Povežite se sa nama

OKO NAS

KOLAŠINSKI ŠERATON TEK TREBA DA DOBIJE DOZVOLE: Devet godina bez papaira

Objavljeno prije

na

Hotel Šeraton, nekadašnja Lipka, prema pouzadanim informacijama, za najviše nekoliko sedmica trebalo bi da dobije upotrebnu dozvolu. Napori firme Silk resort and spa iz Podgorice, koja je sada vlasnik hotela, trebalo bi da rezultiraju izdavanjem svih potrebnih dozvola za rad objekata koji bez njih radi već devet godina. Iako bez građevinske i upotrebne dozvole 2010. godine proglašen je i za najbolji hotel u kontinentalnom dijelu države.

Hotel je, poznato je, bio je vlasništvo ofšor firme Bepler Investments Montenegro, koja se povezuje sa Zoranom Ćoćom Bećirovićem, a zatim i Prve banke. Prošle godine preuzela ga je Silk resort.

Na poslednjoj sjednici lokalnog parlamenta predsjednica Opštine Željka Vuksanović je potvrdila da je hotel do sada poslovao bez dozvola. Iz ministarstva turizma i održivog razvoja, nedavno, nazvanično su rekli da objekat “ipak, nije radio na crno, jer su izdavane privremene dozvole, te da zakon nije kršen”.

Iz Ministarstva turizma i održivog razvoja nikad nijesu željeli da prokomenatrišu činjenicu da je nagrađivani hotel poslovao godinama bez dozvola.

Obavezu da obezbijedi uslove za izdavanje dozvola, kako kažu u „Silk resort and spa”, preuzela je Prva banka, od koje su kupili hotel. Za to je , prije svega bilo potrebno obaviti doparcelaizaciju zemljišta pored objekata. Opština je opštinskim odlukama prodala dio svog zemljišta kako bi sve bili završeno.

Iako u ugovoru piše da je kupac opštinskog zemljišta podgorička firma, koja gazduje hotelom, parcelu u stvari kupuje bivši vlasnik Prva banka. “Doparcelizacija parcele koja je u našem vlasništvu je , koliko sam shvatio jedan od uslova. Dakle, zemljište je kupila Prva banka, od koje smo mi kupili hotel”- kazao je Stefan Stanojević, izvršni direktor firme Silk resort and spa.

A kolašinska Opština je dobro zaradila na prodaji dijela parcele od 131m2. Prva banka za tu površinu platiće čak 123.000 eura. Takav predlog izvršne vlasti podržali su i opozicioni odbornici iz Demokratske partije socijalista (DPS) i Grupe birača (GB), iako uz brojne primjedbe.

Mogućnosti da će kupoprodajna cijena od skoro 1.000 eura po metru kvadratnom poslužiti izvršnoj vlasti za udar na standard građana, bojali su se u DPS-u, kaže šef odborničkog kluba te partije Đorđije Živković.

“Ukazali smo na neke implikacije te odluke. Pokazali smo zabrinutost da ta cijena, koja je daleko iznad tržišne, eventualno, postane orjentacija za utvrđivanje osnovice poreze na nepokretnosti. Podržali smo odluku, a time i cijenu, “- kazao je on.

Međutim, Bojan Zeković iz Socijlademokratske partije (SDP) napisao je Facebook profilu da su komentari iz DPS na račun prodajne cijene zemljišta “tužna zanimljivost”.

“Odbornici DPS-a koji su se vratili u Skupštinu, iz obaveze prema kupcu, se žale da je cijena prvisoka. Da li ste ikada čuli da se prodavac žali da je cijena previsoka? Odbornici su prodavac, donose odluku o prodaji imovine građana , kojom gazduju u njihovo ime. DPS odbornici smatraju da će građani koje predstavljaju previše prihodovati”, napisao je on.

Lokalni parlament još ranije je usvojio odluku o prodaji zemljišta, čime bi procedura dobijanja dozvola za Šeraton, vjerovatno već bila okončana. Međutim, taj akt je poništen zbog katastrofalne greške Uprave za nekretnine, koja je zemljište koje pripada vlasnicima objekata knjižila kao opštinsko. Tako je Šeraton po toj odluci trebalo da kupi svoje. Sve to je prolongiralo dodatno stvaraje uslova za stalne dozvole, neophodne za rad objekata.

A opština je i ranije trgovala sa vlasnicima objekata, koji se sada zove Šeraton. Malo Kolašinca zna da, iako kratka, ali, ipak, prometna ulica koja od skvera pored hotela Lipka vodi ka marketu Idea i dalje prema jednom od mostova preko rijeke Svinjače, odavno nije vlasništvo grada. Opština je tu saobraćajnicu, u okviru parcele 173/3 prodala još 2000. godine Fondu za penzijsko invalidsko osiguranje (PIO). Taj fond je prvobitno započeo gradnju hotela, koji je kasnije postao vlasništvo firma, koja se u tom gradu povezivala sa Zoranom Ćoćom Bećirovićem.

Kupoprodajni ugovor između Fonda PIO i Opštine Kolašin, prije 17 godina, pored parcele 173/3, čija je površina 760m2, odnosi se i na parcelu 157, površine 561m2. Lokalna uprava je sve to prodala za 30.400 njemačkih maraka. Prema podacima kolašinske područne jedinice Uprave za nekretnine, parcela 157 u stvari je Ulica Radoša Maškovića. Tačnije, ugovor između Opštine i Fonda PIO odnosio se i na dio te ulice, koja je jedna od najdužih u gradu i čija je ukupna površina 22.889 kvadrata.U katastru su odbili da površinu Ulice Radoša Maškovića uknjiže na novog vlasnika.

„Ovaj organ je utvrdio da je katastarska parcela br. 157 ulica upisana na javne puteve Kolašin. Kako podnosilac zahtjeva nije vlasnik predmetne parcele, već se radi o javnim dobrima u nadležnosti Republike, to se po istom nije moglo ni postupiti”, napisali su u kolašinskom katastru kao obrazloženje odbijanja zahtjeva.

Katastar je, ipak, uknjižio na Fond PIO katastrasku parcelu 173/3, koja se vodi kao neplodno zemljište.

Zvanični komentar na činjenicu da je lokalna uprava 2000. godine prodala kratku cestu, ali i pokušala da proda i dio Ulice Radoša Maškovića, bivši funkcioneri iz kolašinske Opštine sada odbijaju da daju. Nezvanično, jedan od njih kaže kako je bilo u planu da se gradi ulica pored jedne od obližnjih privatnih kuća, pa da u tom slučaju prodajom postojeće saobraćajnice građani ne bi bili mnogo oštećeni. Iako su imali pravo da ulicu, koja je dio parcele 173/3 zatvore za saobraćaj i pretvore u parking prostor, to iz Budvanske rivijere, hotelske kompanije koja je određeni period bila zakupac hotela to nije učinila. Nalazili su kompromis, pa su za dio parking prostora iskoristili zemljište koje se vodi kao opštinsko i kojim je bilo planirano da prolazi nova ulica, koja nikad nije započeta.

U kolašinskoj lokalnoj upravi smatraju da su konačno u firmi Silk resort and spa, dobili ozbiljnog partnera, koji će poštovati zakon. O tome kažu govore njihovi napori da se prestanu da rade sa privremenim ili dozvolama koje nikad nijesu izdate.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

NEVOLJE  RODITELJA DJECE SA AUTIZMOM: Prepušteni sebi

Objavljeno prije

na

Objavio:

I pored Centra za autizam u Podgorici, zbog nedostatka kadra i malog broja tretmana, roditelji djece su prinuđeni da svoju djecu vode u Beograd. Boravak tamo ih mjesečno košta od 800 do 1.200 eura. ,,Roditelji se snalaze kako znaju i umiju, podižu kredite, pozajmljuju, čak i prodaju nekretnine. Puno roditelja i djece je tamo i po više godina. Refundacija troškova ne postoji”, kaže Radmila Vukadinović

 

Tog maja, prije pet godina, građani Podgorice su sa strepnjom tragali za Ognjenom Rakočevićem. Lijepa priča o solidarnosti nije imala srećan kraj – jedanaestogodišnji dječak je pronađen u Morači. Tragedija je pokrenula širu priču o autizmu i neuslovima za liječenje i život osoba sa ovim razvojnim poremećajem.

Nakon dvije godine, krajem marta, otvoren je u Podgorici Centar za autizam, razvojne smetnje i dječju prihologiju Ognjen Rakočević.

Na otvaranju prvog nacionalnog centra ove vrste tadašnji ministar zdravlja Kenan Hrapović je obećao da će problem djece sa autizmom i njihovih porodica biti sistemski riješen. Tadašnji premijer Duško Marković je ustvrdio: ,,Zato od danas, i to treba da znaju svi građani, potrebe za dodatnim plaćanjima za liječenje ovih oboljenja iz džepa pacijenata i njihovih porodica, neće biti! To je sada briga Vlade i Ministarstva zdravlja”. Premijer je istakao i da više neće biti opterećenja porodica i državnog budžeta slanjem djece u zdravstvene centre u okruženju.

O tome kakvo je stanje danas, četiri godine nakon otvaranja Centra, svoje i iskustvo, kako kaže, većine roditelja djece sa smetnjama u razvoju za Monitor govori Radmila Vukadinović.

Prošle godine, njen sin koji je tada imao dvije godine i sedam mjeseci, dobija uput za liječenje na Institut za eksperimentalnu fonetiku i patologiju govora Đorđe Kostić u Beogradu. ,,Sin je imao problema sa govorom i ponašanjem. Kao roditelji koji se, u tom trenutku, prvi put susreću sa problemom te vrste, nama sve to djeluje strašno i bezizlazno. Dr Ivan Krgović, dječiji psihijatar nam detaljno opisuje problem, savjetuje nas da pođemo na Institut, jer je ključ napretka našeg sina u kontinuiranom svakodnevnom radu, što Centar za autizam u Podgorici nama i ne može da pruži. Maksimalan broj tretmana koji možemo da dobijemo u Centru je jednom nedeljno, što je premalo. Zahvaljujući dr Krgoviću, krećemo za Beograd”, priča Vukadinovićeva.

Molba za pomoć 

Rožajka Jasminka Pačariz , majka dvije djevojčice od osam i četiri godine, od kojih je jedna sa autizmom, obratila se Monitoru da objavimo njen apel  humanitarnim organizacijama i ljudima dobre volje za pomoć. Jasminka je samohrana majka koja se bori da prehrani djecu od 146 eura socijalne pomoći. 

Zahvalna je kaže što joj je ranije krov nad glavom obezbijedio humanista Hajriz Brčvak. Ističe da sem humanih ljudi o porodicama kao što je njena država ne vodi računa. Dobili smo socijalnu pomoć od koje ne možemo da živimo, za tuđu njegu smo odbijeni, priča. 

,,Za liječenje od autizma potreban je odlazak u inostranstvo, a ja nemam para ni da mlađu ćerku od četiri godine povedem u Podgoricu zbog problema sa srcem”, kaže Pačariz. 

,,Moram sve da platim, a nemam. Ne odustajem, ako ne nađem pare spremna sam i bubreg da prodam”. Pomoć za ovu porodicu može se uplatiti na žiro račun broj 530-0100100063730-43, kod Montenegrobanke, na ime Jasminke Pačariz i na IBAN CODE ME 25530013050006540119. 

 

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 7. maja ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

PROTESTI RADNIKA U SVIJETU, KOD NAS MUK: Kad nam (ne) živi rad

Objavljeno prije

na

Objavio:

Crna Gora je tokom pandemije izgubila preko 30.000 radnika, a najviše u trgovini, ugostiteljstvu i administrativnim uslužnim djelatnostima

 

„Drugarska se pjesma ori, pjesma koja slavi rad, srce gromko nek nam zbori, da nam živi, živi rad“, stihovi su koje su širom bivše Jugoslavije pjevali tokom praznika rada. Velikim radničkim paradama nekada je obilježavan 1. maj, dok su građani sa porodicama piknikovali na izletištima. Bilo nekad.

Tokom ovogodišnjeg praznika rada, obilježenog nakon teške zdravstvene i ekonomske krize, radnici u Crnoj Gori, ali i cijelom svijetu nijesu imali mnogo razloga za slavlje. U razvijenim zapadnim zemljama (poput Belgije, Francuske, Njemačke, Švedske, Engleske) i onim manje razvijenim (Turska, Indonezija, Kuba, Filipini) radnici su masovno izašli na ulice uprkos COVID-19 krizi i protestovali zbog izgubljenih radnih mjesta. Policija je gotovo u svim zemljama reagovala zbog kršenja zdravstvenih mjera, a najbrutalnije su scene viđene u Turskoj, gdje je na stotine građana uhapšeno u nasilnim demonstracijama.

Za to vrijeme situacija u Crnoj Gori je, stiče se utisak, prilično relaksirana kada je riječ o radnicima. Sindikati su otkazali tradicionalnu radničku paradu zbog zdravstvenih mjera, dok su se njihovi predstavnici oglasili sa nekoliko komentara. Međutim, uprkos zdravstvenim mjerama tokom cijele godine svjedoci smo brojnih auto-kolona, političkih i vjerskih okupljanja, kojima su se takođe branila (i brane) neka prava i uvjerenja. Radničke organizacije su, ipak, odlučile da ostanu pasivne iako je za godinu dana posao izgubilo preko 30.000 radnika.

„I ove, kao i prošle godine, aktivisti i članovi Unije slobodnih sindikata Crne Gore (USSCG) prinuđeni su da Međunarodni praznik rada obilježe bez tradicionalne prvomajske protestne šetnje, poštujući mjere za sprečavanje širenja koronavirusa i štiteći na taj način prvenstveno one svoje kolege koji su od marta 2020. godine, na prvoj liniji odbrane od ove pošasti… Uz želju da što prije dobijemo borbu sa nevidljivim neprijateljem i što prije pažnju sa dnevnopolitičkih previranja usmjerimo na očuvanje radnih mjesta, ekonomsku stabilnost i dostizanje socijalne pravde, Unija slobodnih sindikata Crne Gore svim radnicima čestita Prvi maj – Međunarodni praznik rada“, navodi se u prvomajskom proglasu USSCG-a.

Prema podacima Zavoda za statistiku (MONSTAT) na kraju 2020. godine bilo je blizu 28.000 manje zaposlenih (ukupno 176.693), u odnosu na 2019. godinu, kada je bilo zaposleno 203.545 radnika. Prema istim podacima do marta 2021. bez posla je ostalo još 6.000 radnika. Samo u Podgorici je za godinu dana bez posla ostalo više od 10.000 stanovnika. Najviše otpuštanja, prema statistici MONSTAT-a bilo je u trgovinama, uslugama smještaja i ishrane i preduzećima koja su pružala administrativne i pomoćne uslužne djelatnosti. Trgovina je privredna grana u Crnoj Gori koja, pored državne uprave, zapošljava najviše ljudi. Najviše radnika je otpušteno u tom sektoru, iako su, tokom cijele pandemije, prodavnice radile svakog dana. Naravno, radno vrijeme je bilo skraćeno, ali neke druge privredne grane, poput ugostiteljstva, nijesu radile uopšte po nekoliko sedmica.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 7. maja ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

OKO NAS

NEMA KRAJA REKONSTRUKCIJI PUTA BERANE – KOLAŠIN: Tunel potopljen, sumnje isplivale

Objavljeno prije

na

Objavio:

Završetak radova na putu preko Bjelasice kasniće godinu i koštaće nekoliko miliona više. U međuvremenu, jačaju sumnje da se u taj posao ušlo zbog privatnih interesa kompanija čiji su vlasnici bliski partijama iz prethodne Vlade

 

Tunel Vranjak na regionalnom putu između Berana i Kolašina, kroz planinu Bjelasicu, konačno je probijen, ali su probijeni i svi rokovi za završetak puta. Iako je trebalo da bude izgrađen prošle godine, dionica puta Lubnice – Jezerine, kako je najavljeno, biće završena tek krajem ove godine.

Prolongiranje roka za završetak radova uslovile su podzemne vode koje su se pojavljivale nekoliko puta tokom izgradnje tunela. U Upravi za saobraćaj tvrde da je taj problem trajno saniran nakon proboja tunela kroz Bjelasicu, ali ostaje nejasno zašto se u tako složen projekat ušlo bez adekvatnih priprema i istraživanja. Pa su  nepredviđene okolnosti i dodatni radovi povećali cijenu za čak tri miliona.

Radovi na putu Jezerine – Lubnice izvode se na ukupnoj dužini 14,44 kilometra i podijeljeni su na četiri dionice. Iz Direkcije javnih radova kažu da na prvoj dionici Lubnice rade rekonstrukciju puta u dužini od 6,61 kilometar i izgradnju galerije duge 80 metara. Na drugoj dionici Jelovica rekonstruisaće put od oko tri kilometra, a na četvrtoj put dužine manje od jednog kilometra. Najkompleksnija je treća dionica Klisura, na kojoj se rekonstruiše put od 3,87 kilometara i gradi tunel Vranjak dužine 2.814 metara.

Radovi na izgradnji tunela nedavno su opet bili zaustavljeni usljed pojave obimne količine podzemne vode, dotoka i do 200 litara u sekundi. Fotografije koje svjedoče o tome, tačnije o još jednoj poplavi u tunelu, objavio je nedavno na svom fejsbuk-profilu Boris Raonić iz Građanske alijanse. „Radovi je trebalo da budu završeni prije pola godine, a da se potom, sa završetkom puta, gradi žičara koja povezuje ski-centre Kolašin 1450 i Kolašin 1600. Ali, niko se nije sjetio da ispita teren. Kada su počeli da rade, vidjeli su da ima podzemnih voda dotoka 200 litara u sekundi“, napisao je Raonić.

On tvrdi da je pad tunela promijenjen da bi išao prema planiranoj mHE, a da će čitav projekat stajati više od 50 miliona. Raonić ističe da je izvođač radova blizak jednoj partiji u BiH, koja ima sestrinsku firmu u Crnoj Gori. Riječ je o kompaniji Euroasfalt iz Sarajeva, čiji je vlasnik Hamid Ramić, jedan od finansijera SDA. U Crnoj Gori se šuška da je Ramić donator i Bošnjačke stranke, čiji je kadar Osman Nurković, ministar saobraćaja i pomorstva u Vladi Duška Markovića, u čijem mandatu je Euro asfalt u Crnoj Gori dobio poslove vrijedne čak 60 miliona evra.

Cjelokupni projekat kojim se skraćuje put između Berana i Kolašina se finansira iz kredita Evropske banke za obnovu i razvoj. U Upravi za saobraćaj kažu da je za sada za rekonstrukcije ove dionice  potrošeno 32 miliona, a da je u ovogodišnjem budžetu planirano još 13. Međutim, nepredviđene okolnosti uslovile su povećanje troškova. ,,Cjelokupna vrijednost ugovora će biti negdje oko 48 miliona. Znači, biće tri miliona eura više nego što je planirano u početku. Sljedeće godine, nakon završenog tehničkog pregleda i dobijanja upotrebne dozvole platićemo izvođaču još tri miliona”, kazao je Dušan Kokić iz Uprave za saobraćaj.

Monitor je odavno postavio pitanje zašto se u ovaj posao ušlo bez adekvatnih istraživanja i zašto je, kako je na to ranije upozorila NVO Akcija za socijalnu pravdu, dozvoljeno da se u trup državnog puta ugrađuju cijevi za mini elektrane u Beranama, koje gradi Hidroenergija Montenegro.

Valjalo bi podsjetiti da je prvu dionicu puta, od Berana do Lubnica, u dužini od trinaest kilometara, gradila kompanija Bemax. Ta kompanija je istovremeno na istoj trasi gradila male hidroelektrane, otkupivši većinski paket akcija firme Hidroenergija Montenegro od Olega Obradovića. Bemax je taj posao iskoristio da o državnom trošku u trup puta ugradi cijevi za mHE.

Za taj poduhvat trebale su im velike količine eksploziva, posebno na dionici preko krševitog prevoja Zdravac. Nevolja je bila u tome što su istom trasom prolazile cijevi gradskog vodovoda, a Bemax ih je eksplozivom oštetio čak jedanaest puta. Računajući i onda kada je, eksplozivnom šalitrom zamućena voda, stigla do slavina u gradu, gdje je (prema zvaničnim podacima) otrovano oko dvije i po hiljade stanovnika Berana, a pretpostavlja se da je još toliko prebolovalo trovanje ne potražeći ljekarsku pomoć.

Bemaxu je zbog toga i suđeno ali su, u nedostatku dokaza, kompanija i njen izvršni direktor Veselin Kovačević, oslobođeni optužbi. Bemax je nesmetano nastavio da gradi državni put i svoje male hidroelektrane. Sve njihove hidroelektrane nalaze se sa strane Bjelasice koja pripada Beranama, odnosno slivu rijeke Lim. Počevši od one najveće, Jezerine, pa nizvodno rijekom Bistricom, prema Limu. Njihov prvobitni plan je bio na na tom potezu izgrade čak osam hidroelektrana, ali su ih na dionici bližoj gradu, mještani sela Buče omeli u tome, organizujući, prvi u Crnoj Gori, žestoke proteste.

Put Berane – Kolašin, preko Bjelasice, ima status regionalnog puta i širine je šest metara. Teško je zamisliti neku veću frekvenciju saobraćaja na toj saobraćajnici, posebno teretnih vozila i autobusa. Isto kao što je teško zamisliti kako će se na najvišim dionicama održavati put u zimskom periodu.

Najteže od svega je, ipak, pronaći ekonomski interes da se na jednom regionalnom putu probija tunel dužine skoro tri kilometra. Zato u NVO Akcija za socijalnu pravdu sumnjaju da se u poduhvat izgradnje puta ušlo zbog ineresa kompanije Bemax i vlasnika malih elektrana.

A onda su se još isprepletali partijski interesi, kada je posao povjeren Euroasfaltu. Šira javnost se sa njenim poslovanjem upoznala prošle godine, kada im se krajem prošle godine urušio veliki most u izgradnji na zaobilaznici oko Rožaja. Iz Uprave za saobraćaj tvrde da će nastalu štetu, mjerenu milionima, snositi ,,Euroasfalt, njegovi podizvođači i firme koje su vršile nadzor”.

Sada iz NVO Akcija za socijalnu pravdu traže i reviziju posla oko puta Berane – Kolašin i tunela Vranjak. I da se potom  kompletna dokumentacija dostavi nadležnom tužilaštvu.

                                                                                             Tufik SOFTIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo