Povežite se sa nama

OKO NAS

ULCINJSKI  PARADOKSI: Turistička sezona prolazi, građevinska kreće

Objavljeno prije

na

U Ulcinju turisti u samo jednom danu avgusta potroše onoliko koliko lokalna vlast prikupi tokom cijele godine!

 

Sredinom avgusta na teritoriji opštine Ulcinj u privatnom smještaju boravi preko 54 hiljade gostiju ili tri puta više nego što je broj registrovanih kreveta u organima lokalne uprave.

Prema riječima opštinskog sekretara za ekonomiju i ekonomski razvoj dr Agrona Ibrahimija ove godine prijavljeno je oko 18.500 ležaja u privatnom smještaju.

“Rješenja za izdavanje smještaja ima oko 1.500 stanodavaca”, kaže Ibrahimi u razgovoru za Monitor, navodeći da tek predstoji veliki posao kako bi se evidentirali svi kreveti.

Jer, ono što je na terenu, daleko je od onoga što se nalazi u opštinskim registrima. Procjene o ukupnim kapacitetima u privatnom smještaju na ulcinjskoj rivijeri variraju i kreću se od 120.000 do čitavih 180.000 kreveta!

Stoga su i podaci  koje saopštavaju iz Turističke organizacije o broju registrovanih gostiju daleko od realnosti. Tako, na primjer, u Ulcinju ovih dana zvanično boravi (uključujući i hotele, kampove i odmarališta) preko 60 hiljada gostiju, ali je taj broj bar za 80 odsto veći!

Na teritoriji ove opštine ima oko 15 hiljada nekretnina. Samo duž Velike plaže, odnosno u njezinom neposrednom zaleđu, ima oko 7.000 objekata, čiji se vlasnici uglavnom bave izdavanjem smještaja. Najveći broj gostiju, međutim, ostane neprijavljen, jer se tvrdi da su oni koji u njima tokom sezone borave bliski rođaci, kumovi, prijatelji.

Nakon što je ove godine pojačana kontrola prijavljivanja gostiju, samo do 1. avgusta evidentirano je više od milion noćenja, odnosno broj koji je ostvaren tokom čitave 2018.

“Ako se zna da najveći broj noćenja, gotovo 40 odsto od ukupnog broja, po pravilu bilježimo u avgustu, onda je logično očekivati da ćemo ove godine imati oko dva miliona noćenja, ili čak dva puta više nego prošle godine. Dvostruko više novca imaćemo i po osnovu naplaćene boravišne takse”, izjavio je direktor TO Fatmir Đeka.

Činjenica je takođe da Ulcinjani u pravilu plaćaju najveće račune za utrošenu električnu energiju. Tako su u julu domaćinstva u Ulcinju u prosjeku potrošila električne energije u vrijednosti od 61,4 eura ili gotovo dva puta više nego na nivou države gdje je prosječni julski račun za struju iznosio 36,5 eura.

Iz Elektroprivrede su saopštili da je u tom mjesecu broj domaćinstava koja su platili struju bio 6.846. To je svakako indikativno ako se zna da u toj opštini gotovo četiri puta manje domaćinstava plaćaju porez na nepokretnosti!

To je jedan od ključnih razloga što se opštinski budžet prethodnih godina realizuje u visini od oko šest miliona eura, što je ubjedljivo najniže na primorju. Ako se ima u vidu podatak da će samo u ovoj godini od Egalizacionog fonda opština Ulcinj (jedina opština na primorju koja je korisnik sredstava iz tog fonda, jer po najvažnijim parametrima spada u nerazvijene) dobiti preko dva miliona eura, onda je stanje prihoda lokalne uprave još tragičnije.

Dakle, od sopstvenih prihoda ova lokalna vlast ostvaruje oko 3,5 miliona eura, što je potrošnja gostiju koja se ostvari tokom jednog jedinog dana u špicu sezone! Naime, ako se računa da u Ulcinju u špicu sezone boravi (minimum!) oko 100 hiljada gostiju dnevno i da oni u prosjeku potroše 35 eura, uključujući i smještaj, lako je izračunati da je to 3,5 miliona eura samo u jednom danu. Da se ne računa potrošnja posjetilaca, tj. onih koji dolaze iz drugih destinacija i borave tokom dana na prekrasnim ulcinjskim plažama i kupalištima.

Iz Poreske uprave je saopšteno da naplata poreskih prihoda u toj opštini može da bude pet do sedam puta veća nego što je bio slučaj u 2018.

“Nakon Budve, najveći fiskalni potencijal na primorju ima Ulcinj. A taj grad godinama ima najveći stepen poreske nediscipline“, tvrde u Poreskoj upravi.

To znači da je ulcinjska vlast nesposobna da prikupi sredstva koja cirkulišu na njezinoj teritoriji, pa mora da za najmanju investiciju, pa čak i za donaciju (!) moli za pomoć centralnu vlast, koja, snagom države, uzme sve što njoj pripada.

Od sredine jula opštinska kasa je u blokadi, jer po presudi Vrhovnog suda mora da plati oko šest miliona eura za spor od prije 35 godina! Rad i poslovanje lokalne uprave je veoma otežano i svakim danom se komplikuje, jer se još ne nazire izlaz iz te situacije.

Nevjerovatan je podatak da je prosječna zarada u Ulcinju već godinama najniža na nivou cijele države. Tako je u junu prosječna plata iznosila 421 euro, odnosno bila je za tačno 100 eura manje nego u susjednom Baru, ili za 192 eura manja nego u Tivtu!

„A tek što se završi turistička sezona, kreće građevinska. Opština nema novaca, a ljudi imaju. Paradoks je da se masovno gradi, a da je lokalna samouprava siromašna”, kaže za Monitor odbornik Građanskog pokreta URA Ilir Harasani.

On navodi da je svojevrstan paradoks i što ulcinjsku vladajuću koaliciju čini 91 odsto odbornika u lokalnom parlamentu, odnosno 30 od ukupno 33.

“Paradoks je i što su oni sami sebi najveća opozicija. Veoma su neefikasni: prave opstrukcije, teško usvajaju odluke koje su predložili upravo njihovi funkcioneri, često na sjednicama nemamo ni kvorum“, ističe Harasani.

Prema njegovim riječima, uz nesposobnu vlast jedan od razloga zaostajanja Ulcinja je što sa oko 13 odsto najkvalitetnijeg dijela teritorije te opštine gazduje Javno preduzeće za upravljanje morskim dobrom, čije je sjedište u Budvi, a koje od ove godine ne ustupa polovinu prihoda koje ostvaruje lokalnoj upravi. Samo po tom osnovu u gradsku kasu neće se u 2019. sliti oko 750.000 eura.

Predsjednik Opštinskog odbora URE Omer Bajraktari kaže da je u svim javnim preduzećima i u Opštini potrebna hitna reorganizacija, uspostavljanje odgovornog upravljanja, kao i naporan i organizovan rad na poboljšanju prihodne strane budžeta.

“Svi značajniji prihodi Opštine i javnih preduzeća imaju potencijala da u kratkom vremenu budu duplirani, ali za to treba mnogo više posvećenosti i rada, kao i eliminisanje korupcije i partijskog uplitanja u upravljanje cijelim sistemom. Samo tako može ovaj ogroman problem da se prevaziđe, a nikako kreditima i drugim sličnim metodama, jer to je samo guranje pod tepih ogromnih finansijskih problema koje sada ima Opština Ulcinj“, zaključuje on.

Ali, ako je opština siromašna, mnogi građani to nijesu. Najbolje se to može vidjeti po nekretninama koje posjeduju, automobilima koje voze, te po ukupnoj štednji u bankama koja prelazi 10 miliona eura.

 

                                                                                               Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo