Povežite se sa nama

DRUŠTVO

Ekstremistička zloupotreba Bolonje

Objavljeno prije

na

1. PREDLOG. Kada broj studenata na studijskom programu nije veći od sto, moguće je propisati i održati čak i maksimalnu frekvenciju semestralnih provera odnosno njihovih popravnih, na primer „najmanje dve provere tokom semestra”, kao i „obavezne popravne” za svaku od njih. Kada je broj studenata veći od sto, recimo 669 koliko sam ja imao akademske 2009-2010., međutim, zadržavanje ovakvih frekvencija i obaveza, sistem čini suštinski neodrživim, pa zato u ovim slučajevima, iz odgovarajućih akata, treba direktno primeniti samo osnovnu „bolonjsku” normu, koja nastavnika obavezuje da svakom studentu omogući da tokom semestra može da „zaradi” najmanje 50% a na završnom i popravnom završnom ispitu još preostalih najviše 50% od ukupne ocene (član 82 Zakona o visokom obrazovanju, član 69 Statuta UCG, te članovi 29 i 31 Pravila studiranja na osnovnim studijama UCG). Sve ostalo, broj i vrsta provera odnosno njihovih popravnih tokom semestra, u ovim slučajevima, radi minimalne održivosti sistema, treba da ostane puna autonomija predmetnog nastavnika.

2. OBRAZLOŽENJE. 2.1. Primer jednog mogućeg modela. Samo kao ilustraciju, u nastavku navodim model, koji je u potpunosti u skladu sa gornjim predlogom, a kojeg sam, na Fakultetu političkih nauka, uspešno primenjivao nekoliko akademskih godina, zapravo od samog početka primene „Bolonje” na UCG, do školske 2009-2010.

Po isteku dve trećine semestra, u letnjem semestru, u aprilu, organizovao sam jednu, jedinu, bez popravnih, usmenu, semestralnu proveru, na kojoj je svaki student mogao da „zaradi” onih prvih najmanje 50% od ukupne ocene, preciznije 0-80 od ukupnih 100 poena, dok se onih drugih preostalih najviše 50% od ukupne ocene, preciznije 0-20 poena, moglo „zaraditi” na završnom odnosno popravnom završnom ispitu u maju odnosno junu. Pri tome je semestralna provera bila eliminatorna samo za studente koji na njoj ne bi uspeli da osvoje više od 30 poena, što je bilo ne samo matematički nego i pedagoški sasvim opravdano odnosno minimalno. Nakon celokupnog procesa provere znanja, ukupna ocena je formirana na osnovu uobičajene gradacije poena 0-50: F, 51-60: E, 61-70: D, 71-80: C, 81-90: B, 91-100: A.

U višegodišnjoj praksi sam se uverio da ovaj model uspešno rešava ne samo problem puke održivosti novog „bolonjskog” režima studija u uslovima hiper-masovnosti, kao glavni problem, nego i problem očuvanja i podizanja kvaliteta, posebno neophodnog holističkog i kritičkog karaktera studija društvenih nauka, kao ne manje težak i značajan problem u ovim uslovima. Uz sve to, ovaj model u potpunosti je u skladu sa 50:50 „bolonjskom” formulom visokog obrazovanja, da se ovde tako najkraće izrazim. Pa ipak, imajući na umu svu različitost naučnih odnosno nastavnih predmeta, teorijskih i primenjenih, kao i svu različitost odgovarajućih pedagoških modela, potreba i pristupa, ovaj model ovde naveo sam samo kao jedan mogući primer, a u gornjem predlogu preporučio da sve osim one osnovne 50-50 proporcije ostane stvar konkretne nastavničke autonomije.

2.2. Pravna strana problema. I tokom primene modela opisanog u 2.1., na FPN, bilo je pokušaja njegovog pravnog osporavanja, s pozivom na Pravilnik studiranja na osnovnim studijama, posebno na njegov član 35, koji predviđa da se „polaganje kolokvijuma i završnih ispita organizuje u redovnim i popravnim terminima.” Jedna od najznačajnijih lekcija iz Uvoda u pravo odnosno tumačenja prava, već na prvoj godini studija prava, međutim, jeste ona koja nalaže da se pravna norma tumači ne samo jezički, nego mnogo kompleksnije, na osnovu i u okviru realnih činjenica, u našem slučaju to su pre svega činjenice hiper-masovnih studija, a ne nezavisno od njih, ili čak nasuprot njima. Zbog toga su, po mom mišljenju, uprave FPN i UCG, ranijih godina, bile u pravu, kada su citiranu normu Pravilnika tumačile drugačije od onih koji su se pozivali na nju, to jest tako da, budući da Pravilnik ni na jednom mestu ne proglašava eksplicitno da su popravni kolokvijumi obavezni na svim programima i predmetima, treba smatrati da norme koje govore o popravnim kolokvijumima, važe samo na programima i predmetima na kojima su odgovarajućim pravilima fakulteta i nastavnika izričito predviđene.

Sve ove godine, mislio sam, i danas mislim, da je ovakvo tumačenje jedino ispravno, to jest pravo značenje navedene pravne norme. Ipak, ukoliko neko smatra da je neophodno da se ovo tumačenje učini i sasvim eksplicitnim, da bi se izbegla dosadašnja kontroverzna tumačenja, i to je moguće, možda i poželjno, u obliku rečenice-dve amandmanske dopune odnosno izmene Pravilnika.

Na kraju ovog odeljka, još samo jedna pravna odbrana gore iznetog predloga. Tokom preliminarnih razmatranja na PF, naime, gornjem predlogu, jedan kolega pravnik, prigovorio je navodnu neravnopravnost studenata u okviru dva pod-režima studija. Po mom najboljem znanju i uverenju, međutim, ni ovaj prigovor nije opravdan, zato što se i načelo ravnopravnosti odnosno jednakopravnosti, u uslovima kompleksnosti, mora tumačiti i primenjivati kompleksno, kao jednakost u jednakim, a nejednakost u nejednakim uslovima. (Od primera, za ovo je dovoljno imati na umu, poznati primer beneficiranog radnog staža.)

2.3. Neodrživost minimuma kvaliteta bez neophodnog prilagođavanja režima a posebno provera znanja i ocenjivanja na hiper-masovnim studijima. Bez odgovarajućeg minimalnog prilagođavanja, preciziranja i konsolidovanja režima posebno provera znanja i ocenjivanja na hiper-masovnim programima, neodrživ je čak i onaj kvalitet studija, koji je još uvek koliko-toliko očuvan, makar na najnižem, kritičnom nivou. Prigodni svečarski govori članova uprava fakulteta i univerziteta, prilikom otvaranja novih školskih godina, te na propagandnim konferencijama za štampu i „edukativnim” seminarima, tu ništa ne pomažu. Ironično, ispod propagandne retorike „Bolonje”, ruše se poslednji ostaci normalnosti i kvaliteta, prvog i jedinog državnog univerziteta Crne Gore. Visokoškolskog sistema koji ni u svojim najboljim danima nije bio izvan odnosno iznad evropskog i svetskog proseka, ali je makar bio u boljem stanju nego što je danas, i, kao takav, čuvao šansu za dalji razvoj i napredovanje. A da bi se ovo videlo, uopšte ne treba čekati nameštene „evaluacije” briselsko-podgoričke birokratije i njenih partijskih produžetaka na univerzitetu, dovoljno je da se samo otvore oči, odnosno da se ima makar minimum profesionalnog, nastavničkog i naučnog poštenja.

Prokrustovski birokratski voluntarizam najvećeg dela uprava, plus negativni oportunizam velikog dela nastavnika i studenata, jednako značajno, najmanje za ocenu-dve, propadanje kvaliteta studiranja, studija i ocena. Ovako bi najkraće mogao da se rezimira frankenštajnski učinak birokratski nametnute i hiper-masovnim studijskim programima apsolutno neprilagođene „Bolonje”. U samoj praksi, u poslednjih nekoliko godina od uvođenja „Bolonje” na UCG, manje ili više spontano, odnosno manje ili više svesno, ovaj katastrofalni rezultat, „ostvarivao” se uglavnom preko dva negativna i adaptivna pedagoško-organizaciona mehanizma.

2.3.1. Preko apsolutno prekomerne upotrebe pisane forme provera znanja odnosno testova posebno testova sa tzv. zatvorenim pitanjima (Zatvorena pitanja zatvoreni um). Na fakultetima društvenih nauka testovi mogu biti samo pomoćni, ne i glavni, posebno ne jedini oblik provere znanja. Na ovim fakultetima, apsolutno je neprihvatljivo da većina studenata položi predmet, a da uopšte nisu imali usmenu proveru znanja, što je danas veoma čest slučaj. Neregularno stanje rođeno u „vanbračnoj zajednici” između onog voluntarizma i onog oportunizma.

2.3.2. Preko apsolutno prekomernog učešća i opterećenja saradnika u ovim proverama znanja, odnosno u ukupnom ocenjivanju studenata, koje ponekad ide i do sedamdeset pa i devedeset procenata od generacije. Što je onda najmanje dvostruko destruktivno, prvo, zbog toga što saradnike dodatno odvraća od ozbiljnih, autonomnih i kritičkih, i gura prema onim drugim, nekritičkim, ideološkim i apologetskim postdiplomskim studijama „evropskih i evro-atlantskih intgracija”, i drugo, zbog toga što je ocenjivanje najsloženiji, najteži i najodgovorniji deo nastavničke profesije, koji, u ovolikoj meri, ne sme da se, opet voluntaristički i oportunistički, prenosi na saradnike.

Drugim rečima, u odsustvu organizovanog i konstruktivnog prilagođavanja, preciziranja i konsolidovanja režima studija na hiper-masovnim programima, manje ili više spontana „hemija” interesa, voluntarizama i oportunizama glavnih aktera, posebno onih negativnih, dovela je do divljih, nekontrolisanih i destruktivnih oblika „prilagođavanja”, koji su već danas na samoj ivici održivosti i smisla. Kada ih drugovi iz srednje škole pitaju kako je na univerzitetu, „bolonjski” brucoši već nekoliko godina sasvim ispravno odgovaraju „Lakše nego u srednjoj”, tako da je onaj naziv „srednjoškolizacija” („secondaryschoolization”), kojim se kod nas i u svetu kritički kvalifikuju frankeštajnski učinci voluntarističke „Bolonje”, čak i preoptimističan. Pa se ovakva „Bolonja” sve više približava režimu studija u kojem studenti ocenjuju sami sebe. Ekstremističkoj fantaziji studenata-lumpena i nastavnika-birokrata.

 

Milan POPOVIĆ

Komentari

DRUŠTVO

POVEĆANJE PLATA I PROSVJETA: Nijesu na spisku prioriteta

Objavljeno prije

na

Objavio:

I pored obećanja nove vlade da će, nakon zdravstva, njima prvima biti povećana plata, prosvjetni radnici su strpani, kako kažu, u isti koš sa ostalima. O najavljenom povećanju koje će obuhvatiti sve zaposlene u Crnoj Gori malo znaju jer dijaloga sa Ministarstvom nema

 

Prosvjetni radnici koji su, pored zdravstvenih, već godinu i po u prvoj liniji borbe protiv korona virusa – ponovo se osjećaju izigranima. Prema podacima Monstata prosječna plata u zdravstvu je za 100 eura veća od one u prosvjeti, a za razliku od prosvjetara, zdravstveni radnici su dobili obećanje o povećanju plate za 12 odsto, pored onog od 17 odsto koje će od početka sljedeće godine, kako je najavljeno, sljedovati sve zaposlene u Crnoj Gori.

Povećanje koje je najavljeno za sve u Ministarstvu prosvjete, nauke, kulture i sporta pripisali su kao svoj uspjeh, pa su najavili da će zarade prosvjetnih radnika od 1. januara 2022. godine biti veće za 17 odsto. Iz resora Vesne Bratić poručuju da su od početka mandata pokazali i dokazali da su im na prvom mjestu djeca i prosvjetni radnici, što je misija i vizija koja mora biti primarna, posebno u resoru prosvjete.

„Jako smo nezadovoljni činjenicom da smo i pored obećanja ministra finansija i socijalnog staranja Milojka Spajića, datom na našem prvom zajedničkom sastanku u januaru mjesecu ove godine, da će prosvjetni radnici poslije zdravstvenih biti prva adresa sa kojom će razgovarati u vezi sa povećanjem njihovih zarada, ostali, da tako kažem, u košu sa ostalim zaposlenima u Crnoj Gori. Bez ulaganja u obrazovni sistem i plata prosvjetnim radnicima nema napretka društva u cjelini. Sve ozbiljne zemlje, sa uspješnim ekonomijama, najviše izdavajaju upravo za prosvjetu“, kaže za Monitor Nikolaj Knežević, potpredsjednik Sidikata prosvjete Crne Gore (SPCG).

Posebnu brigu o obrazovanju najavio je i premijer Zdravko Krivokapić u svom ekspozeu. I pored najava, posljednje povećanje postignuto je u socijalnom dijalogu i pregovorima sa prethodnom Vladom. Tada su se plate u prosvjeti uvećale za devet odsto 2020. i početkom januara 2021. dodatnih tri odsto. Trenutno se kreću malo iznad državnog prosjeka, po posljednjim podacima Monstata za avgust ove godine prosječna zarada u prosvjeti iznosi 553 eura.

„Nesumnjivo su zapošljeni u zdravstvu i prosvjeti ponijeli najveći teret odgovornosti od početka pandemije COVID-19 virusa. Iako su ti sektori pokazali da su u ovim kriznim situacijama u stanju da idu i preko sopstveih
granica, to se i dalje ne cijeni adekvatno, a posebno kad je riječ o zapošljenim u prosvjeti“, kaže za Monitor Snežana Kaluđerović, viša pravna savjetnica u Centru za građansko obrazovanje (CGO). Ona smatra da je neobjašnjivo što najavljeni talas povećanja zarada nije kao posebnu kategoriju prepoznao i zapošljene u prosvjeti i što pitanje njihovih zarada nije zasebno razmatrano od strane resornih ministarstava.

„S obzirom da nacrt Zakon o budžetu još nije ni podnešen Skupštini, prostor za ispravljanje ove greške postoji. Vjerujemo da bi to imalo stimulativan uticaj na prosvjetne radnike, koji  tokom pandemije, za razliku od zdravstvenih radnika, nisu imali dodatke na zaradu na račun povećanog
obima rada. CGO podsjeća da su nove okolnosti rada nastavnika pedagoški vrlo zahtjevne i da je količina nastavnog materijala ostala ista, dok je količina odgovornosti i obaveza nastavnika samo rasla“, kaže Kaluđerović.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 15. oktobra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

POKRENUT POSTUPAK ZA VRAĆANJE CITADELE U BUDVI: Sporna privatizacija kulturnog dobra

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dajući nekoliko stanova u Tivtu, biznismen Branko Ćupić postao je vlasnik objekata od 684 m2 i parcela površine blizu tri hiljade kvadrata, vrijednog kulturno-istorijskog nasljeđa u Budvi

 

Skandalozna razmjena nepokretnosti između Ministarstva odbrane SRJ i privatne firme Imobilia sa Svetog Stefana, čiji je vlasnik kontroverzni biznismen Branko Ćupić, obavljena u decembru 1992. godine, ne prestaje da intrigira građane Budve, koji se ne mire sa tim da je jedan od značajnijih  spomenika kuture drevne Budve, na volšeban način trajno prešao u privatne ruke.

Sekretarijat za zaštitu imovine opštine Budva započeo je prije dvije godine postupak za poništenje Ugovora o razmjeni nepokretnosti u cilju zaštite prava i interesa Opštine Budva i države Crne Gore, obraćajući se instituciji Zaštitnika imovinsko pravnih interesa CG. Na dopise Sekretarijata, koje potpisuje Đorđe Zenović, odgovora nije bilo sve do nedavno, kada je iz Podgorice stigao dopis Zaštitnika, Bojane Ćorović, kojim se traži dostava kompletne dokumentacije o Citadeli i sudskom sporu vođenom od 1993. do 1998. u Osnovnom sudu u Kotoru.

Tvrđava Citadela uzdiže se nad Starim gradom, zahvata površinu od ukupno 2.650 kvadrata, odnosno 8 odsto površine stare Budve. Tu je izgrađeno više objekata ukupne površine 650 m2, dok je ostao slobodan prostor koji čine prolazi, terase, kule, stražare… Nakon zemljotresa slobodan prostor na Citadeli adaptiran je za pozorišne scene tada uspješnog budvanskog festivala Grad teatar.

Kupoprodaja Citadele između Ministarstva odbrane SRJ – VP Podgorica, kao vlasnika tvrđave i Branka Ćupića uznemirila je tada građane Budve. Iza ustupanja značajnog kuturnog dobra prebogatom biznismenu stajali su tada pojedini funkcioneri DPS-a, među kojima i Svetozar Marović. Ugovorom o razmjeni  Ministarstvo odbrane prenijelo je na preduzeće Imobilia tri nepokretnosti, objekat austrougarske kasarne korisne površine 615 m2, staru kulu od 56 kvadrata i suterenski prostor ispod velikog platoa od 12,50 kvadrata. To je ukupno 684,39 m2.

Zauzvrat, Imobilia je preuzela obavezu da Ministrastvu odbrane preda isto toliko, 680 m2 stambene površine na lokaciji Delfin u Tivtu, u stanovima koji tek treba da se sagrade. Građani su ogorčeni ovakvom razmjenom po kojoj je  kvadrat na budvanskoj Citadeli vrijedio isto koliko i kvadrat u nekoj stambenoj zgradi u Tivtu.

Pored toga, Ministarstvo odbrane ustupa Ćupiću na korišćenje cjelokupan neizgrađen prostor Citadele, za koji navode da predstavlja gradsko građevinsko zemljište, površine nešto manje od 3.000 kvadrata. U međuvremenu, kupac je korišćenje pretvorio u vlasništvo, te je u katastru nepokretnosti pod firmom Citadela d.o.o, uknjižen kao vlasnik cijelog prostora.

Dakle, za nekoliko stanova u Tivtu, biznismen Ćupić postao je vlasnik objekata od 684 m2 i parcela površine blizu tri hiljade kvadrata, vrijednog kulturno-istorijskog nasljeđa u Budvi.

Branka PLAMENAC
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od 15. oktobra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

DRUŠTVO

ZNACI: Zbog ugrožavanja sigurnosti novinarke tri mjeseca zatvora

Objavljeno prije

na

Objavio:

Božidar Filipović osuđen na tri mjeseca zatvora zbog ugrožavanja sigurnosti Milke Tadić-Mijović. Ovakve, preblage presude, ohrabruju nasilje nad novinarima.

 

Božidar Boško Filipović (56) osuđen je u srijedu na tri mjeseca zatvora zbog ugrožavanja sigurnosti direktorice Centra za istraživačko novinarstvo Crne Gore Milke Tadić-Mijović.

Tu odluku donijela je sutkinja Osnovnog suda u Kotoru Momirka Tešić, koja je Filipoviću produžila pritvor. U njenoj sudnici saslušani su svjedoci, a sutkinja je nakon više opomena, udaljila Filipovića iz sudnice. Tokom iznošenja završnih riječi, državna tužiteljka Anđa Radovanović tražila je da se produži pritvor Filipoviću.

Punomoćnik oštećene Tadić-Mijović, advokat Aleksandar Đurišić u završnim riječima ocijenio je da je dokaznim postupkom nesumnjivo utvrđeno činjenično stanje, odnosno dokazano da su ostvareni elementi bića krivičnog djela koje se optužnim predlogom Filipoviću stavlja na teret. On je istakao da dugogodišnja novinarka ne podnosi imovinsko-pravni zahtjev i da se pridružuje krivičnom gonjenju okrivljenog Filipovića.

Đurišić je istakao da, kada se radi o otežavajućim okolnostima, podržavaju završne riječi tužiteljke: ,,I smatramo da su dvije osnovne – njegovo (Filipovićevo) nepriznavanje djela i neiskreno odnos sa jedne strane, a sa druge povrat u konkretnoj pravnoj stvari, čak i specijalni, što se vidi iz izvoda kaznene evidencije”.

Branilac okrivljenog, advokatica Slavica Ilić, u završnim riječima tražila je ukidanje pritvora Filipoviću. Isto je tražio i okrivljeni.

Podsjetimo – sredinom avgusta Filipović je psovao i prijetio novinarki, na parkingu u Petrovcu kod supermarketa Voli. Novinari Vijesti lažu, pišu bez dokaza protiv škaljaraca i Mila Đukanovića, ispričala je detalje napada na nju Tadić – Mijović. Prijetnje su se ređale od toga da će izbušiti gume do toga da pojedine treba ubiti. Policija je ovoga puta brzo reagovala, pa je Filipovića uhapsila za manje od pola sata.

Filipović, bivši bokser koji je u policijskoj evidenciji označen kao bezbjednosno interesantno lice, ni u jednoj fazi postupka nije priznao krivicu, već je tvrdio da je pokušavao da novinarku zaštiti od verbalnog napada izvjesne osobe u trenutku dok se parkirala.

Njega je sud u Beogradu u julu 2018. osudio  na 11 mjeseci kućnog pritvora zbog prijetnji smrću predsjedniku Srbije Aleksandru Vučiću i bivšem ministru MUP-a Nebojši Stefanoviću. On je skinuo ,,nanogicu” i utočište našao u Crnoj Gori, gdje je ubrzo uhapšen nakon što je u jednom petrovačkom kafiću vitlao pištoljem i prijetio osoblju i gostima. Beogradski mediji su pisali da srpsko tužilaštvo i sud razmatraju da Crnoj Gori pošalju zahtjev za uvažavanje presude srpskih sudova, na osnovu koje će Filipović biti poslat u zatvor.

,,Kod specijalnog povrata vrlo je neuobičajeno da se dobije ista kazna kao i ranije, obično se dobija oštrija kazna u ovom slučaju najmanje dvostruko veća”, kaže za Monitor advokat Aleksandar Đurišić. ,,Ići će  žalba koju će na prvostepenu presudu, ne sumnjam u to, uložiti tužilaštvo. Vidjećemo  kakav će biti epilog pravosnažne presude”.

Ovakve,  preblage presude,  ohrabruju nasilje nad novinarima.

P.NIKOLIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo