Povežite se sa nama

MONITORING

Lejdi Keš

Objavljeno prije

na

Do 24. jula 2003. navrat-nanos je zatvoreno ono što se zvalo „crnogorska diplomatska misija” u Milanu. U stan na adresi Via Andrea Solari br. 32 su tog dana upali istražitelji tužioca dr Đuzepea Šelzija, ali Dušanku Pešić u njemu nijesu zatekli. Gospođa Pešić, poznata kao Duška i Duke (rođena 1959. u Danilovgradu, kćerka uglednog ljekara, ranije udata Popović i Jeknić), u žurbi je napustila Italiju ostavivši iza sebe ,,zlatni rudnik” dokaznog materijala za Šelzijeve investigatore u postupku protiv ,,duvanske mafije” – telefonske imenike, agende, dokumente, fotografije… Operativni centar DIA (Dircezione investigativa antimafia) u Bariju, paralelno sa tužilaštvom u Napulju, godinama je prikupljao podatke o aktivnostima Pešićeve u Milanu. Njeni telefonski razgovori su presrijetani u intervalu od 20 mjeseci i predstavljaju dokaze u krivičnom postupku.

O tome da li će Pešićeva, zatim Veselin Barović, Branko Vujošević, Miroslav Ivanišević, Branislav Mićunović, još dva srpska i sedam italijanskih državljana biti pozvani na odgovornost zbog mafijaškog udruživanja – ili se radi o nedokazanim spekulacijama – odlučuje vijeće sutkinje Rose Kalije di Pinto; naredno ročište pred sudom u Bariju je zakazano za 18. januar 2010.

Dušanka Pešić je osoba preko koje se odvijala višekanalna konekcija iz Crne Gore sa poslovima u Italiji. Dobar dio od najmanje oko 16.000 prisluškivanih telefonskih razgovora su njeni kontakti sa personama dramatis opjevanog tranzita duvana, zvaničnicima i drugim akterima: tu su Milo Đukanović, njegov tjelohranitelj Zoran Jovanović, šef tadašnje Službe državne bezbjednosti Duško Marković, aktuelni šef diplomatije Milan Roćen, zatim Damir Asović (osoba iz predstavništva Vektre), Aco Đukanović, ondašnji ministar unutrašnjih poslova Andrija Jovićević, njegova (sada bivša) supruga Martina Jovićević, tadašnji ministar finansija Ivanišević, miloner Barović…

U njenim stvarima DIA je 2003. pronašla telefonske imenike (vidi faksimile) sa brojevima, između ostalih, braće Đukanović, zatim Stanka-Cana Subotića (optužen u Bariju), Duška Bana (radio u Subotićevoj firmi Mia). Tu su i brojevi telefona Andrije Draškovića, bosa iz Beograda crnogorskog porijekla (takođe optužen u Bariju), ali i njegovog oca Milorada-Miša Draškovića (sebe u jednom intervjuu opisao kao ,,velikog prijatelja sa Milom Đukanovićem”, u doba SFRJ predstavnik beogradskog Jugometala u Milanu, a kasnije u istom gradu firme Eurofero).

Spisak nije konačan: Pešićeva je bila u telefonskom kontaktu sa Klementeom Biondijem koji je bio na vezi sa advokatom Rencom Galfetijem i mafiozom Frankom dela Toreom. U Šelzijevoj optužnici piše da su Pešićeva, Dela Toro, Biondi i Galfeti do 3. aprila 2001. ,,uz saglasnost Mila Đukanovića” izmijenili dokaznu dokumentaciju u tužbi br.129/01-21 protiv Dela Torea pred sudom u Bariju u pokušaju da opravdaju nekoliko sumnjivih finansijskih transakcija.

Dela Toro je u italijanskoj javnosti imao reputaciju koja i za Pešićevu nije mogla biti tajna. Ovaj državljanin Švajcarske je 1980-ih bio uključen u pranje novca iz operacije Pica veza kada je američke picerije u vlasništvu mafijaša preplavio prošvercovani heroin koji su slali frateli sa Sicilije.

Kada je Dela Toro uhapšen, Dušanka Pešić je bila zabrinuta. U razgovoru sa Paolom Savinijem, još jednim mafiozom upletenim u crnogorske duvanske poslove, početkom 2001. izrazili su strahovanje da bi Dela Tore mogao reći da je postupao ,,kao predstavnik crnogorske vlade”.

Sada je Dela Toro u predmetu Monte Kristo pred švajcarskim sudom optužen da je preko firme Santa Monika iz Paname 1996. organizovao kompleksnu krijumčarsku organizaciju koja je uključila i MTT (Montenegro tabako tranzit) pod rukovodstvom Veselina Barovića i Branka Vujoševića. Dela Tore je imao sporazum i ovlašćenje MTT-a (vidi faksimile) da uvozi, skladišti i naplaćuje drugim distributerima ,,tranzitnu taksu” na cigarete, dok je MTT-u zauzvrat Santa Monika, preko tri irske kompanije koje su bile u vlasništvu MTT-a, uplaćivala novac.

U Šelzijevoj optužnici se navodi kako je i Pešićeva ,,periodično uzimala veće sume novca” od Dela Torea; kao njegova klijentkinja dobila je 1997. i audi A4 za koji je Dela Tore platio 44,6 miliona lira.

Pešićeva je u drugoj polovini 1990-ih živjela na visokoj nozi, čak i za standarde mondenskog Milana. Investigatori DIA-e, koji su je tajno nadzirali, notirali su kako je trgovala po najskupljim buticima Via Monte Napoleonea, u buticima Gučija, Karijera i Tincatija a zbog plaćanja računa u gotovini trgovci su je zvali Lejdi Keš. Malo je vjerovatno da je takav luksuz sebi mogla iskeširati samo od plate trgovačkog konzula.

U društvu Mila Đukanovića ili sama odsjedala je u predsjedničkom apartmanu luksuznog hotela Principe di Savoja u Milanu. Dircezione investigativa antimafia je pratila Pešićevu u društvu Đukanovića i Veselina Barovića kada su u septembru 2000. odsjeli u hotelu Kalia di Volpe na Kostasmeraldi i hotelu na Kapriju.
Osim Pešićevoj i MTT-u, u tužbi stoji da je Dela Tore obavljao isplate u inostranstvu i Zetatransu, ali i na razne inostrane račune ,,jugoslovenskih političara”. Prema procjeni italijanske DIA-e, Italijani su plaćali 63 dolara po kartonu cigareta (baksi) od čega bi 30 dolara završilo na računima Zetatransa, a ostatak na privatnim računima; mjesečno je bilo planiran promet od po 100.000 švercovanih baksi.
Misterija sa privatnim računima, preko kojih je uplaćivan astronomski profit od tranzita duvana, potkopava zvanične tvrdnje kako je ,,svaki cent” završio u državnom budžetu Crne Gore, za finansiranje penzija i plata u uslovima ekonomske katastrofe 1990-ih nastale zbog rata i sankcija.
Ondašnji ministar finansija Predrag Goranović je, na prozivke opozicije u parlamentu, u lice javnosti kazao kako nikad neće saznati na kojim se inostranim privatnim računima nalazi novac. Iz navoda u Šelzijevoj opužnici sada se doznaje da je i Goranović imao dolarski račun br. 08133000424 u Kirprus popular bank ltd.
Upravo je Dušanka Pešić bila upućena u misterije privatnih računa. Preko zemljaka iz predstavništva Vektre, doznala je da je septembra 2001. u hotelu Principe di Savoja odsjeo Ratko Knežević, za koga je vjerovala da istražuje privatne račune crnogorskih zvaničnika.
Pešićeva je 22. novembra 2001. pozvala Milana Roćena koji joj je kazao kako je pored njega Duško Marković; potom je šefu tajne službe Roćen dao telefonski aparat i Pešićeva je Markovića iscrpno informisala o Kneževićevom boravku u Milanu.
Prethodno je Pešićeva u telefonskom razgovoru savjetovala Mila Đukanovića da u televizijskom intervjuu u kojem je trebalo da demantuje pisanje Nacionala ,,govori u sadašnjosti vezano za račune u bankama”. U stvari, tvrdi se u Šelzijevoj optužnici, ,,ona se pobrinula za zatvaranje računa u danima koji su prethodili tom razgovoru”. To bi moglo da znači kako je Pešićeva imala specijalna ovlašćenja da pristupi takvim računima i da sa Đukanovićem preko telefona nije samo razmjenjivala nježnosti.

Romantika je isparila jer je postojalo strahovanje da je Knežević došao u posjed broja kreditne kartice naslovljene na Janka Jeknića, njenog bivšeg supruga koji je januara 1997, kao ministar spoljnih poslova Crne Gore, poginuo u saobraćajnoj nesreći kod Danilovgrada. Jeknić je bio šef protokola Vlade i prvi trgovinski konzul u Milanu u vrijeme kada je Branko Perović (naslijedio Jeknića na dužnosti šefa diplomatije) u Rimu 1992-1993. navodno uspostavio inicijalne kontakte sa Paolom Savinijem i Ćirom Macarelom, alijas Princom, iz napuljske Kamore na poslovima tranzita duvana.
Glavna adresa za crnogorske zvaničnike u Italiji od tada je postao Milano. Ilustracije radi: Svetozar Marović je od decembra 1996. do marta 1999. vladinim lir-džetom čak 11 puta letio za Milano.
Nakon obnove nezavisnosti, koncentracija crnogorskog poslovnog iskustva prekaljenog tokom biznisa u Italiji 1990-ih sa obnovljenim diplomatskim imunitetom je obavljena u Sloveniji, iz koje su u Crnu Goru došli brojni eksperti angažovani u menadžmentima porodičnih i/ili povezanih firmi ,,prve familije”.
Branko Perović je bio ambasador Crne Gore u Ljubljani, a prvi savjetnik je Dušanka Pešić. Perović je smijenjen jula 2008, zbog ,,nesporazuma” sa ministrom Roćenom, navodno oko kafanskog računa za jednu proslavu. U Ljubljanu je poslat novi ambasador, još jedan iz povjerljivog kruga – Ranko Milović, akcionar Prve banke i Eurofonda.

Vladimir JOVANOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

KAMENOLOM VELJA GORANA U BARSKOM SELU MRKOJEVIĆI: Nova vlast, stari scenario

Objavljeno prije

na

Objavio:

Mještani Velje Gorane muku muče da zaustave preduzeće Trojan d.o.o da u njihovom selu izgradi kamenolom i naruši njihovu životnu sredinu, Vlada tvrdi da je projekat dobrobit cijele zajednice

 

Protest očajnih mještana protiv moćnog investitora koji pokušava da naruši životnu sredinu njihovog kraja. Vlada nas ubjeđuje da je riječ o projektu od velike važnosti za Crnu Goru, dobrobiti za građane koji protestuju i da je sve po zakonu. Investitor mještanima obećava brda i planine samo da ga puste da radi. Organi bezbjednosti privode građane kako bi investitor mirno mogao da gradi. Poznat scenario. Navikli smo na slične priče tokom vlasti Demokratske partije socijalista (DPS) i njihovih partnera.

Međutim, ovdje nije riječ o prethodnoj vlasti, niti o nekom od ranijih slučajeva. Jedina veza između tih scenarija je što je ovdje investitoru odobrila koncesiju upravo Vlada Duška Markovića, sadašnjeg poslanika opozicionog DPS-a u Skupštini. Štaviše, koncesija je dodijeljena u tranzicionom periodu između parlamentarnih izbora i formiranja nove Vlade. Kasnije smo od aktuelnih ministara slušali da su mnoge sporne odluke donijete upravo u tom periodu.

Riječ o barskom selu Mrkojevići, odnosno zaseoku Velja Gorana gdje barsko preduzeće Trojan d.o.o  želi da eksploatiše kamen. Koncesiju je 8. oktobra 2020. godine potpisao tada odlazeći premijer Duško Marković, dok mu je urbanističko-tehničke uslove par mjeseci kasnije izdala Opština Bar, gdje vlast i dalje vrši Demokratska partija socijalista. Trojan d.o.o dobio je koncesiju na tenderu gdje je bio jedini prijavljeni. Zakonska procedura je ispoštovana, kao i ranije za male hidroelektrane.

Jedino što koči ostvarenje ove investicije trenutno su mještani Velje Gorane koji ne žele kamenolom blizu svojih domova. Dio mještana je privela policija jer su nedavno pokušali da blokiraju mašine investitora.

,,Tužno je da smo ponovo ostavljeni da se sami borimo protiv kamenoloma i da nam je ugrožena cijela lokalna zajednica, a da niko od nadležnih ne reaguje, već nam privode mještane koji su civilizovano i mirno izašli da čekaju komunalnu policiju i da brane prag svoje kuće od razaranja. Sramotno je da svi zatvaraju oči i gledaju političku ili neku drugu korist pred koncesijom koja je štetna po lokalnu zajednicu”, tako je to opisala stanovnica sela Edina Osmanović.

Priču je otvorio Građanski pokret URA, odakle je traženo da ministar kapitalnih investicija Mladen Bojanić učini sve što je u njegovoj nadležnosti da stopira projekat kamenoloma. U kritiku kamenoloma su se potom uključile opozicione partije koje trenutno vrše vlast u Baru. I predsjednik Opštine Bar Dušan Raičević obišao je Velju Goranu da podrži mještane ističući da nije znao da je tamo planiran kamenolom. Međutim, upravo je njegova uprava preduzeću Trajan d.o.o izdala urbanističko-tehničke uslove za izradu tehničke dokumentacije 2. decembra 2020. godine.

Ivan ČAĐENOVIĆ
Pročitajte više u štempanom izdanju Monitora od 21. januara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

VLADIN SVEŠTENIK U UO UNIVERZITETA: Vesna Bratić – dosljedno

Objavljeno prije

na

Objavio:

Imenovanje sveštenika Nikole Marojevića za člana UO Univerziteta CG samo je nastavak dosljednog podgrijavanja podjela u javnosti od početka mandata trostruke ministarke, Vesne Bratić

 

Pored drame oko Vlade, glavna rasprava u javnosti vodi se oko Vladinog izbora paroha nikšićkog Nikole Marojevića za člana Upravnog odbora Univerziteta Crne Gore.

Partije i njima naklonjeni mediji izvještavaju o puču na državni univerzitet, koji je preko Vlade izvela Srpska pravoslavna crkva. Druga strana naglašava da komitama smeta paroh i sve što je srpsko.

Naslušali smo se proteklih dana o znamenitim katoličkim univerzitetima i svećenicima kojima crkvena odora nije smetala da budu dekani i rektori, o miješanju, ionako previše pristune crkve, u rad najznačajnije obrazovne institucije u državi, kao i argumenata o diskriminaciji sveštenika i njihovim građanskim pravima.

Na Univerzitetu su prekršili uobičajeni zavjet ćutanja kada se radi o stvarima koje se njih tiču, pa su neki zauzeli stav. Prva se oglasila profesorica Fakulteta političkih nauka Univerziteta Crne Gore Olivera Komar koja je na Tviteru napisala da u sekularnoj državi sveštenom licu nijedne vjerske zajednice nije mjesto u Upravnom odboru državnog univerziteta, posebno ne kao predstavniku Vlade. ,,U aktuelnim crnogorskim prilikama u kojima je uplitanje SPC-a u rukovođenje državom čak i javno priznato ovakav potez ne doprinosi smirivanju tenzija i jačanju Univerziteta kao autonomne institucije, a šalju poruku neravnopravnosti nastavnicima i studentima drugih vjerskih zajednica”.  Njen primjer je slijedilo još par profesora. Reagovali su čak i studenti: ,,Stava su da imenovanje paroha nikšićkog i šefa izdavačke službe Eparhije budimljansko-nikšićke Nikole Marojevića za člana UO UCG-a neće doprinijeti smirivanju tenzija i podjela”, saopštili su iz Studenskog parlamenta.

Ove sedmice Vijeće Pravnog fakulteta iznijelo je svoj stav da je ,,imenovanje paroha Srpske pravoslavne crkve ili vjerskog službenika bilo koje druge vjerske zajednice za člana UO UCG neprimjeren, a u aktuelnom društvenom trenutku i kontraproduktivan akt klerikalizacije jedinog državnog univerziteta u Crnoj Gori”. Pravni fakultet pozvao je Vladu da stavi van snage odluku o imenovanju Marojevića.

Da tema nije značajna samo na domaćem, već i međunarodnom nivou potvrdilo je saopštenje Ambasade SAD-a. ,,SAD su zabrinute zbog nedavnog imenovanja u Upravni odbor Univerziteta Crne Gore. Za napredak građanskog društva u Crnoj Gori, nezavisne institucije koje služe interesu javnosti, kao što je državni univerzitet, ne treba da budu pod neprimjerenim uticajem bilo koje religijske zajednice”, napisali su iz ove ambasade na Tviteru.

U biografiji Nikole Marojevića, dostupnoj na sajtu Matice srpske u Crnoj Gori, navodi se da je đakon Saborne crkve u Nikšiću, doktor bogoslovskih nauka i šef izdavačke službe Eparhije budimljansko-nikšičke. Jedan je od osmorice sveštenika koji su zajedno sa tadašnjim episkopom budimljansko-nikšićkim, a sadašnjim mitropolitom crnogorsko-primorskim Joanikijem, bili pritvoreni zbog učešća u, zbog epidemije zabranjenoj,  litiji u Nikšiću u maju 2020. povodom praznika Svetog Vasilija Ostroškog. Bio je i član političkog savjeta Nove srpske demokratije.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štempanom izdanju Monitora od 21. januara ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

ULOGA MILA ĐUKANOVIĆA U PROPASTI PRIMORKE: Potpisao bankarske garancije još neosnovanoj firmi

Objavljeno prije

na

Objavio:

U martu 2019. godine Viši sud u Podgorici je potvrdio znatno reduciranu optužnicu SDT u predmetu Primorka Bar protiv šestočlane grupe koja se tereti za „zloupotrebu poslovanja u privredi, čime su oštetili budžet za 6,6 miliona eura“. Suđenje je počelo skoro godinu kasnije ali zbog pandemije nije održano gotovo nijedno ročište. U Naredbi za sprovođenje istrage je prvobitno bilo osumnjičeno 15 osoba

 

Pred kraj 2021. godine javnost je zapanjila sedmosatna drama i prijetnja Edina Begzića da će aktivirati eksploziv ispred poslovnice Nove ljubljanske banke (NLB) u Baru zbog tvrdnji da je banka ukrala novac radnicima nekadašnje Primorke DOO Bar, među kojima su bili i njegovi roditelji. Drama je okončana nakon što je Begzić u telefonskom razgovoru sa potpredsjednikom Vlade Dritanom Abazovićem iznio slučaj svojih roditelja i ostalih zaposlenih u nekadašnjoh barskoj firmi. Ispostavilo se da Begzić nije imao pravi eksploziv i oružje kojim je prijetio u ranije snimljenoj video poruci gdje je optužio „lopovsku banku da je uz pomoć države i njenih institucija (za vrijeme DPS-a) ukrala pare od poštenog i jadnog naroda i radnika firme Primorka iz Bara davne 2010. godine.“

Abazović je nakon tri dana, kao što je obećao Begziću, primio u svoj kabinet delegaciju bivših radnika i izjavio da su zahtjevi radnika „maksimalno opravdani i da imaju realne zahtjeve“. Obećao je i da će urgirati da tužilaštvo djeluje uz nadu da „neko novo Tužilaštvo neće čekati da zastari predmet i da će procesuirati sve one koji su učestvovali u očiglednim koruptivnim radnjama u slučaju privatizacije Primorke“.

Još u martu 2019. godine Viši sud u Podgorici je potvrdio znatno reduciranu optužnicu Specijalnog državnog tužilaštva (SDT) u predmetu Primorka Bar protiv šestočlane grupe koja se tereti za „zloupotrebu poslovanja u privredi, čime su oštetili budžet za 6,6 miliona eura“. Optuženi su vlasnik firme Krisma Nebojša Bošković, koji je privatizovao Primorku, bivši direktor NLB Črtomir Mesarič, Biljana Bošković, predsjednik odbora direktora Primorke Svetozar Marković, direktor Melgonia-Primorke Vinko Marović i direktor Krisma motorsa Milenko Marković. Suđenje je počelo skoro godinu kasnije a zbog pandemije nije održano gotovo nijedno ročište. U Naredbi za sprovođenje istrage je prvobitno bilo osumnjičeno čak 15 osoba da su direktno oštetile budžet za 4 miliona i da su nezakonito prisvojile državnu imovinu vrijednu 15 miliona eura.

Mnogi optužuju Specijalno tužilaštvo da je tokom izviđaja i istrage pažljivo zaobišlo sve one koji su direktno povezani sa tadašnjim premijerom Milom Đukanovićem.

Još je 2014. godine opozicioni poslanik Mladen Bojanić (sadašnji ministar kapitalnih investicija) optužio  je Đukanovića u Skupštini da stoji iza davanja propalih državnih garancija sumnjivoj firmi sa Kipra, iza koje stoje sumnjive osobe od ranije poznate po uvođenju drugih firmi u stečaj.

Bojanić je pokazao dokumenta da je Melgonia-Primorka DOO Bar dobila bankarsku garanciju 1. aprila 2010. godine Vlade Crne Gore u iznosu od 4 miliona eura za ukupni kredit od 14,4 miliona eura koji je odobrila NLB Montenegro banka AD Podgorica. Garancija Vlade koja je iznosila 27,8 odsto ukupnog kredita odobrenog od NLB je bila naplativa na prvi poziv i bez prava protesta. Vlada nije obezbijedila nikakve kontragarancije od „investitora“ da zaštiti novac poreskih obveznika u slučaju nepovoljnog razvoja događaja.

Kako po riječima samog Đukanovića u Skupštini „preduzeće nije izmirivalo obaveze po kreditnom zaduženju, banka je 28. februara 2014, na osnovu izdate garancije, uputila Ministrastvu finansija zahtjev za plaćanje cjelokupnog iznosa garancije. Ministarstvo finansija je 31. marta 2014. izvršilo plaćanje cjelokupnog duga“. Rješenjem Privrednog suda u Podgorici 356/13 od 14. aprila 2014. je otvoren stečajni postupak i Đukanović je naglasio da „očekuje da ćemo imati jasniju sliku o realnosti ovog potraživanja u narednim fazama, nadajmo se, efikasne realizacije stečajnog postupka“.

Nakon naplate garancije Vlade, Melgonia-Primorka je ostala dužna državi i 573.000 eura poreza kao i svih 14,4 miliona kredita koji je trebao biti korišten za restrukturiranje ove nekad državne firme i ponovno pokretanje proizvodnje. Od 63 radnika njih 50 je odmah završilo na Birou za nezaposlene dok je 13 još neko vrijeme radilo na popisivanju imovine uzaludno se nadajući da će se naplatiti iz stečajne mase.

Najkontroverznije je to što je vlada Mila Đukanovića dala garancije za kredit firmi koja je osnovana tek 5 mjeseci kasnije. Bojanić je izjavio da firma nije bila registrovana u Privrednom sudu u doba davanja garancija i da „po Zakonu o privrednom društvu, član 70 – društvo stiče svojstvo pravnog lica danom registracije u Centralnom registru Privrednog suda. Je li Vlada bila vidovita pa je pet mjeseci prije nego što je ovo društvo steklo status pravnog lica odobrilo garanciju za njega u iznosu od 4 miliona“?  Bojanić je upozorio i da je po Zakonu o kontroli državne pomoći davalac državne pomoći dužan da prije dodjele državne pomoći podnose prijavu državnoj komisiji.

To nije bilo jedino plaćanje duga novcem građana. Istog dana kada je Vlada dala garancije za Melgoniu-Primorku date su i garancije za nekoliko drugih firmi –  Kombinat aluminijuma za 85 miliona, Željezaru u Nikšiću za 27 miliona, Brodogradilište u Bijeloj za 5.88 miliona, Željeznicu za 7 miliona… Ukupno 140 miliona eura od kojih je većina aktivirana i za koje niko nije odgovarao.

Melgonia-Primorku je osnovao Melgonia Holdings Limited iz Limasola sa Kipra 7. septembra 2009. godine kako pokazuje i Centralni registar privrednih subjekata čijim izvodom je tada uzaludno mahao i poslanik Bojanić u Skupštini pozivajući Đukanovića da saopšti ko su vlasnici firme. „Vi svakako znate jer ne mogu da vjerujem da ste odobrili 4 miliona garancija a da ne znate ko stoji iza toga“, rekao je Bojanić pitajući premijera koje su to reference vlasnika i program restruktuiranja koji su ubijedili Vladu da stane iza projekta.

Vlada je nakon dvije godine napravila aneks kojim se produžava ista garancija, sa S-Company DOO Tivat. Bojanić je ustvrdio da pomenute firme nema u centralnom registru Privrednog suda, i da nije jasno kakva je njena uloga između države, NLB Montenegro banke i Melgonie. „Nje nema, to je fantom firma“!

Đukanović je u Skupštini 2014. izjavio da je bila potrebna „pravovremena reakcija da se zaštiti ekonomski i nacionalni interes Crne Gore zbog eskalacije svjetske ekonomske krize kao i da su tada pored pomenutih date i garancije od 100 miliona za bankarski sektor dok je „za one koji su kršili zakone ove države nadležni državni organi time odgovorno bave“.

U odnosu na „mnoštvo detalja“ koje je Bojanić iznio „ne vjerujem da ni vi sami ne očekujete da bi vam to mogao odgovoriti predsjednik Vlade“. Na optužbe i dokumenta o garancijama firmi koja je tek trebala biti osnovana, Đukanović je rekao da „nema govora o tome da je Vlada unaprijed nekom nepoznatom privrednom subjektu dala garanciju 5 mjeseci prije nego što je formiran. Vlada se bavila problemom Primorke, to je vrlo jasno, nikakve Melgonie, problemom Primorke koji traje već 10 godina, prije svega socijalnim problemom Primorke. Neke poslovne poteze vrijeme potvrdi a neke ne“.

Na kraju će se ispostaviti  da je novac koji je bio garant da se riješe socijalni problemi radnika i koji je trebao biti isplaćen njima završio negdje drugo.

Primorka je otkupljena za 1,6 miliona eura (51 odsto akcija) od tadašnjeg Atlas fonda  Duška Kneževića i naknadno je dobila 14,4 miliona kredita od NLB Montenegro banke.

Jedan od optuženih u procesu (koji je zaobišao ljude iz Vlade) Nebojša Bošković je na sudu izjavio da je on jedini izgubio novac u slučaju Primorka i da ga je to koštalo 1.6 miliona njegove kiparske firme. Rekao je da nije kriv i da je SDT uradio smišljeni i tendeciozni nalaz i da „od 14,4 miliona eura dobijenih kredita za pokretanje proizvodnje Primorke, na račun je ‘leglo’ svega 223.000 eura. Novac od kredita je dolazio na račun banke i odatle je dalje usmjeravan po nalogu Vlade Crne Gore, a bez naših naloga. Nismo mogli plaćati ni jednog eura nikome, a da to ne odobri banka i Vlada“. On je optužio Duška Kneževića da je njegova ekipa sakrila ranije dugove i povjerioce a da je država stajala iza čitavog projekta. To je potvrdio i drugooptuženi Mesarič izjavom da je garancije za kredite odobrila Vlada i da njegova banka ne bi odobravala zajam da ona nije stala iza projekta.

Đukanović je  2014.  sumirao priču oko Primorke u parlamentu: „Ono što je važno je da je ova garancija izdata u skladu sa zakonskom procedurom… Ko je vlasnik Melgonia-Primorka, vjerujte mi, to mi uopšte nije važno, to mi ime ne znači ništa kao ni mnoga druga imena… ovdje nije bilo nikakvih zakulisnih radnji, nikakvih posebnih privatnih interesa, nekakvog prelivanja novca poreskih obveznika u privatni džep, ništa od toga nije bilo po mome saznanju“.

Jovo MARTINOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo