Povežite se sa nama

OKO NAS

KOLAŠINSKI ŠERATON TEK TREBA DA DOBIJE DOZVOLE: Devet godina bez papaira

Objavljeno prije

na

Hotel Šeraton, nekadašnja Lipka, prema pouzadanim informacijama, za najviše nekoliko sedmica trebalo bi da dobije upotrebnu dozvolu. Napori firme Silk resort and spa iz Podgorice, koja je sada vlasnik hotela, trebalo bi da rezultiraju izdavanjem svih potrebnih dozvola za rad objekata koji bez njih radi već devet godina. Iako bez građevinske i upotrebne dozvole 2010. godine proglašen je i za najbolji hotel u kontinentalnom dijelu države.

Hotel je, poznato je, bio je vlasništvo ofšor firme Bepler Investments Montenegro, koja se povezuje sa Zoranom Ćoćom Bećirovićem, a zatim i Prve banke. Prošle godine preuzela ga je Silk resort.

Na poslednjoj sjednici lokalnog parlamenta predsjednica Opštine Željka Vuksanović je potvrdila da je hotel do sada poslovao bez dozvola. Iz ministarstva turizma i održivog razvoja, nedavno, nazvanično su rekli da objekat “ipak, nije radio na crno, jer su izdavane privremene dozvole, te da zakon nije kršen”.

Iz Ministarstva turizma i održivog razvoja nikad nijesu željeli da prokomenatrišu činjenicu da je nagrađivani hotel poslovao godinama bez dozvola.

Obavezu da obezbijedi uslove za izdavanje dozvola, kako kažu u „Silk resort and spa”, preuzela je Prva banka, od koje su kupili hotel. Za to je , prije svega bilo potrebno obaviti doparcelaizaciju zemljišta pored objekata. Opština je opštinskim odlukama prodala dio svog zemljišta kako bi sve bili završeno.

Iako u ugovoru piše da je kupac opštinskog zemljišta podgorička firma, koja gazduje hotelom, parcelu u stvari kupuje bivši vlasnik Prva banka. “Doparcelizacija parcele koja je u našem vlasništvu je , koliko sam shvatio jedan od uslova. Dakle, zemljište je kupila Prva banka, od koje smo mi kupili hotel”- kazao je Stefan Stanojević, izvršni direktor firme Silk resort and spa.

A kolašinska Opština je dobro zaradila na prodaji dijela parcele od 131m2. Prva banka za tu površinu platiće čak 123.000 eura. Takav predlog izvršne vlasti podržali su i opozicioni odbornici iz Demokratske partije socijalista (DPS) i Grupe birača (GB), iako uz brojne primjedbe.

Mogućnosti da će kupoprodajna cijena od skoro 1.000 eura po metru kvadratnom poslužiti izvršnoj vlasti za udar na standard građana, bojali su se u DPS-u, kaže šef odborničkog kluba te partije Đorđije Živković.

“Ukazali smo na neke implikacije te odluke. Pokazali smo zabrinutost da ta cijena, koja je daleko iznad tržišne, eventualno, postane orjentacija za utvrđivanje osnovice poreze na nepokretnosti. Podržali smo odluku, a time i cijenu, “- kazao je on.

Međutim, Bojan Zeković iz Socijlademokratske partije (SDP) napisao je Facebook profilu da su komentari iz DPS na račun prodajne cijene zemljišta “tužna zanimljivost”.

“Odbornici DPS-a koji su se vratili u Skupštinu, iz obaveze prema kupcu, se žale da je cijena prvisoka. Da li ste ikada čuli da se prodavac žali da je cijena previsoka? Odbornici su prodavac, donose odluku o prodaji imovine građana , kojom gazduju u njihovo ime. DPS odbornici smatraju da će građani koje predstavljaju previše prihodovati”, napisao je on.

Lokalni parlament još ranije je usvojio odluku o prodaji zemljišta, čime bi procedura dobijanja dozvola za Šeraton, vjerovatno već bila okončana. Međutim, taj akt je poništen zbog katastrofalne greške Uprave za nekretnine, koja je zemljište koje pripada vlasnicima objekata knjižila kao opštinsko. Tako je Šeraton po toj odluci trebalo da kupi svoje. Sve to je prolongiralo dodatno stvaraje uslova za stalne dozvole, neophodne za rad objekata.

A opština je i ranije trgovala sa vlasnicima objekata, koji se sada zove Šeraton. Malo Kolašinca zna da, iako kratka, ali, ipak, prometna ulica koja od skvera pored hotela Lipka vodi ka marketu Idea i dalje prema jednom od mostova preko rijeke Svinjače, odavno nije vlasništvo grada. Opština je tu saobraćajnicu, u okviru parcele 173/3 prodala još 2000. godine Fondu za penzijsko invalidsko osiguranje (PIO). Taj fond je prvobitno započeo gradnju hotela, koji je kasnije postao vlasništvo firma, koja se u tom gradu povezivala sa Zoranom Ćoćom Bećirovićem.

Kupoprodajni ugovor između Fonda PIO i Opštine Kolašin, prije 17 godina, pored parcele 173/3, čija je površina 760m2, odnosi se i na parcelu 157, površine 561m2. Lokalna uprava je sve to prodala za 30.400 njemačkih maraka. Prema podacima kolašinske područne jedinice Uprave za nekretnine, parcela 157 u stvari je Ulica Radoša Maškovića. Tačnije, ugovor između Opštine i Fonda PIO odnosio se i na dio te ulice, koja je jedna od najdužih u gradu i čija je ukupna površina 22.889 kvadrata.U katastru su odbili da površinu Ulice Radoša Maškovića uknjiže na novog vlasnika.

„Ovaj organ je utvrdio da je katastarska parcela br. 157 ulica upisana na javne puteve Kolašin. Kako podnosilac zahtjeva nije vlasnik predmetne parcele, već se radi o javnim dobrima u nadležnosti Republike, to se po istom nije moglo ni postupiti”, napisali su u kolašinskom katastru kao obrazloženje odbijanja zahtjeva.

Katastar je, ipak, uknjižio na Fond PIO katastrasku parcelu 173/3, koja se vodi kao neplodno zemljište.

Zvanični komentar na činjenicu da je lokalna uprava 2000. godine prodala kratku cestu, ali i pokušala da proda i dio Ulice Radoša Maškovića, bivši funkcioneri iz kolašinske Opštine sada odbijaju da daju. Nezvanično, jedan od njih kaže kako je bilo u planu da se gradi ulica pored jedne od obližnjih privatnih kuća, pa da u tom slučaju prodajom postojeće saobraćajnice građani ne bi bili mnogo oštećeni. Iako su imali pravo da ulicu, koja je dio parcele 173/3 zatvore za saobraćaj i pretvore u parking prostor, to iz Budvanske rivijere, hotelske kompanije koja je određeni period bila zakupac hotela to nije učinila. Nalazili su kompromis, pa su za dio parking prostora iskoristili zemljište koje se vodi kao opštinsko i kojim je bilo planirano da prolazi nova ulica, koja nikad nije započeta.

U kolašinskoj lokalnoj upravi smatraju da su konačno u firmi Silk resort and spa, dobili ozbiljnog partnera, koji će poštovati zakon. O tome kažu govore njihovi napori da se prestanu da rade sa privremenim ili dozvolama koje nikad nijesu izdate.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

AZBESTNE CIJEVI I DALJE U VODOVODIMA: Prosipanje vode i vremena

Objavljeno prije

na

Objavio:

Azbestno-cementne cijevi jedan su od razloga što vodovodi u Crnoj Gori u svojim sistemima bilježe prosječne gubitke od blizu 70 odsto. Voda otiče mimo cijevi, kao i vrijeme da se šteta i rizici po zdravlje preduprijede. Projekat zamjene ovih cijevi, za koji je potrebno oko 150 miliona eura zastao je – ne samo zbog para, već i politike

 

Zbog zdravstvene zaštite i ogromnih tehničkih gubitaka u vodovodnim mrežama već godinama se upozorava na neophodnost zamjene azbestno-cementnih cijevi. U Crnoj Gori imamo vodovodnu mrežu od preko 600 kilometara cijevi napravljenih smješom azbesnih vlakana i cementa, materijala koji su izbačeni iz upotrebe u Evropskoj uniji još 2005. godine. U Crnoj Gori zabrana stavljanja u promet i upotrebu azbesta uvedena je Zakonom o životnoj sredini iz 2016.

Privilegiju da ne piju vodu iz azbestno-cementnih cijevi trenutno imaju samo stanovnici Plužina i Petnjice. Drugi mogu jedino da se tješe kako ne postoje pouzdani dokazi o štetnom uticaju unošenja azbestnih vlakana u organizam – ako se piju. Ako se ta vlakna udišu, dokazano su kancerogena. Iz Instituta za javno zdravlje su ranije objasnili da nijesu dovoljno razjašnjeni svi detalji u pogledu zdravstvenih efekata unošenja azbesta putem vode za piće koja prolazi kroz azbestno-cementne cijevi. Ipak se smatra da je ovakav unos daleko manje značajan sa zdravstvenog aspekta od udisanja čestica azbesta. Svjetska zdravstvena organizacija do sada nije utvrdila kancerogenost azbesta unijetog gutanjem tečnosti, pa zbog toga i ne postoje smjernice o dozvoljenoj količini u vodi. Prepoznat je rizik za radnike koji rade na uklanjanju azbestnih cijevi, jer mogu udahnuti čestice ovog materijala.

Ono što se sa sigurnošću zna je da cijevi imaju nedostatak zbog velikog gubitka vode koja protiče kroz njih – do dvije trećine.

U rješavanje ovog problema krenulo se 2019. godine, ali se nije daleko odmaklo. NVO Udruženje za unaprijeđenje vodosnadbijevanja, tretman i odlaganje otpadnih voda Crne Gore uz finansijsku podršku UNDP-a, od 9.050 eura, realizovalo je projekat Zamjena azbestnih cijevi u vodovodnim mrežama Crne Gore. Urađeni su projektni zadaci za 21 opštinu i prikupljeni podaci o ukupnoj dužini azbestnih cijevi u gradskim vodovodima koja iznosi 614,21 kilometar.

Iz Ministarstva ekologije, prostornog planiranja i urbanizma za Monitor objašnjavaju da ,,naredni korak koji je trebao da uslijedi jeste izrada Glavnog projekta zamjene azbestno-cementnih cijevi u vodovodnim mrežama i obezbjeđivanje finansijskih sredstava za implementaciju projekta. Izrada Glavnih projekata rekonstrukcije azbestno-cementnih cijevi je aktivnost koja je definisana i Akcionim planom za ispunjavanje završnih mjerila za Poglavlje 27- životna sredina i klimatske promjene. Nosilac aktivnosti je Udruženje za unapređenje vodosnabdijevanja, tretman i odvođenje otpadnih voda Crne Gore”.

NVO Udruženje vodovoda i Zajednica opština obratili su se Eko-fondu sa zahtjevom za uključivanje u projekat i finansijsku podršku. ,,Imajući u vidu da je prema procjenama Udruženja potrebno oko 150 miliona eura za realizaciju projekta i ograničena finansijska sredstva kojima raspolaže Eko-fond, dogovoreno je da Eko-fond može pružiti finansijsku podršku samo za izradu Glavnog projekta zamjene azbestno-cementnih cijevi”, kazao je za Monitor Draško Boljević, izvršni direktor Eko-fonda.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 20. maja ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

ČEREČENJE SOLANE I ULCINJSKIH PREDUZEĆA: Grad stečaj

Objavljeno prije

na

Objavio:

Stečaj je jedna od najneomiljenijih riječi u Ulcinju. Stečajem su redovno urnisana sva nekadašnja uspješna ovdašnja  preduzeća, počevši od Agroulcinja preko građevinske firme Primorje i Hotelsko-turističkog preduzeća Ulcinjska rivijera pa sve do Solane. Zato se očekuje da će specijalni tužilac otvoriti istrage i u ovim slučajevima

 

Slučaj ulcinjske Solane pokazuje šta su pohlepa i gramzivost, uz asistenciju države u stanju da devastiraju u kratkom roku. Agonija najstarije ulcinjske kompanije kreće 2004. godine kada Eurofond, koji je kontrolisao biznismen Veselin Barović, postaje većinski vlasnik Solane Bajo Sekulić u stečaju, za oko 800.000 eura. Godinu kasnije pokreće se postupak ,,programiranog stečaja” zbog duga za struju od 13.000 eura, a u međuvremenu, Eurofond podiže kredite zalažući imovinu Solane i emitujući akcije. Banke istovremeno stavljaju pod hipoteku milione kvadratnih metara zemljišta u neposrednom zaleđu Velike plaže.

Nekadašnji rukovodilac finansija u Solani Veselin Saša Mitrović kaže da je najteži udarac ta kompanija doživjela 2010. godine kada je, kako tvrdi, ukradeno 20 hiljada tona soli i milion eura iz blagajne. „Tada je i stavljena tačka na rad Solane, a radnici opljačkani. Kasnije i izbačeni na ulicu, a da niko nije odgovarao za to. I danas kada pitate te ljude iz Privrednog suda oni govore da su radili sve po zakonu!? Zato ih mi radnici i zovemo stečajna mafija“, naglašava Mitrović.

Konačno, 2011. godine uveden je u ovu firmu klasični stečaj rješenjem Privrednog suda. Od tada kontrola nad čitavom Solanom, ostacima ostataka njene pokretne i nepokretne imovine, kao i finansijskim sredstvima, prelazi kompletno u Podgoricu.

U posljednjih deset godina organizovano  je 15 neuspješnih pokušaja prodaje imovine Solane iako je bilo sporno da li Eurofond ima pravo na korišćenje ili svojine nad zemljištem. Ovi javni oglasi služili su da  bi se kupovalo vrijeme dok se ne završi posao definitivnog uništenja Solane.

Već deveta je godina da na Solani nema berbe soli, koja je preduslov da se očuva njen biodiverzitet, te da ona i dalje bude raj za ptice, što je čini staništem koje je važno u svjetskim okvirima. Zato se ona posebno navodi u svim godišnjim izvještajima Evropske komisije za Crnu Goru.

Stečajni postupak još traje, a u toku je procedura kojom se cjelokupna imovina Solane nastoji uknjižiti kao državna svojina, dok bi Vlada Crne Gore bila označena kao nosilac prava raspolaganja. Stečajni upravnik Solane, Žarko Ostojić, najavio je čak da će podnijeti tužbe Upravnom i Privrednom sudu, zbog odluke Savjeta za privatizaciju da ne pretvori pravo korišćenja u pravo svojine, odnosno da je imovina Solane državna svojina.

Mustafa CANKA
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 20. maja ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NACIONALNI PARK PROKLETIJE ŽRTVA BESPRAVNE GRADNJE: Uništavanje šume na privatnom posjedu zakon ne prepoznaje

Objavljeno prije

na

Objavio:

Gusinjanin Đ.V. u potpunosti je uništio planinarsku stazu ka Volušnici u zaštićenom području Nacionalnog parka (NP) Prokletije – dolini Grebaje, kada je odlučio da postojeći putić proširi i produži kako bi došao do svog posjeda. Reakcija nadležnih službi je zakasnila

 

Planinarska staza ka Volušnici u zaštićenom području Nacionalnog parka (NP) Prokletije – dolini Grebaje u potpunosti je uništena kada je Gusinjanin Đ.V, uz pomoć građevinskih mašina odlučio da postojeći putić proširi i produži kako bi došao do svog posjeda. Reakcija nadležnih službi je zakasnila. Prilikom probijanja puta dužine kilometar, oko 300 stabala oboreno je, srušeno, polomljeno ili iščupano, a zemljište isprevrtano.

Radovi su trajali dva dana, 6. i 7. maja. Prema riječima direktora NP Prokletije Marinka Bajraktarovića, nadzornik tog terena je drugog dana radova čuo mašine i zaustavio ih. Uprava nacionalnog parka o tome je obavijestila Upravu za inspekcijske poslove i Komunalnu inspekciju Opštine Gusinje dva dana kasnije – 9. maja. Inspekcija je na lice mjesta izašla sjutradan, a nadzoru su prisustvovali direktor i radnik službe zaštite NP Prokletije i Đ.V. Tada je konstatovano da su radovi sprovedeni na zemljištu u vlasništvu Gusinjanina. Oko 400 metara staze, širine tri metra, vlasnik je proširio, i taj se dio nalazi u trećoj zoni zaštite NP Prokletije. Ostalih 600 metara je u potpunosti novoizgrađen put, i to u drugoj zoni zaštite parka.

,,Nijesmo dali saglasnost za izvođenje radova u zaštićenom području Prokletija. U toku je proces u kome su preduzete mjere u saradnji sa Upravom za inspekcijske poslove i lokalnom upravom u Gusinju. Obiđen je teren, sačinjen izvještaj, a radovi su stopirani u istom trenutku kada ih je nadzornik uočio, i ne stoje tvrdnje da su se nelegalne radnje vršile naočigled zaposlenih u NP Prokletije, već su sve radnje učinjene po važećim zakonskim procedurama”, naveli su iz Nacionalnih parkova Crne Gore (NPCG) u saopštenju.

Andrea JELIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 20. maja ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo