Povežite se sa nama

DRUŠTVO

Veljović obećao, pa porekao

Objavljeno prije

na

veljovic

Tužba bivših policajaca protiv države Crne Gore i MUP-a ponovo se razmatra u bjelopoljskom Osnovnom sudu. Predmet dvanaest policajaca koji su prije dvije godine, kako oni tvrde nezakonito, ostali bez posla, Viši sud je vratio da se o njemu ponovo odlučuje zbog procesnih manjkavosti. Prethodno je žalbu na prvostepenu odbijajuću odluku Osnovnog suda uložio advokat bivših policajaca Kasim Dizdarević.

PREDREFERENDUMSKO OBEĆANJE: Dizdarević objašnjava da je proces vraćen na početak zbog nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja. On je zatražio izuzeće sutkinje Jelene Čabarkape, kojoj je opet dodijeljen taj predmet. Ona je vodila i prethodni odbijajući i potom poništeni sudski proces.

«Tražim izuzeće, jer sutkinja Čarapić i dalje odbija da na svjedočenje pozove dvije ključne osobe za utvrđivanje istine o statusu bivših policajaca – direktora Uprave policije Veselina Veljovića i ministra unutrašnjih poslova Jusufa Kalamperovića. Ta dva čovjeka su prema navodima svih policajaca te ljude primili u radni odnos na neodređeno vrijeme», kaže Dizdarević.

Veselin Veljović im je, tvrde policajci, posljednji put uoči referenduma o nezavisnosti Crne Gore lično obećao stalni radni angažman u policijskoj službi.

“To su tvrdili svi tužioci. To je dovođeno u vezu sa političkim dešavanjima u Crnoj Gori. Moji klijenti su tražili da im direktor policije i ministar unutrašnjih poslova u oči kažu pred sudom jesu li ih obmanuli ili su ih stvarno primali u radni odnos na neodređeno radno vrijeme», kaže Dizdarević.

To za Monitor potvrđuju i bivši policajci Mele Balić i Darko Grujić.

«Bilo je nas dvadeset iz Bijelog Polja kada nam je u svom kabinetu Veljović saopštio da je potrebno da odradimo referendum i niko od nas ne treba da brine za posao. Svi smo bili aktivisti DPS-a i govorili su nam da smo mi njihovi sve dok smo im bili potrebnii», kaže Balić.

«Lično nam je Veljović saopštio da treba još samo referendum da odradimo i sa našim poslom će biti sve u redu», tvrdi i Grujić.

MJESEC PO MJESEC – GODINE: Trideset šest policajaca iz Bijelog Polja su, međutim, dobili otkaz u februaru 2007. Uprava policije je tvrdila da su radili po ugovoru o djelu i da su primani na rad po trideset dana. Neki od njih su tako u policijskoj uniformi proveli i po više od pet godina.
«Samo je nas dvanaest predalo tužbu. Ostali nijesu smjeli. Neki su ucijenjeni poznatim policijskim metodama, nekima su obećali posao u agencijama za obezbjeđenje, ali ih još ne zapošljavaju. A svi su kao i mi bili policajci po više godina», objašnjava Balić.
Po odredbama Zakona o radu i Zakona o policiji ne može se radni odnos u toj službi zasnivati na trideset dana. Otpušteni policajci su obavljali najodgovornije poslove. Čuvali su državnu granicu i sada traže da se utvrdi da su bili u radnom odnosu.
«Ako su bili neka paravojna jedinica neka se i to utvrdi, ali da znamo po čijem je nalogu formirana. U svakom slučaju, sigurno je da su nosili oružje», kaže advokat Dizdarević.
“Uprava policije ubuduće neće reagovati na bilo kakve tekstove slične sadržine, a aktivnosti na reformi policije će biti nastavljene i sprovedene u skladu sa zakonom, zahtjevima i potrebama službe”, zaključila je još u ljeto 2007. godine, u saopštenju za javnost, Uprava policije. I održala je riječ. O tom pitanju više se nije oglašavala.

NASTAVAK U STRAZBURU: «Kada smo bili kod Veljovića jasno nam je kazao: ‘Dok ja budem na ovom mjestu niko od vas neće ostat bez posla.’ Veljović je te riječi uputio svima nama», sjeća se Grujić.
Sudija u Osnovnom sudu u Bijelom Polju, Jelena Čabarkapa, kazala je ranije za Monitor da za pravilno utvrđivanje tužbenog zahtjeva nije bilo neophodno pozivati na sud Veljovića i Kalamperovića: «To bi samo odugovlačilo suđenje, a tužioci nijesu predložili nikakav dokumentovan dokaz zbog kojeg bi morali pozivati ministra i direktora policije da dođu na sud».
Njeno istrajavanje na tom stavu bivše policajce navodi na sumnju u objektivnost suda. Jedan od njih, Mele Balić, uvjeren je da je čitav proces iskonstruisan i da se zbog toga predmet ponovo dodjeljuje istom sudiji.
«Ja ne vjerujem da će Sud smjeti da donese drugu odluku osim da mi nijesmo u pravu, ali bez obzira na to ići ćemo do kraja. Hoćemo da iscrpimo sva pravna sredstva u ovoj državi kako bi suđenje mogli nastaviti u Strazburu», kaže Balić.
On i njegove kolege su bili, kako rekosmo, pripadnici granične policije u Bijelom Polju u periodu između pet i deset godina. Pretprošle godine im je, uz objašnjenje da im je istekao posljednji jednomjesečni ugovor o djelu, prestao radni odnos. U policijskoj radnoj evidenciji stoji da su svakoga mjeseca imali prekide u radu od jednog do tri dana. Uprava policije je to iskoristila i dala im je otkaze. Tada je u Bijelom Polju trideset šest ljudi ostalo bez policijske uniforme.
Iz policijskih službenih dokumenata – knjiga dežurstava i radnih rasporeda – može se utvrditi da su otpušteni policajci većinu službovanja proveli u kontinuitetu.
«To je samo jedan od dokaza da su oni bili policajci kao i drugi, sa istim pravima i obavezama, a da je postupanje Uprave policije prema njima nezakonito», kaže advokat Dizdarević.
Bivši policajci sada traže da budu vraćeni na posao, mada nemaju iluzije da bi se mogli zadržati u toj službi. Satisfakcija bi im, pored nadoknade za obeštećenje, bila i priznanja činjenice da su bili policajci, što MUP osporava.

SLUČAJ MURATBAŠIĆ: Advokat Dizdarević smatra da bi bio pravi apsurd dati nekome oružje u ruke i tražiti od njega da obezbjeđuje vitalne objekte i granicu, uz radni odnos od po 30 dana. On kaže da je posebno apsurdno da to može da traje godinama.
Podsjetimo: otpušteni policajci su ostali bez posla u vrijeme afere sa bijelopoljskim policajcem Suadom Muratbašićem koji je javno kazao da je bio ucijenjen i natjeran da se bavi političkim poslovima za račun vladajuće koalicije kako bi zasnovao stalni radni odnos u policiji. Muratbašić je kazao da mu je nalog za to dao poslanik u Skupštini Crne Gore Mevludin Nuhodžić i odmah nakon tog medijskog istupa ostao je bez posla.
«Svi smo mi Muratbašići», ustvrdili su za Monitor neposredno poslije toga policajci koji sada tuže državu. Potom su prestali da se oglašavaju u medijima i odlučili da se obrate sudu.
“Da smo bili u opoziciji, sigurno bi krenuli da nas preobrate i sigurno bi nas ostavili na poslu kao što su ostavili naše kolegei», kaže danas Balić.
O političkom angažovanju odavno kao problemu Crne Gore govori crnogorska opozicija. To, izgleda, potvrđuje i slučaj bjelopoljskih policajaca.

Sead SADIKOVIĆ

 

Komentari

DRUŠTVO

POLICIJSKA TORTURA I KAKO JE SPRIJEČITI: Teška ruka pendrek-demokratije

Objavljeno prije

na

Objavio:

Evropski komitet za sprečavanje mučenja (CPT) je ukazao na „nestandardne predmete“ – bejzbol palice i električne kablove – koje je pronašao u CB Podgorica, koji je naveden i kao lokacija na kojoj su žrtve policijske torture mučene

 

Zvjersko prebijanje Jovana Grujičića, Benjamina Mugoše i M.B., poslednji je u nizu slučajeva koji bacaju sjenku na postupanje uniformisanih službenika Uprave policije. Taj događaj, istovremeno, u fokus javnosti vraća dilemu da li se crnogorska policija vraća davno oprobanim metodama iznuđivanja priznanja od osumnjičenih.

Repertoar torture  je, prema tvrdnjama pretučene trojke, raznovrstan: navlačenje pancirnih prsluka na gornji dio tijela i udaranje bejzbol palicama preko istih, udaranje po tabanima, upotreba elektro-šokera na više djelova tijela uključujući genitalije, davljenje plastičnom kesom, šamaranje, repetiranje pištolja… Zbog onog što su preživjeli oni su podnijeli  krivičnu prijavu, u kojoj su detaljno naveli šta su im policajci radili, u maju, nakon što su ih uhapsili zbog sumnje da su učestvovali u postavljanju eksplozivne naprave ispred kafe bara Grand i porodične kuće policijskog službenika Duška Golubovića.

Iz NVO Akcija za ljudska prava (HRA) ističu da se u ovom slučaju, na osnovu službenih dokumenata, zna ko su službenici CB Podgorica koji su učestvovali u ispitivanju. Batinaši su, ipak, i dalje nepoznati. I pored toga što je Grujičićev otac podnio krivičnu prijavu protiv svih koji su, kako tvrdi, učestvovali u otmici njegovog sina iz psihijatrijske bolnice u Kotoru, ali i onih koji su ga pretukli u Centru bezbjednosti. „ … je Jovana tjerao, izmučenog i imrcvarenog, da hoda na ruke i noge u prostoriji dok je on istovremeno pokušavao da ga jaše, praveći selfije mobilnim telefonom uz riječi ‘svima ću ovo da pošaljem da vide kakav si mangup’. Napominjem da su zadnje dvije metode slomile Jovana koji je nakon toga njima rekao da će sve da prizna i da potpiše izjave koje su mu dali. Nakon tog priznanja Jovanu je zaprijećeno da ne smije tražiti advokata“, dio je prijave koju je podnio Grujičićev otac.

Opis mučenja koji smo tu vidjeli odgovara taktikama mučenja koje su u Latinskoj Americi protiv ljevičara koristili pripadnici vojnih hunti, kaže za Monitor Tea Gorjanc – Prelević. „Što reče neko, samo što ih iz helikoptera nisu bacali u more“.

Svetlana ĐOKIĆ

Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka sedmog avgusta ili na www.novinarnica.net

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

OPŠTINA BUDVA DVA MJESECA U FINANSIJSKOJ BLOKADI: Pritisak težak desetine miliona

Objavljeno prije

na

Objavio:

Očekuje se da novoformirana odbornička većina održi sjednicu budvanskog parlamenta u subotu, 08. avgusta, na čijem će se dnevnom redu, pored planiranih smjena članova raznih upravnih odbora i Savjeta RTV Budva, naći i dirigovana odluka o podizanju kredita za vraćanje miliona Vladi

 

Da su životi građana Budve manje važni od vlasti, političkih igara i finansijskih špekulacija, pokazuje  situacija u kojoj zaposleni u ovoj turističkoj opštini dva ili tri mjeseca ne primaju zarađene plate. Usred turističke sezone i otežanih životnih uslova zbog epidemije korona virusa, oko hiljadu zaposlenih početkom ljeta ostalo je bez mjesečnih zarada.

Voljom ministra finansija Darka Radunovića, po čijem je nalogu Privredni sud uveo privremenu mjeru blokade računa Opštine krajem maja, uoči sveobuhvatne akcije preotimanja vlasti u Budvi, zaposleni u lokalnoj upravi nijesu primili dvije zarađene plate. Radnicima u JU Muzeji i galerije Budve i Javnom servisu RTV Budva duguju tri lična dohotka.

Podsjećamo, Ministarstvo finansija isplatilo je krajem prošle godine 29,3 miliona eura austrijsko-njemačkoj firmi WTE/EVN na ime aktiviranih garancija koje je dala Vlada za projekat izgradnje postrojenja za preradu otpadnih voda u Bečićima. Iako postupak oko dokazivanja stvarnog iznosa uloženih sredstava u izgradnju  kolektora u naselju Vještice nije okončan, kao ni istražni postupak državnog tužilaštva, Vlada je na prvi zahtjev Njemaca isplatila tražene milione, koje sada potražuje od Opštine Budva.

Naplata milionskog troška iz budžeta Vlade jedan je od razloga izvršenog prevrata u Budvi, nasilne promjene legalno izabrane vlasti u kojoj su učestvovale brojne državne institucije. Uz pomoć jakih policijskih snaga na čelne funkcije u Opštini postavjeni su predstavnici nove odborničke većine, DPS, Crnogorske, SD i nezavisnog odbornika Stevana Džakovića. Glavni zadatak tako ustoličenih predsjednika Opštine Nikole Divanovića (DPS) i predsjednice Skupštine, Anđele Ivanović iz Crnogorske, je zaduživanje Budve za 30-ak miliona eura, kako bi Vlada nadomjestila minus u svojoj kasi. Odluka o kreditnom zaduženju mora biti donijeta do kraja avgusta, za kada su zakazani redovni lokalni izbori.

DPS pokazuje potpuno odsustvo brige za egzistenciju građana zaposlenih u opštinskoj administraciji i njihovih porodica, jer na računu Opštine ima novca  za isplatu plata. Pravnim i fizičkim nasiljem Budva je dovedena u ponižavajuću situaciju, da joj sa republičkog nivoa diriguju načinom upravljanja sopstvenim sredstvima, da jedan ministar lokalnoj samoupravi može da zabrani isplatu zarađenih plata iz redovnih opštinskih prihoda. Budva koja je najznačajnija turistička opština u Crnoj Gori,  iz koje Vlada ubira milione prihoda po raznim osnovama, trpi dvomjesečno iživljavanje Vladinih institucija nad građanima ovog grada.

Svakodnevne scene na vratima Opštine gdje pripadnici privatnog obezbjeđenja ne dozvoljavaju ulazak u opštinske prostorije odbornicima sa liste Demokrata i DF-a, pokazuju da ponižavanje Budve i njenih građana kao da nema granica. Te scene posredstvom medija odlaze u svijet.

Branka PLAMENAC

Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka sedmog avgusta ili na www.novinarnica.net

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

NASTAVLJEN ŠESTOGODIŠNJI RAT KOTORSKIH KLANOVA: Nove žrtve starog sukoba

Objavljeno prije

na

Objavio:

Policija i tužilaštvo ispituju mogućnost da je ubistvo Saše Klikovca osveta za pokušaj likvidacije Podgoričanina Igora Krstovića, 28. januara u Zeti

 

Taman kad se pomislilo da između zaraćenih kotorskih kriminalnih grupa kavčana i škaljaraca vlada primirje, hicima u Podgoričanina Sašu Klikovca (38), poslata je poruka da kraja rata nema na vidiku. Klikovac je likvidiran u subotu, nešto prije 10 sati, ispred porodičnog restorana Kod Crnogorca u naselju Cijevna, nadomak Podgorice. I dalje nepoznata osoba u njega je, u trenutku kad je ulazio u automobil, ispalila pet hitaca kalibra 9 milimetara, ne ostavljajući mu šansu da preživi.

Kako to obično slijedi u ovakvim slučajevima, osim pretrage mjesta zločina i obližnjih naselja, pripadnici policije obavili su i razgovor sa desetak osoba koje se u njihovim evidencijama vode kao članovi škaljarskog kriminalnog klana. Od pomoći im nijesu bili ni snimci sa kamera postavljenh na obližnjim objektima, na kojima su, za sada, uočili samo vozilo (golf) za koje sumnjaju da ima veze sa ovom likvidacijom, jer je njegovo kretanje primijećeno i nekoliko dana prije zločina.

,,Za sada nema ništa novo u tom pravcu, provjeravamo da li to vozilo ima ikakve veze sa zločinom, odnosno da li su ga možda koristile ubice kako bi sa sigurnošću utvrdili navike ubijenog“, objašnjava naš sagovornik iz policije. Sumnje da je Klikovac žrtva krvavog rata koji već šest godina traje između kavčana i škaljaraca potvrđuje uključenost u istragu i  pripadnika Specijalnog policijskog tima za borbu protiv organizovanog kriminala i korupcije.

Naši sagovornici dodaju da se ispituje mogućnost da je ubistvo Klikovca osveta za pokušaj likvidacije Podgoričanina Igora Krstovića (35) 28. januara u Zeti. Krstović, prema operativnim podacima policije, važi za osobu blisku škaljarcima čije su vođe, Igor Dedović i Stevan Stamatović, ubijene 19. januara u Atini.

Desetak dana kasnije napadači su sačekali Krstovića u blizini njegove kuće u mjestu Balijače i ispalile više od 20 hitaca u njega, dok je bio u vozilu. Krstović je uspio da preživi kišu metaka, a istražitelji za pokušaj njegove likvidacije terete braću StanišićVidoja i Radoslava, te Dragišu Bulatovića sa kojima je ubijeni Klikovac bio blizak.

Istražitelji vjeruju da je Vidoje Stranišić 28. januara 2020. godine u Podgorici pomogao u napadu na Krstovića koji je zadobio teške povrede. Kako pokazuju nalazi istrage, Vidoje Stanišić je NN osobama obećao prikrivanje krivičnog djela i tragova. „Za sada dva NN lica su vozilom golf  koje je prethodno ukradeno i na kojem su bile postavljene ukradene registarske oznake, pratili I. K. i iz vozila u pokretu ispalili su najmanje 15 metaka u njegovom pravcu, nakon čega su napadači pobjegli“, piše u odluci Apelacionog suda kojom se Stanišiću produžava pritvor.

Napadači su dovezli vozilo na Kakaricku goru gdje su ih po prethodnom obećanju sačekali okrivljeni Bulatović i Vidoje Stanišić koji su zapalili vozilo u kojem se nalazila i automatska puška. „Iz priloženih dokaza proizilazi da je vozilo golf  koji je pronađen zapaljen u mjestu Kakaricka gora ukraden u avgustu 2018. godine u Srbiji. Iz izvještaja o DNK vještačenju Forenzičkog centra proizilazi da je na plastičnoj boci koja je pronađena na mjestu paljenja vozila utvrđeno prisustvo biološkog materijala koji potiče od D. B. i okrivljenog V. S.“, stoji u citiranom rješenju sudija Apelacionog suda.

Klikovac je prema operativnim podacima policije godinama važio za bezbjednosno interesantnu osobu. On se najprije vodio kao pripadnik lokalne kriminalne grupe Zagoričani, koja je ime dobila po podgoričkom naselju u kome živi većina članova te grupe. Većina njih je, zbog raznih krivičnih djela, boravila iza spuških bedema. Osuđivani su zbog napada na službeno lice, nedozvoljenog držanja oružja, posjedovanja i trgovine drogom, iznude, računarske prevare. Iza brave su se sprijateljili sa pripadnicima kavačkog klana i na taj način podigli svoju kriminalnu grupu na veći nivo.

Da je poznanstvo stečeno iza brave dovelo do toga da ova lokalna kriminalna organizacija bude naslonjena direktno na kavački klan, neka vrsta njihove ekspoziture u Podgorici, potvrđeno je i fotografijama koje su objavile Vijesti, a na kojima se vidi da su upravo vođe „zagoričke“ grupe dočekale, po izlasku iz zatvora, vođu kavačkog klana Slobodana Kašćelana.

Lokalna zagorička grupa nije jedina koja se u Spužu priklonila moćnim kotorskim narkoklanovima. Dobro upućeni sagovornici tvrde da je upravo Uprava za izvršenje krivičnih sankcija  (doskorašnji ZIKS) mjesto gdje su mnogi manje poznati kriminalci dobili svoje mjesto u mnogo poznatijim i opasnijim grupama uključenim u međunarodnu trgovinu narkoticima.

Rat kotorskih klanova počeo je zbog nestanka velikog tovara droge u Valensiji. Zbog skupocjenog bijelog praha od tada je ubijeno blizu 50 ljudi, a policijski podaci govore kako većina ubijenih nije direktno učestvovala u nabavci, niti u nestanku te droge.

Crnogorska policija zvanično je saopštila da su ubistva posljedica sukoba između dvije jake kriminalne grupe iz Kotora. Indirektno su saopštavali da je krađa vrijednog tovara uzrok krvavog, uličnog rata između klanova koji su svojevremeno bili jedna ekipa poznata kao škaljarska grupa. Odmah nakon nestanka droge u novembru 2014. godine i zvanično je započeo rat.

Prvi hici ispaljeni su upravo u Valensiji, kada je ranjen kasnije ubijeni Budvanin Goran Đuričković (48). Par mjeseci nakon pucnjave u Valensiji 19. februara 2015. godine u Podgorici je dignut u vazduh blindirani audi Podgoričanina Milana Vujotića, bliskog Slobodanu Kašćelanu (55) i Radoju Zviceru, navodnim vođama kavačkog klana.

Dan kasnije pala je prva žrtva krvavog rata – Goran Radoman. On je ubijen u Beogradu 20. februara 2015. godine. Ubica je u njega, iz kalašnjikova, ispalio najmanje 25 hitaca. Srpski istražitelji još su bez pomaka u toj istrazi. Njegov egzekutor nikada nije identifikovan, mada bezbjednosne službe, prema nezvaničnim informacijama, imaju operativne podatke o mogućem počiniocu ovog zločina.

Nakon Radomanovog ubistva, uslijedile su mafijaške likvidacije u Crnoj Gori, Srbiji, Bosni i Hercegovini, Njemačkoj, Austriji, Grčkoj, izvedene na način koji smo do tada mogli vidjeti samo na filmovima. Među mnogobrojnim žrtvama tih obračuna našlo se i nekoliko osoba koje nemaju nikakve veze sa kriminalom i kriminalnim klanovima, već su imale tu nesreću da se nađu na liniji vatre raspomamljenih ubica. Tako je dva mjeseca nakon ubistva Gorana Radomana, 17. aprila 2015, u Budvi ubijen Saša Marković, prva slučajna žrtva kokainskog rata. Navodno je i tada meta egzekutora bio njegov kum Goran Đuričković. Ubistvo Markovića, budvanskog biznismena i nekadašnjeg poslanika u Skupštini Crne Gore do danas nije rasvijetljeno. A kriminalci su proširili front, sa mjesta u kojima su živjeli, praktično na cio Balkan i dobar dio Evrope.

Svetlana ĐOKIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo