Povežite se sa nama

OKO NAS

REZULTATI VLASTI I TRANZICIJE: Plužine i Žabljak razvijeniji od Ulcinja

Objavljeno prije

na

Opština Ulcinj je ubjedljivo najnerazvijenija lokalna samouprava na Primorju, pokazao je izvještaj Ministarstva ekonomije.

Naime, tzv. indeks razvijenosti ove opštine je 75 i tri puta je manji nego u Budvi, a gotovo dva puta manji nego u Tivtu.

U odnosu na prošlu godinu Ulcinj je, na ljestvici razvijenosti lokalnih samouprava, pao sa 11. na 12. mjesto u državi, jer ga je u međuvremenu preteklo Cetinje. Ispred Ulcinja su čak i neke opštine sa sjevera, Plužine i Žabljak.

Ovaj indeks uključuje stopu nezapošljenosti, dohodak po stanovniku, budžetski prihod opštine po stanovniku i stepen obrazovanja.

,,Na što je spao naš lijepi grad!? Pitam se samo da li je ovo san ili posljednja faza apatije koja je zahvatila Ulcinj, a koja vodi prema potpunom umiranju”, kaže rezignirano dr Isat Jakupi.

Ovaj nekadašnji odbornik u lokalnom parlamentu je uvjeren da je to rezultanta vlasti, a za lokalnu, na čijem je čelu trenutno Nazif Cungu, kaže da je najgora u istoriji ovog grada.

I u Opštinskom odboru URA smatraju da je publikacija Vlade Crne Gore samo bolni pečat realnosti razvoja, odnosno teškog ekonomskog zaostajanja opštine Ulcinj. „Razlozi za takvo stanje su opštepoznati: kapitalni budžet države redovno zaobilazi Ulcinj, proces privatizacije je uništio privredu, ulaganja u društveni razvoj (obrazovanje, kultura, zdravstvo, sport) praktično ne postoje. Zato i ne treba nikoga da čudi ovakav podatak, ali treba konačno da kod građana upali lampicu dubokog upozorenja. Upozorenja da se ovako više ne smije i ne može. I bez ovog podatka smo svjedoci da imamo pune avione sa mladim Ulcinjanima koji odlaze da traže sreću u zapadnim zemljama, a nadležni redovno i po običaju ćute”, kaže predsjednik ulcinjskog odbora ove političke grupacije Omer Bajraktari.

Ulcinjski zvaničnici se ovim povodom nijesu oglašavali, jer su iznijete činjenice neumoljive, a njihova odgovornost za ovo stanje je takođe nesporna. Više se, kao nekada, ne može optuživati samo vlast na centralnom nivou za maćehinski odnos prema Ulcinju, jer se sada sjedi u toj Vladi, a upravo Demokratska partija socijalista drži na okupu albanske nacionalne stranke u toj opštini. Fermanom te stranke, tačnije Duška Markovića, u martu prošle godine instalirana je trenutna vlast, pa ova sklepana koalicija ne osjeća odgovornost prema građanima, već samo prema toj činjenici.

„Stoga naši problemi imaju političku, a, možda, i generacijsku dimenziju. Političku, zato što naši vječiti političari misle da su uvijek u pravu iako nijesu riješili nijedan problem koji muči opštinu Ulcinj, a problemi su uglavnom isti i sa istim rokom trajanja, kao i političari koji čine lokalnu i državnu vlast. Zato sam i rekao da problemi Ulcinja imaju i generacijsku dimenziju, jer definitivno, jedna generacija vječitih političara je postala dio problema našeg grada, a taj dio problema svakako ne može da bude dio rješenja. Za to su se oni već sami pobrinuli, a vjerovatno i profitirali”, ocjenjuje Bajraktari.

Konstatujući da su za većinu problema u Ulcinju, ipak, najodgovorniji građani te opštine, odnosno njihova vlast, u organizaciji civilnog društva „Ul info” navode da su teške bolesti – sebičnost, pohlepa, neodgovornost, jednom rječju, korupcija opasno nagriza krhko ulcinjsko društvo i taj zapušteni grad. „ Klasično shvatanje korupcije upravo se zasniva na ideji da korupcija predstavlja rezultat kvarenja moralnih vrijednosti u društvu. Ona se manifestuje tako što vladajuća politička klasa sopstveni interes stavlja iznad interesa društva. A pojavni oblici političke korupcije su, na primjer, i lažna politička obećanja. Koliko je samo toga bilo u Ulcinju!”, ističu iz te NVO.

Podaci takođe pokazuju da Ulcinj ima preko četiri hiljade stanovnika manje nego prije 25 godina, kao i da je broj građana koji spadaju u kategoriju izdržavanih za hiljadu veći nego onih koji rade. U situaciji kada nema novih većih hotela, čak ni najava da će krenuti njihova gradnja i kada ne radi Solana, tako nešto je sasvim logično.

A prije devet godina u „Strategiji razvoja turizma u Crnoj Gori”, bilo je zapisano da će „Ulcinj zbog svojih potencijala na Velikoj plaži, Adi Bojani i u zalivu Valdanos, 2020. godine zauzeti vodeću poziciju”.

U tom dokumentu tadašnjeg Ministarstva turizma i zaštite životne sredine, predviđalo se da će u Ulcinju, u turističke projekte, biti uloženo gotovo sedam milijardi eura!?

Ove 2017. godine svjedočimo da se ništa od toga nije realizovalo, a minimalne su šanse da će bar do te 2020. godine, do kada je na snazi citirana strategija, na ulcinjskoj rivijeri biti izgrađen makar jedan veliki hotel.

U međuvremenu će se donijeti nova strategija razvoja turizma, ili trenutna dopuniti. Baš kao i aneksi privatizacionih ugovora za niz razrušenih ulcinjskih hotela, nekadašnjih simbola grada i privrednih giganata.

Istovremeno, Strateški plan razvoja opštine, koji je lani usvojen u lokalnom parlamentu, niko više ni ne pominje! Samo predsjednik Opštine optimistički najavljuje da će, nakon što je prije mjesec dana, tačnije 28. decembra, usvojen Prostorno-urbanistički plan, krenuti ubrzani razvoj.

„Njemu više niko ne vjeruje. Cungu mora odmah da podnese neopozivu ostavku, da se raspusti postojeći saziv Skupštine opštine i da idemo na nove izbore”, smatra dr Jakupi.

Inače, posljednji lokalni izbori u Ulcinju su održani 26. januara 2014. godine i jedino je izvjesno da će ove godine izbori biti raspisani. Da li i organizovani, zavisi prije svega od dinamike političkih procesa u zemlji.

Zato ne treba očekivati da će na kraju ove godine Ulcinj imati bolji indeks razvijenosti nego 2016.

Mustafa CANKA

Komentari

Izdvojeno

TRI DECENIJE OD PROGLAŠENJA EKOLOŠKE DRŽAVA: Građani prinuđeni da protestima brane prirodu

Objavljeno prije

na

Objavio:

Dan uoči obilježavanja 30. godina od proglašenja ekološke države, ekolozi su najavili protest. Smatraju da se nema što slaviti. I pored silnih obećanja nove vlasti, mještani su i dalje prinuđeni da protestima brane svoju životnu sredinu

 

U ponedjeljak 20. septembra obilježiće se 30 godina od proglašenja Crne Gore za ekološku državu. Biće svečano. A na terenu i nema mjesta za pretjerano slavlje. Veliki zagađivači Termoelektrana Pljevlja, Kombinat aluminijuma, Željezara, i dalje nesmetano truju vazduh i prirodu. A kao i prije promjene vlasti građani su prinuđeni da protestima brane životnu sredinu u kojoj žive.

Desetak mještana potkomovskih sela u Andrijevici su prošlog četvrtka uhapšeni nakon što su blokirali prolaz kamiona preduzeća Bojkomerc. Mještani su poručili da je dosta bilo pljačke njihovog bogatstva i traže od Vlade da što hitnije preispitaju koncesione ugovore i da zaustave svaku dalju sječu šume na tom prostoru.

,,Posebno tražimo da se zaustavi izvođenje bilo kakvih radnji u dijelu Bradavca gdje se nalaze izvori pitke vode s kojih se nekoliko sela napaja vodom. To je naš ultimatum, jer ako dozvolimo da se nastavi dalja sječa šume, onda će naša sela zbog pokretanja strmog terena nestati s lica zemlje”, poručio je mještanin Strado Babović.

I prije i poslije hapšenja, mještani zahtijevaju da se što prije, u cilju sprečavanja daljeg uništavanja šuma, vodoizvorišta i putne infraksture od strane koncesionara, iniciraju izmjene zakona o upravljanju državnim resursima.

Vladi se ne žuri, a važeći zakon je na strani koncesionara. Nakaradni zakoni i ugovori iselili su narod sa ovih prostora, kazao je na protestnom skupu održanom u nedjelju u Konjuhu Rašid Marković, koji je govorio u ime drvoprerađivača. ,,Evidentno je da je šumaska mafija potpomognuta svim institucijama i kapacitetima države. S prirodnim resursima nestaje narod sa sjevera i to je državni udar”, istakao je Marković.

Na protestu je drvoprerađivač iz Plava Edin Šarkinović objasnio: ,,Jedan kamion koncesionara preveze u prosjeku oko 40 kubika balvana. Ta drvena masa se prodaje za oko 4.000 eura i ta sirovina ide preko granice. Kada bi taj jedan kamion građe lokalni drvoprerađivači pretvorili u neku uglačanu dasku, imali bi prihod od 12.000 eura, a ako bi od tog drveta uradili patos imali bi 20.000 eura. Takođe, država bi preradom tog drveta uzela četiri puta veći prihod po osnovu PDV-a, u odnosu na ono što daje koncesionar. Uz to, određenim vidom poluprerade zaposlio bi se značajan broj radnika. Sve zajedno ukazuje da je po srijedi velika pljačka naroda i države”.

Predrag NIKOLIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

KAKO SE FABRIKA PEŠKIRA NAŠLA U STEČAJNOJ MASI AUTOPREVOZNOG PREDUZEĆA SIMON VOJAŽ: Gume, kočnice, peškiri, dizalice

Objavljeno prije

na

Objavio:

Ispostavilo se da  fabriku peškira u bihorskom selu Savin bor nije gradio ni  turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

 

Kada je nedavno objavljen oglas za prodaju beranske autoprevozne kompanije “Simon vojaž” kroz stečaj, saznalo se da je u stečajnu masu ušla, i da je zajedno sa cjelokupnom imovinom , na prodaju data i imovina u selu Savin Bor. Tada se i otkrilo da se radi o nesuđenoj fabrici peškira u tom bihorskom selu.

Tako se ispostavilo da ovu fabriku niti je gradio turski bisnismen Ismail Arslan, kako se mislilo, niti predsjednik Opštinskog odbora DPS u Petnjici Mehmed Adrović, koji je bio suvlasnik “Simon vojaža”, prije uvođenja stečaja.

Kada su stupili u štrajk polovinom 2020. godine, radnici “Simon vojaža” su javno pitali zašto je Adrović njihovim novcem pravio fabriku u svom rodnom selu. Tada to niko nije demantovao, a sada se ispostavilo da fabrikazaista  jeste građena novcem “Simon vojaža” i ušla je u stečajnu masu koja će se polovinom oktobra naći na javnoj licitaciji.

Kakvi su samo hvalospjevi ispjevani Ismailu Arslaniju, kome sada nama ni traga, i Mehmedu Adroviću te 2017. godine, neposredno pred lokalne izbore u Petnjici. Četrdesetdvogodišnji Arslani je predstavljen kao suvlasnik kompanije “Euro Bor” u okviru koje je trebalo da radi fabrika peškira i partner Mehmeda Adrovića.

Navodno je tih dana dopremio iz Turske prve metre sirovine za izradu bihorskog peškira koji će, kako je tvrdio „pokoriti“ region.

Arslanov partner u poslu, Mehmed Adrović tada je govorio da je optimizam turskog tekstilca opravdan, a da je njegov portfolio više nego impresivan.

Lokalni mediji pod kontrolom DPS-a potrudili su se i da objave po nešto iz njegove biografije, kao na primjer, da je rođen u Denizliju, turskom gradu poznatom po razvijenoj tekstilnoj industriji. Da je dvadeset godina u poslu sa tekstilom, kao i da je oženjen i da ima troje djece, “koja ga gledaju samo tokom praznika”.

“Moj put je manje-više sličan mnogim biznismenima. Počeo sam kao običan radnik, pekao sam zanat i znao sam svoje sposobnosti. Vrlo brzo sam otvorio fabriku u Denizliju gdje sam zapošljavao 200 radnika” – pričao je Arslani za portal Radio Petnjica.

Ostalo je zapisano i da su njegovi počeci vezani za ogromno tursko tržiše ali je, kako je ispričao, brzo uvidio mogućnosti internacionalnog poslovanja, pa je počeo da osvaja tržišta Francuske, Njemačke, Austrije, SAD, Balkana.

“Već dvije godine radim i za UN. Ne mogu reći o kojim konkretno instituciojama se radi jer je ugovorima to zabranjeno ali mogu reći da je riječ o veoma ozbiljnim poslovima” – tvrdio je Arslani.

Ovaj turski biznismen je ispričao da je sa prijateljem iz Izmira obišao Balkan. Rekao je da zna za Balkan sa istorijskog aspekta kao bitan “ali i to da je sada bitan i kao poželjno tržište”.

“Obišli smo sjever Crne Gore, imali smo puno sastanaka, od kojih su neki bili potpuni promašaji, a neki pun pogodak. Tako sam otkrio i Petnjicu kroz lik i djelo ozbiljnog privrednika Mehmeda Adrovića” – kazao je tada Arslani.

Mehmed mu je navodno u tri sata ujutru, kada su se sastali, rekao da “želi da učini nešto za ovaj narod i da vjeruje u uspjeh”.

“Njegove potrebe i ozbiljnost su se poklopile sa mojim razmišljanjem. Tako je sve krenulo” – pričao je Arslan.

 

Tufik SOFTIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvojeno

NOVO OBEĆANJE O BOLJEM GAZDOVANJU SPORTSKOM INFRASTRUKUROM KOLAŠINA: Država opet najavljuje pomoć  

Objavljeno prije

na

Objavio:

Najvažniji  objekti kolašinske sportske  infrastrukture  primjer su nebrige i neuspješnih pokušaja Opštine da brine o njima. Ovih dana iz Vlade opet stižu  obećanja o drugačijem  gazdovanju Domom mladih i sportskom halom

 

Sportska hala i Dom mladih u Kolašinu izgrađeni su prije 20 godina, a nijedan od ta dva objekta nije potpuno stavljen u funkciju. Štaviše,  Dom mladih je već deceniju bez ikave namjene i skoro je ruina.  Prema onome što je nedavno, prilikom posjete Kolašinu,  izjavio ministar ekonomskog razvoja Jakov Milatović, slijedi obiman posao rješavanja i pravnih i infrastrukturnih problema.

Oba objekta se nalaze u tzv. Sportskoj zoni i oba su dio premabicioznih višedecenijskih planova o Kolašinu kao centru za pripreme vrhunskih sportista. Zajedničko im je i to što ni posle dvije decenije od kako su izgrađeni,  nemaju upotrebne dozvole. Dom mladih, prema podacima,  Uprave za katastar i državnu imovinu Crne Gore,   ni građevinsku.

Taj turistički objekat radio je  svega nekoliko godina i bio je dat na upravljanje privatniku, odnosno Košarkaškom klubu (KK) Gorštak.  Nakon toga, Opština,  čije tada bio vlasništvo, prepustila ga je vandalima i zubu vremena.  Iz objekta je   ukraden namještaj, električni aprati,  polomljena vrata i prozori, fasada uništena…

Gradnja sportske hale u neposrednoj blizini, počela je u  maju 1996. godine. Bio je to  kapitalni projekat podrške  ekonomskom i turističkom razvoju Kolašina. Stavljena je u funkciju 13. jula 2001. godine, a već deceniju kasnije započela je njena kompletna rekonstrukcija. Izgradnju tog objekta, preko tadašnje Direkcije javnih radova, finansirala je Vlada.  Opština je samo ustupila zemljište.   Iz državnog budžeta izdvojen je novac i za rekonstrukciju, koja je podrazumijevala zamjenu  parketa, grijanje na plin i modernizovane svlačionice. Međutim, sve do sada nije završena fasada. Za rekonstrukciju je potrošeno  više od million eura.

Oba objekta su sada vlasništvo države. Dio  imovine u Sportskoj zoni,  prije nekoliko godina,   Opština  je ustupila državi i tako kompenzovala dio pozamašnog poreskog duga.

U više navrata propali su pokušaji kolašinske lokalne vlasti da halom i Domom mladih  gazduje domaćinski.  Formirano je bilo i preduzeće koje je trebalo da  upravlja tiim objektima i ostalom sportskom infrastrukturom.  Međutim, jedinu korist od njega je imao direktor Srećko Medenica.  On je, tokom 2011.  godine bio direktor JP Sportski centar i za to primao zaradu, a u preduzeću niti je bilo više  zaposlenih niti je poznata čime se bavilo.

Hala je Opštini postala prevelik teret i zbog tuga za utrošenu struju od skoro 200.000 eura.   Nekoliko godina  tom objektu je bila isključena električna energija. Sportisti trenirali uz svjetlost šterika, a prostorije su zagrijavali ložeći peći na drva.

U međuvremenu je država navila formiranje novog preduzeća Centar  za pripreme sportista. Te planove sugrađanima je 2014. godine prenio tadašnji predsjednik Opštine Darko Brajušković.

„Imam uvjeravanja sa državnih adresa i da će smještajni kapaciteti u Domu mladih biti preuređeni i podignuti na veći nivo, daleko uslovniji za boravak. Sve to, računajući i nadavno završeni fudbalski teren i još neke infrastrukturne investicije, omogućiće Kolašinu da postane konkurentno mjesto za pripreme sportista, za šta je klimatski idealan”, saopštio je tada  Brajušković.

Projektom, kako je najvaljivano, trebalo je da bude  biće obuhvaćena pored dva objekta i zemljište od 30.000 matara kvadratnih.  Planovi se nikad nijesu obistinili, pa su i Opština i država još jednom pokazale da nijesu imale  volje da brine o vrijednom dijelu sportske infrastrukture.  U Kolašinu sada opet imaju velika očekivanja od države.

Dragana ŠĆEPANOVIĆ
Pročitajte više u štampanom izdanju Monitora od petka 17. septembra ili na www.novinarnica.net

 

Komentari

nastavi čitati

Izdvajamo