Povežite se sa nama

OKO NAS

SEZONA NA ULCINJSKOJ RIVIJERI: Dva u jedan

Objavljeno prije

na

Sudeći po broju gostiju prvih dana septembra sezona se na ulcinjskoj rivijeri još uvijek ne predaje. Tome svakako doprinosi lijepo vrijeme, toplo more i povoljne cijene. Ovako dobroj sezoni niko se nije nadao

 

,,Vlast nas je ove sezone pustila da radimo. Granice su bile otvorene, mi nijesmo dizali cijene, dokazali smo da smo gostoljubivi i da znamo što je turizam“, kaže za Monitor vlasnik Hotela Laguna, poznati turistički radnik Zefa Delić. On navodi i da su inspekcijski organi bili na nivou. ,,Platio sam za dva mjeseca kazni u visini od 4.200 eura, ali opravdano. Za mene je najvažnije da su inspektori bili profesionalni, odnosno da se kao ranijih godina nijesu ponašali bahato i osiono“, pojašnjava Delić.

I direktor Hotela Nobel Nedžad-Ljoška Hasanaga kaže da je veoma zadovoljan ovogodišnjom sezonom. ,,Ovo je sezona koja se ne pamti, a dugo se bavim turizmom. Nadoknadili smo gubitke iz prošlogodišnje. Vanpansionska potrošnja je takođe bila dobra. Zato govorimo da je ova bila sezona dva u jedan”, ističe on.

Najzadovoljniji su svakako bili zakupci plaža. Prema riječima čelnika njihovog udruženja Prelje Škrelje, sezona je za oko 30 odsto bila bolja od rekordne 2019. On posebno ukazuje na činjenicu da su u Ulcinju došli gosti sa svih regionalnih tržišta, te da je gostiju iz Srbije bilo za tri puta više nego ranijih godina.

,,Mjesto u Crnoj Gori koje su mnogi turisti iz Srbije godinama izbjegavali postalo je hit ljeta: lokalci zapanjeni, postali su mali Beograd!”, pisao je srpski dnevnik Blic.

Naravno, uz tradicionalne Kosovare, podaci lokalne Turističke organizacije (TO) pokazuju da je gostiju iz Bosne i Hercegovine bilo koliko i turista iz Srbije – po 17 odsto od ukupnog broja. I to prijavljenih, jer je broj neevidentiranih, i pored pandemije, bio uvijek bar dva puta veći. Zato je samo po osnovu neplaćanja boravišne takse TO Ulcinj ostala je uskraćena za preko pola miliona eura.

Kako procjenjuju u TO, u špicu sezone je na ulcinjskoj rivijeri svakodnevno boravilo preko 100.000 gostiju, pa je uz tu činjenicu, potom po broju hospitalizovanih u Hitnoj pomoći, potrošnji vode i struje, te količini otpada koji je prevožen na Regionalnu deponiju Možura, Ulcinj, nakon Podgorice, po veličini bio drugi grad u državi. To se potvrdilo u posljednje tri sedmice po ukupnom broju zaraženih korona virusom.

Predsjednik Opštine Aleksandar Dabović ocjenjuje da je Ulcinj ove godine bio u epicentru ne samo crnogorskog, nego i regionalnog turizma. No, ovaj član DPS-a se istovremeno javno požalio na izostanak saradnje sa Vladom Crne Gore na nizu važnih projekata.

Da odnosi centralna-lokalna vlast nijesu dobri najbolje se vidjelo tokom radne posjete vicepremijera dr Dritana Abazovića i ministra ekonomskog razvoja Jakova Milatovića Ulcinju, kada Dabović nije pozvan da prisustvuje njihovom razgovoru sa turističkim radnicima ove opštine. Gradonačelniku Ulcinja su odgovorili iz Opštinskog odbora URA-e navodeći da je lokalna vlast ponovo pala na ispitu tokom sezone. ,,Nikada komunalni red, čistoća, buka, nelegalni objekti, parkinzi, vodosnabdijavenje, nijesu bili na ovako niskom nivou. Nemojte da budete toliki licemjeri da se kitite tuđim rezultatima, jer ste vi najmanje zaslužni za ovu sezonu. Jer, da ste se vi njome bavili ne bi se sve vaše pripreme svodile na krpljenje četiri rupe, jer toliko ste uradili za ovu sezonu”, rekao je predsjednik URA-e u Ulcinju Omer Bajraktari.

U svakom slučaju, bila je ovo još jedna u nizu stihijskih sezona, koja je odrađena prije svega umješnošću turističkih radnika. Sa druge strane, takav pritisak na ionako slabašnu gradsku infrastrukturu je naprosto nepodnošljiv i prevladan je samo ogromnom strpljivošću mještana i gostiju.

,,Iako se kao građani opravdano veselimo dobrim rezultatima turističke sezone, ne smijemo dopustiti da u trenutnoj euforiji zaboravimo na širu sliku odnosno na nužnost održivog i odgovornog razvoja turizma”, kaže za Monitor sekretar za privredu i ekonomski razvoj Opštine Ulcinj dr Agron Ibrahimi. On smatra da se raniji gubici ne smiju nadoknađivati po svaku cijenu i na način koji je dugoročno štetan za ulcinjski turizam i za cijelu zajednicu.

,,Mi smo maksimalno iskoristili priliku koja nam se ukazala. Ali, pandemija ne smije biti alibi za devastaciju obale, bespravnu gradnju, nezakonito svojatanje plažnog prostora, nepoštene poslovne prakse, komunalne i saobraćajne probleme, buku”, zaključuje naš sagovornik.

 

Pet miliona dnevno

„Prosječna potrošnja po danu po turisti je oko 58 eura”, saopšteno je u julu iz Turističke organizacije Bar. Takve podatke nijesu saopštile institucije u Ulcinju, niti je to ovdje slučaj bilo koje godine.

No, neke grube procjene mogu se lako obaviti. Ako se, na primjer, računa da je prosječna potrošnja (uključujući i smještaj) u Ulcinju 50 eura, a da je u špicu sezone svakodnevno boravilo oko 100.000 gostiju, onda se zaključuje da se u samo jednom danu u ovoj opštini prihoduje pet miliona eura. Ne uzimajući u obzir potrošnju posjetilaca koji dolaze iz drugih destinacija i borave tokom dana na prekrasnim ulcinjskim plažama i kupalištima.

Iz Uprave prihoda i carina navode da poslije Budve, najveći fiskalni potencijal na Primorju ima Ulcinj. Ali, ova opština je po svim ostalim pokazateljima, uključujući prosječnu zaradu, najnerazvijenija na Primorju. Logično, ukoliko se ima u vidu podatak da je u ovu opštinu iz državnog budžeta već godinama investirano tek jedan euro po glavi stanovnika!?

Stoga su i iz Vlade Crne Gore obećali da će u budžetu za 2022. godinu Ulcinj imati posebno mjesto.

                                                                                                   Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo