Povežite se sa nama

DRUŠTVO

Srbija optužuje Darka Šarića?

Objavljeno prije

na

Anti-kokainska akcija američke Agencije za suzbijanje narkotika (DEA) i bezbjednosnih službi zemalja Južne Amerike je nastavljena kada je u kući u predgrađu Buenos Ajresa zaplijenjeno 492 kilograma droge. Kokain je bio skriven u specijalno za tu svrhu izolovanom tajnom podrumu u zidu otvora za lift u zgradi u kojoj su boravile osobe iz Srbije i Crne Gore. Radi se o osobama koje su već osumnjičene za prebacivanje 2,2 tone kokaina zaplijenjenog 15. oktobra u Urugvaju. Srpska Bezbjednosno-informativna agencija (BIA) bila je takođe uključena u akciju Balkanski ratnik. Argentinska televizija Telefe lansirala je dopunjen policijski izvještaj o akciji tokom koje je obavljena rekordna zaplijena kokaina. U izvještaju je, prenosi srpski tabloid Alo, „kao mozak operacije imenovan Darko Šarić (star 38 godina)”. Darka Šarića su Argentinci označili kao vođu, organizatora i ,,veliki mozak” čitave operacije. ,,Ovaj čovjek, koji je u Srbiji inače ugledni biznismen, nije uopšte dolazio u Argentinu, već je sve obavljao iz Srbije”, prenio je Telefe. Alo podsjeća na nezvanične informacije da je Šarić navodno tijesno sarađivao sa Sretenom Jocićem, alijas Jocom Amsterdamom, koji je optužen za organizovanje ubistva Iva Pukanića. Pravosudni organi Argentine su izdali potjernice za srpskim i crnogorskim državljanima Nenadom Novakovićem, Draškom Vukovićem, Borisom Labanom, Markom Pandrcem i Igorom Stjepovićem, koji na prostoru Latinske Amerike borave više mjeseci.

Zahtjevom Specijalnog tužilaštva za proširenje istrage do sada je u Srbiji, prema Večernjim novostima, obuhvaćeno 17 osoba. U Srbiji su uhapšeni i Dejan Dakić, Miloš Pandrc, Radan Adamović, te Beranci Miloš Krgović i Dragan Labudović . Od Labudovića je oduzet luksuzni BMV iksm, šest crnogorskih tablica, kao i 540.000 eura.

Specijalno tužilaštvo je podsjetilo da je pokrenulo krivični postupak protiv Željka Vujanovića, Marka Vorotovića i Nikole Pavlovića zbog sumnje da su kao organizatori i pripadnici međunarodne kriminalne grupe nabavili zaplijenjeni kokain radi njegovog transporta i prodaje u Evropi.

Međutim, ni srpska policija, ni njihova tajna služba, niti tužilaštvo nijesu se zvanično oglasili povodom izvještaja da je argentinske policija Darka Šarića označila kao vođu grupe.

Beogradska Politika piše da će sljedeći potez srpskih vlasti biti krivična prijava protiv osumnjičenih organizatora, a zatim i raspisivanje potjernica.

,,Prema našim saznanjima”, citira Politika izvor blizak tamošnjem Savjetu za nacionalnu bezbjednost, „oni se trenutno nalaze u Crnoj Gori, gdje ih od pravde čuva čovjek za koga se vjeruje da je narkobaron broj jedan na ovim prostorima. Osumnjičeni organizatori su braća, ali vjerujemo da su oni samo izvršioci naloga jednog daleko moćnijeg čovjeka”.

Čovjek za koga se sumnja da stoji iza dvojice osumnjičenih organizatora, piše Politika, poznat je kao „neformalni kralj crnogorskog podzemlja”. Pretpostavlja se da je on obezbijedio oko 120 miliona američkih dolara koliko je plaćen zaplijenjeni kokain i da je organizovao kontakt u Kolumbiji preko kojeg je droga nabavljena.

Međutim, izgleda da još ne postoje materijalni dokazi ili bilo kakvi tragovi da je ,,neformalni kralj crnogorskog podzemlja” osumnjičenim organizatorima dao nalog da se kokain nabavi i transportuje.

Sagovornik Politike”tvrdi da će poslije podnošenja prijave protiv osumnjičenih organizatora šverca kokaina i raspisivanja potjernica biti podnijet zahtjev za oduzimanje njihove imovine. U njihovom vlasništvu se nalazi više desetina lokala u Srbiji, kao i najmanje dva hotela. Takođe, oni su vlasnici i više desetina stanova i luksuznih automobila, kao i klubova i diskoteka.

Zavidnu imovinu posjeduju i u Crnoj Gori: vlasnici su hotela u Budvi, nekoliko poznatih klubova i jednog fudbalskog kluba. Osumnjičeni organizatori šverca kokaina su označeni u policijskoj Beloj knjizi MUP-a Srbije kao članovi zloglasne grupe Amerika koja je, navodno, poznata po svojim dobrim vezama sa kolumbijskim narkokartelima, ali i sa italijanskim kriminalcima u Sjedinjenim Američkim Državama.

Beogradski Glas javnosti je objavio verziju po kojoj je DEA, kao moguće naručioce ukupno tri tone kokaina iz Urugvaja, označila petoricu „barona kokaina” iz Srbije i Crne Gore.
Jednom od njih – koji se u dopisu DEA navodno vodi pod šifrom Baron C – prije mjesec dana već je privremeno oduzet jedan objekat u Crnoj Gori, na osnovu rješenja Specijalnog suda u Beogradu, gdje mu se sudi u odsustvu. Ovaj kontroverzni srpski biznismen, za kojim je iz Beograda raspisana Interpolova potjernica, vlasnik je i osnivač niza firmi u zemlji i inostranstvu koje se bave prodajom i distribucijom vina, papira, kao i nekretninama. Njegova zvanična imovina procijenjena je prošle godine na oko 650 miliona eura!
Isti medij navodi da je sljedeći u dopisu DEA Baron B, kralj crnogorskog i balkanskog podzemlja. Navodno ima veći uticaj i bogatstvo od samog premijera Mila Đukanovića. Smatra se da je njegov udio u kokainskom plijenu oko trećine. Takođe, vjeruje se da novac pere preko sporta i ugostiteljstva, kao i da kontroliše igre na sreću. Bavi se turizmom i zabavom, strasni je ljubitelj fudbala i rasnih konja i vlasnik nekoliko atraktivnih nekretnina i kasina na primorju.
Glas javnosti piše da se ime pomenutog ,,barona” dovodilo u vezu i sa italijanskim mafijašima kojima je navodno pružao zaštitu i za to dobijao dio od šverca cigareta. Sve do sada uspijevao je da se izvuče iz svake zamke, zahvaljujući, vjeruje se, zaštiti koju uživa od samog državnog vrha.
Najjači srpski igrač u kokainskom lancu, prema Glasu javnosti, jeste Baron K, rođeni Beograđanin koji je postao ekspert u rasturanju kokaina na sitno, preko razgranate mreže manjih dilera. Taj novac uložio je u građevinske poslove i kupovinu nekretnina po Srbiji i inostranstvu. Priča se da je vlasnik kladionice, a dovodio se i u vezu sa fudbalskim transferima. U Beloj knjizi o kriminalu MUP Srbije pominje se kao osnivač i vođa novobeogradskog klana. Trenutno, tvrde upućeni, živi na relaciji Beograd – Južna Amerika.
Javnosti najmanje poznat, ali dovoljno jak da „uposli” krak kokaina ka Italiji je Baron D1 sa sjevera Crne Gore koji pripada novijoj generaciji velikih narkodilera.
Totalno iznenađenje za balkanske policije je Baron D2, jer je oduvijek važio za mafijaškog atentatora na poznate ličnosti. Ne razmeće se ni kešom ni nekretninama. Prema procjenama DEA, njemu je bio namijenjen najmanji dio kokainskog kolača.
Prema nezvaničnim informacijama iz dosadašnje istrage, konci u krijumčarskom lancu su povlačeni iz Crne Gore, piše beogradski tabloid Alo.
Navodno je riječ o Darku Šariću, kontroverznom biznismenu iz Pljevalja i vlasniku brojne imovine u Crnoj Gori i Srbiji koja se vodi na njegovog mlađeg brata Duška.
Srpska policija bi, spekuliše štampa u Beogradu, uskoro trebalo da podnese krivične prijave protiv braće Šarić, koji se nalaze u Crnoj Gori.

Ubistva

U međuvremenu, policije nekoliko zemalja rade i na prikupljanju dokaza koji bi srpsko-crnogorski narko-klan doveli u vezu i sa ubistvima u Mostaru i Barseloni.
Sumnja se da ovaj klan stoji iza ubistva Beranca Branislava Obradovića u Mostaru, čije je tijelo nađeno u bunaru 14. oktobra ove godine, samo dan prije nego što je u luci u Urugvaju zaplijenjeno 2,2 tone kokaina. Bosanska policija je uhapsila je dvije osobe i raspisala potjernicu za petoricom osumnjičenih, a kao organizator zločina imenovan je Mostarac koji ima i državljanstvo Njemačke. Sumnja se da taj klan stoji i iza likvidacije barskog pomorca u Barseloni, čije je tijelo nađeno u zapaljenom džipu. Pomorac je, inače, bio prijatelj nestalog Slobodana Radonjića, čiji je otac bio poslovni partner Branislava Šaranovića koji je nedavno ubijen u Beogradu.

Rade za rusku mafiju

Advokat i nekadašnji šef beogradske kriminalističke policije Marko Nicović smatra da srpsko-crnogorski narko kartel radi za rusku mafiju, glavnu u distribuciji kokaina i najjaču u kontaktima sa kolumbijskim i argentinskim kartelima.
,,Ruska mafija koristi lokalne mafije kako bi servisirali njihove velike projekte, jer crnogorska mafija, pa ni srpska nema taj novac. Radi se o cifri od stotinu miliona eura, koje mafije sa ovih prostora ne mogu da imaju”, navodi Nicović

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

DRUŠTVO

ZLOUPOTREBE DJECE U POLITIČKE I VJERSKE SVRHE SVE UČESTALIJE: Pošast pred kojom žmurimo

Objavljeno prije

na

Objavio:

Nedavni slučaj zloupotrebe djece u političke i vjerske svrhe na Cetinju nije prvi te vrste u našoj državi. Slično se događalo i tokom trajanja litija prošle godine, kao i za vrijeme predizbornih kampanja. Pa čak i u školama. Na sve brojnije  primjere kršenja osnovnih prava djeteta institucije ne reaguju

 

Fotografija koja je osvanula na društvenim mrežama sa protesta građana na Cetinju minulog vikenda, kojim su tražili ostavku premijera Zdravka Krivokapića, sablaznula je javnost u Crnoj Gori. Na njoj su dječak i djevojčica, obučeni u majice sa političkim porukama: Pucaj! Ne možeš mi ništa. Ja sam šćer (sin) Crne Gore, mene metak neće! Meni pancir ne treba, ja imam crnogorsko srce. Nije to prvi slučaj zloupotrebe djece u političke i vjerske svrhe u našoj državi. Ta pojava zabrinjavajuće raste.

Kristina Mihailović, izvršna direktorica Udruženja roditelja   upozorava da se, već neko vrijeme u Crnoj Gori ne vodi računa o ovakvim i sličnim zloupotrebama djece. ,,Da i ne govorimo o tome kakve im poruke šaljemo našim ponašanjem koje pokazuje neuvažavanje drugih. Sve to zajedno je već trebalo da nam upali crvenu lampicu, da se dobro preispitamo i promijenimo ponašanje, ako ni zbog čega drugog ili ni zbog koga drugog, onda upravo zbog njih – naše djece”, kaže ona u izjavi za Monitor

Nešto slično se na Cetinju dogodilo i tokom protesta 4. i 5. septembra povodom ustoličenja mitropolita crnogorsko-primorskog Joanikija. Tada je zabilježen snimak, na kom su glavni protagonisti djevojčica, ogrnuta zastavom Crne Gore, i policajac iz kordona koji je obezbjeđivao manastir. Djevojčici je neko  sugerisao da policajcu pruži ruku, nakon čega su okupljeni iščekivali da li će joj on  uzvratiti pozdrav. Jeste. Potom su pojedini mediji, bliski bivšem režimu, snimak objavili sa senzacionalističkim naslovima. Na kraju joj je ipak, pružio ruku – jedan je od njih. Zaštita identiteta i interesa djeteta, o kojima su novinari posebno dužni da vode računa prilikom izvještavanja, potpuno su izostali.

Niko od nadležnih nije reagovao – ni u jednom od dva sporna slučaja. Monitor se obratio Ministarstvu finansija i socijalnog staranja, kojim rukovodi ministar Milojko Spajić, a u čijoj je nadležnosti dječja zaštita, sa pitanjem koji su sve pravni mehanizmi koje to ministarstvo može da iskoristi kako bi zaštitilo djecu od zloupotrebe u političke i vjerske svrhe. Pitali smo i da li su do sada preduzimali neke radnje sličnim povodima. Odgovore, do zaključenja ovog broja, nijesmo dobili.

,,Naš načelan stav je nepromjenjiv – odluku o pojavljivanju djece na javnim skupovima i u aktivnostima koje nisu primarno njima namijenjene, trebalo bi donijeti u odnosu na njihov uzrast, zrelost, odnosno sposobnost da razumiju kontekst događaja, vodeći računa o najboljem interesu djeteta, što mislimo da nije bio slučaj u datoj situaciji. Važno je napomenuti da takvu odluku donose njihovi roditelju, odnosno staratelji”, kazali su Monitoru iz Sektora za prava djece, mladih i socijalnu zaštitu Institucije zaštitnika ljudskih prava i sloboda Crne Gore (Ombudsmana) povodom sporne fotografije sa početka teksta.

Andrea JELIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

SRPSKA POLICIJA TRENIRA STROGOĆU NAD KOMŠIJAMA: Vulin disciplinuje crnogorske političare

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pretres  sina premijera Krivokapića u Beogradu uz repetiranje pištolja vrhunac je neprijatnosti koje crnogorski državljani povezani sa politikom i državnim strukturama, doživljavaju od strane policije u Srbiji

 

U kasnim večernjim satima, dok je bio u posjeti sestri u Beogradu, dva policajca  Republike Srbije uperila su pištolj u sina premijera Crne Gore Zdravka Krivokapića. Na snimku koji su objavili mediji čuju se krici njegove kćerke Jelene koja policajce pita zašto to rade i obavještava ih da je riječ o štićenoj ličnosti. Iz srbijanskog Ministarstva unutrašnjih poslova (MUP) saopštili su da je riječ o rutinskoj kontroli, a Krivokapićeva porodica je nakon toga, uplašena,  napustila Srbiju.

To je bio posljednji u nizu događaja, gdje su pripadnici srbijanskog MUP-a, maltretirali crnogorske zvaničnike. Prethodno su na granici priveli i podnijeli prijavu protiv poslanice Demokratske partije socijalista (DPS) i bivše ministarke ekonomije Dragice Sekulić jer je posjedovala nekoliko tableta lijeka bromazepam. Zbog toga je srbijanska policija tereti za posjedovanje psihoaktivnih supstanci. Nešto ranije na granici su zaustavljani i zadržavani poslanici iz Crne Gore Draginja Vuksanović-Stanković (SDP), Suada Zoronjić (URA), Božena Jelušić (URA), Damir Šehović (SD), Ervin Ibrahimović (BS).

Sagovornici Monitora iza ovih dešavanja vide aktuelnog minista unutrašnjih poslova Srbije Aleksandra Vulina. On je nakon usvajanja Rezolucije o genocidu u Srebrenici u crnogorskom parlamentu javno pozvao na zabranu ulaska u Srbiju poslanicima i poslanicama koji su za rezoluciju glasali.

Iz njegovog resora nijesu se izvinili premijerovoj porodici zbog neprijatnosti, već su održali predavanje vlastima u Crnoj Gori o nadležnostima policije. Navodno je premijerov sin pretresan jer je policija primila prijavu da se u vozilu nalaze naoružana lica.

,,Naši pripadnici umiju da povise i ton dok prilaze naoružanim licima i nadamo se da to nije mnogo uznemirilo legitimisanu gospodu. Pripadnici Policijske uprave za grad Beograd ne znaju i ne treba da znaju da li je na našoj teritoriji sin predsjednika Vlade Crne Gore, niti da li ima obezbjeđenje. Nijedan pripadnik MUP-a Srbije takođe ne kontroliše kretanje članova porodice Krivokapić i njihovog obezbjeđenja. Niti imamo tu želјu, niti imamo to pravo. Da tako nešto radimo bez saglasnosti porodice Krivokapić bili bismo optuženi da ih uhodimo i ometamo”, navodi se u saopštenju srbijanskog MUP-a. Odiše cinizmom.

Advokat i bivši ministar pravde Dragan Šoć za Monitor kaže da policija u Srbiji ima ovlašćenja da reaguje i da pretrese sumnjive osobe i da niko ne treba da bude pošteđen toga. Međutim, kod aktuelnih događaja kaže da je bilo očito da su učinjeni kako bi se dobio publicitet i poslala poruka.„Neko je to, čini mi se, uradio sa namjerom da se dođe do medija i izazove incident. Očito su poslate poruke, kakve ja ne znam. Očigledno je da se poruka šalje samo onima koji se na ovaj ili onaj način ne slažu sa politikom vlasti u Srbiji“, kazao je Šoć.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

DPS I CETINJE: Decenije raznog nasilja

Objavljeno prije

na

Objavio:

Cetinje i magistrala do Podgorice vidjeli su opsadu policije  14. januara 1998.  u vrijeme prvog ustoličenja predsjednika Mila Đukanovića. Bila je to ceremonija  visokog rizika jer su nezadovoljne pristalice poraženog predsjednika Momira Bulatovića najavile proteste u Podgorici i blokadu puta do Cetinja gdje je Đukanović trebao položiti zakletvu u Vladinom domu.Velike zasluge što je on tada i postao predsjednik imao je tadašnji mitropolit Amfilohije koji mu je obezbijedio podršku SPC-a uz prijem kod patrijarha Pavla

 

Nedavno ustoličenje novog mitropolita crnogorsko-primorskog Joanikija u Cetinjskom manastiru i sukob policije sa demostrantima koji su se protivili ustoličenju na pomenutom mjestu je ponovo dovelo Cetinje u medijski fokus glavnih regionalnih i evropskih medija. Poljednji put  kada su Cetinje i magistrala sve do Podgorice vidjeli takvu opsadu policije je bilo 14. januara 1998. god. u vrijeme prvog ustoličenja predsjednika Mila Đukanovića. I tadašnja ceremonija je bila skup visokog rizika jer su nezadovoljne pristalice poraženog predsjednika Momira Bulatovića najavile proteste u Podgorici i blokadu puta do Cetinja gdje je Đukanović trebao položiti zakletvu u Vladinom domu. Nesporno je da se novoizabrani predsjednik osjećao sigurnijim na Cetinju nego u Podgorici zbog izrazito procrnogorskog sentimenta kojim je grad odisao još od početka krize i ratova u bivšoj Jugoslaviji. Velike zasluge što je Đukanović tada uopšte i postao predsjednik imao je tadašnji mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije koji mu je obezbijedio podršku Srpske pravoslavne crkve (SPC) u Crnoj Gori uz prijem i slikanje kod patrijarha srpskog Pavla. Amfilohijevi napori su na kraju doveli da Đukanović pobijedi Bulatovića sa nešto preko pet hiljada glasova razlike i spasi sebe od političke smrti, a možda i zatvora. Zauzvrat, kako to često biva u politici, petog septembra ove godine je Đukanović preko svojih udbaško-partijskih struktura sve učinio da onemogući Amfilohijevog nasljednika Joanikija da sjedne na duhovni tron Svetog Petra Cetinjskog u istoimenom manastiru.

Kao što je Crkva ranije iskorištena da pomogne Đukanoviću u osvajanju apsolutne vlasti tako je i prijestoni grad postao žrtva Đukanovićevih i DPS manipulacija i demagogije i to ne jednom ili dvaput.

Cetinje je kao opština na popisu 1991. godine imalo 20.171 stanovnika. U grad se dolazilo u potrazi za poslom. Fabrika obuće Košuta je imala 1.200 radnika, Elektroindistrija Obod koja je proizvodila rashladne uređaje i frižidere je zapošljavala 4.200 radnika od kojih je preko 1.500 došlo iz sjevernih nerazvijenih opština. Obodovi proizvodi su bili dio inventara maltene svake kuće u Crnoj Gori i izvoženi su na tržišta dvanaest evropskih zemalja što je dokazivalo njihov kvalitet.

Na Cetinju je bila i velika prevozna kompanija – Tara. Tara je u svoje doba imala preko 170 autobusa koji su saobraćali diljem bivše zemlje. Međutim, devedesete donose crne dane cetinjskoj privredi. Ono što su započele sankcije UN-a zbog Miloševićevih ratnih pohoda koje je podržavao vrh tada jedinstvene Demokratske partije socijalista (DPS) dovršila je Vlada Crne Gore sa svojim privatizacijama i „reformama privrede“. Prilikom posjete Obodu 1996. godine, tada premijer Đukanović je okupljenim radnicima izjavio „da nema Oboda, ponovo bi ga gradili“. Na kraju je od izjave ostalo samo prvi dio – da nema fabrike dok je poslovna zgrada Oboda kasnije postala zvanična rezidencija predsjednika države za vrijeme mandata Filipa Vujanovića u koju je rijetko svraćao ali u čiju rekonstrukciju je uloženo oko 1.300.000 eura poreskih obveznika. Takođe i Plavi dvor je postao predsjednikova rezidencija, izgrađen za potrebe prijestolonasljednika i sina kralja Nikole I.

Vlada Crne Gore i njeni tajkuni ne samo da su uništili velika preduzeća već ono što su kanili zadržati za sebe sele u Podgoricu i druge gradove. Fabrika lijekova, preduzeće za promet istih, očna klinika koja je donirana Cetinju iz Italije se preseljavaju u Podgoricu. Takođe se sele i Poštanski muzej, Kinoteka i Cetinjski forum. U Budvu će se preseliti sjedište Fondacije Svetog Petra.

To neće smetati DPS vlasti da osvaja glasove većine Cetinjana koji (kao i ostatak zemlje) tokom crnih 90-ih glasa Mila i Momira u vrijeme kada se razaraju Dubrovnik, Mostar, Sarajevo… DPS je forsirao narodsko logiciranje je da ih „treba glasati da ne bi bilo gore“. Međutim javlja se i jaka opozicija ratnim pokličima iz Beograda i Podgorice, prije svega predvođena Slavkom Perovićem i Liberalnim savezom Crne Gore (LSCG). Liberali postaju glavni protivnici srbijanizacije Crne Gore i šverc-komerca vrha DPS-a koji se tada transformiše od  komunista u mafijaške bosove slične onima u Italiji. Cetinjska opozicija će se otvoreno suprotstaviti i ulozi DPS-ovog „duhovnog partnera“ mitropolita Amfilohija čija je tada glavna misija da se Crna Gora što više utopi u Veliku Srbiju čiji obrisi su se naslućivali.

Đukanovićeva policija će surovo prebijati cetinjske momke zbog nošenja crnogorskih zastava i obilježja i pjevanja slobodoljubivih pjesama kojima će se isti Đukanović ogrnuti prošle nedjelje na protestima. Slavko Perović će biti pod stalnom obradom tajne policije koja je par puta optužena i za organizovanje napada na maloljetnu djecu Perovića dok su se vraćala kući iz škole.

Ostaće zapamćen događaj iz septembra 1993. godine tokom naučnog skupa Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU) i njene tada crnogorske filijale (CANU) koja je prekinuta protestima grupe građana predvođene Bobom Bogdanovićem i pjevanjem Oj svijetla majka zoro koja će kasnije postati himna Crne Gore. Tada je na skupu akademika bio prisutan i mitropolit Amfilohije koji je ustao i sa Cetinjanima zajedno pjevao buduću himnu. Demonstranti su onda prešli u skandiranje protiv mitropolita. Crnogorski predsjednik Momir Bulatović i njegovo obezbjeđenje su takođe bili meta psovki nakon što im je Bulatović pokazao srednji prst a oni njemu da je „izdajnik i kopile Slobodana Miloševića“. Šestorica mladića su na kasnijem suđenju dobili ukupno 17 godina zatvora zbog napada na predsjednika i prekidanja skupa. „Nezavisni“ sud je uzeo u obzir samo izjave ljudi bliskih vlasti i policiji.

Razdor u DPS-u 1997. godine oko kontrole poslova šverca cigareta i druge akcizne robe će javnosti biti predstavljen kao borba između „reformski orjentisanog“ Đukanovića, koji se tada sjetio da su pored njegovih unosnih privatnih poslova ugroženi i interesi Crne Gore, i Momira Bulatovića koji je zagovarao bezuslovnu poslušnost porodičnoj kriminalnoj organizaciji Slobodana Miloševića pod vidom borbe za očuvanje Jugoslavije. Ogromna većina Cetinjana se tada upecala na propagandu da je Đukanović borac za slobodnu i demokratsku Crnu Goru i da će donijeti konačni boljitak gradu pa su ga nastavili glasati. Kako su „reforme“ napredovale tako se sve više počelo osipati i stanovništvo grada. Mnogo mladih se iselilo a jedan broj njih je otišao vani „u šanu“ povremeno se vraćajući sa skupim odijelima, naočarima za sunce i satovima koje su prodavali upola cijene. Od jednog broja „šanera“ kasnije će se profilirati grupa koju će Interpol nazvati Pink Panteri. Njihova umješnost u krađama skupocjenih dijamanata po svjetskim metropolama će im donijeti popularnost u javnosti ali i kod inostranih policija. Oni će se pravdati inostranim medijima da ih je nemaština i nevolja natjerala to da rade, ali da paze da niko ne bude povrijeđen tokom pljački. Takođe Panteri tvrde da ukradeni novac donose u Crnu Goru, za razliku od Pink Pantera u Vladi Crne Gore i DPS-u koji ukradeni novac od običnih građana iznose vani.

Cetinje od industrijskog grada postaje grad penzionera i lažnih obećanja DPS-a o budućem prosperitetu. U opštini je 2007. godine živjelo preko 4.500 penzionera od kojih je preko trećine imalo penziju manju od 100 eura. U takvim okolnostima DPS-ova ponuda od 50 eura za glas na izborima je mnogima bila prihvatljiva.

Kako su se smjenjivale opštinske DPS vlasti ponavljana su obećanja o revitalizaciji grada. Najavljivana je ukrajinska fabrika čokolade u halama zatvorenog Oboda, te fabrika konoplje, da će Vlada uložiti 20 miliona samo u razvoj kulture, da će se mnoge državne institucije preseliti na Cetinje. Od svih obećanja život običnih građana se sveo na, popularno nazvano, tri K – kapela, kafić i kladionica. Na popisu stanovništva 2011,  broj stanovnika opštine je pao na 16.657 (skoro 20 posto manje u 20 godina). Broj mladog radno sposobnog stanovništva pao je za 40 posto.

Cetinjski kadar DPS-a u opštini i privredi sve više napreduje u državnoj hijerarhiji uprkos katastrofalnim rezultatima njihovog rada u opštini. Bivši direktor Oboda Miroslav Ivanišević je obećavao da će sačuvati Obod jer ga „boli muka radnika i muka građana Cetinja“. Sam Ivanišević će napredovati u Vladi i biće njen vicepremijer, ministar finansija i kasnije predsjednik Senata Državne revizorske institucije (DRI). Drugi direktor Oboda Branko Vujović je kasnije dobio šansu da svoje „uspješno“ menadžersko iskustvo dalje primjenjuje kao ministrar trgovine, pa direktor Agencije za restrukturiranje privrede i strana ulaganja i ministar ekonomije. Svaki projekat privatizacije koji je vodio završavan je brojnim kontroverzama i optužbama za korupciju dok je njegov privatni imetak rastao bez objašnjenja i prikazanih prihoda što je bio u obavezi da prijavljuje kao funkcioner. Džabe su nevladine organizacije i policija pisali krivične prijave protiv Vujovića za razne korupcionaške ili sumnjive projekte. Đukanovićevo „nezavisno pravosuđe“ je spremno sve dočekivalo i odbacivalo.

Jovo MARTINOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo