Povežite se sa nama

FELJTON

Prevara britanske komande

Objavljeno prije

na

Glavnina četničkih jedinica, koja se probijala kroz borbu, prema Celju, prošla je 9. maja kroz grad, koji je bio „okićen zastavama sa srpom i čekićem”. Istog dana Njemačka je kapitulirala, a vođstvo četničkih jedinica nije se moglo povezati kako bi donijelo zajedničku odluku o pravcu daljeg kretanja. Obezglavljeni i posve iznemogli, pod snažnim napadima snaga NOVJ, četnici su se i ovdje razdvojili i krenuli u dva pravca. Više i nije postojala vojnička organizacija, jer je većina oficira i drugog komandnog kadra bila nestala. Osjećaj bespomoćnosti bio je najteži. „Koračaš, koračaš a ne znaš kuda ideš”. U jedinicama stalna pometnja. Nije lako vojsci u kojoj nema reda i discipline, a četnici su to već odavno bili. Već kod Zidanog Mosta vojska je bila posve razbijena”. O ranjenicima više niko nije vodio računa, a zaštitni dio jedinica sve je više zaostajao za prethodnicom, u čijem je sastavu bila i komanda. Iz Celja je jedna grupa četničkih jedinca i izbjeglica pošla prema Kamniku, s namjerom da preko planinskih prevoja stignu u Klagenfurt, u Austriju, gdje se nalazila vrhovna komanda britanske vojske za Austriju. Veliku grupu izbjeglica snage NOVJ su lako zarobile i odvele u logor u blizini Kamnika. Ostale četničke snage (oko 1.500) predvođene majorima: Kujovićem, Kasalovićem, sudijom – kapetanom Ljubom Minićem, advokatom N.S. Svilokosom i Lekom Šoškićem – probijale su se poslije borbi i prešle preko Karavanki u više pravaca u Austriju. Došavši u Austriju, u blizini naselja Marija Rajna, četnici su stupili u kontakt sa Englezima, koji su ih razoružali i uputili u logor u Vetrinju kod Klagenfurta. U tom logoru već su se nalazili slovenački domobrani i izbjeglice iz Slovenije, kao i tri puka Ljotićevih dobrovoljaca, sa jednim dijelom u Vilahu. Zahvaljujući znanju engleskog jezika i svojoj snalažljivosti, advokat Svilokos, sa malom grupom svojih ljudi, uspio je da izbjegne odvođenje u logor i da iz engleske zone pređe u američku zonu u Austriji. Engleska vojna komanda u sporazumu sa vladom u Jugoslaviji donijela je odluku o vraćanju četnika i slovenačkih domobrana u otadžbinu i njihovoj predaji vlastima. U tom smislu britanska vojna komanda u Vetrinju kod Klagenfurta pregovarala je 22. i 23. maja 1945. sa vođstvom četnika i slovenačkih domobrana, kako bi ih privoljela na dobrovoljni povratak u otadžbinu. Pošto nije dobila njihov pristanak, britanska komanda je pribjegla prevari, tvrdeći da se u Italiji formira jugoslovenska vojska kralja Petra II i da u taj sastav treba da uđu svi Jugosloveni koji su izbjegli u Austriju. Ponudili su i transport za prevoz jedinica iz Austrije u Italiju. Ponuda je prihvaćena sa oduševljenjem i zahvalnošću savezniku, i već 24. maja iz Vetrina je pošao prvi transport, koji su sačinjavali tri puka dobrovoljaca. Drugim transportom (25. i 26. maja) pošli su crnogorski četnici, njih oko 1.500, a treći transport organizovan je od 27. do 31. maja. Umjesto obećanog prevoza u Italiju srpski dobrovoljci, četnici i slovenački domobrani, uz budnu pratnju naoružanih britanskih jedinica i tenkova dovezeni su do stanice Podrožac, gdje se nalazio prihvatni logor. Tu su pretreseni, oduzeti su im revolveri, a uzimani su im i satovi i prstenje. Poslije pretresa, koji nije bio naročito strog, pod jakim obezbjeđenjem naređeno je četnicima da ulaze u vagone već pripremljene kompozicije. Pod prinudom, vojnici su ulazili u stočne vagone, a vrata su poslije popune prostora odmah spolja zatvarana i plombirana. Već tu na stanici Podrožac kod pojedinaca se javila sumnja, uvjerenje da kompozicije neće biti upućena prema Italiji, već nazad u Jugoslaviju, pa su protestvovali kod britanskih pratilaca, na šta su engleski vojnici silom reagovali, a mnoge i ranili. Pojedince koje su teško ranili vratili su u Klagenfurt u bolnicu, a zatim predali jedinicama NOBJ. To je za pojedince bila šansa da prežive, da poslije oporavka, kada im je bilo jasno da su prevareni, pobjegnu iz bolnice. Na taj način je uspio da se spase kapetan Milatović, u jednom periodu komandant izbjeglog naroda, ranjenika i bolesnika. Transport od Vetrina do željezničke stanice Podrožac na Dravi obavljen je kamionima. Prema sjećanju jednog od preživjelih, Neđeljka J. Tijanića, čitava kolona brojila je dvadeset osam kamiona, sa po trideset šest četnika u svakom pojedničano, što znači da je to bio transport od preko hiljadu ljudi u jednom danu. On piše: ,,Tek tada nam je bilo jasno da smo naseli časnoj reči britanskih oficira, datoj u ime njihove komande i imperije”. Kompozicije vozova stizale su nekoliko dana, po utvrđenom planu i zadržavane na prostoru od Jasenica do Ljubljane. Na pojedinim stanicama i improvizovanim logorima, uz brojnu pratnju naoružanih partizana, popisivani su zarobljeni četnici i slovenački domobrani, zatim odvođeni po grupama vezani „izolovanom telefonskom žicom – na gubilišta u šume kod Tadovljice, Turjaka, Škofje Loke, Križme Jame, Kočevskog Roga… i drugih stratišta”. Sa svih ovih gubilišta pojedinci su uspjeli da pobjegnu. Prema navodima M. Minića, sa gubilišta kod Radovljice na Savi uspjeli su da pobjegnu Miljan Marsenić i Stevan Praščević, oba iz sreza andrijevačkog, a na mostu kod Radovljice i Todor Miletić iz Goranskog – Piva. Sa stratišta, u blizini mjesta Sveti Arah, pobjegao je i Mihailo P. Minić, sreski načelnik u Kolašinu, i o tome ostavio svjedočenje u knjizi Rasute kosti, a na putu prema gubilištu uspio je da pobjegne i Neđeljko J. Tijanić. Pogubno su prošli mnogi četnici koji su 9. maja 1945. godine bili zarobljeni u blizni Celja, a zatim su iz logora izvođeni na gubilište – Teharje. Prema jednoj verziji, među njima su bili mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije sa oko šezdeset sveštenika i Savo Vuletić. Prema ovom navodu, Joanikije Lipovac i Savo Vuletić odvedeni su iz Celja za Beograd i poslije saslušanja u Beogradu „posljednji put su viđeni na željezničkoj stanici u Mladenovcu”. Sa stratišta u Sloveniji pobjegao je mali broj ljudi i oni su, uglavnom, uspjeli da pređu granicu Austrije i Italije, i najčešće dospjeli u SAD. Većina je ostavila svoje pisane uspomene na te dane stradanja. Mnoge izbjeglice koje su stigle do Vetrinja spasilo je saznanje da su četničke i domobranske jedinice umjesto u Italiju stigle u Jugoslaviju i predate na milost i nemilost Titovim snagama. Povratak Todora Miletića, rodom iz Pive, koji je uspio da pobjegne sa strelišta, kao i drugih četnika i domobrana i njihova obavještenja narodu i britanskoj komandi, uticali su na vojnu komandu u Klagenfurtu da odustane od daljeg nasilnog vraćanja u Jugoslaviju. Kozačke snage vratile su se nazad da pronađu drugo mjesto za prelaz u Austriju, a ustašama je stigao pojačanje koje je predvodio general Boban. Sa njima su došli Drljevićevi ljudi: Boško Agram, Vukosav Drljević i Dušan Krivokapić, stvarajući plan za napad i proboj prema Dravogradu. Plan je predviđao iznenadni napad bombaša na partizanka utvrđenja u Dravogradu. Agram je tražio da se 150 boraca iz redova četnika javi za planiranu akciju. Međutim, niko se nije javio. Zatim su Agram, Drljević i Krivokapić izdavali oštra i prijeteća naređenja pozivajući se na vojničke obaveze, ali se niko na te pozive i prijetnje nije obazirao. Četnici su tražili da im se dodijeli poseban položaj za borbu, što ustaški komandatninijesu prihvatili. Inače, Agram, Drljević i Krivopakić nijesu se smjeli pojaviti među četnicima, nego su svoja naređenja saopštavali preko svojih zaštitnika, ustaških komandanata.

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXVI): Crkve i manastiri iz doba Petrovića

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U slobodnim djelovima Crne Gore, u vrijeme dok su njome vladali mitropoliti i Petrovići, obnavljane su ranije sagrađene i porušene ili gradile  su se nove crkve i manastiri kao duhovni i svjetovni centri ili mjesto dogovora za dizanje ustanaka.

U Dajbabama kod Podgorice, 1897. godine podignut je manastir posvećen Uspenju Presvete Bogorodice; u Ždrebaoniku je 1818. godine, podignuta crkva Sv. Arhangela Mihaila; Manastir Podmaine je više puta obnavljan i spaljivan; Obnovljeni su Reževići; Manastir Duga, prvobitno sagrađen na ušću Male rijeke u Moraču, zbog opasnosti od turske pohare, premješten je polovinom XVIII vijeka, na lokaciju Duga na ulazu u kanjon Platije…

Posebno mjesto među crkvama i manastirima podignutim u doba Petrovića zauzima Manastir Ostrog, sagrađen krajem XVII vijeka. Poseban je po mnogo čemu. Manastir je ugrađen u Ostroške grede po kojima je i dobio ime. Posvećen je Svetom Vasiliju Ostroškom koji je pred kraj života službovao u ovom manastiru i obnovio ga, o čemu svjedoči zapis:

,,…сагради се сија свјатаја и свјаштенаја церков, во име часнаго и животворјашчаго креста во љето 7170. года, (1662. г. од Христова рођења) а пописа се в љето 7175. (1667.) са благословенијем всеосвјаштенаго митрополита Захумскаго Кије Василије, трудом и подвигом и платоју јеромонаха игумана Исаија ва унук перваго свјатаго и преподобнаго оца нашего Исаије, од Оногошта от села Попе. Бог да их прости, иже почеше и савршише“.

Život Svetog Vasila Ostroškog u pećinskoj crkvi – nekadašnjoj ćeliji isposnici, po vjerovanju ima višestruko iscjeliteljske moći, zbog čega vjernici svih konfesija dolaze da im se poklone i pomole za iscjeljenje bolesti, zatraže oprost od grjehova i spas duše.

Jedna od posebnosti Manastira Ostrog je i u tome što je u njemu, 8. i 9. januara 1942. godine, u organizaciji rukovodstva Narodno-oslobodilačkog pokreta Crne Gore i Boke, održana skupština crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, poznata kao Ostroška skupština. Učestvovalo je 65 delegata – predstavnika svih političkih partija predratne Jugoslavije koje su djelovale u Crnoj Gori i Boki. Na dnevnom redu je bilo jačanje borbe za jedinstvo i slobodu naroda Crne Gore i Boke… Učesnici Skupštine, nakon usvajanja rezolucije, položili su Ostrošku zakletvu:

,,Na ovom mjestu gdje su se naši đedovi zakljinjali osveti i slobodi, mi, učesnici Konferencije crnogorskih i bokeljskih rodoljuba, zaklinjemo se da ćemo ostati vjerni duhu svoga naroda, koji je u borbi za junačku slobodu stvarao svoje junake, pjesnike i svetitelje, svoje tvrđave i svoje manastire – zaklinjemo se da nećemo objesiti svoje puške dok naša pobjeda ne satre posljednjeg fašističkog krvnika, dok naša pobjeda ne osreći život naše djece i ne ograne grobove naših predaka”.

Kad je riječ o crkvenim objektima sagrađenim u doba Petrovića, ne mogu a da ne pomenem crkvu Svetog Spasa na Grahovcu. Podignuta je kao spomenik u čast velike bitke koja se tu odigrala 1858. godine i pobjede crnogorske vojse u toj bici. Podignuta je na mjestu gdje se nalazio šator komandanta turske vojske Husein-paše.  Crkva je izgrađena 1864. godine po naredbi knjaza Nikole i njena izgradnja je počela u utorak, a završena u četvrtak – na Spasovdan, baš kao i sama bitka na Grahovcu.

 

CRKVENI OBJEKTI U BOKI

Istorija Boke je slična istoriji stare Crne Gore, samo su osvajači bili drugi. Boka je, najvećim svojim dijelom, tokom XV vijeka potpala pod mletačku vlast. U XVI i XVII vijeku pojedini djelovi Boke bili su i pod turskom vlašću. Od kraja XVIII vijeka u Boki se smjenjuju habzburška, ruska, francuska i na kraju austrijska vlast koja je ostala do 1918. godine.

Ovaj period je u Boki ostavio značajno graditeljsko nasljeđe, gdje se posebno izdvajaju palate, crkveni objekti i vojne tvrđave.

Najznačajnije crkve izgrađene u tom vremenu su Gospa od Zdravlja, podignuta u XV vijeku na brdu Sveti Ivan iznad Starog grada Kotora. U istom vijeku podignuta je i Gospa od Milosti u Tivtu. Kotorska crkva Sv. Eustahija u Dobroti sagrađena je u XVIII vijeku. Crkva u Prčanju, posvećena Rođenju Bogorodice, izgrađena je u periodu od 1789. do 1809. godine po projektu venecijanskog arhitekte Bernardina Makarucija. Crkva Svetog Nikole u Perastu, sa zvonikom visokim 55 m, podignuta je 1616. godine po  projektu koji je uradio mletački arhitekta Đuzepe Beati (Giuseppe Beati)…

Posebno mjesto u graditeljstvu sakralnih objekata zauzima Gospa od Škrpjela u Perastu. Podignuta na vještačkom ostvcetu, nastalom nasipanjem kamenja oko hridi (škrpjel), koje se obavlja 22. jula, a datira još od 1452. godine i traje do danas. Prvobitna crkva posvećena Uspenju Bogorodice sagrađena je polovinom XV vijeka.

Redovnim nasipanjem ostrvce se uvećalo pa je u periodu od 1710. do 1725. godine crkva dograđena i dobila sadašnji izgled. Dogradnju crkve je projektovao arhitekta Ilija Katičić, a radove su izvodili Vuk Kandijot iz Dobrote i Petar Dubrovčanin.

Na brdu iznad Kamenara u Boki, podignuta je 1704.  godine crkva Svete Neđelje. Vijek kasnije, 1804. godine u  Starom grtadu u Budvi podignuta je crkva Svete  Trojice. Nešto kasnije, 1831. godine, na Savini kod Herceg Novog, sagrađena je velika crkva posvećena Uspenju Presvete Bogorodice, koju je gradio Nikola Foretić sa Korčule…

(Nastaviće se)

 

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXV): Najstarije džamije na području Crne Gore

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonića, priče o ,,kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali”. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

U drugoj polovini XV vijeka Turci zaposijedaju najveći dio Balkana. Nakon zauzimanja Skadra zaključuju sporazum sa Venecijom 1479. godine napadaju Crnu Goru i osvajaju veći dio njenih teritorija. Uporedo sa osvajanjima počinje i izgradanja vjerskih objekata. Negdje su gradili nove, a negdje postojeće crkve pretvarali u džamije.

Po nekim izvorima najstarija džamija podignuta na prostoru sadašnje Crne Gore (sa teritorijama koje prije osvajanja nijesu pripadale Crnoj Gori) je džamija sultana Murata II (Gornja džamija) u Rožajama, podignuta 1450. (ili 1455). Nešto kasnije, 1471.  godine, sagrađena je  Gradska džamija u Bijelom Polju i  Stara (carska) džamija u Plavu.  Vijek kasnije, 1570. godine, podignuta je Husein-pašina džamija u Pljevljima.

Stara ili Drvena džamija, podignuta 1471. godine najstarija je građevina u Plavu i jedna od najstarijih džamija u Crnoj Gori. Podignuta u vrijeme vladavine sultana Mehmeda II Osvajača i po njemu dobila ime Carska džamija. Prednji dio džamije izgrađeni su od drveta, pa je poznata i pod imenom Drvena džamija.

Među najstarije na prostoru Crne Gore spadaju pljevaljske džamije:  Hadži Zekerija džamija – Serhat (1607.g.), Hadži rizvan Čauš džamija (1609.g.) i Hadži Ačijina džamija (1763.g.); zatim Kučanska džamija u Rožajama (1779.g.); Redžepagića džamija u Plavu (1774.g.); Džamija sultan Ahmeda I, sagrađena u Gusinju od 1603. do 1617.g., stradala u požaru 1746/7. godine; Čekića džamija (1687.g.) i Vezirova džamija (1765.g.) u Gusinju.

Najstarije ulcinjske džamije su Lamova u Novoj mahali (1689.g.), Kalaja u Starom gradu (1693.g.), Pašina na Pristanu (1719.g). Omerbašića džamija, podignuta 1662.  godine, najstarija je u Baru. Među najstarijim džamijama u ovom gradu je i Derviš Hasanova džamija u Starom Baru iz 1723. godine

Džamija sultana Ahmeda III, podignuta 1704. godine, prva je džamija u Spužu, a 1723.  godine podignuta je i džamija Husein-age Mićukućića.

Pred kraj XVII vijeka u Nikšiću je podignuta Donjogradska džamija, zatim Hadžidanuša koju je u prvoj polovini XVIII vijeka podigao hadži Husein Danević, Rišnjanin. Glavna i najveća džamija u Nikšiću bila je Pašina džamija, koju je podigao ,,izvjesni Mehmad-paša”. Četrvrta i jedina džamija u Nikšiću koja i danas postoji je Hadži Ismailova džamija, koju je ,,o svom trošku podigao nikšićki trgovac hadži Ismail Lekić, iz grudskog bratstva Mehmednikića 1807. godine (1219. po hidžri)”. U okolinI Nikšića (Onogošta) postojale su i džamije u Kazancima, Crkvicama, Goranskom i Grahovu. Nikšić je oslobođen od Turaka 1877. godine. To znači da su sve pomenute džamije sagrađene prije toga.

Najstarija podgorička i jedna od najstarijih džamija na području sadašnje Crne Gore bila je džamija Mehmed Fatiha. Pretpostavlja se da je izgrađenja 1474. godine u blizini ušća Ribnice u Moraču. Srušena je 1890. godine. Glavatovića džamija je podignuta početkom XVIII vijeka, Hadži Mehmed-paša Osmanagić sagradio je krajem XVIII vijeka Sahat kulu i džamiju, koju zbog toga što su je održavali Lukačevići, nazivaju i džamija Lukačevića. U njenom dvorištu je turbe graditelja, Mehmed-paše Osmanagića, gdje je i pokopan. Među najstarijim džamijama je i Nizamska džamija, za koju se pretpostavka da je sagrađena 1476. godine ispod brda Dećić kod Tuzi. U XVII vijeku je sagrađena Dračka džamija, a 1770.  godine džamija u Dinoši…

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

FELJTON

VELIZAR RADONJIĆ: HRONIKA GRADITELJSTVA U CRNOJ GORI (XXIV): Cetinjski manastir

Objavljeno prije

na

Objavio:

Monitor prenosi djelove iz Hronike graditeljstva Crne Gore, Velizara Radonjića, priče o „kratkim trenucima raskošne svjetlosti i o ljudima koji su tu svjetlost stvarali“. Nastavljamo sa pričom o izgradnji vjerskih objekata koji predstavljaju posebno značajan dio graditeljskog i kulturnog nasljeđa Crne Gore

 

Nakon preseljnja prijestonice na Cetinje i sređivanja stanja u državi, Ivan Crnojević je od 1483. do1844. godine podigao na Ćipuru Cetinjski manastir. „V ime Rožestva ti presveta Bogorodice, sazidah si sveti xram tvoj v leti 6992 (1483/1484)“, u kome je i sahranjen 1490. godine.

Ivan Crnojević je  4. januara 1485. godine izdao manastiru osnivačku povelju „u Rece“, to jest na Obodu, kojom je novu zadužbinu obdario posjedima i prihodima, „vrlo skromnim doduše, jer su i njegove mogućnosti bile male“. Osnivačkom poveljom, u sporazumu s ondašnjim mitropolitom zetskim Visarionom, Ivan je odredio da „sveštenejši otci arhijereji“ sa svom „bratijom“ moraju održavati „opštežitije“ bez obzira na visinu manastirskih prihoda i da niko ne smije „ništa stezati ni u svoju kjeliju držati“.

Krajem XVII vijeka, u doba Morejskog rata, skadarski paša Sulejman Bušatljia dva puta zauzima Cetinje. Prilikom prvog pohoda 1685. godine opljačkao je manastir, a 1692. godine ga porušio do temelja.

Slučaj je htio da je nekoliko mjeseci prije rušenja manastira, na Cetinju boravio mletački arhitekta Frančesko Barbijeri. Svoj boravak na Cetinju je iskoristio da snimi manastir i napravi situacioni plan koji se čuva u Mletačkom muzeju.

Crnogorske vladike su više puta obnavljale manastir, a skadarske paše ga uporno rušile. Vladika Petar I Petrović, poslije još jednog rušenja, obnavlja manastir 1786. godine. Nakon smrti i proglašenja za sveca vladike Petra I Petrovića 1834. godine, njegov ćivot je smješten u Cetinjskom manastiru gdje se i sada nalazi. Manastir je više puta obnavljan, a sadašnji izgled je dobio 1927. godine.

Na mjestu prvobitnog manastira na Ćipuru kralj Nikola Petrović je 1886. godine podigao dvorsku crkvu, posvećenu Rođenju Bogorodice. U njoj su zemni ostaci Ivana Crnojevića, a od 1989. godine i zemni ostaci kralja Nikole, kraljice Milene i princeza Ksenije i Vjere preneseni z San Rema.

U XV i XVI vijeku podignuti su Manastir Svete Trojice kod Pljevalja, Pivski manastir, Crkva Sv. Nikole u Nikoljcu kod Bijelog Polja, crkva u Tvrdošu…

Preseljenje Pivskog manastira: Pivski manstir je podignut između 1573. i 1586. godine na obali rijeke Pive, nedaleko od Plužina. Podigao ga je mitropolit hercegovački Savatije Sokolović. Manastirska crkva posvećena je Uspenju Presvete Bogorodice.

Manastir je 1982. godine, prilikom izhradnje HE Mratinje, razgrađen i preseljen na višu kotu, na lokaciji Sinjac.

Preseljenje je trajalo punih 13 godina. Izvršeno je detaljno snimanje i mapiranje kompletnog manastira. Svaki kamen je obilježen i svaki kvadratni santimetar fresaka. Nakon preseljenja svaki kamen je postavljen na označeno mjesto na kom je bio prije preseljenja.

Preseljenje manastira, poduhvat koji do tada nije bio poznat u svijetu, izveli su stručnjaci i radnici Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture sa Cetinja, zajedno sa kolegama iz cijele Jugoslavije i svijeta, ekspertima UNESKO-a, Instituta za očuvanje kulturnih vrijednosti iz Rima. Pored institucija treba odati priznanje i pojedincima koji su ovaj projekat iznijeli na svojim leđima: Anika Skovran, Dušan Nonin, Ljubomir Ivanišević i čitava armija njihovih saradnika i neposrednih izvršilaca ovog izuzetno složenog projekta.

 

(Nastaviće se)

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo