Povežite se sa nama

SVIJET

PROTESTI U KATALONIJI: Demokratski cunami ili pobuna

Objavljeno prije

na

Trenutni burni  dogadaji su kulminacija više od decenije eskalirajućih tenzija u vezi statusa katalonske nacionalnosti unutar Španije. Ovo je pitanje ostalo nerazriješeno zbog vješte dvosmislenosti Ustava iz 1978, kolijevke političkog uređenja posle okončanja trodecenijskog režima fašističkog diktatora  Franka

 

Talas gradanske neposlušnosti u  Katalonijoi  podigao se pošto je,  u dugo očekivanoj presudi,  Vrhovni sud u Madridu osudio 14. oktobra politicke i gradanske lidere katalonskog zahteva za samoopredeljenje na izmedu devet i 13 godina zatvora. Odluke je opravdana tvrdnjom da su optuženi, koji su dve godine proveli u zatvoru pre sudenja, počinili „pobunu“.

Španske vlasti još  traže bivšeg katalonskog predsednika Karlosa Puđdemona zbog njegove uloge u referendumu. Puđdemon se ovih dana predao vlastima Belgiji. Ukoliko bude vraćen u Španiju, što odbija, biće uhapšen.

Do nedelje – sedmog dana protesta, učesnici su sedeli ispred sedišta španske nacionalne policije u Barseloni sa upaljenim lampama na mobilnim telefonima. Onda je protest počeo mirno, sa 500.000 ljudi koji su se sa pet različitih marševa iz unutrašnjosti skupili u centru grada. Odgovarajući na poziv anonimne grupe, masa demonstranata je izašla na ulice da izvedu „demokratski cunami“ koji je poremetio ključnu infrastrukturu od autoputeva do brzih železničkih linija i  aerodroma El Prat u Barseloni.

Oko 150 letova otkazano sa aerodroma u prvoj sedmici nemira. Demonstranti su blokirali i autoput na granici između Španije i Francuske, uzrokujući ogromne probleme.

Maskirani demonstranti su se u petak uveče sukobili sa policijom u blizini sedišta nacionalne policije u Barseloni, bacajući kamenje i limenke. Vukli su kante za smeće na ulice i oko 800 ih zapalili. Oštećeno je više od 100 policijskih vozila. Policija je odgovorila suzavcem, gumenim mecima i vodenim topom, pa sve liči na svojevrsne ulicne bitke. Tokom osmodnevnih protesta je povredeno približno 600 osoba, od čega 288 policajaca.

Španski zvaničnici procenjuju broj nasilnika na oko 4.000 i tvrde da oko 400 njih nastupa kao organizovana grupa. Fernando Grande-Marlaska, vršilac dužnosti španskog ministra unutrašnjih poslova, rekao je da je tokom prvih pet dana protesta u Kataloniji uhapšeno skoro 130 osoba. Upozorio je da se uhapšeni suočavaju sa kaznom do šest godina zatvora.

Reakcije katalonske populacije su očekivane. Svesna da će se protesti dogoditi, vlada u Madridu je, par dana pre izricanja presude, razmestila policiju iz svih delova Španije u Kataloniju.  U međuvremenu, Barselone i Real Madrida odložili su utakmicu koju je trebalo da odigraju 26. oktobra.

Katalonski nacionalisti se dugo žale da njihov region, koji ima posebnu istoriju staru skoro 1.000 godina, šalje previše novca u siromašnije delove Španije putem poreza koji kontroliše vlada u Madridu. U bogatom regionu živi oko 7,5 miliona ljudi, sa sopstvenim jezikom, parlamentom, zastavom i himnom.

Na protest u Barseloni koji je u septembru održan u znak podrške nezavisnosti Katalonije  bilo je oko 600.000 ljudi. Taj protest se smatra jednim od najvećih zaokreta u višegodišnjoj istoriji redovnih godišnjih demonstracija.

Trenutni dogadaji su kulminacija više od decenije eskalirajućih tenzija u vezi statusa katalonske nacionalnosti unutar Španije. Ovo je pitanje ostalo nerazrešeno zbog vešte dvosmislenosti Ustava iz 1978, kolevke političkog uređenja posle okončanja trodecenijskog režima fašističkog diktatora Franciska Franka. Medutim, značenje katalonske nacionalnosti je stavljeno na test sukobom u vezi statuta iz 2006. o predaji vlasti, tzv. „estatuta“. Te godine je katalonski parlament odobrio novu povelju o samoupravi koja je  u preambuli uključivala niz paragrafa o katalonskoj nacionalnosti.

Ustavni sud je presudom iz 2010. osporio velike delove katalonskog statuta. Gotovo u potpunosti ga je ponovo napisao,  precišćavajuci od svih stavova o katalonsku nacionalnosti. U Kataloniji je ova odluka shvacena kao kršenje federalnog dogovora koji je nekada bio temelj ustavnog poretka. Reakcija je bio milionski protest u Barseloni s motom: „Mi smo nacija, mi odlučujemo.“

Osećanja Katalonaca su pogrošana globalnom finansijskom krizom koja je teško pogodila Španiju. Masovni protesti protiv mera štednje i korupcije su 2011. zahvatili državu. U Kataloniji su se  protesti petvorili u pozive za referendum o nezavisnosti.

Kada je statut provincije prvi put usvojen 2006, samo je 13 posto stanovnika izrazilo želju za nezavisnom državom. Do 2013. je cifra narasla na kritičnih 48 posto.

Trenutak istine se desio u oktobru 2017, kada je katalonska vlada organizovala  referendum samoopredjeljenja i najavila nameru da jednostrano proglasi nezavisnost ukoliko bude potrebno. Španska vlada je poslala 10.000 policajaca da uguše revolt. Nedugo potom, nastavila je da suspenduje katalonski prenos vlasti i hapsi organizatore referenduma.

Španska centralna vlada bila je dobila podršku Parlamenta te, u skladu s Ustavom, preuzela privremeno direktno upravljanje Katalonijom. Raspisala je tamo izbore u decembru, na kojima su stranke za nezavisnost,  Zajedno za Kataloniju (JxCat), Katalonska republikanska levica (ERC) i Kandidatura narodnog jedinstva (CUP) ponovo osvojile natpolovičnu većinu i formirale vladu.

Od tada dinamika eskalacije nije posustala. Sadašnji lider  glavne desničarske  Narodne strake (PP) Pablo Kazado, smatrao je primerenim da podseti katalonske lidere na sudbinu Luisa Companjsa, prvog predsednika regije, koga je Frankov režim mučio i pogubio. Pojavio se konkurent PP, ultradesnicarska stranka Voks, čiji je ulazak u  parlament posle poslednjiih izbora ubrzao „trku udesno“ u vezi katalonskog pitanja.

Tri stranke za nezavisnost Katalonije, koje u regionalnom parlamentu u Barceloni imaju 70 od 135 mesta, usaglasile su se u utorak o tekstu rezolucije kojom nameravaju da nastave “put prema samoodredelenju”. JxCat, ERC i CUP će poslati rezoluciju na glasanje u katalonski parlament te je onde usvojiti jer imaju 75 od ukupno 130 poslanika.

Deklaracija nije obavezujući dokument, ali njom katalonski zagovornici nezavisnosti žele da pokažu kako je izjašnjavanje na referendumu volja naroda. Predsednik katalonske vlade Kim Tora poručio je da su im birači dali mandat za sprovodenje novog referenduma i da moraju ispoštovati tu volju. Rekao je da će braniti ideju o organiziranju novog referenduma i uspostavljanju republike do kraja svog mandata u decembru 2021.

Rezolucija je suprotna odredbi Vrhovnog i Ustavnog suda Španije, koji su u  presudama naveli da Ustav Španije ne dozvoljava referendum o nezavisnosti. Opozicijska stranka centra Gradani, koja u katalonskom parlamentu brani jedinstvo Španije, u utorak je pozvala privremenog premijera Pedra Sančeza na preuzimanje kontrole nad Katalonijom. Sančez, predsednik Socijalističke radničke partije Španije (PSOE) je to odbio i poručio da se u toj državi nikome ne sudi zbog ideja nego zbog kršenja zakona.

Iz Bisela su poručili da EU smatra događanja u Kataloniji, unutrašnjom stvari Španije. Vcećina analitičara ocenjuje da ni jedan od ozbiljnih faktora medunarodne zajednice, pre svega EU, neće podržati separatisticke težnje u Kataloniji. Čim  bi EU podržala separatiste u Kataloniji, Španija bi napustila Uniju.

UŠpanija se priprema za druge ovogodišnje opšte izbore, zakazane za 10. novembar, na kojima bi pitanje Katalonije moglo da bude jedno od ključnih. Procene su da će, bez obzira na medusobne ideološke razlike, prevladati većina stranaka koje su protiv secesije.

Većina analitičara smatra da odvajanje Katalonije ne sledi, bez obzira na to šta će se dešavati na ulicama katalonski gradova. Sigurno je da presude katalonskim vođama i aktuelni protesti mogu dodatno ujediniti špansku desnicu i dati joj vetar u leda na izborima. Poslednji dogadaji najviše  idu na ruku ultra-desnim strankama, pre svega partiji „Voks“, koja se na politickoj sceni pojavila u poslednjih godinu dana. Voks  zagovara čvrstu ruku u Španiji i apsolutnu kontrolu države nad dogadajima na čitavoj teritoriji zemlje.

Neki španski politički analitičari smatraju kako se raspada političko rešenje koje je 1978. položilo sadašnje temelje države. Navodno, trenutni katalonski “ustanak” je tek jedna manifestacija tog urušavanja,  najhitnija i najočitija. Bez sveobuhvatnog preuredenja države, što je zadatak za koji je španska vladajuca klasa izgleda nesposobna, neporecivi simptomi režimske krize će i dalje izbijati u bliskoj budućnosti, smatraju ti analitičari.

 

Gubici

Barselona je ozbiljan turistički brend u Evropi. Grad nudi lepo vreme, plaže, odličnu infrastrukturu, dobru gastronomsku ponudu. To su prepoznali i turisti koji dolaze tokom čitave godine.

Međutim, od 2017. kada je prvi put svet obišla slika Barselone kao nesigurnog grada, posledice po turizam brzo su mogle da se osete: 319 miliona evra je iznosio direktan gubitak u mesecima nakon referenduma, objavio je Savez za turizam Ekseltur.

 

Milan BOŠKOVIĆ

Komentari

Izdvojeno

TAIP ERDOGAN – ZAŠTO AJA SOFIJA I ZAŠTO SADA: Fitilj za domaću upotrebu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Pretvaranje Aja Sofije u džamiju je u suštini simboličan propagandni akt za domaću upotrebu. Erdogan se odlučio na ovaj korak kao na efektan fitilj za raspaljivanje nacionalističke vatre među narodom. U strahu od gubitka povjerenja građana, Erdogan je procijenio da bazi trebaju novi stimulansi

 

Txt Kada je prije nekoliko godina u obraćanju skupu pristalica neko upitao Taipa Erdogana kad će od Aja Sofije da napravi džamiju, on je odgovorio: „Zar stvarno misliš da sam toliko glup”. U petak, 10. jula Erdogan je ispunio želju anonimnom glasu iz mase.

Što stoji iza ovog poteza za koji je Erdogan znao da će ga hrišćanski Istok i Zapadu doživljeti kao provokaciju?

Potencijalnih razloga ima prilično, ali je izvjesno da ova odluka nije donesena slučajno. Slagali se ili ne sa Erdoganovom politikom, mora se priznati da je on vješt politički operator, koji pritiska određene tipke da bi ostvario željene rezultate. Bilo da se radi o raspirivanju strasti masa na domaćem terenu, ili o manevrisanju u oblasti međunarodnih savezništava.

Odluku o otvaranju vrata Aja Sofije za molitve vjernika je donio Državni savjet, najviši upravni sud u drzavi. On je proglasio nelegalnom Kemala Ataturka, osnivača moderne Turske, iz 30-ih godina prošlog vijeka, o njenom pretvaranju u muzej. Tačnije, kazali su da je njegov potpis krivotvoren.

Erdoganovi kritičari odluku shvataju kao jedan od mnogih dokaza Erdoganovog uzurpiranja nekada nezavisnih državnih institucija, uključujući i sudstvo, koje je postigao promjenama zakona sa ciljem koncentracije moći u rukama predsjednika.

Predsjednik Erdogan je lično potpisao sudsku odluku i samo sat vremena poslije, saopštio  javnosti: „Donesena je odluka da se Aja Sofija otvori za molitve i da pređe u nadležnost Uprave za Vjerske poslove.”

Ova 1.500 godina stara građevina, sveta i hrišćanima i muslimanima, je jedan od najpoznatijih svjetskih spomenika. Smatra se najsjajnijom arhitektonskom kreacijom Vizantijskog doba. Odluka definitivno nije Tursku učinila miljenicom među mnogim važnim akterima svjetske politike, čije je zahtjeve za delikatnijim pristupom Erdogan ignorisao.

Reakcije na pretvaranje Aja Sofije u džamiju su, očekivano, burne. Pravoslavne hrišćanske vjerske zajednice su nazivale odluku „opasnošću po hrišćansku civilizaciju”. Pravoslavni Patrijarh sa sjedištem u Istanbulu je rekao da će ona izazvati razdor između Zapada i Istoka. Papa se oglasio iz Vatikana, blagim, ali ubojitim stilom, izjavom da je rastužen, upućujući indirektnu kritiku Erdoganovom režimu, kada je napomenuo da saosjeća sa stanovnicima Istanbula.

Erdoganovoj političkoj igri dodat je značajan detalj analizom teksta izjave za različite auditorijume. Dok engleska verzija govori o zajedničkoj svjetskoj zaostavštini i o tome da ce vrata Aja Sofije biti otvorena ljudima svih vjera, ona na Arapskom kaze da je ‘oživljavanje Aja Sofije korak prema oslobođenju al-Aksa džamije’, koja se nalazi u okupiranom Jerusalimu i jedno od najsvetijih mjesta Islama.

UNESCO, koji je Aja Sofiju uvrstio u svoju listu svjetske baštine, je izrazio žaljenje zbog nedostatka dijaloga i pozvao Turske vlasti da ga otpočnu.

Po kometarima dražava se može vidjeti njihov odnos prema Erdoganovoj Truskoj. Oni odražavaju i činjenicu da je, što god da misle pojedinačne zemlje, Turska kao članica NATO-a, gotovo nedodirljiva. Bez njenih vojnih baza i aerodroma mnogobrojni pohodi NATO-a bi bili nemogući.

Glasna podrška je stigla iz zemalja na čijem su čelu islamisti. Oni ovaj potez vide kao rijetki trijumf u vjekovnom ratu „civilizacija”, koji, po njihovom mišljenju, savremeni krstaši i hrišćanski Zapad vode protiv islamskog svijeta.

Grčka je nazvala odluku provokacijom civilizovanom svijetu. EU je izrazila „žaljenje”. Njena slabašna reakcija je izraz zebnje da bi agresivnija pozicija mogla da isprovocira Tursku da otvori granice i preplavi EU sa više od tri miliona izbjeglica iz Sirije i drugih zemalja kojima je Turska obezbijedila smještaj, a koji bi radije bili u Evropi.

SAD su „razočarane”, ali ne previše. Erdogan ih je na vrijeme upozorio da je Turska suverena zemlja. Izjava Stejt dipartmenta više zvuči kao pohvala da Turska planira da omogući široki pristup u Aja Sofiju, nego demarš. Tramp i Erdogan imaju specijalno prijateljske odnose koji preživljavaju i veće izazove od Aja Sofije, kao što je Erdoganova bliska saradnju sa Rusijom i čak Iranom  oko diplomatskih inicijativa u Siriji, Libiji…

Erdogan je sklon iznenadnim i dramatičnim potezima, koji su postali amblem njegovog vladanja i način demonstriranja moći. Jedan od tih poteza je i Erdoganova nedavna odluka da donese zakon o vraćanju smrtne kazne, koji je izazivao burne reakcije opozicije i civilnog sektora. Erdogan je, srećom, iznenada odustao od nauma. To odsustajanje je vjerovatno jedan od indikatora o novoj neizvjesnijoj političkoj klimi. Znak da Erdoganovoj bazi trebaju drugačiji stimulusi.

Istaživanja javnog mnjenja ne ostavljanju ni najmanje sumnje o padu Erdoganove poluparnosti koja je u velikoj mjeri bila utemeljena na tome što je stabilizovao ekonomiju. S njenim rastom od 4,5 posto, pretvorio je Tursku u zavidnu ekonomsku silu.

Kovid je djelovao paralizujuće i na Tursku ekonomiju čiji je rast u posljednje vrijeme i inače uspren, uz egzodus stranog kapitala. Inflacija od 20 posto, slaba lira i nezaposlenost od 15 posto, nijesu plodno tlo za optimizam o ishodu ambicioznih populističkih aspiracija i ostvarenje nacionalističkih grandioznih snova.

Na posljednjim parlamentarnim i predsjedničkim izborima u junu 2018. godine  Erdogan je ponovo izabran za predsjednika, ali je njegova Partija pravde i razvitka (AKP) morala da uđe u koaliciju da bi imala kontrolu nad parlamentom.

Izbori su održani tokom vanrednog stanja koje je Erdogan uveo poslije pokušaja državnog udara u ljeto 2016. Karakterisala ih je atmsofera progona opozicije, medija i predstavnika Kurdske majine. Masovno su hapšeni svi koje je režim doveo u vezu sa državnim udarom, često bez ikakvih dokaza.

Godinu poslije neuspjelog državnog udara, 2017. održan je referendum koji je veliki broj ovlašćenja parlamenta prebacio na predsjednika. Dao mu je kontrolu nad institucijama kao što je sudstvo, bez presedana u modernim demokratijama, a bez dovoljno kontrolnih mehanizama koji bi spriječili eventualne zloupotrebe.

Referendum je prošao, za dlaku. Pobjeda sa samo 51 posto je bila jasna indikacija da postoji znatan segment stanovništva u Turskoj, i među pristalicama Erdoganove političke opcije, koji ima ozbiljne rezerve prema njegovoj viziji društva. Koja ne samo guši vec i kažnjava pluralizam i vladavinu prava.

Tokom dvogodišnjeg vanrednog stanja stotine hiljada državnih službenika, novinara i akademika su izbačeni sa poslova. Destine hiljada su završili po zatvorima. Ova praksa je nastavljena i po ukidanju vanrednog stanja usvajanjem zakona protiv terorizma. Izvještaji UN-a, Hjuman Rajts Voč-a, Evrpskog suda za ljudska prava i sličnih institucija su puni primjera šokantnih kršenja ljudskih i političkih prava, uključujući i torturu.

Erdoganova politika čvrste ruke u kombinaciji sa ekonomskom stagnacijom izrodila je mobilizacijom opozicionih snaga iz centra i sa lijeva, ali i iz kruga Erdoganovih političkih istomišljenika.

Erdogan više nije figura bez konkurencije na Turskoj političkoj sceni. Njegov bivši premijer Ahmet Davutoglu je osnovao novu političku partiju, a isto je uradio i bivši bliski saradnik Ali Babadzan. Obje partije su u otvorenom rivalstu za Erdoganovim AKP-om  i ukazuju na važnost poštovanja demoktarije, ljudsihih prava i vladavine zakona.

Opoziciona Narodna republikanska partija je prošle godine uzdrmala imidž o Erdoganovoj nepobjedivosti osvojanjem tri najveća Turska grada – Istanbula, prijestonice Ankare i Izmira. Gubitak Istanbula je bio posebno emotivan za Edrgana koji mu je bio gradonačelnik ’90-ih.

Turska koja vrjednuje demokratiju, ljudska prava i sekularizam je reagovala na Erdoganov presing, mobilizacijom za očuvanje političkog pluralizma i sekularizma. Ovo uključuje, pogotovu u gradovima, i ljevičarske partije koje su političko obrazovanje stekle u borbi za demokratiju i jednakost protiv brojnih vojnih pučeva i po njihovim zatvorima.

Erdoganova pozicija na vlasti trenutno nije ugrožena, ali ovaj uporni i vlastoljubljivi političar ne leži na lovorikama. On shvata da trenutna erozija podrške može u određenoj ekonomskoj klimi da eskalira i dobije poguban kumulativni efekat po njega. Stvari ne prepušta slućaju i odlučan je da od krize napravi novu odskočnu dasku.

Pretvaranje Aja Sofije u džamiju je u suštini simboličan propagandni akt za domaću upotrebu. Erdogan se odlučio na ovaj korak jer ga je procijenio kao  efektan fitilj za raspaljivanje nacionalističke vatre među narodom.

 

Aja Sofija dragulj svjetske bastine

  • Vizantijski Imperator Justinijan je 537. godine naše ere izgradio velelepnu katedralu Aja Sofiju u luci Zlatni rog na ulazu u Bosfor.
  • Ova još uvijek najveća crkva na svijetu je 1453. g. pala u ruke Otomana, kada je Sultan Mehmed II, Osvajač, pokorio Konstantinopolj, današnji Istanbul.
  • Mehmed II je svoj trijumf obelježio molitvom u Aja Sofiji, koja je pretvorena u džamiju. Vremenom su Otomani Aja Sofiji dodali minarete, a hrišćanske ikone i raskošni mozaici su prekriveni tradicionalnim islamskim kaligrafskim dekoracijama.
  • Poslije gotovo pet vjekova postojanja kao muslimaskog svetilišta u srcu Otomaske imperije, Aja Sofija je 1934. g. pretvorena u muzej od strane Kemala Ataturka, oca moderne svjetovne Turske.
  • Aja Sofije je uvrštena na UNESCO listu spomenika svjetske baštine. Njena ljepota, a pogotovo njena ogromna centralna kupola, koja je arhitektonsko čudo svoga vremena, privlače milione posjetilaca iz svih krajeva svijeta.

Radmila STOJANOVIĆ

Komentari

nastavi čitati

SVIJET

Reportaza sa berbe maslina 2019. na Zapadnoj obali u Palestini

Objavljeno prije

na

Objavio:

Radmila  Stojanović Daniell, je novinar Monitora i volonterka sa Međunarodnom ženskom mirovnom organizacijom (International Women’s Peace Service – IWPS) na Zapadnoj obali u Palestini, više od decenije.

Svoja iskustva sa berbe masina na Zapadnoj obali prošle, 2019. godine prezentovala je u formi ilustrovane reportaže, koju možete vidjeti ovdje:

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

RAT RIJEČIMA IZMEĐU SAD I KINE: Bez kočnica

Objavljeno prije

na

Objavio:

Narativ koji Amerika koristi kad govori o Kini je isti kao u hladnim ratovima sa Sovjetskim Savezom. Radi se o jeziku isključivosti koji ne ostavlja prostora za nijanse, sumnje, analize i balansiranja

 

Najnoviji polarni talas na svjetskoj političkoj sceni krenuo je iz Amerike prema Kini zahvaljujući američkoj odlučnosti da ostane jedina svjetska ekonomska i vojna sila. Bez ozbiljnih rivala.

Predsjednički izbori, koji će se održati za manje od 100 dana, bili su neposredni uzrok. Predsjednik Donald Tramp je procijenio da može izazvati kolektivnu amneziju oko katastrofalnog rukovođenja KOVID 19 situacijom, okititi se aurom lidera koga treba ponovo izabrati, ako prvo kreira pa onda porazi opasnog neprijatelja.

Narativ koji Amerika koristi kad govori o Kini je isti kao i u hladnim ratovima sa Sovjetskim Savezom. Radi se o jeziku isključivosti koji ne ostavlja prostora za nijanse, sumnje, analize i balansiranja. Tramp svoju „polarnu” diplomatiju predstavlja kao utakmicu na život i smrt od koje zavisi budućnost svijeta, kao borbu između slobodnog zapada i totalitarnog istoka, čiji je ishod prihvatanje snaga demokratije ili potpadanje pod jednopartijski teror i neslobodu.

Tramp je samo donekle sam „izabrao” Kinu za metu. Kina je počela da biva ekonomski trn u oku SAD-u i prije Trampa. A i prije dolaska na vlast 2013. godine sadašnjeg Predsjednika Kine Si Đinping-a, kome se pripisuje zasluga za do sada neviđeni ekonomski napredak jedne zemlje.

Kina je ekonomija sa enormnim bruto domaćim proizvodom, još od daleke 1978. Vitalnost njene ekonomije vidi se i po tome što je uprkos žestokom udaru epidemije virusa KOVID19 početkom godine, ekonomski rast već u drugom kvartalu dostigao 3,2 posto! Amerika danas ima 40 miliona nezaposlenih,  pendemiju koja ne jenjava. Većina ostalih razvijenih zemlja Zapada se suočavaju sa ekonomskim potresima neviđenih razmjera, koji prijete da  promijene način života i prirodu ovih društava. Ovo potvrđuje MMF, koji predskazuje da je ozbiljna recesija pred svima, ali da će zešće pogoditi SAD nego Kinu.

Ekonomija je Kinu učinila „prirodnim” rivalom Amerike, čija ekonomija sve teže uspijeva da održi kompetitivnost na globalnom tržištu u utakmici sa zahuktalom Kinom i Indijom.

Radmila STOJANOVIĆ

Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 31. jula ili na www.novinarnica.net

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo