Povežite se sa nama

OKO NAS

MORSKO DOBRO OPET UJEDINILO ULCINJANE: Silom na ribare na Bojani

Objavljeno prije

na

Pravni zastupnici ribara s Bojane zatražiće od Upravnog suda da poništi odluku o raspisivanju tendera za izdavanje kućica na obalama te rijeke, zbog činjenice da je Katalog privremenih objekata nezakonito usvojen, jer nije prošao javnu raspravu, zaključeno je na sastanku koji je u utotrak održan u Skupštini opštine Ulcinj.

Za takvu odluku ribari su dobili podršku predstavnika Opštine i velikog broja političkih stranaka. Očekuje se, takođe da će inicijativu za ocjenu ustavnosti i zakonitosti pokrenuti lokalna uprava.

Već je dogovoreno da se 14. novembra u ulcinjskom parlamentu podrže zahtjevi ribara. „Svjedoci smo da ovih dana ulcinjski ribari, pa i drugi korisnici, skoro svakodnevno iskazuju nezadovoljstvo prema Javnom preduzeću za upravljanje morskim dobrom, odnosno načinom na koji se ta institucija odnosi prema njima kao i prema najvrjednijim resursima na teritoriji opštine Ulcinj”, ističe se u inicijativi za stavljanje na dnevni red tačke povodom „otvaranja Javnog poziva za zakup zemljišta na obalama rijeke Bojane prema Planu objekata privremenog karaktera u zoni morskog dobra”.

„Takav postupak otvara mogućnost da sadašnji vlasnici postanu bivši vlasnici ako novi vlasnik ponudi veću cijenu, iako se radi o mještanima koji decenijama čuvaju tradiciju te rijeke, a ribolovom pokušavaju da prežive”, navodi se u inicijativi i dodaje da se Opština Ulcinj usprotivila usvajanju Kataloga privremenih objekata na obalama rijeke Bojane.

Po riječima potpredsjednice Opštine Hadidže Đoni, Katalog morskog dobra je u suprotnosti s najvažnijim strateškim dokumentima ove države: Strategijom razvoja turizma do 2020. godine, Inoviranim Master planom razvoja turizma u Crnoj Gori iz 2008. godine, te Strateškim planom Opštine Ulcinj, koji je u proljeće ove godine usvojio lokalni parlament.

„Dakle, ovaj akt je urađen bez uvažavanja navedenih dokumenata i mišljenja Opštine Ulcinj. On je takođe urađen na krajnje netransparentan način i nema našu podršku”, kazala je Đoni za Monitor, navodeći da se javnim pozivom moraju predvidjeti mnogo kvalitetniji zaštitni mehanizmi za ulcinjske ribare.

A upravo su oni – duša Bojane. Oni koji su stalno tu, koji daju život tom predivnom prostoru, oni mali, vrijedni ljudi koji održavaju tradiciju, oni koji uz pomoć ulova iz te rijeke ili iz akvatorijuma Ade, samo pokušavaju da prežive.

Zato je raspisivanje tendera za iznajmljivanje ribarskih kućica posljednji udar na njihovu egzistenciju i istovremeno na žive simbole Ulcinja uz gaženje međunarodnih konvencija koje se odnose na nužnost konsultovanja lokalne zajednice kada se donose takvi planovi.

,,Nažalost, iz razgovora s najodgovornijim ličnostima u Morskom dobru uvjerio sam se da oni niti znaju niti razumiju problematiku Bojane. Tačnije, malo ih sve ovo interesuje”, kaže predsjednik Udruženja ribara Ulcinja Ivo Knežević.

U tom gradu, inače, nepodijeljeno je mišljenje da je ova institucija najveći krivac za haos na obalama Bojane. Niko im ne vjeruje da, najzad, žele da dovedu nešto u red, jer više od dvije decenije gotovo ništa nijesu uložili na prostoru koji sada žele pretvoriti u – difuzni hotel. Kolateralna šteta u tom naumu da se prigrabi što više novaca s obala ove rijeke bili bi – ribari.

,,Već godinama je u Morskom dobru prisutna tendencija da se Bojana izdvoji iz teritorije opštine Ulcinj. Ovim Planom to se nastoji i ostvariti u praksi”, kaže nevladin aktivista Džabir Hodžić.

Takve namjere i činjenica da to javno preduzeće sa sjedištem u Budvi gazduje sa čak 33 miliona kvadratnih metara najkvalitetnijeg zemljišta u Ulcinju, odnosno sa 12,7 odsto teritorije ove opštine te da ostvaruje milionske prihode a da su ulaganja u poređenju s tim veoma mala, uslovila je da se Morsko dobro u javnosti percipira kao najnepopularnija institucija. I to, i pored činjenice što je visoki funkcioner Nove demokratske snage – Forca Džaudet Cakuli već godinama na čelu Upravnog odbora tog preduzeća. Zato su pojedini ribari tražili javno od njega da podnese ostavku na tu funkciju, što on odbija da učini. Cakuli kaže da nije glasao za usvajanje Kataloga na sjednici UO Morskog dobra, te navodi da se Bojana mora vratiti u nadležnost Opštine, jer nigdje obale rijeke nijesu morsko dobro.

Istovremeno su iz koalicije Albanci zajedno, čiji je i Forca konstituent, saopštili da će u platformi o pregovorima za sastav buduće crnogorske Vlade biti i pitanje linije morskog dobra u Ulcinju. ,,Ona se mora vratiti u zakonske okvire, a ne da Ulcinj bude diskriminisan u odnosu na druge opštine na primorju”, kažu iz tog političkog saveza.

Istovremeno su iz Opštinskog odbora Građanskog pokreta URA ocijenili da Javno preduzeće za upravljanje morskim dobrom treba temeljito redefinisati, pa možda i ukinuti, u skladu s principom decentralizacije vlasti na svim nivoima.

,,U tom smislu, naš cilj je ukidanje tog preduzeća i vraćanje morskog dobra na upravljanje primorskim opštinama”, kažu u toj političkoj grupaciji i ističu ,,da bi se na taj način obezbijedio opstanak opštinama a istovremeno bi lokalne uprave imale potpunu odgovornost za učinjeno ili neučinjeno”.

,,Ovako se loptica prebacuje, niko nije odgovoran, a gradovi propadaju ili pak stradaju najranjiviji djelovi populacije – autohtono stanovništvo, a u posljednjem slučaju u Ulcinju, ribari na Bojani”, dodaju iz URE.

No, uz široki konsenzus u Ulcinju, sve veću podršku koju dobijaju, sopstvenu odlučnost i dobar politički momenat, ribari ne pokazuju spremnost da popušte namjerama Ministarstva održivog razvoja i turizma da ih najprije namame u svoju igru i onda naćeraju da igraju po njihovim pravilima.

Ovaj nezakonito raspisani tender je, inače, otvoren do 11. novembra a nervoza je primjetna na objema stranama. Ribari su spremni za duge proteste i upozoravaju da može doći do neželjenih posljedica ukoliko se njihove kućice nađu na licitaciji.

Na potezu su sada oni koji su silom ušli u ovaj postupak. Ili, pak, Upravni sud koji državne organe treba dovesti k poznaniju prava.

Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo