Povežite se sa nama

OKO NAS

TURISTIČKA SEZONA U ULCINJU: U sivoj zoni

Objavljeno prije

na

Nadležni su samo mogli da konstatuju: početkom avgusta na ulcinjskoj rivijeri je zvanično registrovano oko 31 hiljada gostiju. No, kako je rekao predsjednik opštine Fatmir Đeka, stvaran broj turista je bio bar tri puta veći, možda i četiri. Oni hrabriji, kao što je direktor Turističkog centra Kosova Škeljzen Rizaj, veoma dobar poznavalac turističkih (ne)prilika u Ulcinju, tvrdi da je gostiju bilo čak pet puta više nego što ih je prijavljeno, odnosno 150 hiljada, navodeći da oni dnevno troše tri miliona eura.

To je realno, ako se sa mora posmatra Velika plaža. Gotovo da više nema mjesta đe se možete osamiti. Cijelih 12 kilometara te jedinstvene pjeskovite plaže je praktično zauzeto. A po međunarodnim standardima tu se može komotno kupati oko 165 hiljada ljudi. Đe su druga ulcinjska kupališta: od Ade, preko Borove šume, Male plaže, Limana i Valdanosa, pa sve do Kruča? Još punih 21 kilometar prekrasne obale.

Uostalom, samo na potezu od Đerana pa do Ade, odnosno u naselju Štoj, u neposrednom zaleđu Velike plaže, ima oko 70 hiljada ležajeva, od kojih je tek svaki deseti prijavljen!

Ove sezone špic je, zahvaljujući prije svega lijepom vremenu i povoljnom kalendaru vjerskih praznika, trajao 35 dana, a to znači da tada u Ulcinju odmara preko 80 hiljada gostiju. Ako se zna da je od početka godine do sada na ulcinjskoj rivijeri evidentirano oko 950 hiljada noćenja, onda je lako izračunati da je toliko ostvareno samo za 12 dana u jeku sezone! Sve je drugo, dakle, ostalo neregistrovano, a radi se o broju koji je bar četiri puta veća. U Opštini Ulcinj procjenjuju da se svake godine, samo po osnovu boravišne takse, izgubi oko 1,2 miliona eura.

Za grad čiji je godišnji budžet oko 6,5 miliona eura, to je velika suma. Posebno ako se zna da bi taj novac prije svega išao za turističku promociju ove opštine.

Malo je efekta ove sezone u praksi imalo dobro zamišljeno zakonsko rješenje o elektronskoj prijavi boravka. Inspekcije su se više usredsredile na neke druge prioritete. Nastavljena je praksa većine hotelskih preduzeća i apartmana da se novac od boravišne takse ne prosljeđuje Turističkoj organizaciji, tako da su ukupni efekti znatno slabiji od očekivanih.

Ponovo se, prema zvaničnim podacima, na teritoriji Opštine Ulcinj iznajmljivanjem privatnog smještaja turistima bavi oko 1450 domaćinstava. Oni turistima stavljaju na raspolaganje blizu sedam hiljada soba sa oko 17 hiljada ležaja, dok je stvaran broj kreveta koji se nude gostima u sezoni bar pet puta veći. Zbog ogromne ponude, u Ulcinju se i u špicu može prenoćiti za pet eura. Ako se zna da se uz mještane izdavanjem kreveta u velikom broju bave i nerezidenti, odnosno oni koji u Ulcinju imaju kuće, vikendice ili stanove za odmor, a mnogi od njih su čak strani državljani, onda su ove brojke lakše shvatljive. Kao što je i logično da sve primamljivije i profitabilnije postaje sezonsko zanimanje – diler soba.

Nerezidenti su, kada im inspekcije pokucaju, uvijek puni priča o rodbini, kumovima i prijateljima koji im baš u ljeto dolaze. Naravno, uglavnom se radi o biznisu, iako je zakon sve regulisao. Prema procjeni, čak oko osam hiljada kuća, vikendica i stanova u Ulcinju posjeduju nerezidenti.

Logika da je najvažnije da mi gradimo, a da neko dođe i kupi stan ili drugu nekretninu – o prijavi boravka niko nije ni mislio u trenutku kada se se obrtali milioni, iscrpjela je naše resurse i budžete lokalnih uprava na Crnogorskom primorju, te osudila turizam, kao izuzetno osjetljivu privrednu djelatnost, na prostu reprodukciju.

U tzv. metropoli crnogorskog turizma građevinska euforija ne jenjava ni nakon posljednjih dešavanja. Prema podacima sa posljednjeg popisa Budva je grad u kojem ima pet hiljada stanova više nego stanovnika. Opštinski Sekretarijat za privredu i finansije u Budvi kroz turističku taksu legalizovao je u vikend stanovima oko 38 hiljada ležajeva, što je tri puta više nego u hotelskom smještaju na području te lokalne samouprave. U nekim dokumentima crnogorske vlade navodi se da je Budva čak prostor u kojem više nema mjesta za hotele!

No, unosnom biznisu se nije lako oduprijeti. Zato se i dalje gradi. I to soliteri, u samom srcu grada. Kvadratni metar stambenog prostora koji se, sa svom savremenom tehnikom i mehanizacijom izgradi za 500 do 600 eura, prodaje se pet puta skuplje. Onaj ko napravi jednu zgradu postaje milioner. Na taj način se zarađuju milioni, umjesto da se grade hoteli i pokušava naplatiti boravišna taksa.

Slična je situacija u Ulcinju. Hoteli učestvuju u ukupnom broju smještajnih kapaciteta sa svega oko tri odsto. I pored toga, gradnja apartmana za tržište i vila ne prestaje. Istovremeno na teritoriji te opštine ima neoporezovano oko 2,2 miliona kvadratnih metara izgrađenih površina. Samo po tom osnovu opština godišnje gubi oko dva miliona eura, što predstavlja 40 odsto njenog budžeta.

Inače, ukupni dugovi ulcinjske privrede i građana prema lokalnoj upravi za neplaćene poreze i komunalije prelaze šest miliona eura, a približno toliko su i dugovi te opštine. Dug opštine Budva je čak 20 puta veći. U svakom slučaju, rezultati ovakvog odnosa prema turizmu i prostoru su veoma mjerljivi. Sve je postavljeno naglavačke, odnosno sistem funkcioniše u interesu pojedinaca, a ne opšteg dobra, države i turizma. Zato je ova privredna grana postala najveće sivo tržište u Crnoj Gori, u Ulcinju posebno. Mjere i aktivnosti koje su do sada preduzimane garancija su da će tako ostati i narednih decenija.

Ekspresna ,,snaga države”

Kada se želi pokazati ,,snaga države” onda se lako otkriju nelegalni izdavaoci smještaja. Tako su, na primjer, početkom ove sedmice u Ulcinju kažnjeni sa po 300 eura petorica mladića sa Kosova, koji žive u Njemačkoj zato što su na Pristanu remetili javni red i mir uzvikujući nacionalističke parole. Istovremeno je sa 150 eura kažnjen Ulcinjanin, kod kojeg su oni imali smještaj, a koji nije bio registrovan.

Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo