U prilog tvrdnje da proglašenje „nacije“ nije bio nikakav objektivno konstitutivni čin nego samo pravno deklarativna normativna odredba koja je proizvela dalekosežne posljedice, te da je ono što se označava terminom „nacija“ tek puka opsjena, formalna oznaka, etiketa, virtuelna kategorija, navešćemo nekoliko nepobitnih činjenica

Pojam nacije formiran je krajem XVII vijeka. Ne nacija. Tada su neke države – primarno evropske kolonijalne sile, utisnule sopstvenički žig na svoju cjelokupnu populaciju i proglasili ih jednakim na osnovu činjenice da su svi oni vlasništvo države. U realnosti, „nacija“ nije nikakav viši oblik političke organizacije, kako se neosnovano tvrdi. Razgraničenje kategorija „narod“ i „nacija“ i praksa osporavanja statusa „nacije“ mnogim narodima, u osnovi su hegemonistički motivisani politički projekti.

U prilog tvrdnje da proglašenje „nacije“ nije bio nikakav objektivno konstitutivni čin nego samo pravno deklarativna normativna odredba koja je proizvela dalekosežne posljedice, te da je ono što se označava terminom „nacija“ tek puka opsjena, formalna oznaka, etiketa, virtuelna kategorija, navešćemo nekoliko nepobitnih činjenica. Kao prvo, nijedan  pripadnik novoosnovane „nacije“, ni u jednoj državi svijeta nije postao nešto drugo nego što je do tada bio, što znači da je dotadašnji demografski, rasni, etnički, kuturni, duhovni, obrazovni i svaki drugi  sastav stanovništva svih država svijeta ostao u dlaku isti i nakon promovisanja trika zvanog „nacija“.

Kao drugo, da pripadnost „naciji“ ne sadrži nikakvu realnu osobinu ni trajno svojstvo, vidi se pri promjeni imena države: brisanjem imena „Jugoslavija, izbrisani su i „Jugosloveni“. Ako se pripadnik jedne „nacije“ trajno preseli u drugu državu, postaje pripadnik te druge „nacije“ – kao kada igrač pređe iz jednog kluba u drugi. Svjesne toga, mnoge države više ne tolerišu dvojno državljanstvo jer žele uspostaviti trajno vlasništvo nad svim pripadnicima svoje „nacije“!

Nadalje, karakter svakog odnosa određuje status aktera u ekstremnim ili/ili situacijama a ne u okolnostima njhove harmonične koegzistencije. Da život svake porodice počiva na postulatu neprikosnovenog autoriteta roditelja a ne obratno, postaje vidljivo tek kada se među njima desi otvoren konflikt; ako ne pomognu argumenti, roditelji uvijek mogi poslati djecu u krevet, djeca roditelje nikada. Iako  je autoritet države nad pripadnicima „nacije“ u principu isti, u praksi je daleko radikalniji i proteže se na pravo države na život i smrt svih pripadnika „nacije“. Ekstremna situacija objave rata demonstrira pravo države da uvođenjem prijekog suda legitimira to pravo strijeljanjem dezertera iz svoje „nacije“. Skrivena, sveprisutna logika neograničene vlasti države nad svim svojim stanovnicima, omogućena uvođenjem virtuelne kategorije „nacije“, odredila je i odnos savremeanih država prema (još) nerođenoj djeci. Iako je većina savremenih država deklarativno snažno religijski utemeljena, iako sve monotoeističke religije izričito zabranjuju prekid trudnoće (osim ako porođaj ugrožava život majke), abortus je legaliziran praktično u svim državama svijeta. Razlog: nerođena djeca nisu (još) upisana u vlasnički spisak države. Čim se djeca rode i upišu u taj spisak, država preuzima ulogu vlasnika koji rigorozno štiti svoje pravo nad njima. Iz istih motiva država bez dvoumljenja daje apsolutni prioritet životu majki (koje su, kao pripadnice „nacije“, vlasništvo države), nad životima njihove (još) nerođene djece (koja nisu upisana u rubriku „nacije“ kao vlasništvo države). Da je  vlasništvo države nad svim pripadnicima „nacije“ srž ovog odnosa, potvrđuje i sve raširenija praksa nekih od najrazvijenijih država svijeta da u ime zaštite djece, prisvaja pravo trajnog oduzimanja djece od roditelja koji se o njima nedovoljno ili neadekvatno brinu o:  svojoj djeci? Ne! Iz perspektive države, rodivši djecu, roditelji su samo stekli pravo i preuzeli obavezu da se o njima brinu ali ne kao o svojoj djeci nego kao o vlasništvu države, koja ih je njima povjerila na čuvanje.

Opsjenom zvanom „nacija“, država je čovjeku oduzela ono što ga čini čovjekom  – slobodu!

Medinski Ustav, koji je napisao Muhamed a.s., objavljen 622. godine –prvi je dokument u istoriji koji eksplicite promoviše slobodu vjeroispovijesti kao temeljno ustavno pravo. Da bismo shvatili koliko je Medinski Ustav bio ispred svega što se dešavalo u Zapadnoj Evropi, podsjećamo da je proglašen cijelih 1167 godina prije Francuske revolucije

Cijeli svijet zna da je Zapad tolerantan i da je tolerancija tekovina Zapadnog društva, kao što zna i da je Orijentalno društvo bilo i ostalo despotsko i netolerantno do dana današnjeg! Kao dokaz, navodi se rasprava filozofa Džona Loka, Pismo o toleranciji (John Locke, A Letter Concerning Toleration, 1685 – 1686). Tekst zapravo sadrži dva pisma, napisana u vrijeme dok je Lok živio u  Holandiji kao prognanik i ima status kamena temeljca Zapadne tolerancije i liberalizma, prva rasprava u historiji o potrebi i opravdanosti  tolerancije kao državne politike u do tada netolerantnoj historiji svijeta.

U prilog ove tvrdnje,  navode se slijedeći argumenti:

1. Država štiti spoljne interese građana (život, slobodu, i imovinu), dok se crkva brine o spasenju njihovih duša; 2. U vjeri nema prinude, što znači da sveštenstvo ne može legalno koristiti nasilje da nametne vjerske istine, zato što istinska vjera počiva na unutrašnjem uvjerenju koje se ne može nametnuti; 3. Crkva nema moć nad građanima. Crkveni velikdostojnici nemaju jurisdikciju u građanskim i svjetovnim stvarima, niti mogu koristiti državu u vjerskim raspravama. Moć crkve ograničava se zbog javne sigurnosti u slučaju da prekrši građanske zakone ili ugrozi  mir i temelje države. Sve ovo važi samo za anglikansku enlgesku crkvu kao jedino dozvoljenoj religiji u državi. Rimokatoličanstvo je zabranjeno jer znači podaništvo vjernika stranom vjerskom autoritetu. Judejstvo je striktno zabranjeno, kao i paganizam, dok se Islam ne spominje nijednom u cijelom tekstu.

Skoro niko ne zna (a oni malobrojni koji znaju, kriju kao zmija noge), da postoji dokument nazvan Medinski Ustav koji je napisao Muhamed a.s. – sa istom tematikom i daleko progresivnijim i tolerantnijim stavovima,  objavljen 622. godine – ravno 1063 godine prije Lokove tasprave, prihvaćene kao „prve u historiji“(??). Ponovićemo još jednom: Hiljadu šezdeset tri godine prije svima poznatog i navodno prvog! Objavljen u gradu Medini, po čemu je i dobio naziv, ovaj dokument od tada do danas je stub svih islamskih država,  prvi te vrste u historiji. Ovim Ustavom mir, vjerski pluralizam, uzajamno poštovanje i jednakost svih građana, bez obzira na naciju, rasu, pol i bilo koje druge razlike, pomovisani su u najviše vrijednosti medinske zajednice.

Za ilustraciju,  član 47 izričito štiti osnovna ljudska prava svih građana, u koja ubraja: jednakost, pravo na slobodnu saradnju, slobodu savjesti u vjeri, slobodno javno i privatno praktikovanje vjere, uključujući Judejstvo i hrišćanstvo („slijedbenika Knjige”). U poređenju sa vjerskom isključivošću Lokove koncepcije jedne vjere u jednoj državi, član 25 Medinskog Ustava specifično naglašava da su, uz Jevreje i Hrišćane, kao Narode knjige, i Arapi pagani koji žive u Medini,  slobodni da javno i privatno praktikuju svoju vjeru bez ikakvih ograničenja. Odredbama sadržanim u članovima 26 – 35, nabrojane su sve zajednice Jevreja i sva mjesta u kojima žive Jevreji, uz napomenu da se njihovi saveznici i bliski prijatelji smatraju jednkim njima i da uživaju ista prava, što potvrđuje da je Medinski Ustav prvi dokument u historiji koji eksplicite promoviše slobodu vjeroispovjesti kao temeljno ustavno pravo. Da bismo shvatili koliko je Medinski Ustav bio ispred svega što se dešavalo u Zapadnoj Evropi, podsjećamo da je proglašen cijelih 1167 godina prije Francuske revolucije (1789) i punih 1376 godina prije Engleske (UK), gdje je isto pravo postalo ustavno 1998. godine (Human Rights Act), a stupilo na snagu 2000. godine!

Kako shvatiti totalno ignorisanje ovog veličanstvenog, blistavog, najznačajnijeg dokumenta političke historije svijeta i njegove isto toliko duge dosljedne primjene u praksi svih islamskih država između ostalog, prisutnih i na tlu Evrope punih 14 stoljeća!?

Ne znam zašto pitam, kad i ja znam da znate!?

Ferid MUHIĆ

Nakon ukidanja kolonija, kolonijalne sile nisu izgubile dominantni položaj. Gdje su mogle, zadržale su ga bez izmjena; gdje su procijenile da bi od produženog status quo stanja imale više štete nego koristi, primijenile su mekše forme političkog, ekonomskog i  kulturnog uticaja dok su, uz različite nivoe vojnog prisustva, zadržale kontrolu nad teritorijama najvećeg broja bivših kolonija. U sofisticiranijoj formi, upravo taj model neokolonijalizma čini okosnicu organizacije, djelovanja i ciljeva EU

Možda ovo neki i znaju ali je činjenica da o tome niko ne govori: EU je utemeljena na principima neokolonijalizma! Da podsjetimo: nakon ukidanja kolonija, kolonijalne sile ipak nisu potpuno izgubile svoj dominantni položaj. Tamo gdje su mogle, zadržale su ga praktično bez izmjena; tamo gdje su procijenile da bi od produženog status quo stanja imale više štete nego koristi, primijenile su mekše forme aktivnog političkog, ekonomskog i kulturnog uticaja dok su, uz različite nivoe  vojnog prisustva, zadržale kontrolu nad teritorijama najvećeg broja svojih bivših kolonija. U nešto sofisticiranijoj formi, upravo taj model neokolonijaliza čini okosnicu organizacije, djelovanja i krajnjih ciljeva EU.

Prvi ešalon članica EU uključio je, između ostalih UK, Francusku, Njemačku, Španiju, Belgiju, Holandiju, Portugaliju, Italiju, Grčku i Austriju. Sa izuzetkom Grčke, i donekle Njemačke i Austrije – sve su bile kolonijalne sile koje su stoljećima vladale bezmalo sa dvije trećine svijeta. Ujedinjeno Kraljevstvo je 31. januara. 2020. godine istupilo iz EU („Brexit“), jer su na vagi pretegle prednosti statusa  neprikosnovenog hegemona u organizaciji British Comnonwealtha koja uključuje 56 država članica, dakle dvostruko više od ukupnog broja članica EU i pokriva praktično sve strateški najvažnije dijelove svijeta.

Koristeći svoj povlašćeni položaj, prvi krug država članica EU, koji je formiran bez bilo kakvih prethodnih uslova, odmah je pristupio detaljnoj razradi kriterijuma po kojima će se usloviti prijem novih kandidata država članica. Princip prijema novih članica EU predstavlja školski primjer politike neravnopravnosti, subordinacije i miješanja u društveno-političko uređenje. U skladu sa neokolonijalističkim karakterom ovih država, kao prvi i presudni uslov sine qua non,   nametnuto je obavezno napuštanje postojećeg sopstvenog društveno političkog modela i kopi-pejst preuzimanje modela političke, ekonomske, obrazovne i kulturne organizacije država članica iz prvog ešalona, s tom razlikom što su spomenute države  u svojim kolonijama ove promjene  uvodile silom, dok države kandidati moraju da to urade same. Konkretno, kasnije primljenje članice EU – Bugarska,  Hrvatska, Češka, Estonija, Mađarska, Latvija, Litvanija, Poljska, Rumunija, Slovačka i Slovenija, morale su prethodno izvršiti radikalnu transformaciju društva u svim aspektima života. Države kandidati, kao što su one nastale raspadom SFR Jugoslavije (sa izuzetkom prethodno primljenih Slovenije i Hrvatske), uz Albaniju i Kosovo, već duže od dvije decenije čekaju, pri čemu je Makedonija bila izložena šikaniranju i vetu od strane susjeda – Grčke i Bugarske, prisiljena da promijeni državni grb, zastavu, ime države – suočena i dalje sa ultimatumom Bugarske koji zadire u makedonski nacionalni identitet i jezik. Poseban slučaj predstavlja Turska, koja je nakon ponižavajuće dugih 50 godina čekanja, ove 2026. godine, objavila da članstvo u EU više nije na njenoj listi prioriteta.

Neokolonijalistički duh EU posebno je naglašen u drastičnom forsiranju  zaborava i satanizacije novije prošlosti socijalističkih država, prosec degradiran na brutalnu ideološku lobotomiju i političku plastičnu hirurgiju. Sistem ocjenjivanja uspješnosti promjena država kandidata daje apsolutno pravo Komisiji EU i nula prava državi kandidatu. Ocjena obuhvata sve sfere društvenog života – od ekonomskog, političkog obrazovnog, zdravstvrenog i socijalnog sistema, preko promjene vjerskog kalendara u ortodoksnim državama i nedemokratskog nametanja zahtjeva LGBT zajednice, do zamjene objektivno utemeljenih naziva „majka“ i „otac“, bizarno grotesknim nazivima „prvi roditelj“ i „drugi roditelj“, uskraćivanja normalnog psihološkog i emotivnog razvoja djeci prepuštenoj istopolnim parovima…

Kada očekujete čuda od članstva u političkim organizacijama OUN, EU, NATO, dobro je podsjetiti se:

Samo se prijatelji prihvataju onakvi kakvi jesu.

(Samo one koje volimo, prihvatamo onakve kakvi jesu.)

Ferid MUHIĆ