Povežite se sa nama

Izdvojeno

POSLOVNO CARSTVO BRANISLAVA – BRANA MIĆUNOVIĆA U METROPOLI TURIZMA: Kockarnice, hoteli, soliteri

Objavljeno prije

na

Nikšićanin Branislav – Brano Mićunović, postao je građanin Budve,  i tu izgradio najveći dio svog poslovnog carstva, kojim rukovodi iz luksuznog Hotela Splendid u kome stanuje. Njegovi razgranati poslovi su  ostavili dubok i neizbrisiv trag na  društveni i kulturni život crnogorske metropole turizma,  i na urbanistički izgled grada

 

Tokom proteklih  vjerskih praznika Budva je dospjela u središte interesovanja domaće i inostrane javnosti zahvaljujući hapšenju Branislava – Brana Mićunovića na Badnji dan. Ta je vijest u trenu obišla region i zasjenila sve ostale, pa i najave o mogućim nemirima na Cetinju povodom nalaganja badnjaka ispred Cetinjskog manastira.

Na kružnom toku na ulazu u Budvu i odvajanje puta ka Cetinju, pored turističkog naselja Zavala, pripadnici policije budvanskog Centra bezbjednosti zaustavili su vozilo kojim je, prema kasnijim izvještajima, upravljao poznati „kontroverzni“ biznismen Brano Mićunović, u kome su pronađena dva pištolja sa municijom. U automobilu pored Mićunovića bili su i pripadnici njegovog ličnog obezbjeđenja, Savo Vujović i Srđan Mićunović. Svoj trojici je nakon privođenja određeno zadržavanje u pritvoru do 72 sata.

Iz Uprave policije saopšteno je da im se na teret stavlja krivično djelo nedozvoljeno držanje oružja i eksplozivnih materija. Tokom saslušanja u Osnovnom državnom tužilaštvu u Kotoru, Vujović i Mićunović  saopštili su da ilegalno oružje pripada njima, te da  Brano Mićunović nema nikakve veze sa tim. Nakon isteka 48 sati od pritvaranja, Mićunović i njegovi prijatelji pušteni su da se brane sa slobode jer u ODT u Kotoru nijesu zatražili određivanje pritvora, niti su se ovim povodom oglašavali. Bila je to po ocjeni nekih medija „glasna šutnja“ kotorskog tužilaštva iz kojeg nijesu stigli odgovori na brojna pitanja novinara.

Vijest o privođenju Mićunovića izazavala je veliku pozornost javnosti zato što je on  godinama  bio nedodirljiv, a njegove razgranate poslovne poduhvate, milionske investicije i prihode, niko u državi nije smio kontrolisati. U javnosti se inače pojavljuje isključivo u pratnji više pripadnika ličnog obezbjeđenja koji  neskriveno od očiju prolaznika, nose one crne torbice za pojasom. Tako je i sam doprinio stvaranju imidža opasnog lika iz posebnog društvenog miljea.

Neposredno nakon privođenja oglasio se potpredsjednik Vlade, Dritan Abazović riječima: „Mir i sigurnost preduslov su svakog napretka, a svi građani moraju biti jednaki pred zakonom. To važi i za gospodina Branislava Mićunovića i aktivnosti policije nemaju nikakve veze sa njegovim vjerskim, nacionalnim ili političkim opredjeljenjem, već sa Ustavom i zakonima ove zemlje“.

Iako su za slične prekršaje mnogi Budvani dobijali rigorozne kazne, Mićunović se brzo našao na slobodi. On važi za dugogodišnjeg prijatelja predsjednika Mila Đukanovića, te je njegovo privođenje ponegdje protumačeno i kao iskušavanje političke moći predsjednika Crne Gore.

Nikšićanin Brano Mićunović, postao je građanin Budve, u kojoj je izgradio najveći dio svog poslovnog carstva, kojim rukovodi iz luksuznog Hotela Splendid u kome stanuje. Njegovi razgranati poslovi na teritoriji  naše turističke metropole ostavili su dubok i neizbrisiv trag na društveni i kulturni život Budve, kao i na urbanistički izgled grada.

Poslovna karijera Mićunovića u Budvi počela je 2004. godine, kada se pod čudnim okolnostima jedina državna filmska institucija u Crnoj Gori,  Zeta film, sa sjedištem u atraktivnoj poslovnoj zgradi nadomak Starog grada, našla na spisku za privatizaciju. Među ponudama za kupovinu od nekoliko filmskih kuća iz regiona i Italije, našla se i – ponuda koja se ne odbija. Tako je Zeta film,  preduzeće za proizvodnju i distribuciju filmova, za koju se vezuju počeci crnogorske kinematografije, prešla u ruke Mićunovića. A sa Zeta filmom i zgrada koja je bila ujedno i gradski Dom kulture, sa velikom pozorišnom i bioskopskom salom, u kojoj je bila smještena i gradska biblioteka, uprava festivala Grad teatar, Radio Budva i mnoge društvene organizacije.

Kao novi većinski vlasnik Zeta filma, Mićunović je za kratko vrijeme ugasio ili iselio ove kulturne ustanove. Nakon 58 godina od osnivanja, firma Zeta film je prestala da postoji. Bogat filmski materijal, filmske trake i skupa montažna oprema, odnijeti su za Podgoricu. Pozorišnu i nekoliko bioskopskih sala uz čije su sadržaje generacije Budvana odrastale, pretvorio je u nadaleko poznatu diskoteku Trokadero. Otvorio je i kockarnicu i ubrzo iselio i gradsku biblioteku, koja se nakon jednog vijeka postojanja, u jednom trenutku i bukvalno našla na ulici. Nije poznato da se bilo ko od današnjih istaknutih patriota i intelektualaca, zabrinutih za stanje crnogorskog identiteta i kulturno-istorijskog nasljeđa, oglasio povodom ove bestijalne akcije gašenja državnih i lokalnih institucija kulture i njihove prenamjene u „institucije“ jeftine zabave i kocke. Ni 16 godina kasnije Budva nije sagradila novo pozorište i bioskopsku salu kakvu je imala pola vijeka ranije, dok je gradska biblioteka našla smještaj u zgradi Akademije u predgrađu.

Zgrada Zeta filma porušena je 2018. godine da bi na njenom  mjestu bilo sagrađeno jedno  ružno kockasto zdanje, Hotel Casino sa 12 spratova, ukupne bruto izgrađene površine više od 15 hiljada kvadrata. Mićunović je uživao izuzetne privilegije na svim nivoima vlasti. I kao divlji graditelj, ali i onda kada gradi u legalnim okvirima. Da bi na parceli od 2.400 kvadrata mogao sazidati soliter sa 12 etaža, njegova katastatrska parcela povezana je sa susjednim gradskim parkom u  zajedničku urbanističku parcelu. Na taj način, na račun parkovske površine dobio je veće urbanističke parametre na osnovu kojih je u centru Budve, blizu starogradskih bedema, uspio podići soliter.

Posao oko završetka condo hotela Casino, procijenjen na 17 miliona eura, Mićunović je podijelio sa turskom kompanijom Merit Montenegro, koja se pojavljuje kao suinvestitor sa kojim je izvršena fizička podjela izgrađenih kvadrata na ravne časti. Turski investitor upisan je u katastar nepokretnosti kao suvlasnik i na zemljištu na kojem se gradi hotel.  Ugovor o zajedničkoj gradnji potpisan je krajem avgusta. Kompanija Merit Montenegro prisutna je od ranije u Crnoj Gori, upravlja  kockarnicama u luksuznim hotelima Avala i Splendid u Budvi i u Hotelu Hilton u Podgorici.

Nekoliko godina ranije, preko kompanije Old Town Invest DOO Budva, koja je u vlasništvu članova Mićunovićeve porodice i advokata, sagrađen je apart hotela Harmonija, na lokaciji između Hotela Belvi i turističkog naselja Zavala. Gradnja je započeta bez potrebnih odobrenja, bespravno, da bi krajem 2009.  Ministarstvo održivog razvoja izdalo građevinsku dozvolu za gradnju apartmanskog kompleksa od 15 spratova, kojim su trajno uništene vizure i pješačke staze između Budve i Bečića. Dio kompleksa prodat je ruskim državljanima za iznose koji se mjere milionima eura.

Mićunović je u javnosti bio prozivan i kao divlji graditelj jednog solitera i omanje zgrade pored, u naselju Mirište iznad Miločera. Umjesto stopiranja gradnje i rušenja bespravno podignutih objekata, Opština Budva u saradnji sa Ministarstvom održivog razvoja, donosi namjenski plan, Lokalnu studiju lokacije Mirište, kojom su Branovi objekti legalizovani i ubrzo za nove milionske sume, prodati.

Bogati Budvanin posjedovao je i zemljišni kompleks od 6.000 kvadrata u zaleđu plaže Drobni pijesak u Reževićima. Zemlju je prodao podgoričkoj kompaniji Savana Commercial Retail, koja je u vlasništvu biznismena Veselina Mijača.

U međuvremenu je postao i vlasnik atraktivne zgrade stare Pošte, sadašnje Atlas banke, koja se nalazi  pored novog Hotela Casino. Novu nekretninu kojom je krunisao svoje bogatstvo u Budvi, pazario je od kompanije Atlas Invest, vlasnika Duška Kneževića, po cijeni od 3,8 miliona eura. Stara zgrada, smještena ispred gradske luke, ima 288 kvadrata i dvorište od 172 m2. Kontroverznim planom DUP Budva centar na toj lokaciji predviđena je zgrada sa 8 spratova, pa se uskoro očekuje  rušenje i ove lijepe male dvospratnice  kojom će centar Budve i okruženje Starog grada dobiti neko novo obličje koje su diktirali bogati, pohlepni i povlašćeni investitori sa svojim kapitalom sumnjivog porijekla, među kojima značajno mjesto pripada Branislavu – Branu Mićunoviću.

Branka PLAMENAC

Komentari

FOKUS

BESKONAČNO TRAJANJE SUDSKIH PROCESA: Dok nas smrt ne rastavi

Objavljeno prije

na

Objavio:

Neke istine odavno su jasne. Samo pravosuđe nije u stanju da ih saopšti. Usled beskonačnih istraga i sudskih procesa koji se pokatkad okončaju smrću okrivljenih ili zastarom

 

Objavljeno je ove sedmice – preminuo je Željko Vuković, optuženi za saučesništvo u ubistvu Srđana Vojičića i pokušaj ubistva književnika Jevrema Brkovića 2006. godine. To je na suđenju zakazanom za ovu sedmicu saopštila njegova advokatica Aleksandra Rogošić.  Sada se čeka od Ministarstva unutrašnjih poslova da po zahtjevu Višeg suda u Podgorici potvrdi ovu informaciju. Ukoliko ona bude tačna proces se obustavlja. U prevodu, nakon skoro 20 godina od ubistva Vojičića i napada na Brkovića, proces će se okončati ne presudom i rasvijetljenim slučajem, već smrću jedinog osumnjičenog. U međuvremenu je preminuo i književnik Jevrem Brković.

Na ovonedjeljnom  ročištu advokatica  Rogošić je saopštila da je od Vukovićeve majke dobila informaciju da je preminuo: “Dobila sam informaciju od majke okrivljenog da je preminuo 1. aprila. Istu informaciju je dobio sud od policije. Do narednog pretresa, sud će tu informaciju da potvrdi, kako bi se postupak obustavio”, kazala je Rogošić.

Puniša Vojičić, stric ubijenog Srđana,  saopštio je da sumnja da je Vuković “ubijen ili sklonjen u inostranstvo”. On je sudu predložio da zatraži ispitivanje da li je tijelo koje se nalazi u grobnici zaista Vukovićevo.  Vojićić smatra da je Vuković bio prijetnja nalogodavcima zločina.

Vijesti su u februaru ove godine objavile  transkript razgovora odbjeglog policajca Ljuba Milovića i šefa kavačkog kriminalnog klana Radoja Zvicera o tome “da je jedan podgorički biznismen” organizovao napad na književnika, kada je ubijen  Vojičić. Brković je više puta tvrdio da je motiv napada i likvidacije njegov roman Ljubavnik Duklje, u kojem je pisao o vezama bivše crnogorske vladajuće političke i poslovne klase s organizovanim  kriminalom.

Vuković je uhapšen u oktobru 2019., a suđenje je počelo naredne godine – četrnaest godina nakon ubistva. I istrage koja je tapkala u mjestu. A onda je nastavljeno tapkanje u sudnicama.

Viši sud je Vukovića u novembru 2022.godine proglasio krivim za saizvršilaštvo u pokušaju ubistva i osudio na tri i po godine zatvora. Međutim u aprilu prošle godine Apelacioni sud je  predmet vratio na ponovno suđenje. Vuković je pušten da se brani sa slobode.

Milena PEROVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 12. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

EKONOMIJA VLASTI: Državna preduzeća – partijsko vlasništvo

Objavljeno prije

na

Objavio:

Službena saopštenja iz državnih kompanija, nerijetko, otkrivaju i najnovija pomjeranja na ovdašnjoj političkoj mapi. Neke ljubavi se gase, neke razbuktavaju. A neke traju

 

Još ne postoji zvaničan podatak o broju preduzeća koja su u većinskom vlasništvu države Crne Gore ili neke od ovdašnjih 25 opština. Iz Instituta alternativa potrudili su se i napravili svoju listu. Ona, u stvarnosti, ne može biti kraća. Samo duža. Prema njihovim podacima, imamo 55 državnih i 123 lokalna preduzeća sa, makar, 20.515 zapošljenih. Čiji broj u kontinuitetu raste.

Makar neki od donosioca odluka u prebrojanim državnim  preduzećima ne osjećaju se kao dio tog sistema. Odnosno, ne prihvataju pripadajuće obaveze o javnosti rada. Tako su iz pljevaljskog Rudnika uglja (dio sisetama EPCG) odbili da NVO MANS dostave podatke o zapošljavanju i poslovnim aranžanima vezanim za prodaju uglja kompanijama iz Srbije. Poslovna tajna, objasnili su.

„Kada smo tražili kopiju pravilnika o poslovnoj tajni, odgovoreno nam je da ova kompanija nije obveznik Zakona o slobodnom pristupu informacijama (SPI), jer Rudnik nije u vlasništvu države“, objasnili su iz MANS-a novinarima Vijesti. I predočili dokument – odgovor koji su dobili iz Rudnika uglja. Tamo stoji: „U smislu citirane zakonske odredbe (dio Zakona o SPI, primjedba Monitora), a imajući u vidu činjenicu da je Rudnik uglja, kao jednočlano akcionarsko društvo u 100 odsto vlasništvu EPCG, a ne države Crne Gore, smatramo da ne postoji zakonska obaveza Rudnika uglja za postupanje“.

To što je EPCG skoro pa u sto postotnom vlasništvu države – nema veze. Da je važno, valjda bi neko od nadležnih iz izvršne vlasti ili regulatornih i nadzornih agencija reagovao na objavljene tvrdnje. Ovako, stvari su sada postavljene na sledeći način: Rudnik uglja nije državno nego vlasništvo Elektroprivrede, pa se na njega ne odnosi Zakon o slobodnom pristupu informacijama. Pride, pošto im je resorni ministar Saša Mujović to završio, ubuduće će „sva nabavka uglja EPS-a od RUP-a ići na osnovu bilateralne saradnje dvije kompanije“. Tako će se, pojasnili su iz Ministarstva energetike dogovor Mujovića i izvršnog direktora EP Srbije Dušana Živkovića, „izbjegnuti nepotrebni troškovi trećih lica, posrednika u trgovini, smanjiti mogućnost manipulacija i postigli maksimalni benefiti za kompanije“. Možda. Ali će se tako takođe izbjeći i javno oglašavanje prodaje, nadmetanje potencijalnih kupaca koje bi moglo donijeti bolju cijenu prodavcu (iz perspektive Crne Gore to nam je u interesu) i bilo kakva kontrola poslova ugovorenih bilateralnom saradnjom. Čija se tajnost, vrlo je vjerovatno, podrazumijeva.

Zoran RADULOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 12. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO VRIJEME, STARI NAČIN: Posao sa malim HE cvjeta

Objavljeno prije

na

Objavio:

Vlasnici  33 mHE koje su sagrađene po osnovu šeme podsticaja koju plaćaju građani ubiraju milionske profite. Oni kojima je spriječena gradnja traže od države milionski odštetu. Nacrtom zakona o obnovljivim izvorima predviđaju se brojne olakšice, pa se prekaljeni biznismeni već  organizuju da prigrabe nove subvencije

 

 

Deset firmi koje gazduju sa 22 male hidroelektrane (mHE), od biznisa prodaje struje u prethodnim godinama, pa do kraja prošle godine, prikazalo je dobit od preko 21,5 miliona eura, saopštili su iz Akcije za socijalnu pravdu (ASP).

Iz ove organizacije podsjećaju da su biznis mHE razvile vlade Demokratske partije socijalista. Do poslova su došli uglavnom bliski vrhu te partije po političkom, rodbinskom, kumovskom-prijateljskom ključu.

Podsticaj za mHe, kao obnovljive izvore energije, plaćaju građani. Prema zvaničnim podacima na terenu imamo 33 mHE koje su sagrađene po osnovu šeme podsticaja. Biznis šema je obuhvatala dodjelu koncesija za proizvodnju struje iz mHE na period od 27 do 30 godina, a koncesionar dobija pravo na subvencije u prvih 12 godina, koje plaćaju potrošači kroz račune na struju, a dio se izdvaja iz državne kase, naveli su iz ASP.

Male HE uglavnom se nalaze na nerazvijenom sjeveru, gdje mještani godinama ukazuju da su im uništile rijeke. Ilustrativan je primjer Andijevice na čijoj teritoriji se nalazi deset malih HE, devet privatnih i samo jedna opštinska. Godišnje vlasnici mHE sa područja ove opštine od njih zarade oko četiri miliona eura, a budžet Andijevice je 2,5 miliona. No u ovoj opštini su donekle zadovoljni jer su se izborili za procenat od šest odsto koje naplaćuju malim HE za koncesuju na vode. U drugim opštinama taj je procenat svega 0,5 odsto. Koncesije se naplaćuju preko Ministarstva finansija, a 70 odsto pripada lokalnim samoupravama, dok 30 odsto ide u državni budžet. Prema projekcijama mHE će u tri decenije, koliko će biti u privatnom vlasništvu, zaraditi oko 120 miliona eura. Opštini Andijevica će u tom periodu pripasti samo devet miliona eura.

U susjednim Beranama Hidroenergija Montenegro je razgranala posao sa  malim hidroelektranama. ,,Hidroenergija Montenegro, koja gazduje sa osam mHE, a do kraja prošle godine je nagomilala dobiti oko devet miliona eura“, navode iz ASP-a.

Ova kompanija je u vlasništvu Olega Obradovića i Ranka Radovića, kome su vlasništvo ustupili Ranko Ubović i Aleksandar Mijajlović, nezvanični vlasnici kompanije Bemaks.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 12. aprila ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo