Povežite se sa nama

SVIJET

MASOVNI PROTESTI OBILJEŽILI 2019: Uznemirena sila i nepravda 

Objavljeno prije

na

Nekada su protesti bili rezervisani za određena područja, a sada su redovna pojava na svim kontinentima. Ulični buntovi postaju globalni talas koji udara u temelje postojećeg ekonomskog, socijalnog i političkog sistema

 

Protekla 2019, će biti zapamćena kao godina masovnih uličnih protesta.  U različitim delovim sveta, u najmanje 20 zemalja,  zabeleženi su dugi i intenzivni protesti.  U bar šest zemalja su nemiri doveli do pada vladara ili moćnika. Nema naznaka da bi situacija mogla uskoro da bude primirena.

Protesti su otpor prema nedelotvornoj državi i težnja za političkom i društveno-ekonomskom promenom u sve podeljenijim društvima. Privrede su na ivici ambisa. Najniži je globalni rast od vremena  svetske finansijske krize 2008.  Traži se  više demokratije, borba protiv korupcije i nejednakosti.

Nekada su protesti bili rezervisani za određena područja, a sada su redovna pojava na svim kontinentima. Ulični buntovi postaju globalni talas koji udara u temelje postojećeg ekonomskog, socijalnog i političkog sistema. Protesti u Libanu i Čileu su motivisani ekonomskim pitanjima i korupcijom režima na vlasti, a Hongkong i Barselona se bore za veću autonomiju i manje pritiska od strane centralnih vlasti. No, svuda obični ljudi pokušavaju da nametnu svoje zahteve i planove centru koji ih je ignorirao i marginalizirao dok se nisu pobunili protiv njega. Neki demonstranti su mirno marširali, drugi se žestoko sukobljavali sa snagama bezbednosti.

Iako problemi korupcije, ekonomske stagnacije ili ekonomske nejednakosti dugo oprerećuju zemlje koje tresu pobune, masovni protesti su se dogodili posle udara vlasti na njihove osnovne životne potrebe. Žuti prsluci u Francuskoj i žitelji unutrašnjosti Ekvadora su se pobunici zbog viših cena goriva, Libanci zbog najavljenog poreza na pozive preko aplikacije kao što je WhatsApp. Veliko nezadovoljstvo Čileanaca je izazvalo povećanje cene metro karata u Santjagu.

Protesti protiv jedne konkretne politike lako su prerastali u kritiku sistema i pobunu. Kada se građani osnaže  jer vide da je vlast spremna da ispuni neke njihove zahteve, kakav je to bio slučaj sa zakonom o ekstradiciji osumnjičenih kriminalaca u Hongkongu, na dnevni red demonstranata dolaze i ostala sporna pitanja,  poput loše ekonomske situacije i korupcije. Popuštanje vlasti često  dodatno podstiče demonstrante da postave još veće zahteve.

Zajedničko protestima je i to što je u mnogim zemljama policija reagovala burnije nego što se očekivalo. Slike demonstranata koje je policija napala ili ispaljivanje suzavca na demonstrante su moćni motivatori za još veće okupljanje.

Društvene mreže su omogućile da veliki broj incidenata u kojima su policajci koristili preteranu silu bude podeljen širokoj publici. Tako su  demonstranti u Barseloni i Čileu dobili simpatije i van njihove zemlje. Društvene mreže su zaslužne i za dobru koordinaciju i organizovanje protesta, jer je uz malo resursa moguće podeliti neophodne informacije velikom broju ljudi.

Građani širom sveta pokazuju da ne žele da trpe ono što percipiraju kao nepravdu.  Upravo je to potrebno da bi demokratija bila uspešna.  Jednom uspostavljene demokratske institucije ne ostaju demokratske dugo ukoliko se građani za to ne bore neprekidno.

Od Hongkonga, na istoku, do Alžira, na zapadu; od Francuske, na severu, do Čilea, na jugu – obični narod diže pobune nadajući se promenama. Analitičari su izneli nekoliko opažanja koja se mogu pratiti kada je reč o aktualnim protestima u svetu.

Prvo, u proteste su uglavnom uključeni obični ljudi, koji u direktnom smislu nemaju političku pozadinu (pod pretpostavkom da je politika profesija). Oni izlaze na ulice kako bi izrazili zahteve pošto su izgubili poverenje u političku klasu u svojim zemljama, bilo da je reč o vlasti ili opoziciji. Dolaze sa političke margine, a ne iz centra koji je desetlećima monopolisao politiku.

Ti “obični ljudi” su tako  došli u središte medijske i političke pažnje, pokušavajući da nametnu  zahteve i planove tom “centru”.

Drugo, ovi “obični” ljudi su  odlučni. Ne žele da se vrate kućama bez ispunjenja njihovih zahteva, posebno onih koji se tiču ostvarivanja njihovih ekonomskih i socijalnih prava, čak i ukoliko je potrebno da te demonstracije potraju i da se na ulicama ostane sedmicama, mesecima, pa i godinama. Protesti “Žutih prsluka”, su počeli sredinom novembra 2018. u Francuskoj i još okupiraju ulice centralnog Pariza. Tri sedmice kasnije su građani Srbije krenuli u protestne šetnje koje i dalje traju.

U Hongkongu i Alžiru, a pre toga i Sudanu, sve do Iraka i Libana ovih dana, demonstrante nije mogla sprečiti  represija, ubijanje i nasilje koje su pretrpeli.

Treće,  “obični” ljudi na protestima koriste nove i različite taktike. Poput okupiranja ulica i trgova, upotreba tehnologije za taktiziranje s vlastima, korištenje društvenih medija kako bi se mogli nositi s nadzorom i uznemirivanjem koje vlasti vrše nad njima. Možda je glavni razlog što su ovi protesti opstali sedmicama i mesecima njihova sposobnost osmišljavanja novih sredstava i alata protesta, čime su vlasti dovedene više u položaj branioca nego napadača.

Četvrto, okupljene mase koje protestuju nemaju centralno rukovodstvo. “Obični” ljudi se oslanjaju na decentralizirani pokret, bilo da se radi o vodstvu ili teritorijalnom delovanju. Takav fenomen je počeo da se iskazuje i na protestima 2011. u okviru Arapskog proleća, koji nisu imali jasno vodstvo. To je doprinelo njihovom uspehu u svrgavanju autoritarnih i korumpiranih režima, bez obzira na kasniji ishod.

U aktualnim demonstracijama postoje vođe na terenu, čija se uloga svodi na organiziranje događaja i akcija na terenu, ali ne i da govore u ime javnosti. To odražava zrelost i svest o opasnosti monopolizacije vodstva ili govora u ime masa kao uvodu u polarizaciju, potčinjavanje i ostavljanje pokreta bez njegovog sadržaja.

Na kraju, ekonomski i socijalni aspekt dominiraju zahtevima demonstranata na istoku i zapadu, ali postoji jasna svest da su ta dva aspekta povezana i s političkim. “Obični” ljudi koji protestuju, koren problema vide u političkom delovanju, bilo da je reč o korupciji, nedostatku socijalne pravde, nezaposlenosti ili nedostatku osnovnih usluga, kao što su zdravstvo, obrazovanje i penzije.

Stoga ne iznenađuje što su demonstranti podigli parole tražeći odlazak režima ili vladajuće elite u većini ovih pobuna, kao najoodgovornijih za situaciju u tim zemljama, kao što je slučaj u Libanu, Iraku, Alžiru, Čileu i Boliviji. Neverovatna stvar – barem do sada – u ovim ustancima je sposobnost tih “običnih” ljudi da promene pravila igre i da pretvore marginu u centar i centar u marginu. Štaviše, da nateraju centar da udovolji njihovim zahtjevima i, što je najvažnije, da poštuje njihovu volju i dostojanstvo.

 

Provalija između bogatih i siromašnih

Sadašnja situacija u svetu može se objasniti socijalnom paradigmom, gde jedan odsto populacije drži u rukama kapital koji vredi koliko i kapital 99 odsto stanovništva. Takva provalija i izumiranje srednje klase u državama širom sveta generišu unutrašnje tenzije, pobune, nemire, pretnje pobunama kakve sada gledamo naročito u Južnoj Americi.

Nejednakost je nit  koja povezuje nezadovoljne širom svijeta , tvrdi novi izveštaj Programa Ujedinjenih nacija za razvoj (UNDP).

Izveštaj UNDP o ljudskom razvoju utvrđuje koliko duboku štetu sistemske nejednakosti nanose našem društvu ukazuje je  Ahim Štajner, administrator te specijalizovane agencije svetske organizacije.  “Nejednakost se ne odnosi samo na to koliko neko zarađuje u odnosu na svog komšiju. Reč je o nejednakoj raspodeli bogatstva i moći: ukorenjenim društvenim i političkim normama koje danas izvode ljude na ulice, i koje predstavljaju okidače koji će to činiti i u budućnosti, ukoliko se  nešto ne promeni. Prepoznavanje pravog lica nejednakosti je prvi korak; a sledeće je izbor koji svaki vođa mora da donese”, ocjenjuje  Štajner.

Prema ovom Izveštaju UNDP, nejednakosti slabe jedinstvo društva i poverenje građana jednih u druge, u vlade i institucije. One štete ekonomiji, sprečavaju ljude da dostignu svoj puni potencijal na poslu i u životu. Takođe  ukazuju da političke odluke ne odražavaju težnje celog društva. Nekolicina koja napreduje koristi svoju moć́ da odluke koje upravljaju društvom oblikuje prema svojim interesima.

Globalno, jaz u osnovnom životnom standardu se smanjuje.  To pokazuje broj ljudi koji uspevaju da izbegnu siromaštvo, glad i bolesti. Međutim, na pomolu je nova generacija nejednakosti vezanih za pristup obrazovanju, ali i napredak tehnologije i klimatske promene, Potonje su dve seizmičke sile bi, ukoliko ostanu van kontrole, mogle da pokrenu „novo veliko društveno raslojavanje“ kakvo nije viđeno od industrijske revolucije, navodi se u Izveštaju UNDP.

Klimatske promene mogu da prodube postojeće nejednakosti  dok tehnološki napredak poput robotike i veštačke inteligencije može da ostavi van tokova razvoja velike grupe ljudi, čak i zemlje.  Primera radi, u veoma visoko razvijenim zemljama broj pretplatnika na široko pojasnu telekomunikacionu mrežu (kablovski i optički internet, 4G i 5G mobilna telefonija) raste 15 puta brže, a udeo visokoobrazovanih šest puta brže nego u zemljama sa niskim razvojem.

Nejednakosti su duboko ukorenjene u našim društvima. One počinju u ranom detinjstvu, rastu tokom života i prenose se iz generacije u generaciju.

Izveštaj preporučuje donošenje politika koje podrazumevaju ulaganje u učenje, zdravlje i ishranu dece. Takva ulaganja moraju da budu nastavljena i kada se ljudi nađu na tržištu rada, kako bi mogli da se prilagode ili prekvalifikuju za nova zanimanja. Ukoliko nejednakosti u ljudskom razvoju budu povećavane  globalni ciljevi Agende za održivi razvoj do 2030. godine ostaće neispunjeni.

Neki analitičari poručuju da elite, političke, konomske i finansijske, na globalnom, ali i unutrašnjem nacionalnom planu, treba da shvate da rastući jaz između bogatih i siromašnih ni njima ne donosi ništa dobro, jer preti velikim nemirima i revolucijama u pojedinim državama.

Na globalnom planu je neophodna saradnja među velikim silama. Ukoliko razum ne pobedi  čovečanstvo čekaju ogromni sukobi spram kojih će 2019. godina delovati kao mirno i zlatno doba, smatraju neki od analitičara.

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

SVIJET

POSLIJE ODLASKA VELIKE BRITANIJE IZ EU: Novi početak, ali čega 

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pristalice Bregzita vjeruju da će jaz  u britanskom društvu, moći da bude prevladan jer samo tako društvo može da se usredsredi na budućnost. No,  rivali smatraju da će zemlja dugo ostati podijeljena. Neki cinično primjećujuju kako će Bregzit od Velike Britanije stvoriti „Neujedinjeno Kraljevstvo“

 

Kada je u u petak 31. januara u Londonu otkucalo 23 časa, u kontinentalnom djelu Evrope bila je ponoć. Nastupio je istorijski trenutak za Evropu, možda i svijet. Velika Britanija je postala prva država koja je napustila Evropsku uniju (EU).

Britanski premijer Boris Džonson je događaj proslavio na poseban način: na zatamnjene zidove njegove rezidencije u Dauning stritu 10. je projektovan sat koji je odbrojavao sekunde preostale do izlaska. Junion Džek, zastava Ujedinjenog Kraljevstva se zavijorila na stubovima oko zgrade parlamenta Velike Britanije, a ispred na trgu su hiljade Britanaca, pristalice Bregzita slavile.

Desilo se ono u šta mnogi do samog kraja nisu vjerovali. Velika Britanija je poslije 47 godina članstva napustila EU, najveći svjetski trgovinski blok i drugu ekonomsku sila svijeta.  Osjećaj je pobijedio razum, smatraju mnogi. I  EU koja je bila protiv izlaska Velike Britanije, gubi 15 posto svoje ekonomije, najvećeg vojnog potrošača i jedan od vodećih svjetskih finansijskih centara, London.

Izlazak je došao tri i po godine pošto je na referendumu Bregzit izglasan tijesnom većinom sa 52 prema 48 posto. Engleska i Vels podržali su Bregzit, Sjeverna Irska i Škotska ostanak.

„Ovo nije kraj, nego početak”, poručio je kontroverzni premijer Džonson.  On, koji se u posljednji čas prelomio u korist Bregzita, smatra da će napuštanje Unije dovesti do nacionalne obnove posle čega će Velika Britanija ponovo postati velika evropska sila i globalni igrač.

Bivši lider Stranke britanske nezavisnosti (UKIP), jedan od glavnih vođa kampanje za izlazak Velike Britanije iz EU i osnivač stranke Bregzit Najdžel Faraž je okupljenima na trgu ispred Parlamenta poručio: „Više nećemo morati da slušamo Junkera (doskorašnji predsednik Evropske komisije), više našim premijerima neće nalagati birokrati iz Brisela.”

Ispred Parlamenta su pristalica Bregzita iznosile slavljeničke argumente.  „Suverenitet ima prioritet”, „Mogućnost da zemlja sama donosi pravila igre, da ponovo bude uvedena kontrola nad migracijama”. Dalje: „Za EU više neće biti  izdvajan novac”.

Za protivnike Bregzita 31. januar je bio tužan dan. „Naši političari su nas oko Bregzita prevarili i lagali”, ponavljali su. Po njima, mnogi od onih koji su bili zaslijepljeni sebičnošću političkih lidera, od arhitekte Bregzita Dejvida Kamerona, do Borisa Džonsona, zagovornici su Velike Britanije zaglavljene u prošlosti.  Ubjeđenje prema kojem bi nacija koja je nekada bila imperija trebalo da se oslobodi okova EU je suludo, jer ni jedna druga članica Unije nije uživala tolika izuzeća i popuste.

Pristalice Bregzita vjeruju da će jaz u britanskom društvu, biti prevladan, jer samo tako društvo može da se usredsrijedi na budućnost. Rivali smatraju da će zemlja dugo ostati podijeljena.

Ispred parlamenta Škotske u Edinburgu stotine ljudi su se bdijenjem uz svijeće oprostile od Unije. Zbog Bregzita se protestovalo i na granici Republike Irske i Sjeverne Irske. Neki cinično primjećujuju kako će Bregzit od Velike Britanije stvoriti „Neujedinjeno Kraljevstvo“.

Škotska premijerka Nikola Sturdžen insistira na održavanju novog referenduma o škotskoj nezavisnosti. Premijer Džonson odbija da to odobri, a glasanje ne može biti održano bez pristanka britanske vlade. Škoti su se 2014. godine sa 55 posto glasova odlučili za ostanak u Velikoj Britaniji. Dvije godine kasnije, na svebritanskom referendumu o članstvu u EU, sa 62 posto su glasali za ostanak u EU.

Zastupnici u škotskom Parlamentu su  29. januara glasali i za novi referendum, tvrdeći kako je izlazak Velike Britanije iz EU promijenio okolnosti. Na prošlogodišnjim izborima je pobijedila Škotska nacionalna stranka (SNP) Sturdženove, koja smatra da je Škotska izvučena iz EU protiv želje ogromne većine njenih građana.

Istraživanje objavljeno dan uoči Bregzita je pokazalo kako 51 posto ispitanih građana Škotske podržava nezavisnost, objavila je britanska agencija YouGov. Ovo je prvi put da je u ispitivanju javnog mnjenja od 2015. pobijedio odgovor „da”.

I u Sjevernoj Irskoj je moguće da sljedeće godine, ili malo kasnije, bude održan referendum o granici sa Republikom Irskom čiji bi rezultat mogao da bude Ujedinjena Irska. U pregovorima Brisela i Londona o Bregzitu najveći kamen spoticanja bio je kako izbjeći tvrdu granicu između Sjeverne Irske i Republike Irske, članice Unije. Izlazak Velike Britanije iz Unije je tri puta odlagan, pošto je postignuti sporazum bivše premijerke Velike Britanije Tereze Mej sa Briselom o „mekoj granici” između Velike Britanije i Irske odbijan u parlamentu u Londonu.

Sada će prema sporazumu o Bregzitu, Sjeverna Irska slijediti pravila EU o poljoprivrednim i industrijskim proizvodima, a ostatak Velike Britanije neće. Ujedinjeno Kraljevstvo će napustiti carinsku uniju EU, dok ce Sjeverna Irska nastaviti da primjenjuje evropske carinske propise u svojim lukama. To znači uvođenje novih kontrolnih punktova i postupaka za trgovinu robom između Sjeverne Irske i ostatka Velike Britanije.

Upućeni smatraju da postoji jak razlog za održavanje referenduma u Sjevernoj Irskoj poslije 20 godina relativnog mira zaključenog na Veliki petak 1998. Pošto su dvije zajednice u Sjevernoj Irskoj približno jednake veličine odluka o pridruživanju Irskoj biće i odluka o pridruživanju EU.

Velika Britanija će ubuduće za EU biti jedna od tzv. „trećih zemalja“ za koje ne važe pravila kao za one koji su „unutra“. Ipak, promjene neće nastupiti odmah, jer slijedi prelazni period do kraja decembra 2020. kako bi se stanovnici i kompanije prilagodili promjeni. Tokom tranzicije, Britanija će nastaviti da primjenjuje zakone EU, ali neće biti zastupljena u institucijama u Briselu, Strazburu i Luksemburgu. Britanija i EU u tom periodu treba da usaglase novi odnos u trgovini i bezbjednosnim pitanjima.

Prava državljana EU u Ujedinjenom Kraljevstvu, kao i britanskih građana u Uniji, ostaće ista tokom prelaznog perioda. Procjenjuje se da će London platiti evropskim partnerima na ime izlaska oko 35 milijardi eura,

Zbog izlaska Velike Britanije iz EU, finansijske kompanije koje su ranije poslovale u Londonu moraju uspostaviti centrale u kontinentalnoj Evropi kako bi mogle da  pružaju usluge na jedinstvenom tržištu EU.

Kritičari Bregzita navode kako vodeći proizvođači automobila zatvaraju pogone u Velikoj Britaniji i prelaze na kontinent. Ključni finansijski igrači se sele u Pariz ili Amsterdam. Još je veći odliv mozgova i talenata koji su radili za britanski obrazovni i naučni sektor.

Frankfurtski Bankenplac, finansijski centar Nemačke, jedan je od dobitnika izlaska Velike Britanije iz Unije. Prema istraživanju njemačke Landesbank Hessen-Thuringen (Helaba), više od 30 stranih banaka donijelo je odluku u korist njemačkog finansijskog centra. Mada paralelno sa selidbom finansijskih firmi iz Londona britanska prestonica bilježi otvaranje nekih novih kompanijskih predstavništava, grad na Temzi će vjerovatno izgubiti više poslova nego što ce dobiti novih, smatraju analitičari.

Zajedničko evropsko tržište će ostati bez direktnog nadzora nad nekoliko dominantnih proizvodno-trgovinskih konglomerata kao što su Britiš Petroleum (BP), jedan najvećih svjetskih proizvodača i distributera naftnih derivata i gasa; TESCO – multinacionalna trgovina prehrambenih proizvoda sa oko 3.500 prodavnica širom Evrope; Unilever – multinacionalna britansko-holandska kompanija za široku potrošnju; Vodafon, treći globalni mobilni operater po broju stalnih korisnika; ili Rols-Rojs, proizvođač luksuznih automobila i avio-motora.

Predsjednica EK Ursula von der Lejen poručila je na dan izlaska Velike Britanije kako će „EU početi novo poglavlje poslije izlaska Britanije, kao jedinstvena snaga u globalnim pitanjima, od klimatskih promjena do tehnološkog preobražaja, te neće imati manje mogućnosti zbog Bregzita“.

Predsjednik Evropskog veća Čarls Mišel je rekao da, što se više Britanija udalji od pravila i propisa EU posle Bregzita, to će imati manji pristup jedinstvenom tržištu.

Bregzit predstavlja „duboki rez” za Njemačku i za cijelu Evropu, ocijenila je njemačka kancelarka Angela Merkel. Istovremeno je naglasila da će Evropa braniti svoje interese, posebno integritet evropskog jedinstvenog tržišta u teškim pregovorima koji će uslijediti ove godine u definisanju budućeg trgovinskog odnosa između bloka preostalih 27 zemalja i Londona.

Francuski predsjednik Emanuel Makron je britansko napuštanje Unije nazvao „šokom”. „To je istorijski znak upozorenja koji ostatak Evrope mora čuti”, naveo je Makron i nazvao Bregzit žrtvenim jarcem neuspješne refome EU. Po njemu, potrebno je „više Evrope” da bi se odgovorilo na izazove moći, poput kineske i američke.

Uopšte, mišljenja su da će Bregzit na spoljnopolitičkom planu ostaviti veliku prazninu u Uniji. Pored Francuske i Njemačke, Britanija je bila presudna u kreiranju spoljne politike EU kojoj je davala posebnu težinu. „Britanci su iskusne diplomate. Oni imaju stalno mjesto u Savjetu bezbjednosti Ujedinjenih nacija. Velika Britanija se, kada su vojni kapaciteti u pitanju, od svih zemalja EU do sada stavljala najviše na raspolaganje“, naveo je upućeni diplomta u Briselu. London bi i u budućnosti trebalo da učestvuje u zajedničkim vojnim projektima i misijama.

Iz Vašingtona je poručeno da ce „posebni odnosi” sa Ujedinjenim Kraljevstvom biti još jači, zahvaljujuci Bregzitu. Ambasador SAD u Velikoj Britaniji Vudi Džonson je izjavio je da predsednik Donald Tramp dijeli britanski „optimizam i uzbuđenje” zbog novog poglavlja u uzajamnoj istoriji. Naveo je kako će britanski izlazak iz EU omogućiti da transatlantski trgovinski sporazum proizvede veći napredak i više radnih mjesta.

SAD su snažno podsticale proces Bregzita. Dva dana prije zvaničnog razlaza s EU, u posjetu britanskom premijeru je došao i državni sekretar Majk Pompeo kako bi Ujedinjenom Kraljevstvu Velike Britanije, Škotske i Sjeverne Irske ponudio „posebne odnose” poslije Bregzita.

   Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

SVIJET

KORONA VIRUS: Kako zaustaviti širenje infekcije  i straha 

Objavljeno prije

na

Objavio:

Država je reagovala brzo i bez mnogo rasprava: Vuhan, metropola od 11 miliona stanovnika, fizički je izolovan. Nema letova, vozova, trajekata, zatvoren je i autoput. Okolni gradovi su zapečaćeni na sličan način. Više od 56 miliona osoba u skoro 20 kineskih gradova, uključujući Vuhan, ne mogu putovati

 

U Kini početak Lunarne nove godine, godine pacova  obilježava nesigurnost i strah zbog širenja misterioznog oboljenja pluća.

Od posljedica novog korona virusa u Kini su, prema izvješajima od srijede, preminule najmanje 132 osobe, a oboljelo je približno 6.000 ljudi. To je više nego u vrijeme epidemije virusa SARS 2001. i 2002. godine. Stručnjaci procjenjuju da bi širenje virusa vrhunac moglo imati za desetak dana, a da će epidemija trajati nekoliko mjeseci.

Najviše žrtava i pacijenata je iz Vuhana, glavnog grada provincije Hubei, u kojoj je prvi slučaj oboljenja do sada nepoznatim virusom zabilježen 8. decembra prošle godine.  Virus se u meduvremenu pojavio u gotovo svim djelovima ove ogromne zemlje. I u Pekingu je zabilježen jedan smrtni slučaj a oboljelo je više od 120 ljudi. Lako je zamisliti kakvo plodno tlo bi korona virus imao u metropoli koja broji 21 milion stanovnika.

Država je reagovala brzo i bez mnogo rasprava. Vuhan, metropola od 11 miliona stanovnika, fizički je izolovan. Nema letova, vozova, trajekata, zatvoren je i autoput. Okolni gradovi su zapečaćeni na sličan način. Više od 56 miliona osoba u skoro 20 kineskih gradova, ukljucujuci Vuhan, ne mogu putovati. Mnoge novogodišnje svečanosti su ukinute, a neradni dani produženi. Odložen je početak novog polugodišta i semestra za škole i fakultete bez najavljenog datuma nastavka. Željeznice  su  privremeno ukinule stotine linija u zemlji. Sve ulice se čiste sredstvima za dezinfekciju, policija je na stanicama i u bolnicama. Diznilend u Šangaju ne radi do daljeg, turističke agencije ne smiju da nude grupna putovanja.

Hiljade ljekara i medicinskih radnika poslato je u Vuhan. U gradu niču dvije bolnice sa preko 2.600 kreveta koje bi trebalo da budu sagrađene do 3. odnosno 5. februara kako bi u njih bili smješteni pacijenti oboljeli od korona virusa. Novinarima se ne dozvoljava da ulaze u bolnice.

Peking je obećao hitnu pomoć od oko 140 miliona eura kako bi se ograničilo širenje virusa. Za potrebe medicinskog sektora do sada je odvojeno preko 1,6 milijardi dolara.

U najmanje 15 zemalja u svijetu je do sada potvrđeno više od 70 slučajeva oboljelih od korona virusa. Do sada, nije zabilježen nijedan slučaj sa smrtnim ishodom van Kine.

SAD i Japan su počeli sa evakuacijom stotina osoba iz Vuhana. SAD i Južna Koreja su upozorile svoje gradane da ne putuju u Kinu, dok je Velika Britanija protiv svih takvih  putovanja osim nužnih.

To su poručile i pojedine multinacionalne kompanije svojim zaposlenicima. Neke aviokompanije otkazuju letove za Kinu jer je potražnja naglo opala. Druge, među njima je i Lufthansa, su to učinile iz predostrožnosti.

Predsjednik Kine, generalni sekretar Komunističke partije Kine (KPK) i predsjedavajući Centralne vojne komisije Si Ðinping je u srijedu naložio Naodnooslobodilačkoj armiji „da doprinese pobjedi u ovoj bitki.” Istakao je: „Život i zdravlje ljudi su prvi prioriteti, a najvažniji zadaci su prevencija i kontrola virusa. Lično sam naredio ulaganje napora, vjerujem da ćemo prevazići bolest jačajući naše samopuzdanje, pomažući jedni drugima, kontrolišući i vodeći računa o prevenciji i pridržavajući se pravila“.

Generalni direktor Svjetske zdravstvene organizacije (SZO) Tedros Adanom Gebrejesus kazao je u Pekingu poslije susreta sa predsjednikom Sijem da Kina  objavljuje informacije, blagovremeno identifikuje patogene i proaktivno dijeli relevantne sekvence gena virusa sa SZO. „Vjerujem da će mjere koje Kina preduzima držati bolest pod kontrolom, a vremenom se i riješiti bolesti“, kazao je.

Kineske vlasti pokazuju da ne žele da ponove greške iz prošlosti. Tokom epidemije virusa SARS u Hongkongu  prikrivane su razmjere opasnosti. Zato vlasti ovog puta  čine sve kako bi izbjegle optužbe. Ministarstvo spoljnih poslova tvrdi da je najbrže moguće informisalo javnost i SZO. U udarnim večernjim vijestima se izvještava o krizi, a nove informacije objavljuju se svakodnevno.

Komisija za politiku i pravo dominantne KPK, preko najrasprostranjenije nacionalne društvene mreže Veibo, je zahtijevala od svojih preko 90 miliona članova što je moguće više transparentnosti. Onaj ko bude prikrivao infekciju ili bude stavljao ugled političara iznad narodnih interesa, „u istoriju će ući kao grešnik“. Samo konsekventnim objavljivanjem informacija može da se smanji opasnost od širenja zaraze, konstatuje se u saopštenju iz KPK. Prema zapadnim medijima, ovo  saopštenje je izbrisano sa društvene mreže samo nekoliko sati kasnije.

Ljudi uvijek traže orijentire. Neizvjesnost rađa strah. Zato zvanični mediji šire umirujuće vijesti sa porukom da vlast drži sve pod kontrolom. Mnogi korisnici usijanih društvenih mreža  su zabrinuti. Vlada nesigurnost. Da li su zapravo dovoljno informisani o epidemiji virusa? „Nadam se da su vladine informacije aktuelne i istinite“, napisao je jedan korisnik mreže Veibo. Kuljaju glasine, ređaju se tvrdnje i demantiji. No, internet-zajednica je jedinstvena u pitanju: kako smo došli dovde?

Prvi poznati slučaj bolesti prijavljen je još 8. decembra u Vuhanu. No, gradski Zavod za zdravlje informisao je javnost o tada nepoznatoj zarazi tek 30. decembra. To su 22 izgubljena dana tokom kojih je virus možda mogao biti uništen na izvoru. Gradonačelnik Vuhana je rekao da je oko pet miliona ljudi napustilo grad prije praznika i uvođenja karantina.

Zdravstvene vlasti u Vuhanu znale su da prvi slučajevi dolaze sa pijace na kojoj se prodaju riba, plodovi mora i divljač, da virus vjerovatno potiče iz mesa. Ogromna pijaca površine sedam fudbalskih terena, sa hiljadu trgovaca, zatvorena je tek 1. januara.

Pijaca se nalazi na oko 200 metara od glavne željezničke stanice koja je prošle godine oko praznika za samo šest sedmica zabilježila 5,5 miliona putnika. Bilo je jasno da će virus otići na razne strane.

Postoji sumnja da su lokalni funkcioneri pokušali da zataškaju broj inficiranih kako ne bi uznemirili pretpostavljene i naštetili svojim političkim karijerama. To narušava povjerenje u vlast koja tvrdi da uvođenjem sistema takozvanog „socijalnog kredita” uspostavlja principe iskrenosti i morala u socijalizmu.

Jedno od objašnjenja zašto se takvi virusi najviše šire iz Kine jeste da veliki broj ljudi žive relativno blizu životinja. Korona virus je vjerovatno životinjskog porijekla, a sumnja se da bi to mogle da budu zmije. SARS –  virus koji je potekao iz Kine – došao je od slijepih miševa i cibetke, sisara koji fizički liči na mačke.

Džung Nanšan, poznati kineski stručnjak za respiratorne bolesti naveo je da do sada nije razvijen nijedan lijek koji bi specifično ciljao virus. „Ali naučnici i medicinski radnici istražuju više načina. Pošto je veliko poboljšanje postignuto i u sistemu životne podrške, očekujemo da će stopa smrtnosti nastaviti da pada“, rekao je dr Džung.

Doktor Džung je poručio: „Da bismo se izborili sa epidemijom, moramo iskoristiti dijve ključne tačke – rano otkrivanje i pravovremeni karantin. To su najprimitivnije i najefikasnije metode.”

 

Nije opasnije od gripa

Korona virus izaziva tešku akutnu respiratornu infekciju i ne postoji poseban lijek ili vakcina. No, naučnici u svijetu smatraju da nema razloga za paniku.

„Zdravstveni radnici treba da budu u pripravnosti. Vlade treba da im osiguraju sredstva. Pravovremeno i tačno informisanje javnosti je ključ. A svi ostali – slobodno dišite”, poručio je epidemolog Brandon Braun sa Univerziteta Kalifornije u SAD, koji je proučavao mnoge smrtonosne epidemije.

Od pojave epidemije naučnici su o virusu saznali važne pojedinosti. Radi se o korona virusu, rođaku patogena koji izaziva SARS i bliskoistočni respiratorni sindrom (MERS), bolesti koje su izazvale stotine smrti u svijetu. Ostali korona virusi ne uzrokuju ništa teže od prehlade.

Osim ljudi, korona virusima mogu biti zaražene krave, svinje, mačke, kokoške, kamile, šišmiši i druge životinje. Većina prvih žrtava nove epidemije, posjetioci velike „žive pijace” u Vuhanu, sugerišu da je virus sa neke druge vrste „skočio” na čovjeka.

Kada su stručnjaci ispitali organizmov genetski kod, pronašli su sekvencu do tada nauci potpuno nepoznatu. To znači da ljudi nisu mogli razviti  imunitet prema korona virusu koji je nazvan n-CoV2019.

Zdravstveni radnici očekuju da će se širenje sa čovjeka na čovjeka u kratkoročnom razdoblju nastaviti. To znači da će se pojavljivati novi slučajevi širom Azije, u SAD, moguće i u Evropi.

Većinu smrtnih slučajeva čine ljudi stariji od 50 godina, prethodno bolesni, sa već postojećim repsiratornim problemima ili oslabljenog imunološkog sistema. Čini se da mladim i zdravim ljudima uzrokuje samo blage simptome. „Za sada nemamo dokaza da je ovo opasnije od gripa” kazao je Majkl Mina, epidemolog sa Harvarda.

 

Ekonomske posljedice

Korona virus ima i svoje ekonomske posljedice. Širenje opasnog virusa iz jugoistočne Kine uplašilo je globalna tržišta i ugrozilo izglede za ekonomski rast. Kineske berze bilježe najveći pad u posljednjih pola godine. Gubitke su imale i druge berze u svijetu.

Radživ Bizvas, ekonomski strucnjak sa Instituta za istraživanje tržišta IHS Markit, smatra da je potencijalni rizik korona virusa mnogo veći nego 2002. zato što je kinesko stanovništvo postalo mobilnije. To se primjećuje i u porastu turističkih posjeta inostranstvu. Ekspert ukazuje i na ovogodišnje Ljetnje olimpijske igre u Tokiju, za koje bi izbijanje virusa moglo da se razvije u ozbiljnu prijetnju.

O ekonomskim posljedicama određeni uvid mogu dati prethodne pandemije. Od španske groznice 1918. Bilo je zaraženo 500 miliona ljudi u svijetu, a 50 miliona je umrlo. Svjetska banka je 2006. godine procijenila da bi u slučaju ozbiljne pandemije od koje bi umrlo 71 miliona ljudi, svjetski ukupan domaći proizvod (BDP) bio smanjen za oko pet odsto.

U epidemiji SARS širom svijeta je, prema nekim procjenama, zaraženo 8.100 ljudi, dok su 774 osobe umrle, što je stopa smrtnosti od 9,4 odsto. Procjenjuje se da je SARS smanjio BDP Kine za 1,1 odsto, a Hong Konga za 2,6 odsto, dok su ekonomske posljedice u svijetu bile male.

Ekonomske posljedice korona virusa iz Vuhana bi, ocjenjuju stručnjaci, trebalo da budu manje s obzirom na dosadašnju stopu smrtnosti od oko tri odsto, ali i na agresivne mjere Kine na suzbijanju širenja virusa. Van Kine, zemlje s malim brojem zaraženih bi trebalo da osjete male posljedice po ekonomiju.

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

SVIJET

PUTIN I  MOĆ: Ustav po svojoj mjeri

Objavljeno prije

na

Objavio:

Vladimiru Putinu 2024 , ističe drugi  predsjednički mandat. Posle toga, prema Ustavu, Putin više ne bi mogao da se kandiduje. U srijedu 15. januara,  Putin je predložio Federalnoj skupštini korenitu reformu Ustava, riješio „problem 2024“, a zadržao moć

 

 

Pre dve decenije Rusi su imali neobičan doček Nove godine – predsednik Boris Jeljcin je objavio da se povlači i iznenadio javnost izborom aslednika. Na funkciju dolazi u inostranstvu malo poznati Vladimir Putin, bivši šef tajne službe FSB i do tada premijer tek četiri meseca.

„U novogodišnjoj noći se ostvaruju snovi”, rekao je Putin u prvom govoru. Zamenio je Jeljcina čije je zdravlja bilo narušeno, najpre samo do izbora u martu 2000. Uslijedila su dva četvorogodišnja mandata, pa premijerovanje između 2008. I 2012. Potom još dva šestogodišnja predsednička mandata.

Zato u Rusiji kažu da imaju „problem 2024“ – tada Vladimiru Putinu ističe drugi mandat. Posle toga, prema Ustavu, Putin više ne bi mogao da se kandiduje. Otuda je u sredu 15. januara Putin predložio Federalnoj skupštini korenitu reformu Ustava, rešio „problem 2024“, a zadržao moć.

Prema Putinovom planu, ubuduće bi Državna Duma, donji dom parlamenta, trebalo da ima više moći te da bira, takođe, osnaženog premijera i vladu. Sada je izbor vlade još u rukama predsednika. Cinici primećuju kako očito Putin veruje da će Duma uvek odlučivati kako on želi. Pa ipak, Rusija ne bi trebalo da postane parlamentarna republika, eksplicitno je kazao predsednik.  On je  izjavio da je za Rusiju, sa njenom ogromnom teritorijom, ultikonfesionalnošću, velikim brojem  naroda potrebna snažna predsednička vlast.

Putin je pred oba doma parlamenta govorio o mogućnosti ukidanja pravila koje ne dozvoljava da se u predsedničkoj fotelji sedi „više od dva mandata zaredom“. Predložio je da ubuduće predsednički kandidati moraju iza sebe imati najmanje 25 godina života u Rusiji i ne smeju imati državljanstvo nijedne druge zemlje. „Čovek treba da shvati da vezuje život sa Rusijom, sa našim narodom — bez ikakvih nijansi i pretpostavki“, rekao je Putin. To bi trebalo da eliminiše opozicione političare iz egzila poput milionera Mihaila Hodorkovskog koji je proveo više od decenije u zatvoru osuđen za utaju poreza, proneveru i pranje novca.

I ljudi na drugim funkcijama “strateški važnim za suverenitet zemlje“ (predsednik i članovi Vlade, poslanici, senatori, sudije, šefovi regiona) po Putinu ne bi trebalo da imaju strano državljanstvo ili dozvolu za boravak u drugoj državi. Prema Putinovom viđenju, Zapad ne bi mogao da ih ucenjuje. To, kao i Putinova namera da novim Ustavom postavi ruske zakone iznad međunarodnog prava, po nekim analitičarima, ukazuje na nastavak konfrontacija sa Zapadom.

„Rusija može biti i ostati Rusija samo kao suverena država… Suverenitet našeg naroda trebalo bi da bude bezuslovan,” istakao je on. A to treba da garantuju najavljene izmjene  Ustava Rusije.

Dmitrij Medvedev je posle Putinovog govora odmah podneo ostavku vlade koju je predvodio. Putin ga je podjednako brzo imenovao za svog  zamenika u Savetu bezbednosti, savetodavnom telu predsednika Rusije. Medvedev ostaje na čelu vladajuće stranke Jedinstvena Rusija koja dominira Dumom.

Za novog premijera je brzopotezno izabran Mihail Mišustin koji je poslednjih 10 godina bio na čelu Federalne poreske službe, mesto na koje ga je imenovao tadašnji predsednik Medvedev. Mišustin je mašinski inženjer, doktor ekonomije i dugogodišnji vladin zvaničnik, a takođe se bavio i biznisom.

Van granica Rusije o Mišustinu malo zna, ali mediji navode da je Putinov čovek iz senke, osoba „čvrste ruke“. Zapadni mediji su pisali da je Mišustin, zahvaljujući poznavanju najsavremenijih tehnoloških dostignuća, uveo najnovije sisteme i znatno unapredio naplatu poreza u zemlji.

Mišustin je obećao kardinalne izmene u Vladi Rusije. U vladi ostaju ministri resora koji su u nadležnosti predsednika, odbrane Sergei Šojgu i spoljnih poslova Sergej Lavrov. Značajnim se smatra što je u vladi i dalje Anton Siluanov, ministar finansija od 2011, zagovornik privatizacije državnih preduzeća.

Eksperti kažu da  Mišustin nema političke ambicije, ali ima konkretne  zadatke  na čijoj će realizaciji raditi. Među zadacima koji su Mišustinu i novoj Vladi povereni,  stručnjaci izdvajaju razmatranje i usvajanje izmena na Ustav Rusije, koje je Putin predložio.  Ove izmene Ustava ukazuju na „privremeni“ karakter nove vlade.

Putin je predložio ustavne promene, ubrzo pošto se navršilo 20 godina od njegove vladavine. Još kao premijer je  1999. napisao: „Prerano je da sahranite Rusiju kao veliku silu.” Obećao je da će vratiti zemlju na veliku scenu. Zapadni mediji su povodom jubileja ocenili da je na neki način cilj ostvaren jer je Rusija tu uprkos zapadnim sankcijama i izbacivanju iz Grupe 8. Sirija, Ukrajina, iranski atomski program – bez Moskve se o takvim pitanjima više ne može razgovarati.

Nema dileme, Rusija je danas „jača” nego 2000. Ruska vojska, za razliku od ondašnje, predstavlja modernu oružanu silu.  Reforma vojske trajala je godinama i, prema procenama, koštala 315 milijardi dolara. Država deluje stabilnije nego u doba dva čečenska rata (1994-1996. i 1999-2009). Tada su se mnogi, uključujući i Putina, plašili raspada države.

No, Putinova vladavina je značila gubitak demokratije. Ne postoji smena vlasti ni na lokalnom ni na federalnom nivou niti institucije koje bi kontrolisale vlast. Stručnjaci ocenjuju da su sve iole značajne političke i društvene institucije izgubile subjektivitet i postale alatke u rukama izvršne vlasti. Nikakve nezavisne grane vlasti u Rusiji više ne postoje, uključujući i sudsku, dok je ustav izgubio  značaj.

Možda je najnepovoljnija situacija po Putinova dostignuća u  privredi. Kad je preuzeo kormilo,  bilo je sveže sećanje na državni bankrot iz avgusta 1998.  U autorskom tekstu, Putin je pre dolaska na vlast obećao „podizanje životnog standarda stanovništva” i „dinamičan privredni rast”.

Računao je da zemlja može dostići tadašnji BDP po glavi Portugalije, ukoliko 15 godina ekonomija raste po stopi od osam odsto godišnje. Mogu, rekao je tada Putin, biti sustignute, takođe,  Velika Britanija ili Francuska, ukoliko stalni rast bude 10 odsto.

Upućeni misle da među mitove spada priča kako se ruska privreda urušila tek posle aneksije Krima i zavođenja zapadnih sankcija. Činjenica je da je rast ugušen još 2013 godine , a stručnjaci razloge vide u modelu ekonomije. Putin je mnogo puta obećao da će se Rusija, od zemlje koja samo izvozi sirovine, razviti u državu koja pravi i visokotehnološke proizvode. Danas Rusija i dalje zavisi od energenata, čak i više nego 2000. Čitav budžet zavisi od stabilnosti cena na svetskom tržištu energenata.

Procenjuje da će desetomilionska Portugalija imati u 2020. nominalan ukupan domaći proizvod (BDP) 201.036 milijarde dolara, a prosečan dohodak po stanovniku od 19.324 dolara. Noiminalni BDP Rusije sa nepunih 140 miliona stanovnika je za ovu godinu procenjen 1,66 biliona i tek 11.305 dolara, šezdeseti  na svetu.

Putina, kad je došao na vlast dočekalo je I veoma teško demografsko stanje – stanovništvo se smanjivalo za skoro milion ljudi godišnje. Putin je to označio „opasnošću za samo postojanje Rusije”. Dugo se ti negativni brojevi nisu mogli preokrenuti. No sa rastom standarda počeo je da raste i broj novorođenčadi. Znatno je porastao i očekivani životni vek: sa 65,5 godina na 73,6 godina, prema podacima ruskog Ministarstva zdravlja.

No od 2016. se broj stanovnika ponovo smanjuje i to sve brže. U prvih devet meseci 2019. godine je broj umrlih bio za četvrt miliona veći od broja rođenih. To je, prema statističkom zavodu Rusije, najlošija vrednost u poslednjih 11 godina.

Prema podacima iz Državne dume amandmani na Ustav uključuju pored ostalog, garanciju da minimalna zarada ne sme da bude niža od granice siromaštva, kao i redovno indeksiranje penzija. Posebnu pažnju je Putin je u obraćanju Federalnoj skupštini 15. posvetio demografiji.

Putin bi posle 2024, mogao da postane premijer, kao što je već učinio između 2008. i 2012. Ili da postane šef Državnog saveta kojem će Ustavom dati više ovlašćenja. To telo je sada više simboličnog karaktera, a okuplja predsednika, guvernere i niz drugih funkcionera.

Putinu ne pada na pamet da moć preda nekom drugom, rasprostranjeno je mišljenje u Rusiji a naročito među analitičarima na Zapadu. Iako 2024. godina deluje daleko, Putin nema mnogo vremena. Sledeće godine su u Rusiji parlamentarni izbori i Putin do tada želi da ima gotovu reformu. Još  je čvrsto u sedlu i ima dobre izglede da još mnogo godina kormilari sudbinom Rusije.

U vremenu nakon Putina, Rusiju pre svega očekuje borba za vlast. Na koji način će oko stotinu porodica – koje su u krugu moći oko Putina – pronaći rešenje i izabrati ličnost koja će ga zameniti, to ne znamo. Biće teško zamisliti ličnost koja će Putinu pružiti potpunu zaštitu i imunitet. Vlast bi mogla da postane nesigurnija, a regionalizmi znatno snažnije izraženi, što bi moglo da dovede u pitanje teritorijalnu celovitost Ruske Federacije, poretpostavljaju neki zapadni analitičari.

 

Ukrajina sve dalja

 

Nemački istoričar Martin Aust smatra da Rusija od 1991. godine nije imperija. “Izgubila je mnoge teritorije koje su ranije bile deo carske Rusije i Sovjetskog Saveza. Zato sealazi u postimperijalnoj situaciji. Rusija ima imperijalno nasleđe, ali ona nije imperija”.

Aust smatra da se Putin 2014. godine preračunao kada nije računao sa  oštrom i odlučnom reakcijom Zapada na aneksiju Krima i ekspanziju u istočnoj Ukrajini.  “Ukrajina se sada od Rusije ograđuje jače nego ikada. Putin je zapravo doveo do situacije od koje se u ruskim vladajućim krugovima uvek strahovalo.  On je definitvno izgubio Ukrajinu.”

Dalje kritičko pitanje za Putina u pogledu Krima se, po Austu, tiče državnog budžeta: koliko je koštala izgradnja infrastrukture koja je bila potrebna kako bi se Krim vezao za Rusiju, koliko koštaju socijalni izdaci za ljude na Krimu i koliko su visoki troškovi angažmana koji Rusija ne priznaje, a koji se može prepoznati u tajnom ratu na istoku Ukrajine.

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo