Povežite se sa nama

OKO NAS

KOTOR: OBRAČUN LOKALNE UPRAVE SA ARHITEKTOM ALEKSANDROM DENDEROM: Grupni linč, za drugačiji stav

Objavljeno prije

na

Predsjednica Opštine Kotor Marija Maja Ćatović reagovala je na članak objavljen u prošlom broju Monitora na njoj svojstven i uobičajen način, preko posrednika, u maniru bivših partijskih gradskih komiteta.

Prva dama Kotora očigledno nije spremna da toleriše i prihvati kritiku učinka sopstvene vladavine i argumentovanu analizu nezavidne ekonomske situacije u gradu na čijem je čelu deset godina, sa neskrivenim aspiracijama da predsjedničku fotelju zadrži u naredne dvije godine, do novih lokalnih izbora, uprkos činjenici da je odavno ispunila uslove za odlazak u penziju.

Stoga svaku javnu, na činjenicama zasnovanu kritiku svojih sugrađana doživljava kao prikrivenu borbu za preuzimanje predsjedničke fotelje, na koju kao da je stavila veto.

Strah od gubljenja vlasti poprima oblike paranoje koja je razlog burne reakcije na članak Ugroženi razvoj i identitet grada, u kome je svoj stav o društveno-političkoj situaciji u Kotoru, o propasti kotorske privrede i degradaciji kulturne baštine grada, iznio poznati kotorski arhitekta Aleksandar Saša Dender.

Gospođa Ćatović odgovor na tekst nije poslala redakciji novine u kojoj je objavljen, već lokalnim medijima na koje ima uticaj i koji se finansiraju iz opštinskog budžeta, Skala radiju i Radio Kotoru, nastavljajući time praksu po kojoj državni i funkcioneri vladajućih partija u Crnoj Gori tekstove u nezavisnim medijima demantuju u onima koje kontrolišu. Reagovanje je prenijela i Pobjeda, naravno bez objavljivanja Monitorovog teksta.

Za obračune sa neistomišljenicima gradonačelnica Kotora obično koristi talase lokalnog, privatnog Skala radija, koji je zauzvrat, mala ali sigurna stavka u gradskom budžetu.

Za razliku od nekih ranijih poslanica, ova nije imala autora. Pojavila se na portalima lokalnih radio stanica kao tekst pod naslovom – Lokalna uprava Kotor: Laži i paralaži arhitekte Aleksandra Dendera.

Tekst koji vrvi od nekulture i primitivizma napisan je tako u ime cijele lokalne uprave Kotora. To bi trabalo da znači da ovako rezonuju stotine zaposlenih Kotorana u organima uprave i odbornici svih političkih stranaka, vladajuće koalicije DPS-SDP-LP-HGI u čije ime Ćatovićka može da govori, ali i onih opozicionih koje nije pitala za mišljenje.

Nije poznato koje je opštinsko tijelo raspravljalo o tekstu objavljenom u Monitoru i ko je odlučio da u ime cijele gradske uprave izvrši brutalan javni napad na lik i djelo arhitekte Dendera.

Pitanje je zašto se predsjednica Ćatović za obračun sa neistomišljenicima skriva iza zaposlenih, kada je mirne duše mogla potpisati jednog od savjetnika iz svog desetočlanog kabineta. Nije valjda da niko nije htio staviti potpis na ostrašćeni napad na ličnost uglednog Kotoranina koji se usudio da javno kaže šta ne valja u drevnom gradu.

Pri tom nijedna tvrdnja iz njegovog izlaganja i nijedan podatak koji je javnosti prezentiran, takozvana Lokalna uprava nije demantovala.

Podaci o turističkom prometu i milionskim prihodima koji se ne ulažu u Kotor, zatim potresna priča o propadanju bedema San Đovanija, kao ni drugi navodi iz teksta, nisu osporeni. Laži iz gromoglasnog naslova Lokalne uprave nisu ni detektovane.

Reagovanje je samo novi dokaz autoritarnog karaktera kotorske vlasti koju personifikuje Ćatovićka. Osporava se pravo građanima da misle svojom glavom te da javno ukazuju na evidentne probleme u Kotoru, kao i pravo novinara da o tome izvještavaju.

Zapanjujući je nizak nivo prostota koju Lokalna uprava, odnosno Ćatovićka, u ovakvim prilikama upražnjava. Prva dama Kotora, grada bogate kulture, sjedišta nekadašnjih gospara i UNESCO grada, ovako javno komentariše zašto se arhitekta Dender nakon višegodišnjeg rada u inostranstvu vratio u rodni grad: „Kada je korito presušilo, onda je dobar bio i Kotor u kome će uraditi sve da pokuša steći nekakve liderske ambicije, pa zašto i ne – da sjedne na mjesto predsjednika opštine”, obznanila je svoja strahovanja Ćatovićka.

„Ambicije Dendera, nakon povratka iz pečalbe su poznate, da se dočepa neke od čelnih funkcija u opštini. Na sve strane traži podršku, ponajviše od NVO i to onih čiji je radni zadatak napad na sve što se u Kotoru radi”, lamentira autor ovog pisma.

Drugi se eto dočepavaju vlasti ili je na nekakav ružan način grabe i otimaju, dok njoj, koja je godinama ne ispušta iz ruku, vlast kao da prirodno pripada. Zaboravlja pri tom da je ta vlast osvojena raznim prevarama… I parama kontroverznih biznismena kojima su ustupljeni elitni poslovni prostori Kotora na period od 35 godina.

Zanimljivo, gospodin Dender je, gostujući početkom septembra u emisiji Radio Kotora pod nazivom „Dva minuta”, iznio istovjetne i čak oštrije stavove od objavljenih u Monitoru. U svom autorskom tekstu koji je objavljen na sajtu radija, govorio je o raznim aspektima života u Kotoru. Ćatovićka tada nije reagovala.

Tek kada je stavove Saše Dendera, Kotoranina i priznatog intelektualca kome se vjeruje, čula šira crnogorska javnost, uslijedio je napad na njega iz svih Majinih oružja. Najprije preko Skala radija, koji prenosi reagovanje bez teksta na koji se ono odnosi, dok su novinari Radio Kotora postupili profesionalnije, objavljujući istovremeno i članak i pismo Lokalne uprave.

Pažnju zavređuje i podsjećanje uprave grada Kotora kako je arhitekta napustio Kotor onda kada je mogao najviše da mu pruži. To je bilo početkom devedesetih pa ova opaska liči na one prigovore ekstra patriota – gdje si bio kad je grmilo, kad se ratovalo.

Oni koji prigovaraju i tada su se isticali. Neki donirajući finansijska sredstva organizacijama za prikupljanje raznovrsnih potrepština za ratnike na dubrovačkom frontu, dok su drugi vojevali kod kuće, otkrivali izdajnike i petokolonaše, gasili lokalne radio stanice na kojima se slušala dalmatinska muzika, kuhalo se na štednjaku ili pekao kruh u pećnici.

Dvadeset godina kasnije opet su zajedno na istom poslu, ovoga puta rata za vlast i moć, blateći sve one koji drugačije misle, kojima može pasti na pamet opasna ideja „da zasjednu u neku od fotelja koju bi tako rado htjeli”.

Branka PLAMENAC

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo