Istraga se vodi  protiv šefa mobilnog tima za suzbijanje krijumčarenja UPC Milutina Pejovića, kao  i vozača ukradenog kamiona  Dalibora Brnovića.

Milošević je tada saslušan u Specijalnom tužilaštvu. Tamo je satima pojašnjavao kako je u Upravi prihoda i carina tekao postupak čuvanja i spaljivanja oduzetih cigareta iz Slobodne zone Luke Bar. Nije imao objašnjenje gdje su i kako nestali paketi vrijedni gotovo milion eura.

Iz SDT-a tvrde da u pećima nije spaljen broj cigareta popisan u dokumentima Uprave prihoda i carina, već da je dio oduzetih paketa završio u krijumčarskom lancu.

Nekoliko dana potom, pod pritiskom javnosti ali i šefa Vlade i partije kojoj pripada, Milošević je podnio ostavku, iz ,,moralnih razloga”, kako je saopštio. Krivicu za učešće u ovom poslu na bilo koji način, negirao je: ,,U potpunosti vjerujem u svoju nevinost, u smislu zakonitog postupanja u vezi sa svim“.

Tužilaštvo očito misli drugačije. Za sada, nema zvaničnih detalja šta se Miloševiću stavlja na teret. Objavljeno je tek da mu pripadnici Specijalnog policijskog odjeljenja pretresaju stan, te da će u četvrtak, nakon što ovaj broj Monitora pođe u štampu, biti saslušan u tužilaštvu.

Nakon hapšenja Miloševića, oglasio se ministar policije, Miloševićev partijski kolega Filip Adžić.

,,Dok ne sazrimo kao društvo i ne izgradimo institucije, očišćene od kriminalnog uticaja i lišene korupcije, svako neselektivno postupanje će se karakterisati kao slabost, a zapravo je snaga i ideal kojem težimo. Gradimo snažnu državu. Zakon jednak za sve i tačka”, napisao je Adžić na Tviteru.  Premijer  Abazović se povodom hapšenja Miloševića nije oglašavao.

Hitro je reagovao Raško Konjević,  bivši ministar odbrane u Abazovićevoj Vladi i bivši koordinator bezbjednosnog sektora, smijenjen upravo u vrijeme ove afere. „Sumnja se da je Rade Milošević formirao kriminalnu organizaciju za šverc cigara. Ne mogu da vjerujem. Nije valjda to Dritanu i Filipu radio iza leđa. Zajedno su palili te cigarete. A sad samo Rade ‘kriv’. Ruka pravde kao bumerang. Ni po babu, ni po stričevima”, napisao je Konjević na Tviteru.

Konjević dolazi iz Socijaldemokratske partije, koja je prije nekoliko mjeseci podržala izglasavanje nepovjerenja Abazovićevoj Vladi  nakon što je to inicirala Demokratska partija socijalista zbog potpisivanja Temeljnog ugovora sa SPC-om. U vrijeme afere  međusobno su se optuživali za učešće u švercu. Abazović je,  dok su ga iz SDP-a i DPS-a prozivali zbog nestalog kamiona cigareta,  tvrdio da su Konjević i poslanik DPS-a Predrag Bošković „ljudi koji pružaju političku zaštitu miljeu koji se bavi švercom cigareta“. U vrijeme DPS-a, poznato je, Crna Gora postala je svjetski poznata po švercu cigareta, a nakon što su predsjednik tadašnje Vlade, sada države, te neki njegovi ministri i saradnici, završili na italijanskoj optužnici za šverc cigareta.

Takođe, Abazović je tada,  optužio  političke oponente da koriste Agenciju za nacionalnu bezbjednost radi njegove diskreditacije. On je saopštio  da je čudesni   nestanak kamiona ,,namještaljka” Kako bi se on kriminalizovao. Ubrzo je smijenio svježe postavljenog direktora ANB-a Sava Kenteru, u čiju su zaštitu stali ministri SDP-a.

I Milošević je nakon što je u oktobru podnio ostavku zbog slučaja nestalog kamiona saopštio da ,,je sve ovo hajka da se uništi Abazović i Vlada”.  Optužio je tadašnjeg direktora ANB-a  i pripadnika te agencije Draga Spičanovića da stoje iza pokušaja njegove diskreditacije i diskreditacije Abazovića.

Priča o nestalom kamionu švercovanih cigareta ima dva kolosjeka. Jedan je konkretna istraga, a drugi politička priča ove afere. Osim što je jasno da se slučaj koristi u političke svrhe zarad skupljanja političkih poena, potrebno je utvrditi i ko su, ako ih ima, politički pokrovitelji slučaja.  Šverc cigareta uvijek ima i  političke pokrovitelje i pipke u državi.

Crna Gora ni nakon pada Demokratske partije socijalista, nije stigla do demontiranja trodecenijskog Đukanovićevog sistema. Taj je sistem živ  u djelovima bezbjednosnih službi, ali i drugih institucija, koje su decenijama služile vrhu države, okarakterisane kao ,,mafijaška”. Zato je neophodno ispitati kako danas ti djelovi funkcionišu i vezu sa švercom cigareta koji se očito nastavlja.

Istovremeno, činjenica da je nakon pada DPS-a, urađeno više nego ikad, makar što se tiče brojki zaplijenjenih cigareta, ali ne i hapšenja organizatora šverca, ne može abolirati ni Rada Miloševića, ni bilo koga drugog od konkretne istrage.

Milošević je prije ove afere dospio u fokus javnosti zbog kontakata sa Sofijom Bulatović koja se u nekim bezbjednosnim dokumentima označava članicom kriminalne grupe Leona i Viktora Drešaja, koja se bavi švercom cigareta. Abazović je tada saopštio da je upozorio Miloševića na sporni kontakt. Dok nije u medijima objavljena fotografija Miloševića i Bulatovićeve, ta tema nije bila na dnevnom redu vlasti. Milošević je saopštio da se radi o starom poznanstvu, te da nije znao da se ona vodi kao članica kriminalne grupe, i da je 2018. radila kao pripravnica u MUP-u. To joj u zemlji koja je označena kao duboko kriminalizovana, i nije neki alibi.

U vrijeme dok je bio državni sekretar u Ministarstvu unutrašnjih poslova, tadašnji ministar policije Sergej Sekulović, tražio je da se poslovi Miloševića iz domena kontrole Uprave policije, preusmjere na njega. Preciznije uzeo ih je iz Miloševićevih ruku. Zašto, odgovor javnost nije dobila.

Iz Demokratskog fronta svojevremeno su optužili Miloševića da je na nikšićku listu doveo Draga Đurovića, koji je u međuvremenu postao simbol političke korupcije. I razlog zbog kog 2012. tadašnja opozicija nije u Nikšiću uspjela da smijeni DPS.

Iza Miloševića stoje dobri rezultati u vrijeme prelazne Vlade, kada se našao na čelu Zavoda za zapošljavanje. Tada su ga neki mediji optuživali da je imao maloljetnički kriminalni dosije. Milošević je na sudu opovrgnuo te optužbe i dobio nadoknadu zbog klevete.

Na tužilaštvu je da istragu dovede do kraja. Na pravosuđu je da utvrdi odgovornost svih, pa i političkih pokrovitelja ove priče. Oni koji su decenijama gledali kako cvjeta organizovani kriminal pod Đukanovićem, mogli bi, ako ništa i o tome – da tvitnu.

Milena PEROVIĆ

Komentari

FOKUS

BESKONAČNO TRAJANJE SUDSKIH PROCESA: Dok nas smrt ne rastavi

Objavljeno prije

na

Objavio:

Neke istine odavno su jasne. Samo pravosuđe nije u stanju da ih saopšti. Usled beskonačnih istraga i sudskih procesa koji se pokatkad okončaju smrću okrivljenih ili zastarom

 

Objavljeno je ove sedmice – preminuo je Željko Vuković, optuženi za saučesništvo u ubistvu Srđana Vojičića i pokušaj ubistva književnika Jevrema Brkovića 2006. godine. To je na suđenju zakazanom za ovu sedmicu saopštila njegova advokatica Aleksandra Rogošić.  Sada se čeka od Ministarstva unutrašnjih poslova da po zahtjevu Višeg suda u Podgorici potvrdi ovu informaciju. Ukoliko ona bude tačna proces se obustavlja. U prevodu, nakon skoro 20 godina od ubistva Vojičića i napada na Brkovića, proces će se okončati ne presudom i rasvijetljenim slučajem, već smrću jedinog osumnjičenog. U međuvremenu je preminuo i književnik Jevrem Brković.

Na ovonedjeljnom  ročištu advokatica  Rogošić je saopštila da je od Vukovićeve majke dobila informaciju da je preminuo: “Dobila sam informaciju od majke okrivljenog da je preminuo 1. aprila. Istu informaciju je dobio sud od policije. Do narednog pretresa, sud će tu informaciju da potvrdi, kako bi se postupak obustavio”, kazala je Rogošić.

Puniša Vojičić, stric ubijenog Srđana,  saopštio je da sumnja da je Vuković “ubijen ili sklonjen u inostranstvo”. On je sudu predložio da zatraži ispitivanje da li je tijelo koje se nalazi u grobnici zaista Vukovićevo.  Vojićić smatra da je Vuković bio prijetnja nalogodavcima zločina.

Vijesti su u februaru ove godine objavile  transkript razgovora odbjeglog policajca Ljuba Milovića i šefa kavačkog kriminalnog klana Radoja Zvicera o tome “da je jedan podgorički biznismen” organizovao napad na književnika, kada je ubijen  Vojičić. Brković je više puta tvrdio da je motiv napada i likvidacije njegov roman Ljubavnik Duklje, u kojem je pisao o vezama bivše crnogorske vladajuće političke i poslovne klase s organizovanim  kriminalom.

Vuković je uhapšen u oktobru 2019., a suđenje je počelo naredne godine – četrnaest godina nakon ubistva. I istrage koja je tapkala u mjestu. A onda je nastavljeno tapkanje u sudnicama.

Viši sud je Vukovića u novembru 2022.godine proglasio krivim za saizvršilaštvo u pokušaju ubistva i osudio na tri i po godine zatvora. Međutim u aprilu prošle godine Apelacioni sud je  predmet vratio na ponovno suđenje. Vuković je pušten da se brani sa slobode.

Milena PEROVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 12. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

EKONOMIJA VLASTI: Državna preduzeća – partijsko vlasništvo

Objavljeno prije

na

Objavio:

Službena saopštenja iz državnih kompanija, nerijetko, otkrivaju i najnovija pomjeranja na ovdašnjoj političkoj mapi. Neke ljubavi se gase, neke razbuktavaju. A neke traju

 

Još ne postoji zvaničan podatak o broju preduzeća koja su u većinskom vlasništvu države Crne Gore ili neke od ovdašnjih 25 opština. Iz Instituta alternativa potrudili su se i napravili svoju listu. Ona, u stvarnosti, ne može biti kraća. Samo duža. Prema njihovim podacima, imamo 55 državnih i 123 lokalna preduzeća sa, makar, 20.515 zapošljenih. Čiji broj u kontinuitetu raste.

Makar neki od donosioca odluka u prebrojanim državnim  preduzećima ne osjećaju se kao dio tog sistema. Odnosno, ne prihvataju pripadajuće obaveze o javnosti rada. Tako su iz pljevaljskog Rudnika uglja (dio sisetama EPCG) odbili da NVO MANS dostave podatke o zapošljavanju i poslovnim aranžanima vezanim za prodaju uglja kompanijama iz Srbije. Poslovna tajna, objasnili su.

„Kada smo tražili kopiju pravilnika o poslovnoj tajni, odgovoreno nam je da ova kompanija nije obveznik Zakona o slobodnom pristupu informacijama (SPI), jer Rudnik nije u vlasništvu države“, objasnili su iz MANS-a novinarima Vijesti. I predočili dokument – odgovor koji su dobili iz Rudnika uglja. Tamo stoji: „U smislu citirane zakonske odredbe (dio Zakona o SPI, primjedba Monitora), a imajući u vidu činjenicu da je Rudnik uglja, kao jednočlano akcionarsko društvo u 100 odsto vlasništvu EPCG, a ne države Crne Gore, smatramo da ne postoji zakonska obaveza Rudnika uglja za postupanje“.

To što je EPCG skoro pa u sto postotnom vlasništvu države – nema veze. Da je važno, valjda bi neko od nadležnih iz izvršne vlasti ili regulatornih i nadzornih agencija reagovao na objavljene tvrdnje. Ovako, stvari su sada postavljene na sledeći način: Rudnik uglja nije državno nego vlasništvo Elektroprivrede, pa se na njega ne odnosi Zakon o slobodnom pristupu informacijama. Pride, pošto im je resorni ministar Saša Mujović to završio, ubuduće će „sva nabavka uglja EPS-a od RUP-a ići na osnovu bilateralne saradnje dvije kompanije“. Tako će se, pojasnili su iz Ministarstva energetike dogovor Mujovića i izvršnog direktora EP Srbije Dušana Živkovića, „izbjegnuti nepotrebni troškovi trećih lica, posrednika u trgovini, smanjiti mogućnost manipulacija i postigli maksimalni benefiti za kompanije“. Možda. Ali će se tako takođe izbjeći i javno oglašavanje prodaje, nadmetanje potencijalnih kupaca koje bi moglo donijeti bolju cijenu prodavcu (iz perspektive Crne Gore to nam je u interesu) i bilo kakva kontrola poslova ugovorenih bilateralnom saradnjom. Čija se tajnost, vrlo je vjerovatno, podrazumijeva.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 12. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO VRIJEME, STARI NAČIN: Posao sa malim HE cvjeta

Objavljeno prije

na

Objavio:

Vlasnici  33 mHE koje su sagrađene po osnovu šeme podsticaja koju plaćaju građani ubiraju milionske profite. Oni kojima je spriječena gradnja traže od države milionski odštetu. Nacrtom zakona o obnovljivim izvorima predviđaju se brojne olakšice, pa se prekaljeni biznismeni već  organizuju da prigrabe nove subvencije

 

 

Deset firmi koje gazduju sa 22 male hidroelektrane (mHE), od biznisa prodaje struje u prethodnim godinama, pa do kraja prošle godine, prikazalo je dobit od preko 21,5 miliona eura, saopštili su iz Akcije za socijalnu pravdu (ASP).

Iz ove organizacije podsjećaju da su biznis mHE razvile vlade Demokratske partije socijalista. Do poslova su došli uglavnom bliski vrhu te partije po političkom, rodbinskom, kumovskom-prijateljskom ključu.

Podsticaj za mHe, kao obnovljive izvore energije, plaćaju građani. Prema zvaničnim podacima na terenu imamo 33 mHE koje su sagrađene po osnovu šeme podsticaja. Biznis šema je obuhvatala dodjelu koncesija za proizvodnju struje iz mHE na period od 27 do 30 godina, a koncesionar dobija pravo na subvencije u prvih 12 godina, koje plaćaju potrošači kroz račune na struju, a dio se izdvaja iz državne kase, naveli su iz ASP.

Male HE uglavnom se nalaze na nerazvijenom sjeveru, gdje mještani godinama ukazuju da su im uništile rijeke. Ilustrativan je primjer Andijevice na čijoj teritoriji se nalazi deset malih HE, devet privatnih i samo jedna opštinska. Godišnje vlasnici mHE sa područja ove opštine od njih zarade oko četiri miliona eura, a budžet Andijevice je 2,5 miliona. No u ovoj opštini su donekle zadovoljni jer su se izborili za procenat od šest odsto koje naplaćuju malim HE za koncesuju na vode. U drugim opštinama taj je procenat svega 0,5 odsto. Koncesije se naplaćuju preko Ministarstva finansija, a 70 odsto pripada lokalnim samoupravama, dok 30 odsto ide u državni budžet. Prema projekcijama mHE će u tri decenije, koliko će biti u privatnom vlasništvu, zaraditi oko 120 miliona eura. Opštini Andijevica će u tom periodu pripasti samo devet miliona eura.

U susjednim Beranama Hidroenergija Montenegro je razgranala posao sa  malim hidroelektranama. ,,Hidroenergija Montenegro, koja gazduje sa osam mHE, a do kraja prošle godine je nagomilala dobiti oko devet miliona eura“, navode iz ASP-a.

Ova kompanija je u vlasništvu Olega Obradovića i Ranka Radovića, kome su vlasništvo ustupili Ranko Ubović i Aleksandar Mijajlović, nezvanični vlasnici kompanije Bemaks.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 12. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo